Las Vegas, part IX

Door Chief op maandag 10 juli 2017 02:22 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 1.940

Na twee dagen en zo’n 34 uren pokeren stond onze teller op $2k en lagen we achter op schema. Volgens datzelfde schema hadden we nu op $3.4k moeten zitten om het beoogde doelbedrag te halen en dus moesten we extra uren maken. Geen enkel probleem want zo vaak kwam het niet voor dat we 24/7 konden pokeren in een stad die toch nooit sliep. Slapen was voor de zwakkelingen, iets wat je tot het oneindige kon doen na je leven. Dit is Vegas!

That said, die nacht sliep ik als een roos en werd een paar uur later compleet opgefrist wakker. Tom was mij al voor en stond onder de douche. Man, ik zou tegenwoordig een lever geven om zo fit te zijn na een paar nachten met slechts enkele uren aan slaap. Nu moet ik weken bijkomen als ik een nacht doorhaal (of door de kroost wakker word gehouden) maar dat is voor een andere blog.

Snel een bagel met cream cheese en een latte scoren, the breakfast of choice lately, en dan snel op weg naar de Mirage, ons tweede thuis in deze stad. Weer liepen we de Strip over maar het aanzicht zou mij nooit vervelen. Was het niet een idee om mij hier te vestigen en het proberen te maken in de pokerwereld? Hmmmmmm…interessante gedachte! Die gedachte bleef gedurende de wandeling die in een straf tempo verliep in mijn hoofd hangen. Zou ik het in mij hebben om het hier te kunnen maken? Nooit geschoten is altijd mis en ik nam me voor om deze optie serieus te overwegen als ik weer terug in Nederland zou zijn. Er was in ieder geval niets mis met mijn ambitie: als je droomt, droom groot!

Met de bagel en latte in mijn maag stonden we weer voor de pokerroom van de Mirage, onze nieuwe werkplek, om aan dag drie te beginnen. Nog maar enkele dagen om financieel op break even te komen alvorens we weer de lange tocht over de oceaan te maken. Ik werd een beetje verdrietig van de gedachte dat ik deze stad achter mij moest laten. Nu ik van Vegas geproefd had wilde ik meer, veel meer! Snel moest ik die gedachten weer van mij af schudden want we konden plaatsnemen aan een tafel die op het punt stond te beginnen.

Nog nagenietend van de mooie winst van de vorige dag nog in ons achterhoofd namen we zelfverzekerd plaats aan tafel op deze vrijdag. Het weekend was bijna begonnen en met het weekend kwamen ook de horden Amerikaanse toeristen die voor het weekend naar Vegas kwamen. Die toeristen waren ook broodnodig om ons doel te halen.

Onze “werkdag” begon rustig en na een uur kon Tom plaatsnemen aan een andere tafel. We hadden besloten dat we zoveel mogelijk aan aparte tafels zouden zitten om de visvijver zo groot mogelijk te houden. Visvijver, ik kan er nu wel om lachen. Gevist werd er maar helaas waren wij niet de vissers….. Gedurende die vrijdag voelde je de atmosfeer in de pokerroom langzaam veranderen. Op de vroege avond kwamen de eerste groepjes toeristen. Dat was waarschijnlijk ook het sein voor de pro’s om zich te melden. Die kenden dit patroon natuurlijk en in plaats van hun tijd te verkwisten kwamen ze pas als de visomstandigheden ideaal waren, iets wat ik pas veel later zou leren.

Met de verandering van de atmosfeer veranderde het ritme van het spelletje aan tafel ook. Daar waar ik over het algemeen de agressor was aan tafel veranderde dat langzaam naar andere spelers die ik wel herkende van de dagen daarvoor. Hoewel ik ze herkende weigerde ik toe te geven dat zij betere spelers waren dan ik. Ik werd chagrijniger met ieder uur die verstreek want werkelijk waar niets leek meer te lukken. Dacht ik een speler te betrappen op een bluf dan bleek deze toch net even een iets sterkere hand te hebben dan gedacht. Had ik een keer een sterke hand dan kreeg ik een enkeltje richting value-town aangeboden door een speler die de nuts (de sterkst mogelijke hand) vasthad en had ik eindelijk een onverslaanbare hand dan verdwenen de kaarten van de tegenstanders al in de muck waardoor ik het minimale verdiende.

Die keren dat ik naar Tom kijk zie ik dezelfde frustratie op zijn gezicht. Bij hem is dat altijd duidelijker zichtbaar dan bij mij aangezien zijn bleke gezicht dan altijd rood aanloopt. Easy tell. De aanwezigheid van een enkele speler die nog slechter was dan ik maskeerde het feit dat er visvoer werd gestrooid en misschien belangrijker: ik was diegene die er ongegeneerd happen van nam! Langzaam maar zeker namen het aantal chips voor mijn neus af en moest ik telkens weer een paar honderd dollar aan chips bijkopen en ruim 16 uur later stond ik $700 in de min. Tom moest het doen met een verlies van $500 en we namen het verlies voor die dag/nacht en verlieten de pokerroom, nu $1,200 lichter.

Dag vier en vijf verliepen min of meer hetzelfde met een totaalverlies van bijna $3k waardoor de totaalteller op min $2.2k stond wat natuurlijk nergens in de buurt kwam van de benodigde $10.2k om ons doel te halen. De weg terug naar de Luxor was inmiddels omgedoopt tot de "Walk of Shame". Dag zes en tevens de laatste dag was er een waar vuurwerk bij te pas kwam, letterlijk, aangezien er ergens een feestje plaatsvond waar ze vuurwerk afstaken. Ik stond zo halverwege die dag weer ruim $500 in de min om de nacht af te sluiten op $200 winst. Tom leverde $100 in op deze laatste dag waardoor het resultaat na zes dagen pokeren waar we meer dan 100 uren de man aan tafel hadden gezeten uitkwam op een min van $1,800, give or take. Niet helemaal waar aangezien je $2 per uur krijgt aan de pokertafel om je als klant te “belonen” en dus hadden Tom en ik samen meer dan $400 aan perks opgespaard die we in de Mirage konden uitgeven.

Ik hoor jullie al denken: jajaja Chief, dit zagen wij allang aankomen! Jullie gaan met hangende pootjes en staart tussen de benen het vliegtuig in en vliegen huilend terug naar Nederland om nooit meer een voet in Las Vegas te zetten! Dat we het vliegtuig in gingen, dat zeker maar van huilen was geen sprake. Ha! Mooi niet! Ondanks de bizar korte nachten hadden we meer energie dan ooit. De hele terugreis spraken we honderduit over alles wat we hadden gezien en meegemaakt, niet in de laatste plaats over de pak slaag die we hadden gekregen. Dat was nog eens andere koek dan die homegames waarin wij speelden.

Als je ons had horen praten dan had je nooit verwacht dat we $12k hadden verloren, je zou eerder denken dat we de jackpot gewonnen hadden. Zo voelde het misschien wel een beetje want wat we geproefd hadden in Vegas, dat smaakte naar heel veel meer. Wat we met die $400 aan opgespaarde perks hebben gedaan? Nou, die kwamen mooi van pas toen Tom en ik nog geen zes maanden later weer richting Las Vegas vertrokken en met onze koffers voor de Mirage stonden maar dat, dat is misschien voor een andere keer.

Ada

Door Chief op woensdag 5 juli 2017 09:37 - Reacties (15)
Categorie: -, Views: 2.485

Kennen jullie nog de film Cold Mountain uit 2003? Die film waarin Ada de hoofdrolspeelster is en wordt vertolkt door de prachtige Nicole Kidman. De frêle blondine die het hart van menig man sneller doet kloppen. Nou kreeg ik vannacht (mijn tijd) een mailtje van een dame genaamd Ada. Daarmee houdt iedere vergelijking met de actrice op want de Ada die ik ken is namelijk inmiddels 63 jaar, grijs en allesbehalve frêle. Toch doet ook zij mijn hart sneller laten kloppen.

Neen, ik heb geen afwijkend voorliefde voor de oudere generatie van het vrouwelijk geslacht mocht je dat denken. De Ada die mij een mail stuurde was mijn assistente bij mijn vorige werkgever. Overigens doe ik haar daarmee geen recht want ze was veel meer dan dat. Ada was met recht mijn vertrouwenspersoon op kantoor, de go-to vrouw in tijden van twijfel.

Ik herinner het mij nog levendig. Vers op Nederlandse bodem na enkele jaren bakkeleien in Hong Kong werd mij medegedeeld dat mijn functie kwam met een assistente. Ik besloot grondig huiswerk te verrichten voor de zoektocht naar de ideale assistente en zo las ik iedere Cosmo, Glossy en soortgelijke magazines. Uiteraard om inspiraties op te doen naar de ideale vrouw….euuuhhhh…assistente. Mijn vrouw keek mijn nieuwe liefde voor de slanke vrouw dan ook argwanend aan maar het was werk gerelateerd verzekerde ik haar. Dat was, tot op zekere hoogte, nog niet eens gelogen.

Enigszins teleurgesteld was ik dan ook toen ik mij bij de HR meldde voor de eerste werkdag: de vacature was al gevuld daar een bestaande collega en ze zou me zo op komen halen. Ik kon de map met alle knipsels uit de modebladen dus de haard ingooien. Niet veel later kwam ze. Ada. Het enige wat ik zag was haar enorme glimlach en ik was gelijk verkocht. Ze mocht dan uiterlijk niets lijken op de ideale assistente die ik in mijn hoofd had maar ik was met mijn neus in de boter gevallen. Voor de zoveelste keer in mijn leven.

Voordat ze mij kwam helpen was ze directiesecretaresse dus het was zeker geen stap omhoog voor haar maar ze had het gezien op de tiende verdieping waar de directie resideerde. Zin in pensioen had ze al helemaal niet en dus werd ze met mij opgezadeld, een snotaap van midden dertig die vergeleken met haar natuurlijk pas net kwam kijken. Na die eerste ontmoeting kwam ik er al snel achter dat ze exceptionele kwaliteiten had. Zo voelde ze blindelings aan wanneer ik wel en niet gestoord kon worden. Mijn kantoordeur stond altijd open maar niemand kwam er in zonder toestemming van Ada die als het moest in Ada de Verschrikkelijke kon veranderen. Dat heb ik mogen aanschouwen toen een boardmember door bleef drammen terwijl ik aan de telefoon hing en zij letterlijk de ingang blokkeerde met haar imposante lichaam. Ik denk dat zij de enige van die tienduizenden werknemers die het bedrijf rijk was die daarmee wegkwam maar ze had haar strepen ruimschoots verdiend.

Die strepen waren welverdiend kan ik jullie zeggen want in alles wat Ada deed merkte je dat je op haar kon vertrouwen. Nooit begon ze over privé mails die zij ook kon lezen aangezien ze volledige toegang tot mijn mailbox had. Je hoorde haar ook nooit roddelen of ook maar één slecht woord over haar eerdere managers zeggen. Was er sores op de werkvloer waar ik nog niets van wist dan gaf ze dat subtiel aan zonder in details te treden of zelfs namen te noemen. Zat ik een dag niezend op kantoor dan kwam zij met een glas oplosvitaminen binnen en vertrok niet alvorens ik die had leeggedronken. Zakenreizen werden steevast gepland op de dagen dat mijn ouders op onze zoon pasten en er stond altijd een taxi of ander vervoer voor mij klaar op de plek van bestemming. Ze heeft zelfs een paar uur op junior gepast toen ik op een vrije dag met spoed naar kantoor moest terwijl vrouwlief aan het werk was. Junior heeft een onmisbare herinnering aan Ada: die zo’n mooie dieren van papier kon vouwen. Geniaal.

Deze keer mailde ze mij dat het onafwendbare afscheid was aankomen: haar pensioen. Volgende week vrijdag zou ze afscheid nemen van een carrière die tientallen jaren besloeg met minstens evenzovele managers waarvoor ze had gewerkt. Ik durf te zeggen dat ieder van hen met evenveel weemoed als ik terug zal denken aan de samenwerking met haar. Ze schreef ook dat ze een beetje bang was voor de tijd die komen zou, de hele dag haar vent om haar heen. Dat zou wennen worden! Ik kon geen goed advies geven anders dan haar vooral op haar hart te drukken vooral te genieten van het leven, op welke manier dan ook.

Samen met junior heb ik gisteren een papieren konijn gevouwen (met dank aan online instructies!) die de kleine heeft ingekleurd. Die heb ik vanochtend per koerier naar mijn zus in Nederland verstuurd die het zal doorsturen naar Ada, vergezeld door een bosje bloemen. Ada, misschien uiterlijk niet zo mooi als Nicole Kidman maar in mijn ogen haar gewicht in goud dubbel en dwars waard. Een tweede Ada ben ik nog niet tegengekomen maar dat maakt de herinnering aan Ada misschien des te mooier.

Las Vegas, part VIII

Door Chief op maandag 3 juli 2017 04:16 - Reacties (16)
Categorie: -, Views: 1.794

We hadden de eerste dag in de Mirage erop zitten en Tom en ik moesten samen tegen wil en dank $1,000 achterlaten in de pokerroom. We sloten de nacht af aan de bar waar we zelfs niet goed genoeg waren voor twee dames die op zoek waren naar klanten. Hoe het verder ging lezen jullie hieronder.
Tot blogs! Chief


Nadat we die bad beat hadden gekregen van de dames der lichte zeden besloten we huiswaarts te gaan. Morgen zouden we met hernieuwde energie aan dag twee beginnen van deze zesdaagse marathon. Het was diep in de nacht of vroeg in de morgen, net hoe je het wilt bekijken toen wij de Strip overliepen richting ons hotel. Het was nog zwoel buiten maar aangezien we weer zo’n $1,000 lichter waren lieten we de taxi maar staan. De voettocht was vrij lang, ik schat een kilometer of 2-3 en verliep vrij zwijgzaam. Zo’ n drie kwartier tot een uur later stond ik als eerste onder de douche en zoals zo vaak na het pokeren kon ik niet makkelijk slaap vatten toen ik eenmaal in bed lag.

Tom had hetzelfde probleem en we hebben die nacht nog een uurtje of zo wat handjes met elkaar besproken. We waren het eens dat we best onnozele fouten hadden gemaakt in paar van die handjes en dat we niet in de herhaling zouden vallen in de komende zes dagen maar we beseften ook heel goed dat we verder dan ooit van de benodigde $10,200 waren. Door de jeugdige overmoed en onbezonnenheid dachten we echter dat we het nog wel zouden halen. Dit was slechts een negatieve variance en we hadden nog maar liefst vijf dagen te gaan. Met die gedachte viel ik uiteindelijk toch in slaap.

De echte ellende speelde zich af op dag twee van de marathon. Na een bijzonder korte nacht van een paar uur slaap stonden we weer te popelen om te spelen, we hadden immers heel wat in te halen. Tom en ik stonden binnen no-time weer bezweet, we lieten namelijk de taxi weer gewoon staan, in de Mirage. Het was nog ochtend in Las Vegas en er was maar één $10-$20 limit tafel open. We hoefden niet lang te wachten tot we aan konden schuiven. Na bijna 18 uren gedraaid te hebben waar we alleen van tafel verdwenen voor een sanitaire stop en zelfs aan tafel aten stonden we dik $3,000 in de plus. Ik had het verlies van $600 van de vorige dag goedgemaakt en Tom had een enorme upswing met ruim $2,400 in het zwart!

Euuuhhh, Chief? Je zei toch dat de ellende begon??? Ja, dat zei ik en laat ik het proberen uit te leggen. Die $3,000 winst was de katalysator en maskeerde het feit dat er echt legio spelers in de Mirage pokerroom rondliepen die ons voor breakfast, lunch and dinner lustten. We dachten door de winst dat we ons staande konden houden maar de feiten waren heel anders: we hadden een dag gedraaid die statistisch gezien in de staart van de verdeling zat! Vrijwel alle handen waar de voor liepen op de tegenstanders hielden zich staande. Ondanks dat je statistisch 4:1 voorloopt is het niet normaal dat je dan nooit verliest met zo’n hand. De vele flush en straightdraws die we zagen hitten we ook bovengemiddeld. Daarnaast hadden wij relatief veel mede toeristen aan tafel gehad die nog slechter waren dan wij!

Als we dat allemaal op die dag zelf of desnoods een dag later beseft hadden dan hadden we hoogstwaarschijnlijk andere keuzes gemaakt. Dan hadden we andere pokerrooms bezocht of misschien wel weer gewoon ons verlies genomen en dan maar ons vermaken met de oudjes in de Luxor. Nee, in plaats daarvan dachten we dat we gewonnen hadden door onze kunde en speelden we de vier daarop volgende dagen stug door in de Mirage en je weet het he: what goes around, comes around! Dag twee was bovengemiddeld, dag drie tot en met zes waren gewoon gemiddeld en kregen Tom en ik beat na beat te verwerken. Niet door pech maar door verschil in skills.

Tom en ik werden meer dan eens aan alle kanten overklast. Niet bijvoorbeeld in die ene hand van vorige week, die hand speelde echt zichzelf en Tom had ook nog gelijk dat ik toch wel mazzel had gehad door niet meer te verliezen. Nee, het waren talloze andere momenten waaruit bleek dat we toch niets meer waren dan welwillende amateurs uit de Hoofdklasse die dachten mee te kunnen in de top van de Eredivisie.

Als je zelf ooit gepokerd hebt dan herken je het gevoel misschien: voor je gevoel ben je constant aan het gissen wat je tegenstanders in hun handen hebben terwijl je het idee hebt dat jij met je kaarten face-up op je voorhoofd geplakt aan het spelen bent. Laat dat nou niet de ideale situatie zijn als je van plan bent om diezelfde tegenstanders in totaal voor meer dan 10 ruggen afhandig te maken. Met de kennis van nu was dat geen enkel probleem geweest, dan zou ik gewoon op zoek gaan naar een andere game. Helaas speelde dit bijna twintig jaar geleden af en was ik nog jong, ambitieus en niet in de laatste plaats: onervaren.

Dit was namelijk de eerste keer dat we pokerden in Las Vegas en daar komen echt veel meer dingen bij kijken dan wij gewend waren. Tafelselectie? Huh? In het Nederlandse casino was de keuze spelen of niet spelen aangezien er zelden meer dan één tafel beschikbaar was, laat staan in de homegames waar wij speelden. Daar waar wij in de homegames toch wel tot de betere spelers behoorden stonden wij Las Vegas vrij laag in de pikorde. Daar speelden we met mannen en vrouwen die vele malen meer volume aan gespeelde handjes in hun bagage hadden dan wij.

Als ik nu het idee heb dat ik met (te) veel goede pokerspelers aan tafel zit dan ga ik gewoon naar een andere tafel of zelfs een andere pokerroom. Zelfkennis is namelijk ook kennis, nietwaar. Helaas had ik toen niet de kennis van nu. Nee, ik dacht nog steeds dat ik beter was dan alle anderen. Dat mits ik niet minder dan gemiddeld geluk zou hebben ik uiteindelijk aan het langste eind zou trekken en de chips vanzelf weer voor mijn neus zouden komen te staan.

Die gebrek aan kennis zou ons duur komen te staan en de laatste vier dagen in Las Vegas waren pijnlijk te noemen. Ons verlies liep die dagen alleen maar op en eindelijk, eindelijk begon het ons te dagen dat er een kans was dat we helemaal niet zo goed waren als we dachten. Het zouden nog vier hele lange dagen worden……

Las Vegas, part VII

Door Chief op dinsdag 27 juni 2017 05:32 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 1.978

Tom en ik zaten aan de $10-$20 tafel in de Mirage toen ik twee prachtige koningen kreeg gedeeld wat ongetwijfeld zou helpen in onze missie om $10,800 bij elkaar te winnen. Hoe het daarna ging lezen jullie hieronder.
Tot blogs! Chief


Vanuit de UTG (Under the Gun, de eerste speler na de big blind) positie raise ik naar $40 en de man naast me die mij al eerder met een 4-bet om de oren had geslagen maakte er $60 van die alleen werd betaald door mrs. Bling Bling. Met de twee koningen in mijn hand raisde ik voor de laatste keer naar $80 en werd, uiteraard, gecalled door beide opponenten. Waarna de dealer de flop op tafel legde: K-T-7 rainbow (oftewel drie kaarten van drie verschillende suits) Ik denk dat mijn ogen begonnen te glinsteren bij het zien van deze prachtige flop en het kwijl kon ik nog net in mijn mond houden.

Het had weinig zin om nu gas terug te nemen want na mijn 4-bet speelde ik mijn hand min of meer face-up. Mijn bet op de flop werd betaald door beide opponenten waarna de dealer een T als turn draaide voor mijn full house. Hmmm, jammer. Alleen een hand as J-T zou mij nog geld opleveren dacht ik terwijl ik de $40 bet naar voren schoof. Tot mijn verbazing maakte de man naast mij er $80 van en ook de mevrouw met meer goud om haar handen en nek dan wat er in Fort Knox lag betaalde de $80 bij. Een vreugdesprong was nu wel op z’n plaats maar in plaats daarvan betaalde ik de $40 met de volle intentie om op de river een check-raise te plaatsen want echt bang was ik niet. Het leek mij erg sterk dat beide spelers een T vasthadden. Had de man naast mij 77 die hij voor de flop agressief speelde om mij te isoleren? Wat had die mevrouw dan in hemelsnaam? Was ze te koppig om een hand als AK weg te leggen? AK leek mij sowieso al onwaarschijnlijk omdat ze dan de laatste K in haar handen zou moeten hebben. Ik dacht er niet te lang over na want mijn hand speelde zichzelf wel om eerlijk te zijn.

De river, de laatste kaart, bracht een ogenschijnlijk onschuldige 9 op tafel. Alsof de man mijn script volgde bette hij $40 na mijn check en de vrouw was nog niet van plan om op te geven en ging mee. Ik kon haar chips al proeven! Snel maakte ik er $80 van en bijna nog sneller maakte de man naast mij er $120 van. Toen pas viel het kwartje in de bodemloze put wat mijn hersenen op dat moment waren. Door mijn eigen hebberigheid in combinatie met de ijzersterke hand had ik helemaal niet nagedacht over de potentiële handen die mij nog konden verslaan. Of ja, handen. In dit geval was het er maar één: TT.

Terwijl het kwartje nog bezig was aan de vrije val kwam de klap als een mokerslag aan want daar waar ik eerst een winnaarswaas voor mijn ogen had was het nu kraakhelder: dit ging mij veel centen kosten. Waarom wist ik niet maar de mevrouw betaalde de $120 en hoewel ik 99.99999% zeker was dat het weggegooid geld was legde ik de laatste $40 bij. De man draaide zijn hand om maar ik wilde het niet eens zien. Er kwam een rimpel van geluid vanaf onze tafel die tot dat moment zo stil was geweest. Vanuit mijn ooghoek zag ik het: twee tienen. Lachend laat de vrouw KQ zien voor een straat. Waar zij mee bezig was weet ik niet maar klasse dat ze haar verlies lachend nam. Ik daarentegen was daar niet toe in staat. Ik gooide mijn kaarten, zonder deze aan iemand te laten zien, naar de dealer. “Kings” vroeg de man mij. “I don’t remember” antwoord ik waarna ik opsta.

Man man, wat was ik er ziek van en Tom had ongetwijfeld de donkere wolk rondom mijn hoofd gezien want hij kwam met een bezorgd gezicht vragen wat er was gebeurd. Langzaam gaf ik een verslag van de hand. De ras optimist die Tom was kwam nu in volle glorie naar boven: ik had nog relatief geluk gehad. Wait, wut?! Ja natuurlijk zei Tom! Ik had niet het maximale verloren ondanks deze enorme set-up van kaarten! Hmmmmm….daar had hij wel een punt. En, ging hij verder, deze bad beat had ik nu gehad en nog steeds lag ik op het schema dat we hadden opgesteld. Het kon natuurlijk veel slechter! Tegen zoveel positivisme was ik niet opgewassen en ergens had hij wel gelijk. Just shake it off Chief en terug naar de tafel om uren te maken!

Met hernieuwde moed en energie nam ik weer vastberaden plaats op mijn stoel aan tafel. Dit was een marathon, geen sprint sprak ik mezelf toe. Zes dagen met minimaal 15 uren kei-hard werken met als einddoel $10,800 of in ieder geval zo dicht mogelijk bij in de buurt. Dat moest ik mij voor ogen houden. Een tegenslag als deze zou slechts één van de velen zijn die je altijd tegenkwam aan de pokertafel, dat is namelijk inherent aan het spelletje. De kunst was om in dat soort gevallen je verlies te minimaliseren en het van je af te schudden.

Oh wat kan ik nu lachen om mijn kinderlijke naïviteit van destijds want ja lieve sceptische lezertjes, jullie lijken gelijk te krijgen. En hoe! Vanaf het moment dat ik weer aan tafel zat ging het met een rotvaart bergafwaarts. Niet alleen aan de tafel waar ik aan zat maar ook nadat ik was doorgeschoven naar de hoofdtafel waar Tom ook aan zat. Man o man, ik kreeg een pak slaag van jewelste. Na een uur of veertien aan de diverse tafels doorgebracht te hebben was het tijd voor een tussenstand en nee, daar werden we niet vrolijk van of eigenlijk: het was om te janken. Tom kon geen zwarte cijfers overhandigen en stond $400 in het rood terwijl ik het nog veel slechter had gedaan met mijn min $600.

We hadden de vijftien uur niet volgemaakt maar toch besloten er voor vandaag een einde aan te maken. Aan de bar van de Mirage likten we onze wonden. Het optimisme waarmee Tom mij had opgebeurd was in geen velden of wegen te bekennen en ik vroeg me af of dat nu enige zin had gehad. Stilletjes zaten we aan de bar toen twee dames bij ons kwamen zitten. Eén dame kwam naast mij zitten en de ander naast Tom. Ik keek de dame naast mij aan en het was meteen duidelijk dat zij werkzaam was in de entertainment branche van het fysieke soort, tegen een vorstelijke betaling uiteraard: dikke plamuurlaag aan make-up, diepe decolleté die niets aan de fantasie overliet, je kent het type wel.

Als extra zout in de wonden verdwenen deze dames net zo snel weer als ze verschenen waren na het zien van onze gezichten. Je kan veel over ze zeggen maar mensenkennis, dat hebben ze wel. Onze diep betreurde gezichten spraken boekdelen: van een kale kip kan je niet plukken! Hun tijd is ook geld en dus verdeden ze hun tijd niet aan ons. Echt, je moet toch diep zijn gevallen willen zelfs deze dames die toch al niet bekend staan om hun kieskeurigheid geen tijd aan je willen verspillen!

Tom en ik keken elkaar beduusd aan terwijl onze toch al beurs gebeukte grijze massa probeerden te verwerken wat we zojuist hadden meegemaakt. Tom begon te lachen. Eerst als een boer met kiespijn maar al snel bulderde hij het uit. Zijn aanstekelijke lach sloeg over op mij en al snel zaten wij te lachen alsof we de beste mop van de wereld hadden gehoord. Tranen kwamen in onze ogen terwijl we elkaar op de schouder sloegen en ik krijg nu nog pijn in mijn buik als ik er aan terug denk. De barman sloeg het gade maar ja, iemand die waarschijnlijk alles wat God verboden had al een keer had gezien aan zijn bar was natuurlijk niet snel onder de indruk.

Langzaam kwamen we weer bij zinnen en veegden de tranen van onze ogen. Lager dan dit konden we niet meer zinken zei ik en niet voor de eerste keer deze reis zou ik het weer aan het verkeerde eind hebben.

Las Vegas, part VI

Door Chief op maandag 19 juni 2017 04:54 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 2.272

Eindelijk vlogen de kaarten vakkundig uit de handen van de dealer over het laken naar de spelers en begonnen Tom en ik aan onze missie: zes dagen lang, minimaal 15 uren per dag tegen een gemiddeld uurtarief van $60 om ons verlies die we tot dusverre hadden opgelopen goed te maken. De eerste paar handjes die voorbij kwamen werden vakkundig door zowel Tom als mij gepast wat mij tijd gaf om de spelers wat beter te bekijken. De twee dames aan tafels leken veertig, misschien begin vijftig. De andere mannen aan tafel varieerden in leeftijd van zo’n begin dertig tot eind veertig voor zover ik kon inschatten. Ze keken strak in hun kaarten en gaven geen moment de illusie dat ze een praatje wilden maken of dat ze daar voor de gezelligheid zaten. Meer dan “call, raise, reraise” hoorde ik niet. Twee mannen zag ik zeer kundig trucjes doen met hun chips. Achteloos, zonder na te denken.

Ik keek Tom aan en hij knikte een beetje zenuwachtig. We were in for a ride! Dit was niet de Tom die ik kende, de Tom die overal maling aan had en voor de duivel niet bang was. Zelfs hij leek onder de indruk van wat zich aan tafel afspeelde. Deels kwam dat natuurlijk door de omgeving. Nog nooit hadden we in zo’n grote pokerroom gespeeld. Zo had je bijvoorbeeld in het Holland Casino van Amsterdam had je één, maximaal twee tafels die tegelijk open waren. Deels kwam dat ook door de commentaren van de oudjes uit de Luxor. Ik hoor het nog in mijn hoofd: ***damn shark infested pool. God zij dank won Tom vlak daarna de eerste hand die hij speelde. Hij hitte een pair op de flop, verbeterde op de turn naar two pair en zijn hand hield stand na een bet op de river die door één andere speler werd afbetaald. Dat gaf de burger, in dit geval twee heidekneuters, moed.

Ook ik won binnen een rondje een lekker handje. Ik flopte een flushdraw en speelde die draw agressief. De laatste kaart maakte mijn flush compleet en ik werd netjes afbetaald. Terwijl ik de chips toevoegde aan mijn stack gleed de spanning voelbaar van me af. Ik begon me veel meer op mijn gemak te voelen in deze toch wel professionele omgeving. Let’s face it, dit was natuurlijk heel wat anders dan de homegames die we op de meest vreemde plekken hadden gespeeld. De spanning maakte plaats voor zelfvertrouwen en ik voelde me steeds beter. Tom ook want ik zag hem vakkundig een hand winnen zonder zijn kaarten te laten zien waardoor zijn lichaamstaal toch een meer relaxte taal sprak.

Nu ik meer ontspannen aan tafel zat had ik ook wat meer, en vooral beter, oog voor de medespelers en na een tijdje had ik het idee dat beide dames toch wel heel veel handjes speelden, een teken dat ze misschien niet heel erg selectief waren in hun hand selectie. Misschien kon ik daar wel misbruik van maken. Tom raisde in een hand toen beide dames betrokken waren en ik reraisde waarna de dames pijlsnel hun kaarten weglegden. Ook Tom paste, die had geen zin om alleen tegen mij te spelen. Hij keek me aan en had denk ik wel een idee wat ik net had gedaan: met twee compleet willekeurige kaarten even het water bij de dames getest. Test geslaagd. Misschien had ik het niveau van de spelers wel overschat. Was ik niet gewoon geïntimideerd door alle eerder genoemde factoren?

Het antwoord op de vraag of ik de spelers overschat had kwam, helaas, eerder dan ik dacht. Een paar handjes later dacht ik het kunstje te herhalen: de beide dames betalen de big blind, een speler daarna raised en ik reraise weer met een redelijk willekeurige, lees: bagger, hand. Tot mijn afgrijzen maakt de meneer die meteen links van mij zat er een 4-bet van. Iedereen past tot aan mij en ondanks de rothand die ik heb betaal ik die laatste bet bij maar dat is puur voor statistische redenen. De man bet nog vrolijk op de flop en de turn waarna ik moet opgeven. Bah. Ik kijk de man nog even aan die zijn gezicht draait en ik ontmoet zijn ogen. Volledig emotieloos, alsof het hem niet kan boeien. Volgende hand aub, lijkt hij te denken.

De beste man had natuurlijk een sterke hand kunnen hebben en was het niet meer dan toeval. Helaas, toeval bestaat niet en vooral niet aan de pokertafel. Het leek wel alsof iedereen aan de tafel ineens wakker waren geworden: daar waar de game initieel nog redelijk mak was en je nog goedkoop de flop kon bekijken regende het spontaan 3-bets en 4-bets. Beetje voor beetje slonk het aantal chips voor mijn neus aangezien ik heel veel moeite had aan het nieuwe tempo. Ik was dit helemaal niet gewend! Ja, af en toe kwam je wel een heel agressieve speler tegen maar dat was er vaak maar één aan tafel maar nu hadden we er vijf of zes die ook nog eens tegelijk aan het beuken waren. Ik begon er broos uit te zien….

Tom had relatief geluk want hij werd snel verhuisd naar een andere tafel toen daar een speler opstapte. Tom wist niet hoe snel hij zijn chips bij elkaar moest pakken en verdween pijlsnel. De twee dames hielden de eer aan zichzelf en stapten na een half uurtje ook op. Dat voorbeeld had ik misschien moeten volgen want voor ik het wist stond ik in plaats van plus nu zo’n $300 in het rood en de vooruitzichten waren niet rooskleurig en dat is nog een eufemisme. In het kwadraat nog wel. Waarom ik niet opstond en op zoek gaan ging naar een andere, en vooral MAKKELIJKERE game? Hoogmoed. Jeugdige onbezonnenheid maar vooral: eerzucht. Hiervoor was ik toch naar Las Vegas gekomen? Om mij te meten met de betere spelers? Nou had ik eindelijk gekregen waar ik om vroeg en dan meteen met de staart tussen mijn benen wegrennen? No way!

Met dat in mijn achterhoofd besloot ik te blijven zitten en er zat weinig anders op dan een schietgebedje te doen. Ik weet niet wat hielp: mijn onnozele vastberadenheid of het schietgebedje maar de plekken van de twee dames werden opgevuld door een echtpaar van zo’n veertig jaar schat ik. Ze leken nerveus want de dame liet onhandig haar chiprack op de tafel vallen en haar echtgenoot probeerde de chips die links en rechts over de tafel rolden bij elkaar te vegen. Hoorde ik nou een paar mannen aan tafel hun lippen aflikken? De plek van Tom werd ingenomen door een dame van makkelijk in de vijftig met genoeg bling bling aan haar nek en handen om blind van te raken. God zij dank, de game zag er meteen een heeeel stuk beter uit en alsof dat niet genoeg was leek ook de wind 180 graden te zijn gedraaid. Een paar uur lang kreeg ik met zeer grote regelmaat prachthandjes gedeeld zodat ik het gebeuk kon beantwoorden met meer gebeuk. De drie nieuwe spelers/speelsters, met name madam Bling Bling lekten links en rechts chips waarvan een groot deel voor mijn neus terecht kwamen.

Vier uur later was ik van de min $200 naar een plus van bijna $600 geklommen en stond ik ruim boven de benodigde $60/uur. Ik stond even op om mijn benen te strekken en liep langs de tafel van Tom die een duim omhoog stak. Ik zag dat de dealer al de kaarten deelden voor de volgende hand en snel ging ik weer aan tafel zitten om niets te missen. Dat was maar goed ook want toen ik mijn kaarten bekeek zag ik een rode koning en een zwarte koning. Ik voelde me de koning te rijk!