Las Vegas, part II

Door Chief op maandag 22 mei 2017 02:41 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 2.213

Nog voor de eerste kaarten gedeeld werden strompelde een oude man achter zijn rollator de vloer op. “Hey Mikey!! How’s your hip?” hoorde ik vanaf de andere tafel. De man, blijkbaar genaamd Mike, kreunde wat en maakte een wegwerpgebaar terwijl hij in een slakkengang verder rolde. “At least he still has his own hip” hoor ik de man naast mij mompelen. Ik kijk de man enigszins verbaasd aan. “Nothing but plastic in me junior, nothin’ but plastic” onthult de man. Je zou bijna medelijden krijgen. Bijna.

In plaats van een bruisende Las Vegas waren wij een bejaardensoos terecht gekomen. Las Vegas stijl, dat wel. In Nederland verzamelen de oudjes zich bij de welbekende AH, hier gaan ze zitten aan een pokertafel. We hadden het gevoel een besloten feestje te zijn binnengewandeld want het was duidelijk dat de mannen elkaar allemaal kenden. Gelukkig werden we hartelijk ontvangen toen we vertelden dat we toeristen uit Nederland waren. “Holland!! So you guys are weedheads!” Nou had ik van mijn leven nog nooit wiet geprobeerd maar dat ging er niet in bij die mannen. Toen de onvermijdelijke Wallen ter sprake kwamen was het feestje natuurlijk helemaal compleet. Ja, de vrouwen stonden halfnaakt voor de ramen. Ja, je kon er willekeurig eentje kiezen als je er maar voor betaalde. Nee, wij waren daar geen vaste klanten. Nog meer onbegrip van hun kant.

Ondertussen kabbelde het spelletje voort en laten we eerlijk zijn: hier was geen droog brood te verdienen. De rake (de % van de pot die het casino inhoudt) was weliswaar laag, veel lager dan in de gemonopoliseerde Holland Casino, maar deze oudjes speelden vrijwel geen hand tenzij ze een monster vast hadden. Bluffen zat niet in hun repertoire of misschien iets dat ze voor het laatst gedaan hadden voor WW2. Ik kon me dus makkelijk staande houden maar hier vond zeker niet het betere schuif- en smijtwerk plaats. Daarnaast duurde iedere hand ontzettend lang met deze oudjes. Over iedere move moest worden nagedacht, zelfs als het overduidelijk was. Het hielp natuurlijk niet dat de mannen natuurlijk niet meer zo goed zagen ondanks de jampot brillen die ze op hadden. De slijtage was er hard ingeslagen. Misschien was hier wel wat te verdienen maar reken dat om naar een uur salaris en daarvoor ging niemand aan de kassa bij de AH zitten. Desondanks bleven we zitten.

Ik hoor jullie al denken, en je grote droom dan om je te meten met de Groten Der Aarde? Die droom was niet aan diggelen maar slechts uitgesteld want dit lieve Tweakers, dit was vermaak van de bovenste plank. De mannen waren dan wel oud en hadden de daarbij horende kwalen zoals langzaam handelen en in sommige gevallen ook hardhorend maar ze hadden ook een leven achter zich met de daarbij horende ervaringen. Ervaringen die ze maar al te graag deelden met jongen honden zoals Tom en ik. Het sarcasme waarmee ze dat deden, dat was gewoon om je te bescheuren. Tot huilen aan toe.

Zo verloor een bejaarde man genaamd Dan weer eens met zijn pocket azen en wist ons te vertellen dat de laatste keer dat hij met pocket azen gewonnen had zo ongeveer een paar decennia geleden was: toen hij zijn eigen jongeheer voor het laatst had gezien, al liefdevol wrijvend over zijn dikke buik. Of Jack die elke keer voordat hij inzette, en dat kwam niet zo vaak voor, eerst een puf van zijn inhaler moest hebben. Iedere keer dat John een paar chips verloor bootste hij een hartaanval na. Hij kon weten hoe dat eruit zag: hij had er twee overleefd.

Die eerste avond had Tom alle geluk van de wereld. Het casino kende een “high hand jackpot”: bij een four-of-a-kind kreeg je $100. Bij een straight flush kreeg je $250 en voor een royal flush kreeg je $500, handje contantje. Die avond kreeg Tom, of eigenlijk de dealers, het voor elkaar om maar liefst twee maal een four-of-a-kind te krijgen en daarbovenop twee straight flushes. Ik weet niet wat de statistische kans daarop is maar ik weet wel dat die kans heel, HEEL klein is. Iedere keer dat hij zo’n hand kreeg verzamelden al die oudjes om hem heen. Dit hadden ze van hun leven nog niet gezien en dat zegt al heel wat: tezamen bestreken ze bijna twee millennia aan jaren. En wat deed Tom, Tom maakte ons onsterfelijk door iedereen mee uit eten te nemen van die centen. “Let’s all go to the buffet, on me!” zei Tom na de tweede straight flush. High fives en gejuich alom, daarna een hoop gerochel en weer de inhalator van Jack. De meesten hadden al gegeten, het was immers acht uur in de avond maar de pokerroom liep, strompelde, rolde leeg en in een colonne gingen we op weg naar het buffet van het hotel. Prachtig gezicht, Tom en ik die twee mannen in rolstoelen naar het buffet duwden met daarachter nog een stel bejaarde mannen die opgewonden waren als tieners.

Tom was natuurlijk de gevierde man en voor die paar honderd dollar hadden we een te gekke avond. Nooit geweten dat een kleine twee dozijn bejaarden nog zo’n kabaal konden maken. Het was fantastisch. Aan cholesterolniveaus of diŽten werd voor een paar uur niet gedacht. De mannen gingen los op alles wat los en vast zat. Nou ja, op alles wat ze nog met hun kunstgebitten konden wegkauwen natuurlijk. De toetjes deden het dan ook verbazingwekkend goed. Toen iedereen hun buikjes goed vol had gegeten, bij die oudjes is dat natuurlijk snel gebeurd, gingen we weer terug naar de pokerruimte die sinds wij weg waren compleet leeg was. Een leuke pauze voor de dealers zou je denken tot je bedenkt dat deze dealers slechts het minimumloon verdienen en het moeten hebben van de tips van de spelers. Dat wist ik en dat wist Tom ook dus wat deed Tom, Tom gaf ieder van de twee dealers die nog aan tafel zaten ieder $100. Voor de moeite. Een erg mooi gebaar van Tom natuurlijk maar dat was niet het laatste wat hij die avond/nacht weg zou geven……..

Twijfels

Door Chief op donderdag 18 mei 2017 03:56 - Reacties (34)
Categorie: -, Views: 3.569

De jongste telg van ons gezin werd vannacht wakker en viel niet zelf in slaap en dus hees deze papa zich uit bed om zich over haar te ontfermen. Zachtjes wieg ik haar in mijn armen terwijl ik naar de huiskamer loop. Ik doe de schuifdeuren richting het balkon open en een lekkere zwoele lucht komt ons tegemoet. Al wiegend loop ik heen en weer maar de kleine blijft zachtjes wenen. Even later wordt haar broer wakker voor een plasje. Bij het teruggaan naar zijn slaapkamer ziet hij mij lopen en wil hij natuurlijk gezellig bij papa blijven. Goed, ga maar op de bank liggen zeg ik hem. Hij ploft neer op de bank en sluit zijn oogjes.

De jongste dommelt lichtjes in mijn armen en ik ga naast het ventje op de bank zitten. Al snel zie ik hem rustig ademhalen, een teken dat hij weer in dromenland is beland. Een schoon geweten doet wonderen denk ik bij mezelf. Ik kijk naar buiten waar de maan heel mooi op het zwembad schijnt. De jongedame opent weer haar oogjes en begint weer zachtjes te huilen. Stil maar kleintje, zeg ik. Alles komt goed, probeer ik.
Ze stopt weer met huilen en haar oogjes gaan weer toe. Ik neem geen risico en blijf nog even zitten en al wiegend kijk ik weer naar het maanlicht op het water. Mijn blik verplaatst zich naar onze kroost die nu beiden vast lijken te slapen. Komt het eigenlijk wel goed zeg ik bij mezelf. Het zit niet in mijn karakter om een doemdenker te zijn, het glas is altijd half vol voor mij. Na regen komt immers weer zonneschijn maar nu, nu kruipt er een onbehagelijk gevoel over mij heen.

We leven in een wereld waar ťťn van de machtigste mensen op aarde niet gekozen is omdat hij zo kundig is maar omdat het volk niet wilde stemmen op de gevestigde orde. Een wereld waar een onberekenbare man in Noord-Korea op ieder moment op de kill switch kan drukken. Dezelfde wereld waar ik bijna dagelijks gewaarschuwd word dat het niet de vraag is of er een terroristische aanval plaats zal vinden maar wanneer. Een wereld zonder respect, begrip of geduld. In deze wereld groeien mijn kinderen op.
Ik ben de laatste die zal zeggen dat ik een wereldverbeteraar ben. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de Vrede winnen, noch zal ik ooit door een Paus tot Heilige worden verklaard. Dat is ook niet erg want met pak hem beet 7 miljard mensen op deze aardkloot is de kans statistisch gezien natuurlijk al klein. Toch wil ik een beetje helpen om het leven op deze aardkloot toch iets leuker te maken voor mijn kinderen.

Door op te staan voor ouderen, zwangere vrouwen en ook kleuters die in dezelfde bus of metro rijden als ik. Even die dame met haar zware boodschappentas te helpen of even de deur open te houden voor die collega die achter je aanloopt. Door niet op het sluiten knopje te rammen als ik de lift in stap maar deze openhoud voor iemand die aan komt lopen. Door te luisteren en niet te oordelen. Door te beseffen dat het prima is om het met elkaar eens te zijn dat we het oneens zijn met elkaar.

Door geduld te hebben als je in de rij staat voor de kassa van je supermarkt, bemand door een studente die net is begonnen. Door niet alleen via social media met je vrienden en familie in contact te blijven maar af en toe bellen om te vragen hoe het gaat, of er iets nieuws is. Door tevreden te zijn met wat je hebt en iemand iets te gunnen.

De jongedame lijkt nu echt te slapen en voorzichtig sta ik op van de bank en breng ik haar naar haar commode. Zachtjes leg ik haar terug en warempel, ze verroert geen vin, ook niet als ik haar nog een kusje geef. Terug naar de huiskamer waar ik de oudste optil, met zijn 20+ kg geen kattepis. Het lukt me om hem in zijn bed te leggen zonder hem te wekken. Ik dek hem af met een laken en ook hij krijgt nog een kus voordat ik naar mijn eigen bed ga.

Als een dief in de nacht sluip ik terug in bed om moeder de vrouw niet te wekken. Ik ben toch bezig dus kus ik haar ook nog zachtjes op haar bol. Ik vouw mijn armen achter mijn hoofd en met een lichte zucht sluit ik mijn ogen. Alles komt goed. Toch?

Las Vegas, part I

Door Chief op maandag 15 mei 2017 02:26 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 2.117

De eerste keer, de meesten van ons zullen het zich levendig herinneren. Ik ben daar in ieder geval geen uitzondering op: ondanks dat het bijna twee decennia geleden was herinner ik het mij als de dag van gisteren. Met 21 jaar was ik daar ook wel klaar voor. Aan de andere kant, ben je ooit ťcht klaar voor dat ene speciale moment?


21 dus en ik stond voor de deur. Ogen gesloten en diep ademhalend, in trance. Ik had er zoveel over gehoord, gelezen en ja, ook gezien en nu, nu stond ik op het punt om het zelf te beleven. De deur kon ieder moment worden geopend en de nervositeit steeg. “Klonk” doet de deur en ik voel het licht en de warmte op mijn gelaat. Ik doe mijn ogen open. This. Is. It. Op het moment suprÍme verstijf ik echter en kan ik mij niet bewegen. Lichte paniek breekt er bij mij uit, inclusief koud zweet. Gelukkig biedt een ongeduldige medepassagier uitkomst als deze tegen me aanstoot: of ik aub door wil lopen en het vliegtuig wil verlaten. Snel stap ik het vliegtuig uit en zet mijn eerste treden op het Beloofde Land: McCarran International Airport, Las Vegas.


Toen ik eenmaal de leeftijd had bereikt dat ik de casino’s van Las Vegas mocht betreden heb ik samen met een maat meteen tickets geboekt naar de stad der lichte zeden. Dat ging destijds nog via een reisbureau. Voor de jongere Tweakers onder ons: dat is een fysieke plek waar de bejaarde Tweakers onder ons, waaronder ik, hun vakantie/vliegtickets boekten uit bijvoorbeeld catalogi. Die catalogi waren overigens gemaakt van papier en dus niet te lezen op je e-Reader, iPad maar moest je fysiek pagina voor pagina doornemen. Rechtstreekse vluchten vanuit Amsterdam naar LV bestonden niet en dus besloten we eerst een paar dagen Los Angeles te doen alvorens we doorvlogen naar LV.


Zowel mijn maatje als ik waren heuse pokerliefhebbers. In verschillende blogs van mij hebben jullie al kunnen lezen dat ik op best aparte plaatsen heb gespeeld en wel, deze maat was bijna altijd als partner in crime erbij. Laten we deze maat Tom noemen. Tom leerde ik kennen in mijn vroege tienerjaren en we groeiden tot dikke vrienden ondanks dat we als persoon erg verschillend in elkaar steken. Zo waren wij getuigen bij elkaars bruiloft bijvoorbeeld. Hij is het type vriend die als je om geld vraagt maar ťťn vraag terug stelt: wat is je rekening nummer. Als je om een nier vraagt hij simpelweg vraagt of je liever zijn linker of rechter nier wilt. Eentje die ik letterlijk blind vertrouw en soms zelfs heb moeten doen. Samen hebben we prachtige avonturen beleefd, de eerste keer Vegas was er ťťn van.


Tom was/is goed in poker, heel goed zelfs maar hij had ťťn groot probleem: hij kon om het minste of geringste volledig de weg kwijt raken aan tafel en alles verliezen wat hij had opgebouwd and then some more. Hoe vaak ik hem daarvoor op zijn flikker gaf en hoe zeer hij het zelf wist, het was iets wat hij nooit kwijt zou. Om een voorbeeld te geven: hij was als twintiger dankzij het spelen op de aandelenbeurzen miljonair. Dankzij diezelfde aandelenbeurzen had hij nog geen jaar later tonnen schuld. Desondanks hadden wij altijd een 50/50 regeling wat betekende dat we alle winsten en verliezen met elkaar deelden. Het ironische is dat dit mij vrij veel centen heeft gekost over de jaren heen maar hij ondertussen, volledig op eigen kracht, meer dan tien miljoen euro waard is. Who’s the sucker now?


Anyway, samen met Tom nam ik de vlucht van Amsterdam naar LA en die vlucht was lang. Hťťl lang. Het IFE (in flight entertainment) systeem van destijds bestond uit een pak kaarten en wat muziek op onze discman en we waren dan ook blij toen we eenmaal de VS bereikt hadden. LA was zoals gezegd niet meer dan een noodzakelijke tussenstop en zijn er dan ook niet meer dan drie dagen gebleven alvorens we doorvlogen naar LV. Daar keken we onze ogen uit. Dankzij mijn ouders was ik geen onbereisde student die niets van de wereld had gezien maar dit, dit was echt andere koek. De korte trip met de taxi vanaf het vliegveld naar onze verblijfplaats, het Luxor hotel/casino, was adembenemend voor gambling degenerates als wij. Al die casino’s naast elkaar op de Strip, de een nog mooier en luxueuzer dan de ander, het belachelijk aantal aan gigawatts aan neonlichten die je haast verblinden, het was allemaal mooier en heftiger dan ik me voor had kunnen stellen. Kwijlend met een open mond zogen we alles op richting het Luxor en wreven in onze handen: dit zou feest worden.


Het Luxor hotel/casino was destijds pas 3-4 jaar oud en behoorlijk luxueus, zeker voor twee studenten zoals wij. Anno 2017, ondanks hun grondige verbouwing ergens in 2008/2009 kan het niet meer tippen aan het ander geweld van luxe wat er door de loop der jaren is bijgebouwd. Denk aan bijvoorbeeld de Aria, Encore etc. Terug naar het Las Vegas anno 1998 waar we in de Luxor zijn, op dat moment een luxueuze oase. We keken onze ogen uit en gedroegen ons als echte toeristen. Ik schaam me bijna als ik er aan terug denk. Snel inchecken en naar onze kamer waar twee enorme Queen size bedden op ons staan te wachten. Kabel TV met kanalen zoals HBO die toch wel erg nieuwe films lieten zien en onder ons, onder ons stonden de duizenden vierkante meters aan casino op ons te wachten.


Nog voordat we onze koffers hadden uitgepakt liepen we onze kamer uit richting de pokerroom van het casino. Wij waren regulars aan de pokertafels van het Holland Casino in Amsterdam maar lieve Tweakers, dit is Vegas. Dit is het Heilige Land voor de gokkers. De stad zonder moraal. Waar alles kan, zolang je maar betaalt. Op weg naar de pokerroom raak ik steeds meer opgewonden. Zo meteen zou ik me mogen meten met de Groten Der Aarde, de beste pokerspelers die er rondlopen. Ik had me voorgenomen om mijn beste poker te laten zien en misschien, heel misschien, zou ik nog een beetje kunnen winnen ook! Moge Vrouwe Fortuna aan mijn zijde staan!


Door de bordjes te volgen kwamen we snel bij de eerste kleine teleurstelling van deze trip: de pokerroom was niet meer dan een afgezette ruimte met drie of vier pokertafels. Er waren maar twee tafel open ondanks dat al avond was. Dit was niet de glorieuze arena waar we hoopten onze pokerskills aan de ultieme test te kunnen onderwerpen. We lazen elkaars teleurstelling op onze gezichten maar niet te snel getreurd! Dit is nog steeds Vegas en we zijn in een pokerroom: kom op met die chips en kaarten! We konden snel aanschuiven aan een tafel met lage limieten. Netjes, doch enigszins nerveus, gaven we wat briefjes van $100 om niet lang daarna een stapel chips voor ons te hebben. Wachtend op de chips kijk ik rond de tafel en ik schrik: sinds Tom en ik zijn gaan zitten is de gemiddelde leeftijd van de spelers aan tafel met minimaal 30 jaar gedaald……


Niets dan (hoog)bejaarden aan onze tafel en een snelle blik op de andere tafel leert dat het daar ook Casa Pensionada was. Ik had de lijpste pokerspelers verwacht met aan hun zijde jonge mokkels. Zonnebril op, kauwend op een tandenstoker, coole tricks makend met hun chips. Die geen spier vertrokken bij de grootste bluf en mij zouden doorzien alsof ik voor een X-ray stond. In werkelijkheid waren dit spelers waar het hart ieder moment kon stoppen met kloppen. In plaats van kauwen op tandenstokers hoor ik het geklepper van hun kunstgebitten. De hete spelersvrouwen die ik had verwacht hadden plaatsgemaakt voor rollators, nog niet eens gepimpt. Door mij heen kijken? Ik vroeg me af of ze Łberhaupt nog iets zagen…..
Het was een hele, HELE koude douche. Ik had een berg aan verwachtingen opgebouwd voor deze eerste keer en deze berg stortte als een kaarthuis in elkaar. Daar konden deze lieve en gepensioneerde mannen natuurlijk niets aan doen maar de droom die ik had, de droom om mij te meten met de Groten Der Aarde, die was in duigen gevallen. Of toch niet?

Singapore, part II

Door Chief op maandag 8 mei 2017 02:03 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 2.755

BOODSCHAPPEN

Het doen van boodschappen is hier doodeenvoudig. Overal zijn supermarkten te vinden en vrij veel supermarkten zijn 24/7 open. De grotere supermarkten, en dat zijn er relatief veel hier, hebben hun eigen slager en visboer. Zo kan je ter plekke vissen uitkiezen die voor je worden geschoond alvorens je het mee naar huis neemt.
Online boodschappen doen is ook goed mogelijk en je betaalt niets extra’s voor bezorging zolang je een minimum besteding doet, vaak in de orde van grootte van §40-§70. Dat bedrag heb je snel gehaald want boodschappen doen is gewoon niet goedkoop hier. Niet gek als je bedenkt dat SIN vrijwel niets lokaal produceert. Bijna alles wordt vanuit omringende landen, m.n. MaleisiŽ , Thailand, China en AustraliŽ geÔmporteerd. Met name rundvlees is duur hier. Hoe anders op een paar km afstand: MAL. Dit is wel een interessant artikel hierover http://www.themalaymailon...-and-s50-at-a-supermarket, het laat zien hoeveel meer je in MAL kan kopen tov SIN voor hetzelfde geld. Ik vraag me af of dit ook zo extreem is tussen Nederland en bijvoorbeeld Duitsland/BelgiŽ.
Dat er hier veel buitenlanders wonen zie je ook terug in het assortiment, met name in de duurdere supermarkten. Zo kan ik hier vrij eenvoudig heuse erwtensoep, drop en stroopwafels kopen als ik daar behoefte aan zou hebben. At a premium price, dat dan wel weer. De keuze is hier enorm, de prijskaartjes fors.

ZORG

SIN staat bekend als een land waar de zorg uitstekend is. Het is dan ook niet vreemd dat zorgtoerisme naar SIN – buitenlanders die naar SIN komen voor een medische behandeling – populair is. Hier kennen ze een tweeledig zorgsysteem: publieke en private zorg. De publieke faciliteiten zijn natuurlijk een stuk soberder maar van hoge kwaliteit en relatief lage prijs. Wachtrijen zijn hier een veel kleiner probleem dan bv NL vanwege een relatief hoge aanbod. Zo zijn er bijna 20 publieke ziekenhuizen en een veelvoud aan medisch specialistische centra.
De publieke sector is vrij goedkoop door de hoge subsidies. Het wordt daarnaast betaalbaar gehouden door een systeem dat iedere werknemer verplicht om een deel van het inkomen te sparen via het Central Providence Fund, het CPF. Dit is het sociaal zorgstelsel van SIN waaruit deelnemers hun pensioen maar ook hun zorg en huisvesting kunnen betalen.
Voor de private zorg betaal je uiteraard meer maar dat wil niet zeggen dat de zorg die je krijgt per definitie beter is in termen van medische kennis/kundigheid. Voordelen van private zorg is dat het allemaal beter/moderner uitziet, je kan kiezen voor prive kamers, geen wachtrijen hebt en meer van dat soort moois. De kosten: de zorgverzekering van mijn gezin – twee volwassenen en twee kinderen – die ons in staat stelt van het private systeem gebruik te maken kost mijn werkgever bijna US$2,000. Voor de zekerheid: dat is per maand. Oh, mocht je hier ooit naar toe komen dan is het handig om een doosje paracetamol mee te nemen. In NL voor minder dan §1 te krijgen, hier kost je dat het vijfvoudige. Wie het kleine niet eert….
Wat wel erg prettig is – vind ik persoonlijk – is de inzicht in de kosten die je maakt. Dat komt door de zorgverzekering die we hebben wat vaak gebaseerd is op reimbursement dus eerst zelf betalen en dan claimen, behalve voor ziekenhuisopnames. Zo weet ik bijvoorbeeld dat een consult bij huisarts §20 - §100 kost en je voor een sessie bij fysiotherapeut §50-§100 neer mag leggen. De enorme prijsverschillen is het verschil tussen de private en publieke zorg.
Wat helaas wel weer heel typisch SIN (en ook HK) is: de hoeveelheid medicatie die je meekrijgt voor het minste of geringste. Het is bijna cultureel te noemen dat patiŽnten zich pas behandeld voelen als ze tien verschillende pilletjes/drankjes meekrijgen voor bijvoorbeeld een simpele griep. Vaak is dat niet meer dan paracetamol en van dat soort moois maar evengoed. Nou ben ik redelijk thuis in medicatie dus veel van het spul wat wij meekrijgen laten we ongeopend maar een hele goede ontwikkeling vind ik dat persoonlijk niet.

VEILIGHEID/HYGIENE

Tjah, in een land waar straffen relatief hoog zijn en lijfstraffen zoals de doodstraf en stokslagen bestaan, en ook gegeven worden, kan je er eigenlijk vanuit gaan dat criminelen wel twee keer nadenken voordat ze een klus zullen doen. Aan de andere kant van dat spectrum moet je wel beseffen dat het ook overdreven kan zijn: Zo staat er een boete van §500 op het spugen van kauwgom op straat. Het is echter niet zo dat je overal blauw, ook hier lopen agenten in donkerblauwe uniformen, rond ziet lopen en werkt het veel meer zelfregulerend. Dat komt mede door de hoge straffen wat toch afschrikt en de vele camera’s die overal hangen. Big brother is watching you. Toch geeft het ons een veilig gevoel en je kan letterlijk je mobiel op een terras laten liggen en weglopen zonder dat iemand die steelt. Been there, done that, multiple times en ik heb nog steeds dezelfde iPhone 6. Niet dat het niet voorkomt hoor maar relatief minder.
Ook vanwege de hoge straffen en zelfregulering is SIN een uiterst schone stad. Geen beelden van uitpuilende vuilnisbakken, zwerfafval of ander vuilnis. Binnen roken is niet toegestaan, alsmede verboden binnen een straal van enkele meters van openbare gelegenheden en zorginstellingen. Voor de straf rokende Tweakers onder ons soms een uitdaging maar het zei zo. Sommige (attractie)parken kennen een algeheel rookverbod zoals de Singapore Zoo maar de meesten hebben wel speciale rokersplekken. Ook op Changi airport heb je rooklounges
Ondanks de goede hygiŽne heb je hier wel enge ziektes door het tropisch klimaat en de genoemde flora en fauna: dengue is hier volksvijand nummero uno maar ook zika komt hier voor. Ziet u dus een mug: rennen!
Dat alles maakt SIN ook een beetje mak, gevoelloos. Protesteren mag niet zomaar en iedereen lijkt gedachteloos in een keurslijf te lopen.

FLORA EN FAUNA

Houdt u net als ik van slanke Aziatische vrouwen dan is het echt genieten van de lokale fauna. Zelden heb ik als getrouwde Tweaker van zoveel natuurlijk schoon op zo’n kleine oppervlakte kunnen genieten en dat voor gratis en niets! Ik heb er geen spijt van dat ik getrouwd ben en eigenlijk is dat ook wel een opluchting: ik zou niet weten hoe ik zou moeten kiezen tussen al dat moois.
Voor de echte fauna hebben we hier natuurlijk al het mooie van een tropisch klimaat. Zo kom je regelmatig aapjes tegen op weg naar de school van Jr, hebben wij wilde gecko’s als onbedoelde huisdieren en kan je her en der in de bossen wel eens een slang tegenkomen.
De prachtige bananenbomen, palmbomen en mangobomen laten ons vakantiehart nog vaak sneller kloppen want ondanks de hoge bevolkingsdichtheid is hier verbazingwekkend veel groen te vinden. Bergen hebben we hier niet, Bukit Timah Hill, eigenlijk dubbelop want Bukit is Maleis voor berg, is het hoogste punt van het eiland op een duizelingwekkende hoogte van 164m. Zelfs al zou er sneeuw liggen, lekker een bergje af skiŽn zit er niet in.
Uiteraard water genoeg aanzien we op een eiland wonen maar de Bounty-witte stranden (voor die Tweakers die de reclames nog kennen) zal je hier niet aantreffen. Her en der heb je wel leuke strandjes maar er zijn tal van andere locaties waar je een betere strand belevenis zal ervaren. Kom dus niet naar SIN als je een echte strandvakantie zoekt.

ETEN & DRINKEN

FAN-TAS-TISCH maar dat is vooral omdat wij als gezin een voorkeur hebben voor Aziatisch eten. Je kan hier iedere keuken vinden maar de nadruk ligt op de Aziatische keuken. Uit eten gaan is hier veel meer ingeburgerd dan bijvoorbeeld NL. Zo eten wij, met name in het weekend, buitenshuis. Het aanbod is hier dan legio, over de gehele breedte van het prijsspectrum dus je kan altijd iets nieuws proberen. Uit eten kan ontzettend goedkoop, van §2 voor een chicken rice – toch wel het nationale gerecht – in een foodcourt tot de meest bizarre bedragen voor wagyu steaks.
SIN staat bekend om de zogenaamde “hawker centers”. Dit zijn foodcourts met allemaal eetstalletjes in een grote, vaker niet dan wel afgesloten, ruimte met allemaal tafels en stoelen. Eten kan hier voor weinig geld. Het is niet de hoogste kwaliteit maar doorgaans wel erg lekker. HygiŽne is doorgaans goed in de hawker centers maar het blijft altijd opletten. Naast deze hawker centers heeft iedere mall wel een grote sectie voor restaurants maar daar domineren vaak de grotere ketens waardoor het wel enigszins repetitief wordt.
Hoewel SIN niet al te veel Michelin sterren heeft is er ťťn ster wat daar bovenuit steekt: een plek waar je het gerecht dat een Michelin ster heeft gekregen voor minder dan §1.50 kunt nuttigen. U leest het goed, §1.50 en de komma staat echt op de goede plek. U dient daarvoor wel uren in de rij te staan maar dit is een artikel daarover: http://www.news.com.au/li...d2642678231d066f091d690df
Wat drank betreft: alcohol is hier ontzettend duur. Een pint kost al gauw §8 en een glaasje huiswijn kost je meer dan §10 en dan zit je nergens speciaals. Mocht je dus een keer lekker zat willen worden dan kan je dat beter ergens anders doen.
Eet je liever thuis maar wil je niet koken, gebruik dan de tal van Apps/websites die vergelijkbaar zijn met Thuisbezorgd zoals Foodpanda. Prima service met tal van keuze maar afhankelijk van je woon locatie. Mis je je patat speciaal of kroketje dan kan je terecht bij de Holland Club.

EDUCATIE

Educatie staat hier hoog in het vaandel, temeer omdat de overheid dondersgoed beseft dat kennis een heel belangrijke motor is van de lokale economie. Het schoolsysteem is t/m de basisschool gelijk als dat we kennen in NL: 2 jaar kleuterschool , 6 jaar basisschool. Vanaf dan is de middelbare school en overgang naar universiteit anders dan in NL. Hier in SIN ga je na 5 jaar middelbare school eerst naar een (junior) college voordat je naar een universiteit gaat bijvoorbeeld.
Ondanks dat er veel aandacht (en financiŽle) middelen wordt besteedt aan lokale scholen is er toch wel druk op de leerlingen. Presteren op school is van groot belang voor het prestige element maar nog belangrijker: of je al dan niet op de betere scholen terecht kan. Bijscholing via prive lessen en andere extracurriculum activiteiten zijn dan ook volledig ingeburgerd.
Door de grote expat gemeenschap zijn hier ook tal van internationale scholen, waaronder zelfs een heuse Nederlandse school: de Hollandse School dat 500-600 leerlingen heeft, inclusief de peuterspeelzalen. Daar waar in bv HK het ontzettend moeilijk is om je kind(eren) op een internationale school te plaatsen door de enorme vraag is het hier in SIN echt een appeltje, eitje. Geen wachtlijsten, geen debentures van tienduizenden euro’s en dat heeft allemaal te maken met ťťn belangrijke regel: Singaporese kinderen mogen niet zonder toestemming van de Ministry of Education (MOE) zich inschrijven op een internationale school, een vorm van nationalisme. Omgekeerd sta je als buitenlander helemaal onderaan de lijst bij inschrijvingen voor een lokale school.
De kosten voor een internationale school liggen ondanks dat er voldoende aanbod is op een vrij hoog niveau. Zo zijn wij jaarlijks alleen al voor junior bijna §20,000 kwijt aan de Hollandse School voor lesgelden, naschoolse activiteiten (sport), busvervoer en andere toeters en bellen. Komt over niet al te lange tijd nog onze miss bij…… Voor de goede orde, de Hollandse School is al ťťn van de goedkoopste buitenlandse scholen. Typisch Hollands he: ons bent zuunig!

FINANCIEEL EN INKOMEN

Je ontkomt natuurlijk niet aan dit onderwerp. Zoals genoemd is het vermogen per inwoner erg hoog maar is dit vermogen tegelijkertijd zeer ongelijk verdeeld. Dat komt mede door het gebrek aan vermogensbelasting en hoge kosten van leven en zorg in SIN. Dat trekt de rijke en ultrarijke personen uit een wijde omgeving om zich hier te vestigen, met name uit MaleisiŽ, Thailand, AustraliŽ en IndonesiŽ. Kijk alleen maar naar het onwerkelijk aantal super- en hypercars die hier rondtoeren ondanks de genoemde hoge kosten.
SIN heeft heel lang met HK lopen wedijveren als financieel centrum van AziŽ wat duidelijk is gewonnen door de laatst genoemde. Toch zie je daar een kentering in komen door de alsmaar stijgende lasten in HK en de onzekerheid in HK met betrekking tot China. FinanciŽle instellingen komen langzaam aan richting SIN al is het nog steeds moeilijker om hier financieel talent aan te trekken dan HK.
SIN zet zich momenteel met name in op fintech en gerelateerde werkgebieden door daar flink op te subsidiŽren in de hoop hiermee voldoende economie naar het land te trekken.
Naast de afwezigheid van vermogensbelasting zijn ook de overige belastingen zijn hier laag. Het hoogste tarief voor inkomen staat vanaf dit jaar op 22% (was 18%) dat u betaalt vanaf een inkomen boven S$320,000 oftewel zo’n §213,000. Nu hoor ik veel Tweakers al lachen over het drempelbedrag maar naast de zeer vermogende inwoners heb je hier ook heel veel grootverdieners, veelal buitenlanders/expats. Dat staat natuurlijk in geen enkele verhouding met het modale inkomen voor lokale mensen: §2,700/mnd bruto wat vrijwel hetzelfde bedrag is netto door de hoge inkomensdrempels.
Daar tegenover staat dat SIN ook erg hoog staat op de lijstjes inzake cost of living. Volgens het jaarlijkse onderzoek van “The Economist” heeft SIN de twijfelachtige eer om al voor de 4e jaar op rij bovenaan dit lijstje te staan met HK in haar kielzog. Dit wordt in SIN natuurlijk gevoed door de kosten voor auto en wonen en in HK de idiote vastgoedprijzen. Ach, kan SIN tenminste zeggen dat ze ergens bovenaan staan.
Per saldo heb je met een modaal inkomen een minder stressvolle leven in NL dan hier in termen van financiŽn. Heb je een (heel) ruim bovenmodaal inkomen dan kan je zonder al te veel problemen en ondanks de hoge kosten (veel) meer sparen dan je in NL gewend bent maar dat is ook afhankelijk van je persoonlijke omstandigheden en keuzes. Heb je bijvoorbeeld kinderen en vergoed je werkgever niet de lesgelden van je kroost dan kon je nog wel eens van een koude kermis thuiskomen.
Geld speelt dan ook een belangrijke rol in het dagelijks leven van de Singaporees. Dat heeft ook te maken met het gebrek aan sociale vangnetten buiten de al genoemde voor de zorg en educatie. Zo heb je geen/nauwelijks vangnet voor werkeloosheid of arbeidsongeschiktheid. In HK is de waarde van geld helemaal extreem maar desalniettemin staat het ook hier hoog op de agenda. Je wordt dan ook kapot gebeukt door alle reclames van banken, verzekeraars en andere financiŽle instellingen over uw financiŽle toekomst. Nou ja, nog altijd beter dan reclames voor wasverzachters of tandpasta denk ik maar.


SAMENGEVAT

Singapore is een modern land/stad dat van alle gemakken is voorzien. Daarnaast is het hier warm, schoon, veilig en zijn de faciliteiten zoals zorg en educatie uitstekend te noemen. Daarentegen is het over de breedte genomen een duur land. Natuurlijk, tot op een bepaalde hoogte heb je zelf de hand in de kosten die je maakt maar je ontkomt er niet aan dat je in het algemeen meer betaald voor hetzelfde in NL.
Voor grootverdieners is SIN een goede bestemming om vermogen op te bouwen vanwege de lage inkomstenbelasting en het ontbreken van een vermogensbelasting. Haal je echter “slechts” een modaal inkomen dan is het best wel buffelen om een financieel stabiel leven op te bouwen vanwege het gebrek aan sociale vangnetten en de hoge standaard kosten zoals je woning, zorg en boodschappen.
Vaak heb ik in deze blog SIN vergeleken met HK. Enerzijds omdat ik in beide heb gewoond of nu nog steeds woon maar ook omdat ze ook erg met elkaar te vergelijken zijn. Beiden zijn moderne steden met hoge bevolkingsdichtheid, is het belasting klimaat vergelijkbaar en mede daarom populaire bestemmingen voor gastarbeiders zoals ik.
Het grootste nadeel aan HK is het wonen en dan het gebrek aan woonruimte. Ondanks dat SIN een hogere bevolkingsdichtheid per km2 kent dan HK zit het daar veel meer op elkaar gepakt omdat een heel groot gedeelte van de beschikbare km2 helemaal niet geschikt is om te bouwen. Kijk je naar aantal inwoners per bebouwde km2 dan schrik je van het verschil. Ook de verhouding met China en de daarmee gepaarde onzekerheid werkt niet in het voordeel van HK tov SIN. Daarentegen is HK veel bruisender, spannender en het echte financiŽle centrum van AziŽ hoewel de spanningen met mama China oplopen wat voor onzekerheid zorgt.
Ons bevalt Singapore in ieder geval ontzettend goed en behoudens een ontslag zie ik ons de eerstkomende jaren nog niet vertrekken naar een andere bestemming.
Ik durf SIN best aan te bevelen als land om je tijdelijk te vestigen mits je financiŽn dat toe staan. Mocht je nog vragen en/of opmerkingen hebben, voel je vrij om een reactie achter te laten of mij te PM-en.

Singapore, part I

Door Chief op dinsdag 2 mei 2017 03:11 - Reacties (37)
Categorie: -, Views: 2.715

Sinds 1 september 2015 wonen we in Singapore (SIN) en zijn dus ruim 18 maanden op dit eiland en hebben we inmiddels voldoende ervaring opgedaan om daarover te bloggen. In deze editie concentreren we ons op hoe we ons leven hier ervaren, niet hoe we hier terecht zijn gekomen want dat is ook weer een verhaal op zich. Laat ik wel vooropstellen dat onze ervaringen gebaseerd zijn op een bovenmodaal leven. Dat is nou eenmaal zo maar daar waar mogelijk probeer ik ook het leven van de “gewone” man mee te nemen.
Middels verschillende onderwerpen waar je in het leven dagelijks te maken hebt – denk aan weer, zorg, financiŽn etc – zal ik in een aantal blogs wat proberen te vertellen over het leven in SIN. In de blog van vandaag alvast de eerste onderwerpen.

SINGAPORE - ALGEMEEN
Singapore, the Lion island, knipper-met-je-ogen-en-je-hebt-een-ander-visum-nodig. Een eiland in zuidoost AziŽ net onder MaleisiŽ (MAL) en onder de rook – in de zomer vaak letterlijk - van IndonesiŽ en is niet veel groter dan 700km2. Om je een beeld te geven, dat is ongeveer 2.5x groter dan Amsterdam. Van oost naar west kan je ongeveer 50km rijden voordat je in de oceaan belandt en van noord naar zuid heb je slechts zo’n 25km voordat je natte voeten hebt. Een nietige stip op de aardbol dus.
Niettemin staat SIN in de top 3 wat betreft bevolkingsdichtheid: bijna 8,000 inwoners per km2 en daarmee staat het zelfs vlak boven Hong Kong en Nederland is gewoon ruim te noemen met iets meer dan 400 (kaas)koppen per km2. Op financieel gebied is het beeld heel erg gepolariseerd: aan de ene kant staat het in de top 3 wat betreft GDP/persoon maar is de inkomensongelijkheid (volgens het zgn Gini coŽfficiŽnt) ook ontzettend hoog. Zoek het maar eens op. Qua economie moet SIN het vooral hebben van handel, kennis en dienstverlening. Lokaal wordt er vrijwel niets geproduceerd.
SIN is een republiek dat pas sinds iets meer dan 50 jaar onafhankelijk is met aan het hoofd van de regering een Minister President. Hoewel het een democratie betreft heb je niet heel veel politieke keuze. Zo won de grootste partij 83 van de 89 beschikbare zetels in het parlement bij de laatste verkiezingen in 2015. Gelukkig was niet Geert Wilders de hoofd van die partij.
De lokale munteenheid is de Singapore Dollar (S$). Op moment van schrijven krijg je voor §1 ongeveer S$1.50 en dat is ook de wisselkoers die ik verder hanteer.

ELECTRONICA/INTERNET
Voor de Tweaker het aller-allerbelangrijkste, toch? Daarom beginnen we maar met dit onderwerp. Om met de deur in huis te vallen: Elektronica zoals TVs, computers, camera’s, mobiele telefoons zijn hier doorgaans goedkoper. Enerzijds omdat de Value Added Tax (VAT) slechts 7% is en anderzijds omdat SIN relatief dicht bij Korea, Japan, China, Taiwan ligt, landen waar veel van dit mooie spul geproduceerd wordt. Voordat je al meteen een ticket naar SIN wilt boeken: wil je echt goedkoop shoppen voor elektronica dan kan je beter terecht in HK waar de VAT op 0% staat. Oh, ga aub niet shoppen in Sim Lim Square, een populaire IT mall onder toeristen. Je wordt kaalgeplukt waar je met je snufferd bovenop staat. Met name op de lagere verdiepingen zitten nogal wat dubieuze handelaren. Hogerop heb je meer kans op een eerlijke verkoper.
Vanwege de hoge bevolkingsdichtheid is het relatief goedkoop om glasvezel aan te leggen. In de meeste gebieden kan je dan ook 1GB glasvezel internet abbo’s aanschaffen. De prijzen zijn hiervoor iets goedkoper dan. Ook triple play – TV, internet en telefoon – pakketten zijn hier ingeburgerd al liggen deze prijzen dan weer hoger dan in NL al is het basispakket hier uitgebreider dan in NL.
Mobiele telefonie speelt zich hier voornamelijk af op 4G en de dekking is uitstekend, ook ondergronds in bijvoorbeeld de metro. Abbo’s zijn wel relatief duur en voor 1MB data betaal je in NL minder. Gratis wifi hotspots zijn daarentegen overal te vinden. In SIN hebben we een heuse Mi store - toch vrij populair onder de Tweakers die graag in China shoppen – en is ook bijvoorbeeld Oppo vrij populair al lopen de meesten met Apple/Samsung mobieltjes rond.
Dan de censuur: veel downloadsites (zoals Piratebay) en pornosites worden geblokkeerd. Ook is illegaal downloaden bij wet strafbaar. Omdat veruit de meeste lokale media hier in handen is van de overheid ontkom ik niet aan het idee dat er een vorm van censuur bestaat. Neem dus alles met een korrel zout.


HET WEER
We hebben hier een tropisch klimaat zonder echte seizoenen. Het hele jaar door is het hier warm/heet. De laagste temperatuur hier ooit gemeten is iets meer dan 19 graden Celsius: ideaal voor een koukleum als ik. Overdag is het hier over het algemeen 30+ graden en ’s avonds koelt het af naar 26-27 graden. Sommigen gruwelen hiervan maar voor mij is dit een hele vooruitgang tov NL! Wat we helaas niet hebben kunnen ontlopen toen we uit NL weggingen is de regen. Hier regent meer dan de helft van de dagen. Dan heb ik het niet over een miezerbuitje, neeeee. Als het hier omlaag komt dan is het ook met bakken tegelijk. Gelukkig duurt een bui doorgaans niet langer dan 10-15 minuten (op uitzonderingen na tijdens de moesson maanden) en kan je gewoon tijdens een bui gewoon in het zwembad blijven. Kan dat overigens niet aanraden want bliksem en water schijnt niet zo heel fijn te zijn voor het tere menselijke lichaam.
Ondanks de hitte buiten is het raadzaam voor toeristen om een vest mee te nemen. In alle gebouwen en OV, met name winkelcentra en de bus, kan het koud aanvoelen door de op volle kracht draaiende airco’s. Het zou me verbazen als op een gemiddelde dag SIN minder energie verbruikt dan heel NL.
HK is wat dat betreft nog erger. Daar zie je maar twee standen op hun airco’s: uit en probeer-maar-eens-niet-te-bevriezen. Maakt de keuze wel makkelijk maar heel erg lekker is dat niet.
Zomers hier worden ook wel “haze” seizoen genoemd. Dit komt door de rook die komt overwaaien vanuit IndonesiŽ waar de bosbranden – al dan niet opzettelijk aangestoken om land te winnen – voor dikke overlast zorgen en al voor serieuze diplomatieke rellen hebben gezorgd. Zo was 2015 dť zomer met hoogste vervuiling en waren er dagen dat je werd geadviseerd om binnen te blijven. In 2016 hebben we daarentegen eigenlijk nergens last meer van gehad en we wachten weer op wat in 2017 komen gaat wat dat betreft.

BEVOLKING EN TALEN
Meer dan 70% van de lokale bevolking is van Chinese afkomst, op gepaste afstand gevolgd door MaleisiŽ en India. Buiten deze lokale bevolking kent SIN een enorme expat gemeenschap, waaronder een fors aantal Nederlanders. Daarnaast worden voor de laagbetaalde banen (o.a. in de bouw en als domestic helpers) veel arbeiders ingevlogen vanuit Sri Lanka (mannen) en Filipijnen (vrouwen) wat vergelijkbaar is met de Turkse gastarbeiders destijds in NL.
Nederlands is hier geen officiŽle taal maar soms zou je anders denken door de grote Nederlandse enclave wat hier zit. Engels, Chinees, Malay, en Tamil zijn daarentegen wel officiŽle talen. Je zult dus veel formulieren en borden in alle vier deze talen zien. Dat maakt het voor Nederlanders die over het algemeen goed Engels kunnen vrij eenvoudig om zich hier te vestigen. Naast de officiŽle talen spreekt met name de oudere generatie vaak nog Cantonees of een ander Chinees dialect. Mocht je Nederland heel erg missen dan kan je naar de Holland Club. Ik ben echter niet duizenden km’s verderop gaan wonen om in het weekend omringd te worden door Hollanders. No offence.
Door de diversiteit aan nationaliteiten heb je hier ook dezelfde diversiteit aan geloven. Ongeveer een derde hangt het boeddhisme aan, gevolgd door Christenen en Islamieten. Geloof het of niet, spanningen als gevolg van religie zoals we die kennen in de rest van de wereld speelt hier helemaal niet. Het is soms angstaanjagend hoe vredig het hier aan toe gaat. Het is ook nooit goed hŤ.
De locals hebben overigens hun eigen “Slinglish” en ik kan je vertellen dat het weinig met Engels te maken heeft. Vaak zijn het verbasterde woorden uit andere talen, m.n. Maleis , en zonder Google is er geen begrijpen aan.

HUISVESTING
Met zo’n bevolkingsdichtheid kan je het al raden: je moet de lucht in bouwen om iedereen een dak boven het hoofd te bieden. Je hebt hier geen skyscrapers zoals in NYC, TKY of HK maar wel veel flatgebouwen. Veruit de grootste meerderheid woont dan ook in appartementen. Soort van dan. De “goedkoopste” woningen zijn de HDB appartementen: de door overheid gesubsidieerde flatjes. Denk niet dat je dan een schoenendoos hebt zoals in HK want het zijn hier vaak 3-4 kamer appartementen van meer dan 80m2. Vervolgens heb je, in oplopende mate van luxe, en natuurlijk prijs: appartments, executive condominium, en condominium. Hoe luxer, hoe meer faciliteiten zoals zwembaden, tennisbanen, BBQ pits etc etc. Buitenlanders zoals ik kunnen alleen condo’s kopen. Theoretisch dan want de prijzen: W A U W. Daarover later meer want er is nog ťťn categorie van woningen: landed properties. Dit zijn “gewoon” huizen/bungalows op een stukje grond en zijn vanzelfsprekend zeldzamer.
Dan de prijzen. Als Nederlander schrik je je te pleuris. Gelukkig hebben wij in HK gewoond want als je dat eenmaal hebt gedaan dan vind je alles buiten HK gewoon (spot)goedkoop. Om een praktijkvoorbeeld te geven: wij wonen hier in een 4-kamer/3.5-badkamer condo van iets meer dan 150m2 en betalen ruim §3,000 huur per maand. Vraagprijs om deze condo te kopen: ruim §1.5 miljoen. Tijd om je chequeboekje erbij te pakken lieve Tweakers.
Toegegeven: dit is (ver) boven modaal. Zo zitten wij in een populair gebied voor buitenlanders omdat veel buitenlandse scholen, waaronder de Nederlandse, hier gevestigd zijn en wonen wij in een complex met 50m zwembad, sauna, gym, tennisbanen, jacuzzi en dat soort meuk. Dit is overigens bij lange na niet de duurste buurt, daarvoor moet je naar bijvoorbeeld Orchard, zeg maar de Pijp of het centrum van Amsterdam. Je kan, ook als buitenlander, voor iets meer dan §1,500/mnd een HDB appartement huren van ongeveer 100m2. Dan mis je de faciliteiten maar houd je wel meer centen in je zak. Net wat je er aan wilt en kunt uitgeven.
Wat betreft de genoemde sociale woningen, dat doet SIN gewoon erg goed. Uit hun eigen onderzoek blijkt dat meer dan 90% van de lokale bevolking in het bezit is van een eigen (HDB) woning (zie hier http://www.singstat.gov.s...te-of-resident-households), iets waar ze als overheid best trots op mogen zijn.
Voor hetzelfde geld kunnen wij bijvoorbeeld ook een landed property vinden dat (veel) ruimer is maar dan zonder faciliteiten en veelal verder van OV, ons volgende onderwerp.


VERVOER & OV
Het OV is hier uit-ste-kend geregeld: goedkoop, frequent en efficiŽnt. Iets dat in NL maar niet van de grond komt. Meteen toegegeven: het is natuurlijk veel makkelijker om een goed OV netwerk in te richten voor een eiland als SIN dan voor een land als NL, alleen al qua oppervlakte. Zo kost voor mij een ritje met de metro van huis naar werk, welgeteld acht haltes in 15-20 minuten, minder dan §1. Daar heb je in NL nog geen hamburger voor bij de hamburgertent met gele bogen. Ook niet bij hun Euroknallers (bestaan die nog?) In de spits komt er om de drie minuten een onbemande metro voorbij, buiten de spits wordt de frequentie drastisch verlaagd naar om de vier minuten. Sarcasme is mij duidelijk niet vreemd.
Het busnetwerk is goed op elkaar aangesloten en nog goedkoper dan de metro. Dankzij de vele apps, maar ook bijvoorbeeld Google maps, is het vinden van de juiste lijnen en haltes ook voor toeristen een fluitje van een cent.
Taxi’s zijn uiterst betaalbaar. Zo kost een rit van 20 minuten vaak niet meer dan §15-§20 buiten de spits. Besef wel dat die prijs op kan lopen door allerlei surcharges: in de spits komt daar 25% bij, vooruit boeken kost §2-§2.50, bepaalde locaties zoals Changi airport kost je ook weer §5 etc. Belangijker dan de prijs: de chauffeurs zijn vriendelijk en je wordt niet/nauwelijks afgezet zoals de beruchte taxi chauffeurs op Schiphol/Amsterdam. Sterker nog: verschillende malen mocht ik minder betalen dan wat op de meter stond omdat de desbetreffende chauffeur per ongeluk was omgereden of verkeerde afslag had genomen. Hulde!
Als laatste heb je dan ook Grab en Uber dat hier legaal is. Voordat je als toerist met kleine kinderen meteen de apps downloadt hier gebruik van wilt maken: kleine kinderen zijn verplicht om gebruik te maken van kinderstoelen, iets wat in de taxi niet verplicht is.
Goedkoop en goede OV is ook onontbeerlijk hier want het aanschaffen van een auto is, zowel relatief als absoluut, zeer duur. Door een zeer progressieve belasting op de auto, vergelijkbaar met de BPM in NL, en de verplichte COE (Certificate of Entitlement) kost hier een doorsnee auto letterlijk 3x zoveel als in NL en we weten allemaal dat NL toch al niet de goedkoopste is in de autowereld. Voor een eenvoudige VW Golf betaal je hier §65,000-§70,000, afhankelijk wat de COE doet: voor nieuwe auto’s moet je de COE namelijk kopen op de maandelijkse veiling. De COE is inbegrepen bij gebruikte auto’s. Voor een autoliefhebber als ik is dat toch wel goed voor een dikke pruillip. Weliswaar zijn de wegenbelasting, verzekering en benzine relatief goedkoop, de aanschafkosten en daarmee gepaarde afschrijvingen zijn buiten alle proporties.
Kom ik gelijk bij een kleine irritatie: het rijgedrag in SIN. Nee, bumper kleven doen ze niet maar knipperlichten gebruiken ze als kerstverlichting. Ze lijken die volledig willekeurig te gebruiken. Ook zetten ze hun auto zo stil aan de stoep om iemand af te zetten/op te halen/laden/lossen/irritant te doen. Ook heb je hier als voetganger GEEN voorrang. Let daar dus op als je aan de wandel gaat. Wil je lachen, kom dan een keer naar ons kantoor wat aan de Fountain of Wealth staat. Rondom deze attractie staat volgens mij de enige 3-baans rotonde in SIN en dat leidt tot hilarische taferelen. Automobilisten die doodleuk van de buitenste baan afslaan zonder richting aan te geven, auto’s die eindeloos rondjes draaien omdat ze niet weten welke afslag ze moeten hebben, files als er weer een vrachtauto wil lossen.
Ben je een liefhebber van fietsen dan kan ik je aanraden om vooral thuis te blijven. SIN is niet een land dat heel geschikt is voor deze trapbare metalen ros. Je moet toch wel zelfmoordneigingen/ballen van staal hebben wil je hier op de openbare weg fietsen want fietspaden, dat is iets wat ze hier niet kennen buiten de natuurparken. Je ziet her en der wel eens een buitenlander het dapper proberen om niet veel later een ambulance te horen. Bij wijze van spreken dan. Je hebt wel mooie buitenroutes door de bossen voor je ATB en ook de vele natuurparken zijn verbonden met fietsroutes en kan je makkelijk ter plekke een fiets huren.