To the moon!

Door Chief op vrijdag 5 oktober 2018 11:31 - Reacties (25)
Categorie: -, Views: 4.145

Gisteravond was een sporadische avond dat ik vroeg thuis was en dus zat ik na het avondeten zowaar in één van onze comfortabele recliners met mijn neus in een VI. Voor de niet-voetballiefhebbers, dat is de afkorting van het weekblad Voetbal International dat wekelijks ook hier in Singapore op de deurmat valt. Vanuit deze comfortabele positie waar ik languit op de stoel lag hoorde ik hoe het begin van een kleine wereldoorlog tussen mijn kroost zich ontspon. Ongetwijfeld de zoveelste van vandaag.

“Gor gor share!” hoor ik de Miss tegen haar broer roepen die veelzeggend zwijgt. Terwijl ik het tijdschrift langzaam onder ooghoogte laat zakken om getuige te zijn van het eerste vuurwerk zie ik de jongste van ons gezin al dreigende stappen maken richting de stamhouder van onze familie. Ondanks het verschil in lengte en gewicht weet ik dat de Miss op geen enkele manier onder de indruk is van haar broer en dus grijpt ze met haar knuisjes in het boek die Junior nu krampachtig vasthoudt.

Ik heb geen enkele intentie om wat voor vorm van diplomatie dan ook uit te oefenen in deze situatie, ook niet als de Miss het op een gillen zet. Boven dat gegil hoor ik de stem van de Mrs: “Ach, geef haar even dat boekje jongen, ze is nog zo klein”. Na het horen van de interventie van de moeder des huizes spring ik op. “Aha!” roep ik. “Size DOES matter!” roep ik nog luider. De kinderen zijn hier van zo stomverbaasd dat ze het boekje wat ze zojuist nog allebei zo passioneel vasthielden op de grond laten vallen. Ongewild heb ik de explosieve situatie geneutraliseerd. Deze keer dan.

Deze situaties, wellicht met uitzondering van de laatste paragraaf, zullen de meeste ouders onder ons wel bekend voorkomen. Helaas ontstaan dit soort situaties ook onder volwassen, waar twee partijen krampachtig aan iets vasthouden maar dan niet zo makkelijk op te lossen valt. Afijn, laat ik niet op de dingen vooruitlopen. Dan is de blog wel heeeeeel snel afgelopen terwijl ik eindelijk de tijd heb om deze leuke hobby uit te oefenen.

Zoals sommigen van jullie zich misschien herinneren ben ik van de zomer van de zekerheid van een Fortune 500 onderneming overgestapt naar de onzekerheid een startup wat zich bezighoudt met verzekeringen. Laat ik even wat meer vertellen over deze startup die ik voor het gemak DreamHolding noem. Deze DreamHolding, de naam zegt het al, is een holding maatschappij waarbij standplaats Hong Kong is. Onder deze DreamHolding bevinden zich twee werkmaatschappijen, één in Bangkok (DreamThailand) en één in Singapore (DreamSingapore). In Bangkok zit het hele tech team, voornamelijk developers, met enkele medewerkers ter ondersteuning van het reilen en zeilen van de onderneming. In totaal zitten daar ruim twintig medewerkers. Het kantoor heeft 5 personen in dienst, inclusief mijzelf. Op papier ben ik de CFO van alle drie de maatschappijen maar in de praktijk is dat niets meer dan een manusje van alles. Heerlijk.

De holding heeft twee aandeelhouders waarvan de minderheidsaandeelhouder (25%) de kennis inbrengt en de meerderheidsaandeelhouder (75%, duh) het kapitaal. De minderheidsaandeelhouder is de CEO en tevens een goede vriend, Mark, die mij heeft overgehaald om deel uit te maken van DreamHolding. De andere aandeelhouder is een venture capitalist dat een notering heeft op de Canadeze beurs en een marktwaarde heeft van ongeveer CAD$500 miljoen en voor het gemak noem ik deze gewoon Venture.

Venture wordt feitelijk gerund door één persoon en laat ik hem RichieRich noemen. RichieRich is van oorsprong een Amerikaan die zich in Bangkok heeft gevestigd maar natuurlijk veelvuldig op reis is. Zijn pseudoniem heb ik niet willekeurig gekozen: die man is een fortuin waard. Zijn eerste zak goud heeft hij enkele decennia geleden in de financiële wereld vergaard en sindsdien is hij voor zichzelf begonnen. De zak goud is gaan rollen en die ene zak veranderde in de loop der jaren in meerdere zakken goud.

RichieRich heeft namens Venture enkele miljoenen in DreamHolding geïnvesteerd maar houdt zich daarbuiten afzijdig buiten de formele aandeelhoudersvergadering die eens per kwartaal plaatsvinden. Tussendoor wordt hij door mijn vriend Mark op de hoogte gehouden. Ik heb RichieRich enkele keren ontmoet en je zou niet snel doorhebben dat je te maken hebt met een multimiljonair, zeker niet als je naar zijn uiterlijk kijkt: slecht geschoren en zich het liefst voortbewegend in een doodnormale spijkerbroek, t-shirt en sneakers. Zijn vrouw daarentegen is van een compleet andere orde, onder andere door de vele juwelen die ze altijd leek te dragen als ik haar zag. Deze dame is een Thaise en niet zomaar eentje. Eentje van een rijke familie en die banden heeft met officiële functionarissen en de minder legale organisaties die in Bangkok de dienst uitmaken.

Met zulke mensen die achter je staan zou niets ons in de weg staan om van deze startup een doorslaand succes te maken. Een zo goed als gegarandeerde “ticket to the moon!” Toch?

Op een nacht

Door Chief op woensdag 18 juli 2018 09:06 - Reacties (19)
Categorie: Gezin, Views: 6.357

Hmmm…het is nog best donker. Zou het dan nog nacht zijn? Doet er niet toe, ik heb dorst. Natuurlijk heeft er weer niemand een fles water naast mijn bed gelegd, alsof ik niet zelf mijn drinken kan pakken. Pffffff, ik ben niet achterlijk of zo en als dat zo is dan is dat hun schuld. Ze hadden mij best wel vaker mogen waarschuwen als ik iets wilde proberen maar dan op mijn kop knalde. Heeft mij echt wel wat IQ punten gekost hoor! Gelukkig ben ik nog wel mooi!

Nou ja, jullie hebben er zelf om gevraagd. Hoe heet ze ook alweer? Oh ja: “MAMA? MAAAAAAMMMAAAAAA”….…”MAAAAAAAMMMMMAAAAAA!!”. Oh, wacht. Die is de vorige keer bij mij geweest dacht ik en volgens mij komen ze om en om. Nu is het zeker die vent aan de beurt. Die heeft ook al zo’n belachelijke naam. Wie dat ooit verzonnen heeft?! Wat was het? “PAPA, PAPA, PAPA” ……. “PAAAAAAAAAAAAAAPPPAAAAA!!!!”.

Jeetje, ik wist dat ze oud waren maar blijkbaar dus ook al slechthorend. Of willen ze mijn geduld testen? Ik weet heus wel dat ze de babyfoon aan hebben hoor. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Zo, even keeltje schrapen en mezelf schrap zetten hoor. *HUIL, KRIJS, SCHREEUW, NOG MEER GEHUIL*. Phoehee, ik word er nog moe van ook nog! Kijk aan, ik heb er zelfs nog wat traantjes uit weten te persen! Hier met die Oscar!

Ah, daar hoor ik iets. Ho! Rustig met die deur jij! De vorige keer liet je die deur ook al tegen de muur knallen. Dadelijk maak je die andere jongen die in de kamer naast de mijne slaapt nog wakker en dan wil die natuurlijk ook weer aandacht. Aansteller. Hoe heet die ook alweer? Broer? Gor gor? Jullie noemen hem ook de hele tijd anders. Hoe moet ik dan nou allemaal onthouden.

Genoeg over hem. Ha! Ik zie al de fles in je handen! Kom maar op! Ja, ik heb dorst ja. Dat hoef je me toch niet te vragen? Je weet dat ik je daar geen antwoord op geef. Geef hier. *Slurp*. WAT IS DIT?!?! WATER?! Ben je nu helemaal betoeterd? Wat is dit voor onzin? Blasphemy! Ja ik wil dat je mij oppakt ja. Denk je dat ik hier voor de lol met mijn armen in de lucht zit. Vort, pak me maar op. Pak ook gelijk de fles die ik op de vloer heb gemikt.

Wacht eens even, die luier is wel vol zeg. Nu voel ik het op mijn zachte billen. Oh ja, hier reageer jij wel goed op. “Nat, nat!”. Ja, ik ben nat ja. Halllllooooooooo. Moet ik het voor je spellen? Goed zo, pak maar een nieuwe luier uit de kast en verschoon mij even. Het duurde wel even voordat je dat begreep hè? Je bent niet bepaald een Einstein, wel? En nu hop naar beneden, melk halen jij! Ik geef je een hint: “Milk, Milk!”. Makkelijker dan dit kan ik het echt niet voor je maken hoor.

Jaaaaaa, doe maar zachtjes die trap aflopen met mij op je arm. Loop je wel voorzichtig? Je ziet er niet heel wakker uit en ik heb geen zin om weer een paar IQ punten kwijt te raken door jouw gekluns. Ja, heel goed, daar is het knopje voor het licht in de keuken. Nu die fles maken want dan kan ik weer naar bed. Ik heb wel mijn beautyslaapje nodig hè, je kan niet jong genoeg beginnen met aan je huidje te denken! Daar is die mevrouw die naast jou ligt vorstelijk te laat mee maar dat is niet mijn probleem. Behalve als ze weer met me wil knuffelen maar daar wil ik het nu niet over hebben. Klaar? Ein-de-lijk!!

Ja, leg me maar neer. Hier die fles. Kom dan. Je ziet toch mijn grijpende handjes? Wat, is het te donker voor je? Wil je het licht niet aandoen omdat je bang bent dat ik helemaal wakker word? Ik BEN wakker, gek! Hoe had ik je anders kunnen roepen? Echt, hoe die andere jongen die hier woont zolang heeft overleefd is mij een compleet raadsel.

*Slurp, slurp, slebber*. Ahhhhh, dat was lekker. Jammer dat het zo lang duurde en dat de melk niet geheel op de temperatuur is die ik wilde hebben maar ik zal het deze keer door de vingers zien. Wil je nog het muziekje aanzetten? Zo ja. Goed zo, ditmaal zonder dat ik er om hoef te vragen. Nu nog zachtjes….wat doe je nou weer? Wil je die kusjes alsjeblieft voor jezelf houden? Hallo…..!!

God zij dank, die is weer weg. Jammer dat ik hem nodig heb voor wat melk. Door elke keer die vieze kusjes ga ik mij toch afvragen of dat het de melk waard is. Daar moet ik toch maar over nadenken. Niet nu. Ah, lekker deuntje. Waar is mijn knuffel? Hebbes! Nog even lekker aan sabbelen. *geeuw*. En nu, beautyslaapje en hopelijk droom ik niet over die vieze kusjes.

Man down......

Door Chief op dinsdag 10 juli 2018 09:23 - Reacties (14)
Categorie: Werk, Views: 6.811

Man down…..MAN DOWN!! Judgement day. You reap what you sow. What goes around, comes around. Pay the piper! Bla bla bla maar in mijn geval helaas waarheid als een koe. Op mijn leeftijd kan ik niet meer ongestraft doen waar ik zin in heb. De lange dagen, inclusief het vele reizen, waar ik in het in mijn vorige blog over had resulteerden enkele dagen na het posten van de bewuste blog in een gemene longontsteking.

Dagenlang heb ik zowat in coma gelegen, alleen wakker wordend van mijn eigen gehoest. Twee weken antibiotica moesten er aan te pas komen om mij weer enigszins mens te laten voelen. Geen prettige dagen voor vrouwlief kan ik jullie verzekeren maar dankzij haar goede zorgen ben ik weer bovenop. Sort of. Kinda.

Het was in ieder geval een enorme uitdaging om tussen het hoesten door allerlei calls te moeten doen voor mijn huidige werkgever: een deal die in kannen en kruiken leek maakte een totaal onverwachte wending en we hebben echt alle zeilen bij moeten zetten om de deal weer terug in de haven te loodsen. Dankzij het geweldige team dat we hebben lijkt dat ook te lukken en mogen we weer een deal van 300 miljoen op onze conto schrijven. De bonus zal ik niet meer volledig meemaken aangezien eind deze maand mijn laatste werkdag is bij deze werkgever.

Ergens vind ik het wel jammer om te vertrekken want ik werkte met een geweldig team maar ik ben ook opgelucht dat ik mij daarna volledig op één klus kan focussen. Hoewel, éen klus: het is en blijft een startup dus heel veel werk zullen we zelf moeten doen maar dat is ook één van de charmes van een startup denk ik maar. Ik kan heus wel zelf kopieën maken enzo. Hoop ik.

Het harde werken voor die hardnekkige longontsteking lijkt tevens niet voor niets te zijn geweest. Een aantal investeerders hebben om follow up gevraagd waar wij natuurlijk maar al te graag aan willen voldoen. Één daarvan is Mr. Love. Die koosnaam hebben we hem gegeven, en niet zonder reden. Deze meneer was de oprichter en eigenaar van één van de grootste datingsites/organisaties van China. Hij heeft inmiddels een groot deel van zijn aandelen in dit bedrijf van de hand gedaan en heeft ook de meeste dag-tot-dag operaties overgedragen aan anderen waardoor hij tijd én miljarden overheeft.

Uit de gesprekken met hem was duidelijk dat hij weinig affiniteit had met onze branche maar desondanks stelde hij echt goede vragen en kreeg ik enorm veel respect voor die man. Onze antwoorden, inclusief demo, waren genoeg om hem aan de lijn te houden en mogen we binnenkort weer richting China om verder te praten. Ik hoop dat dan de smog in de stad wat minder zal zijn maar die hoop kan wel eens ijdel zijn……

Daarnaast zijn wij erg dicht bij het binnen hengelen van een contract dat miljoenen waard is in Thailand. Het zit niet in onze plannen om in Thailand operatief te zijn maar dat wil niet zeggen dat we onze tech niet in kunnen zetten bij concullega’s, waarvan acte. Als we die deal over de finishlijn kunnen trekken dan scheelt dat ook weer enorm in de fundingactiveiten: we zijn dan immers een start up met revenues én bewezen tech platform. Spannend dus!

Over spannend gesproken, morgen zijn de Mrs en ik maar liefst tien jaar getrouwd! Een goede reden om een bescheiden feestje te vieren, toch? Het meeste voorbereidingswerk is al gebeurd dus ik heb er alle vertrouwen in dat het een mooi feestje gaat worden. Zo niet……MAN DOWN!!!

Bedelen

Door Chief op woensdag 13 juni 2018 11:38 - Reacties (18)
Categorieën: Gezin, Werk, Views: 5.827

Nee nee, het is niet dat huize Chief inmiddels moet overleven middels bedelen hoor dus maak je geen onnodige zorgen. Ik ben echter wel met de startup waar ik vanaf begin augustus in dienst ga op pad geweest om meer investeerders warm te maken om het beoogde kapitaal bij elkaar te schrapen. Daarvoor had ik een week vrij genomen van mijn huidige werkgever en in die week heb ik samen met soon-to-be collega’s prospects gesproken in Hong Kong, Shanghai, Kuala Lumpur, Tokyo, Beijing, Singapore en Bangkok. In die week heb ik ook meer dan eens gemerkt dat de wereld der start ups voor mij een compleet nieuwe, en vaker dan mij lief is, onbekende wereld is.

Zo spraken wij prospects met verschillende achtergronden zoals beursgenoteerde financiële instellingen, professionele venture capitalists en zelfs individuen die honderden miljoenen dollars op hun naam hebben. Hoewel ze dus erg verschillende achtergronden hebben delen ze één gemene deler: they don’t give a f*** about numbers. Ergens viel mij dat tegen. Ik ben al jarenlang werkzaam in de financiële sector bij gerenommeerde en beursgenoteerde namen waar ik waarderingen van bedrijven en financiële instrumenten zowel in de theorie als in de praktijk heb mogen toepassen en dus dacht ik dat ik een solide kennis had opgebouwd die nu goed van pas zou komen. Wel, ik kan je vertellen dat die kennis net zoveel waard was als zand in de Sahara.

Dat zeg ik enigszins gechargeerd maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het met name in de eerste en tweede gesprekken veel meer ging om de kwalitatieve dan de kwantitatieve aspecten. Wat maakt ons uniek, is ons model makkelijk te repliceren door anderen, wat maakt ons geschikt om dit bedrijf te leiden, hoe makkelijk is dit model te schalen. Zo maar een greep van de kwalitatieve vragen die wij kregen. Ik schat in dat wij in die 7 dagen nog geen 10 vragen over de cijfers hebben gehad, laat staan over de waardering van het bedrijf.

Misschien komt dat wel omdat de professionele bedrijven dermate vaak met het bijltje gehakt hebben dat zij de cijfers heel makkelijk zelf kunnen analyseren en verifiëren en onze uitleg daarover niet nodig hebben terwijl de individuen die wij spraken juist intuïtief handelden. Heel zeker weet ik het niet maar het lijkt mij een plausibele verklaring, voor zover die bestaat.

Komen we nu bij de titel van deze blog want voor mij voelde die week aan alsof ik aan het bedelen was. Ik heb namelijk altijd aan de “buy” side gewerkt binnen financiële instellingen en voor het eerst was ik hier een keiharde salespitch aan het doen en echt, dat was niet makkelijk! Ik voelde mij niet ongemakkelijk maar het was wel een nieuw gevoel maar wellicht nog belangrijker, enorm leerzaam! Ben er nog niet over uit of ik dat nou echt leuk vond of niet maar het er ging een wereld voor mij open en ik voel mij weer een starter terwijl ik nu toch wel een redelijk senior positie bekleed.

De week was ook wel loodzwaar: je probeert zo geconcentreerd mogelijk te zijn bij ieder gesprek om het allerbeste beentje voor te zetten en het vele reizen hakte er ook in wel ondanks dat we niet heel veel tijdzones hoefden te overbruggen. Ik was dan ook blij dat ik aan het einde van die week weer thuis was waar het leven toch wel een stuk overzichtelijker is. Zo was het eerste dat Jr tegen mij vertelde dat hij zo uitkeek naar zijn aanstaande verjaardagsfeestje. Hij verkondigde ook dat hij het erg leuk zou vinden als wij zijn cadeau zouden verstoppen en dat hij dan dat cadeau moest gaan zoeken. Oh, een schatkaart moest er natuurlijk ook zijn! Ja, een schatkaart met “clues” zoals hij dat zo mooi zei.

Nog geen minuut na zijn verzoeken kwam hij alweer bij zijn ouders. Hij wilde toch liever niet dat wij het cadeau op de badkamer zouden verstoppen omdat het zo kon stinken als papa gepoept had (ik ontken niets). Liever ook niet in de tuin want daar waren de laatste tijd veel muggen. Ook niet in de keuken ging hij verder want aunty J (onze helper) maakte die altijd zo schoon en dan zou ze het cadeau zo maar eens kunnen weggooien!! Stel je voor!

Hij wilde weer verdergaan met het elimineren van de volgende kamer (ik gok die van zijn zusje) maar ik onderbrak hem maar door te vragen of we het dan maar op zijn slaapkamer moesten verstoppen? Dat idee werd door Jr met volle enthousiasme omarmd en tevreden stapte hij weer richting zijn Lego om verder te spelen. Vrouwlief en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. Heb ik tenminste toch nog één idee weten te verkopen die week.

Gewoon, een dinsdag

Door Chief op dinsdag 22 mei 2018 11:28 - Reacties (18)
Categorie: Over mij, Views: 3.573

Leuk joh, die ouders-van-de-kinderen-uit-groep-1/2A Whatsapp groep. Dat is een Whatsapp groep gecreëerd door en voor de ouders van de kinderen uit de klas van mijn zoon. Meestal wordt die gebruikt om vrijwilligers te zoeken voor een activiteit in de klas en dan blijft het angstaanjagend stil in de chat. Wordt er echter animo getest voor een borrel voor de ouders dan meldt zich in een rap tempo de ene na het andere drankorgel. Ik zal verder geen namen noemen.

Zelf reageer ik sporadisch. Een enkele keer, op straffe van een week lang op de bank te slapen, om mij aan te melden als vrijwilliger zoals als coach voor het schoolvoetbaltoernooi uit de vorige blog. Soms gewoon omdat ik het niet kan laten zoals vorige week. Tijdens een zeldzaam rustig moment op kantoor zag ik dat er nieuwe berichten waren in de genoemde Whatsapp groep. Een foto zelfs, een foto van een besmeurde linkerschoen met als ondertiteling “Hallo! Mocht je een vergelijkbare rechter schoen tegenkomen in de spullen van je kind, zou je die dan aub mee willen geven aan je kind?”

Kon het niet laten. Ik ben het model van die schoen gaan opzoeken op internet wat een fluitje van een cent was. Even snel Photoshop zodat ik alleen de rechter variant had en hup, die Whatsapp groep in gooien met als ondertiteling “Hallo! Mocht je een vergelijkbare LINKER schoen tegenkomen in de spullen van je kind, zou je die dan aub mee willen geven aan je kind?””. Uit de reacties in de chat kan ik de keuze maken uit de volgende conclusies: a) Ik heb een obscure gevoel voor humor of b) de andere ouders hebben geen gevoel voor humor. De tijd zal het leren.

Over tijd gesproken, ik worstel nogal met het vinden van tijd om te werken aan de volgende Uncles, toch wel een crowdpleaser als ik zo onbescheiden mag zijn, te werken. Het zit uiteraard in grote lijnen al in mijn hoofd aangezien het om herinneringen gaat maar de tijd er voor vinden wil vooralsnog niet lukken.

Nou is tijd sowieso al een breed en rekbaar begrip. Zo had ik als twintiger geen enkel besef van tijd. Ik YOLO-de gewoon van het ene feestje naar de ander en ik kon dagenlang onafgebroken aan een pokertafel zitten om daarna in een diepe winterslaap te geraken. Op papier was ik student met een bijbehorende collegerooster maar er waren weken bij dat ik geen collegezaal van dichtbij zag. Tijd bestond niet, had nauwelijks waarde. Chump change at best.

Ik kan je eerlijk vertellen dat in het laatste decennia tijd in waarde nog harder is gestegen dan in de hoogtijdagen van Bitcoin. Voor mij is het enorm lastig om bijvoorbeeld werk en privé goed te balanceren. Ik weet heus wel dat het een kwestie is van keuzes maken maar niemand die je dan vertelt wat de juiste keuze nu is. Ja, achteraf is het makkelijk lullen maar dat is de koe in de spreekwoordelijke kont kijken. Koeien lijken mij lieve beesten hoor maar aangezien ik geen koe fetisjisme heb doe ik dat toch liever niet. Ja, dat zeg ik er toch maar even expliciet bij voordat het een eigen (internet) leven gaat leiden.

Jaahaaa, ik weet ook wel dat ik vaker voor mijn privé leven zou moeten kiezen. “Je krijgt de tijd nooit meer terug” wordt er dan gezegd. Ja, hallo, ik ben niet achterlijk. Iedere dag weer verlang ik naar de dagen dat mijn vader er nog was, dat ik gewoon even met hem kon kletsen ook al duurde dat nooit lang. Ik weet echt wel dat ik noch die tijd noch mijn vader terug krijg. Fact of life.

Ik weet daarnaast ook heus wel dat de ene seconde even snel tikt als de andere seconde maar toch lijkt het op momenten alsof de tijd exponentieel snel voorbij vliegt, met name bij mijn kinderen. Zo leek de Miss gisteren nog hulpeloos op het speelmatje te liggen terwijl het vandaag al vrolijk door de speeltuin stuift. Als er dan ook nog eens een mannelijke peuter een bovengemiddelde interesse toont in mijn dochter dan krijg ik het helemaal te kwaad.

“Zooooo, wat zijn je plannen met mijn dochter? Wat doe je voor de kost of ben je zo'n klaploper zonder baan? Waar heb je je opleiding genoten, als je uberhaubt al op school hebt gezeten?”. Zomaar een aantal vragen die ik in een spervuur op die arme peuter loslaat die mij dan uiterst beteuterd aan blijft staren (of in een enkel geval gillend wegrent met alle gevolgen van dien). Ze mogen mijn tijd stelen maar van mijn dochter, daar blijven ze maar mooi vanaf.

Ach, ik kan talloze voorbeelden blijven noemen en uren over tijd praten maar laten we dat nou net niet hebben: tijd.