Vakantie

Door Chief op maandag 16 april 2018 04:23 - Reacties (14)
CategorieŽn: Familie, Gezin, Views: 2.704

Zooooo, daar zijn we weer! Lekker tijd kunnen besteden met mijn gezin na een week vakantie in AustraliŽ. Perth om meer precies te zijn. Is toch een uurtje of drie minder lang vliegen dan de meer populaire bestemmingen Sydney/Melbourne en aangezien dit de eerste vlucht voor de kleine miss van 14 maanden zou worden hebben we het nog redelijk beschaafd gehouden qua vliegtijd. Ze deed het echter voorbeeldig dus vrouwlief is al begonnen met het zoeken naar een bestemming die verder weg ligt. Ik vind alles best zolang het maar geen Nederland is, no offence :)

Persoonlijk vind ik Perth vooral een vakantiebestemming voor gezinnen met kleine kinderen. Hoewel de stad enorm groeit vind ik het geen bruisende stad met een geweldig nachtleven waar je als jong persoon normaliter op zoek naar bent. Veel winkels zijn na zessen gesloten en ook op zondagen is het zoeken naar winkels die open zijn. Je mist de vibe van een metropool. Wat ze daarentegen wťl hebben zijn enorme openbare speeltuinen met prachtig uitzicht over de zee en/of stad, talloze brandschone stranden ťn een prachtige omgeving. Surf op een plank van de duinen in Lancelin, ga wijntjes proeven in Swan Valley, wandel door King’s park, neem een boot naar Rottnest Island of bezoek de markt in Fremantle om maar een paar dingen te noemen. Hoewel het vrij compact is qua gebied is een (huur)auto wel erg aan te raden. We hebben veel plekken bezocht en toch maar zo’n 700km afgelegd in de wagen.

Rijden in dat deel van AustraliŽ is overigens ook vrij speciaal. Zo bestaan de freeways vaak uit 1-baans wegen waar je maximaal 90 en heel soms 100 km/u mag tijden. Om de zoveel km’s heb je dan een stukje waar je een extra baan hebt om die auto die net 5km/u onder het maximum rijdt in te halen om vervolgens weer achter een andere auto aan te sluiten die ook weer 5km/u onder de toegestane maximum snelheid verder sukkelt. Leuk die Audi Q7 die we onder onze kont hadden zitten maar het maximale heb ik daar zeker niet uit gehaald. Nou, niet helemaal waar, ik heb de remmen meer dan eens flink getest. Nee, niet omdat ik (weer) aan de verkeerde kant van de weg zat maar om een kangoeroe die vrolijk over de weg stuitert niet voortijdig in een steak te veranderen.

Over die wagen, daar zit ook een verhaal achter en zoals vaker in mijn blogs verbonden met Uncle John. Ik had hem verteld dat wij naar AustraliŽ zouden gaan op vakantie. Hij had ons graag willen bezoeken maar zijn gezondheid staat het tijdelijk niet toe. Niets ernstigs maar voldoende om hem aan de grond te houden. Toch was hij in staat om ons te verrassen: ik hoefde geen auto te huren daar. Toen wij de douane door waren en door de deuren naar de terminal liepen stond een Chinese man met een A4 in zijn handen met mijn naam. De man was van onder tot boven bedolven onder de tatoeages. Typisch, niet? De man leidde ons naar de parkeerplaats waar dus een fonkelende Audi Q7 op ons stond te wachten. Met de complimenten van Uncle John. Ik kon hem in gedachten zien gniffelen om de grote glimlach op mijn gezicht.

Het allerbelangrijkste is echter dat ik echt heb kunnen genieten van de kinderen. In het normale werkritme zie ik ze, net als de meeste werkenden onder ons, te weinig. Nu kon ik de hele week “gewoon” 24u per dag met ze doorbrengen. Niet dat het makkelijk was hoor, ik heb ontzettend veel respect voor moeders/vaders zoals vrouwlief die thuis blijven voor de kinderen maar genieten was het zeker. Samen dingen zien, beleven en spelen, zaken die toch vaak onbewust ondersneeuwen in het dagelijks leven. Er zit de laatste jaren wat dat betreft wel wat verbetering in doordat ik bewuster het werk het werk laat maar de juiste balans heb ik nog niet helemaal weten te vinden en ik vrees ook dat het bij een utopie blijft. Tot dan probeer ik in ieder geval te genieten van de tijd die ik wťl met ze doorbreng en hoop dat ze hun vader/echtgenoot kunnen vergeven om de gemiste tijd samen.

Zijn we weer!

Door Chief op maandag 26 maart 2018 08:22 - Reacties (16)
CategorieŽn: Gezin, Over mij, Werk, Views: 3.219

Jaaaaa lieve Tweakertjes, we zijn er weer. Een beetje minder frequent dan jullie van mij gewend zijn maar vergeten ben ik jullie niet hoor. Het is alleen vaak passen en meten wat betreft de tijdsindeling want net als in jullie tijdzone, sinds afgelopen slechts zes uur verschil met de mijne, bestaat mijn dag uit slechts 24 uren. Wat het zo uitdagend maakt is de combinatie van twee banen en vader zijn van een peuter en een kleuter. Soms is het werk het moeilijke maar meestal die twee kleine spruiten.

Het voordeel, als ik dat al zo mag noemen, van twee kinderen hebben is dat je vergelijkingsmateriaal hebt. Je hebt immers al enige ervaring met de oudste alvorens de jongste verschijnt. Overigens geldt dit niet voor ouders die – God hebbe medelijden met ze – als eerste een tweeling hebben gekregen. Het is trouwens niet geheel eerlijk om twee mensen met elkaar te vergelijken, zelfs niet als ze broer en zus zijn van elkaar maar onbewust doe je het toch.

Zo eet de kleine Miss bij lange na niet zo goed als haar grote broer in die zin dat die laatste een veelvraat is en vrijwel alles lekker vindt. De jongste, nou, die heeft met haar 13 maanden al een heel verfijnd pallet. Althans, dat vindt ze zelf. Groenten vist ze vakkundig uit haar eten en weigert deze te consumeren en fruit blieft ze alleen als deze minimaal op kamertemperatuur is. Haal je dus wat fruit uit de koelkast dan mag je deze dus eerst even opwarmen in de magnetron voordat je het serveert.

Ook brabbelt de Miss heel wat minder dan onze Junior op dezelfde leeftijd. Daar waar Junior op deze leeftijd al de oren van onze kop kon lullen beperkt de Miss zich tot korte doch duidelijke opdrachten. “Papa” en “Mama” als ze onze aandacht wil, “Op” als ze opgetild wil worden en “mjam mjam” als ze dorst dan wel iets te eten wil. Wat ze aan kwantiteit achterloopt op haar broer maakt ze echter ruimschoots goed in het aantal decibellen wat ze kan produceren. Zet zij het op een gillen, en dat wil ook in ons huishouden regelmatig gebeuren, dan duiken ze zelfs tot ver in MaleisiŽ in de schuilkelders in de veronderstelling dat het luchtalarm is afgegaan. Ik heb tevens het vermoeden dat wij allen thuis al enige oorletsel hebben. Huh, zei je iets?

Een wekker heb ik sinds jaar en dag al niet meer gebruikt, daar hebben we de kinderen voor die steevast tussen 5:30 en 6:30 wakker worden wat ruim voor de tijd is dat denk ik legaal toegestaan zou mogen worden. Enige notie daarbij van hoe laat papa en mama naar bed zijn geweest zit er niet bij. Boeit ze ook niet denk ik eerlijk gezegd. De oudste kan gelukkig zelf al zijn ontbijt in elkaar flansen. Pap of een boterham, dat lukt hem wel zonder iets te breken maar heel veel slaap scheelt dat niet voor ons want de jongste die is nog niet zover. Het is niet dat we het niet geprobeerd hebben hoor maar de eerste fles aanmaakmelk koste bijna een hele blik van 1kg aan babymelk poeder wat toch wel een dure aangelegenheid is. Aangezien ik weliswaar twee banen heb doch slechts voor ťťn betaald wordt moeten we ons voorlopig maar onszelf uit bed hijsen voor de jongste.

Die tweede baan, dat betreft mijn aanstaande overgang naar een nieuwe werkgever. Een aantal blogs geleden berichte ik al over de mogelijkheid om mij aan te sluiten bij een start up. Na hard, heeeel hard, nadenken heb ik besloten om dat te doen. Dat besluit had ik medio november al genomen waarna de start up is begonnen aan de aanvraag van een nieuwe werkvergunning voor mij. Hier in Singapore is de werkvergunning namelijk gekoppeld aan de werkgever. Wissel je van werkgever dan heb je dus een nieuwe werkvergunning nodig. Normaliter duurt zo’n aanvraag slechts 1 tot 2 weken maar nu presteerde de MoM (hoe toepasselijk) oftewel de Ministry of Manpower dat over de werkvergunning gaat het om er bijna 4 (!!!!) maanden over te doen.

Aan mijn profiel lag het niet, ik voldeed aan alle eisen maar omdat het hier een start up ging kregen zij vraag na vraag na vraag na….afijn, je kan het zelf invullen. Enkele weken geleden het verlossend woord, of eigenlijk brief, dat de werkvergunning was toegekend. Nu nog kwestie van mijn baan opzeggen, het opzeg termijn respecteren tenzij ze mij op garden leave sturen wat niet heeeel onwaarschijnlijk is en dan ga ik in principe over. Ik zeg hier met opzet “in principe” want er kan nog altijd van alles in de tussentijd gebeuren.

Anyways, omdat het hier een start up betreft moet er nog ontzettend veel gebeuren, zeg maar vrijwel alles. Ik heb mijn hele werkleven voor beursgenoteerde bedrijven gewerkt waar alle processen tot in den treure zijn vastgelegd en dus waar je eigenlijk in een gespreid bedje belandt. Alles, maar dan ook alles moest van de grond af gebouwd worden voor deze start up. In Bangkok zijn er nu zo’n 25 toegewijde mensen full time aan de slag om de backend te ontwerpen en te programmeren. Dat gaat met horten en stoten maar met meer horten dan stoten en dus zien we een voortgang waar we heel tevreden mee mogen zijn.

Het betekende echter ook dat ik in de afgelopen maanden vrijwel iedere avond bezig was met mening geven over webdesigns, processen, mensen werven en zelfs het ontwerpen van een financieel administratief systeem. Last but not least zijn we ook hard bezig met het werven van durfkapitaal. Het betreft hier namelijk een start up wat zich bezig gaat houden met verzekeringen en je kan niet zomaar lukraak beginnen met het verkopen van verzekeringen. Daarvoor zal je in de jurisdictie waar je commerciŽle verzekeringsactiviteiten wilt ontplooien een verzekeringslicentie moeten hebben. Ook daarin zijn wij vergevorderd en ziet het op zich goed uit.

Hoewel dat het er goed uitziet is het een beetje een kip en ei verhaal: geen kapitaal, geen licentie. Geen licentie, moeilijk om kapitaal aan te trekken. Gelukkig zijn we al een heel eind op weg wat betreft het kapitaal wat toch wel een stevige vetrouwensboost geeft. Naast de initiŽle investeerder van US$3mm die nu zeg maar de salarissen etc betaalt hebben we een vrij grote vis van US$20mm gevangen wat een heel stuk op weg is naar het bedrag wat we nodig hebben. We hebben goede hoop dat het gaat lukken maar mocht dat niet lukken dan tjah, dan is het in principe einde oefening.

Hoewel die tweede baan mij slaap kost is het wel erg gaaf om met een start up bezig te zijn. Je leert onwaarschijnlijk veel omdat je met van alles en nog wat bezig moet zijn. Ook de wereld van VC’s, venture capitalists, is fascinerend. Niet direct een wereldje waar ik mij thuis voel maar desalniettemin verdraaid interessant. Ongetwijfeld dat ik daar nog wel verder over ga bloggen maar voor nu zeg ik: tot blogs!

Bezint eer ge begint

Door Chief op dinsdag 6 maart 2018 07:27 - Reacties (10)
Categorie: Werk, Views: 3.559

Net als ieder andere baan heeft die van mij ook enkele aspecten die ik niet superleuk vind. Bovenaan mijn lijstje: de interactie met de salespersonen van investment banks. Feit is echter dat wij/ik ze soms toch nodig heb. Er is voor mij dus geen ontkomen aan.

Vooropgesteld, het ligt meestal niet aan de personen zelf maar aan de organisatie van een investment bank. Vaker wel dan niet hebben ze een structuur waar ze heel specifiek relatiemanagers/salespersonen hebben die de relatie met de klanten warm moet houden en daar waar nodig ondersteund worden door productspecialisten. Dit leidt ertoe dat de relatiemanagers van heel veel een beetje weten maar al snel de productspecialisten moeten inschakelen zodra er dieper op materie wordt ingegaan.

Daar tegenover staat dat de productspecialisten veelal niet over de vereiste commerciŽle kwaliteiten beschikt of te ver van de klanten afstaat waardoor ze niet in staat zijn om deals te sluiten met klanten zoals wij. Een directe oplossing heb ik er niet voor en dus moet ik zo goed en kwaad mogelijk door dat landschap navigeren.

Heel soms hit je een homerun en kom je een relatiemanager tegen die wťl de hoed van de rand weet. In de 10+ jaren dat ik in de financiŽle wereld rondhobbel is dat welgeteld ťťn hele keer voorgekomen. In honkbaltermen: hitting 1 for 200. Give or take. Dat betekent dat ik de overige 199 keer met een gevoel van tijdverspilling de meeting weer verliet. Niet iets om heel vrolijk van te worden.

Van die 199 overige keren werd vorige week toch wel het voorlopige dieptepunt bereikt maar er zat toch wel een element van humor aan. Sta mij toe dit toe te lichten. Het betrof hier naar balanstotaal gemeten grootste bank in Nederland die nog wat activiteiten in AziŽ heeft. De relatiemanager, een Nederlander, is gevestigd in het kantoor in Singapore en was door AziŽ aan het toeren met twee senior bankers uit Londen en vroeg zich af of wij tijd hadden. Aangezien ik verwachte dat die twee senior bankers wel diepe vakinhoudelijke kennis hadden stemde ik toe.

Aan het begin van het de meeting stelden de drie mannen zich netjes voor. Wat ze tegenwoordig deden, waar ze vandaan kwamen en voor wie ze eerder hadden gewerkt enzo. De twee mannen uit Londen gaven de leiding aan een clubje die zich voornamelijk richten op andere financiŽle instellingen als klanten, waaronder wij. Aangezien de bank waar zij voor werkten enkele jaren geleden hun verzekeringsactiviteiten hadden afgestoten wilden zij zich binnen de financiŽle instellingen meer op (her)verzekeraars richten.

Voordat ik nog een woord had kunnen zeggen spoot de Nederlandse relatiemanager zijn gal. Hoe blij hij wel niet was dat de bank eindelijk van de verzekeraar af was. Volgens hem vertraagde die verzekeraar alleen maar processen en waren ze daar veel en veel te voorzichtig om maar te zwijgen van de stoffige imago die verzekeraars nou eenmaal hadden. Nee, het was niet makkelijk om bankier te zijn voor een bank met zoveel invloed van een verzekeraar wist hij te melden. Enigszins geamuseerd hoorde ik zijn minutenlange relaas geduldig aan terwijl zijn collega’s af en toe bevestigend knikten. Het toeval wil namelijk dat die “vertragende” verzekeraar jarenlang een beste werkgever was voor mij en ik dus de facto een oud-collega was.

Toen hij eenmaal klaar was het tijd om onszelf te introduceren en mijn collega hield het kort want hij kon niet wachten op wat er zou gebeuren als ik aan het woord kwam. Fijntjes gaf ik aan dat ik uit Nederland kwam wat al een aantal verbaade gezichten opleverde ťn…..jarenlang met heel veel plezier voor de zojuist verguisde verzekeraar had gewerkt. Beheerst gaf ik aan dat in mijn optiek de volle potentie van de synergie tussen de bank en de verzekeraar niet werd behaald omdat de twee als volledig onafhankelijke entiteiten werden beoordeeld. De targets van beide CEO’s waren vrijwel volledig toegespitst op de (financiŽle resultaten) van hun eigen toko. Je kan je dus voorstellen dat bij kostenallocaties en andere interne transacties de leiding van de twee entiteiten volledig tegenover elkaar stonden.

Ik kan het weten, ik had vaker dan eens bij een boardmeeting van het hoofdkantoor gezeten aangezien ik rechtstreeks rapporteerde aan de CEO van de verzekeringstak en tijdens zulke meetings was het niets meer dan hanengevecht en koehandel waarbij vaak het groepsbelang vrijwel geen rol van betekenis betekende. Overigens kostte ťťn van die interne transacties bijna mijn baan maar dat is misschien voor een andere blog.

Anyway, ik denk dat jullie je voor kunnen stellen dat de meeting met mijn “oud-collega’s” vanaf dat moment vrij awkward verliep en ook veel korter duurde dan doorgaans het geval is waar de tegenpartij toch graag wil laten zien wat zij allemaal in huis hebben. Nu dus even niet.

We waren binnen 30 minuten, en dat was inclusief het voorstel rondje, klaar. Ik kreeg een vluchtige hand van de tegenpartij voordat ieder haar eigen weg ging. Prachtig. Ik werk in een branche waar vrijwel alles een prijs heeft maar dit soort momenten, dit soort zeldzame momenten, priceless.

010

Door Chief op maandag 26 februari 2018 07:52 - Reacties (26)
Categorie: Familie, Views: 3.076

Het zat even niet mee qua vrije tijd en vandaar de radiostilte van enkele weken maar gelukkig nu toch even de tijd om een blog in elkaar te flansen. Een van de redenen dat het ik even weinig tijd had was mijn moeder, of om meer specifiek te zijn: de verhuisplannen van diegene die mij letterlijk op de aarde heeft gezet.

Sinds mijn vader er niet meer is schermt moederlief met de gedachte om het pittoreske dorp in Noord-Limburg te verlaten. Hoewel ze daar toch dik veertig jaar naar alle tevredenheid heeft gewoond dreigde er toch een soort van sociaal isolement vanwege haar – zelf verklaarde – taalgebrek. Ze wilde liever richting Rotterdam, daar waar de meeste van haar vrienden en vriendinnen woonachtig waren.

Zelfs bij het typen van de naam Rotterdam doet pijn aan mijn vingers. Het ligt helemaal niet aan de stad zelf maar aan mijn voorkeur voor de voetbalclub uit de hoofdstad. Ik dacht dat ik daar boven stond maar niets is minder waar: ik heb een hekel aan de stad puur en alleen vanwege een spel dat tussen twee elftallen wordt gespeeld. Bizar.

Gelukkig wist ik mijn mening over “010” voor mij te houden in het beslissingsproces van mijn moeder, iets wat mijn zussen een stuk minder goed lukte. De familie chat in Whatsapp explodeerde zowat. Alle drie hadden ze wel een mening over de toekomstige woonplaats van onze moeder en zoals zo vaak verschilden alle drie de meningen.

Ik prijsde mij gelukkig dat ik op zulke momenten zeven, in de zomer helaas zes, tijdzones verderop woon en hield mij dan ook wijselijk buiten de discussie terwijl de whatsappjes elkaar in rap tempo opvolgden. Ze meenden het alle drie goed hoor en ze hadden het ook alle drie bij het rechte eind ware het niet dat het uiteindelijk maar om ťťn ding draait: zo lang mijn moeder nog, relatief, gezond is en geen verzorging nodig heeft gaat het erom wat zij ZELF wil. En dat was, helaas, Rotterdam.

Toen dat besef een dikke maand geleden eindelijk bij de dames was geland werd de zoektocht naar een geschikte woning gestart. Volgens moeder zelf had ze slechts enkele bescheiden wensen voor de woning: er moest voldoende natuurlicht binnen kunnen komen, dicht bij een metro of NS station liggen, nabij een supermarkt en het liefst bij een Chinese toko in de buurt. Als het even kon ook dicht bij een huisartspraktijk en ook nog 24u per dag bewaking indien het een flatgebouw betrof.

U begrijp het al lieve lezer, mij leek de kans aanzienlijk groter dat Doutzen Kroes bij ons slechts gehuld in een nachtjapon om een kopje suiker zou vragen. De zoektocht begon en zag er aan het begin vrij kansloos uit tot ťťn der vriendinnen van mijn moeder met de gouden tip kwam. Ze zijn gaan kijken en warempel, het was precies wat ze zocht! Vijf minuten lopen van de metro, het zonlicht straalt in alle hoekjes van de woning, supermarkt om de hoek, toko binnen een straal van een kilometen, een huisartsenpraktijk op 1 bushalte en……ťn, 24u een huismeester aanwezig. We hoeven alleen maar de badkamer wat op te poetsen en de muren een nieuwe lik verf te geven en ze kan er zo in.

Ik kon het bijna niet geloven en natuurlijk ben ik zelf niet in het appartement geweest maar de foto’s zagen er veelbelovend uit. Ook moeder zelf is enthousiast al is ze ook enigszins zenuwachtig om te verhuizen. Begrijpelijk. Zo ver is het natuurlijk nog niet want de verbouwing duurt wel een paar weken en dan moet ze nog het een en ander regelen. Toch is ze wel optimistisch dat ze daar eind mei, begin juni de nieuwe woning kan betrekken.

Uiteraard ben ik ontzettend blij voor haar dat ze de woning zo snel heeft kunnen vinden en de zorgen die ik heb over mijn moeder die zal moeten wennen aan een nieuwe woonomgeving bedek ik met de prettige gedachte dat ze een actiever sociaal leven zal hebben. Ondertussen wacht ik iedere avond trouw aan de deur. Met een kopje suiker.

Ooooone hundred aaaaannnd.......!!

Door Chief op maandag 5 februari 2018 07:11 - Reacties (24)
Categorie: Over mij, Views: 2.843

Nee nee, ik verwijs niet naar het edele darts hoewel ook ik net als vele andere Nederlanders een setje darts aanschafte toen Raymond van Barneveld in 1998 zijn eerste wereldtitel bemachtigde. Mijn ambitie om de eerste Aziatische wereldkampioen darts te worden was helaas een kort leven beschoren aangezien ik binnen de korste keren een toegangsverbod had voor cafťs in de meeste provincies van Nederland: ik raakte van alles maar zelden het dartbord. Het helpt natuurlijk niet als, net als ik, spleetoogjes hebt maar ik zou zeggen dat ik in ieder geval een "A" for efforts heb verdiend. Vele slachtoffers die mijn pogingen om de “triple 20” te raken ťn dat overleefd hebben zullen dat tegenspreken.

Anyway, I’m degressing. De blogtitel verwijst naar het heugelijke feit dat dit mijn, jawel, 100e blog hier op Tweakblogs.


*Wacht geduldig op applaus wat uiteraard uitblijft*


Nee? Geen applaus? Fair enough. Ik zal de laatste zijn die mijn blogs zal betichten van enige literaire inhoud of vormgeving. Misschien enige vorm van vermaak? Een beetje dan? Voor mij in ieder geval wel. Lekker af en toe niet nadenken over de dagelijkse zaken maar heerlijk oude tijden herleven in bijvoorbeeld de avonturen van de Uncles, emoties een plek geven zoals tijdens de ziekte van mijn vader of schaamteloos paraderen over mijn lieve gezin zoals de blogs over vrouwlief, Junior en de kleine Miss. Oh, over de kleine Miss gesproken, sinds gisteren is ze iets minder klein want ze is ťťn jaar geworden! Knallend feest tot in de kleine uurtjes lieve Tweakers, knallend feest inclusief spuitende champagne, knallend vuurwerk en een hoofdrolspeelster die ver na haar gebruikelijke bedtijd op bed ging. Althans, zo wil ik het mij graag herinneren. In werkelijkheid spoot alleen het flesje melk wat rond omdat ondergetekende weer eens de speen niet goed had vastgezet, was het enige vuurwerk voorbehouden aan het kleine kaarsje op de taart en lag de hoofdrolspeelster om 18:35, zeg zo’n 5 minuten later dan haar normale bedtijd, volledig uitgeteld in haar commode. Fantasie, dat heb ik dan wel weer.

Het was ontzettend lief dat enkele schoon familie leden tijd, moeite en geld hadden genomen om de oversteek van Vietnam naar Singapore te maken en de heugelijke dag nog feestelijker hebben gemaakt. Ik wil graag denken dat het ere was van mijn nakende 100e blog maar ok, ik begrijp dat dat een beetje ondersneeuwde aan de eerste verjaardag van de Miss. Die heeft overigens ontzettend genoten van alle aandacht die ze kreeg. Ik weet vrij zeker dat ze de flauwste benul heeft van het concept “verjaardag” maar dat zal haar worst wezen. De vele klodders slagroom – en begin aub niet over “a moment on the lips, forever on the hips” – op haar glimmende toet sprak boekdelen: MOOOORRREEEEE!!!

De medebewoners van het complex zullen trouwens wel raar hebben gekeken toen zij bij ons binnen gluurden: ineens was het vol in een huis waar normaliter een handvol mensen rondlopen. Die zullen wel gedacht hebben dat wij de betere rent-a-friend bedrijf hadden gevonden of misschien geld weggaven. Het was in ieder geval illustrerend dat ze langer voor onze tuin stonden dan normaal. Het was in ieder geval een tof weekend bedacht ik mij toen ik eindelijk in bed lag. Junior op wiens kamer wij sliepen aangezien onze slaapkamer was geconfisqueerd door een deel van onze bezoekers snurkte tevreden, de Miss die nog even van zich liet horen met een klein huiltje maar weer snel stil was en een vrouw die boe noch ba kon zeggen. Het leven lacht mij toe. Keihard.