Man down......

Door Chief op dinsdag 10 juli 2018 09:23 - Reacties (14)
Categorie: Werk, Views: 5.926

Man down…..MAN DOWN!! Judgement day. You reap what you sow. What goes around, comes around. Pay the piper! Bla bla bla maar in mijn geval helaas waarheid als een koe. Op mijn leeftijd kan ik niet meer ongestraft doen waar ik zin in heb. De lange dagen, inclusief het vele reizen, waar ik in het in mijn vorige blog over had resulteerden enkele dagen na het posten van de bewuste blog in een gemene longontsteking.

Dagenlang heb ik zowat in coma gelegen, alleen wakker wordend van mijn eigen gehoest. Twee weken antibiotica moesten er aan te pas komen om mij weer enigszins mens te laten voelen. Geen prettige dagen voor vrouwlief kan ik jullie verzekeren maar dankzij haar goede zorgen ben ik weer bovenop. Sort of. Kinda.

Het was in ieder geval een enorme uitdaging om tussen het hoesten door allerlei calls te moeten doen voor mijn huidige werkgever: een deal die in kannen en kruiken leek maakte een totaal onverwachte wending en we hebben echt alle zeilen bij moeten zetten om de deal weer terug in de haven te loodsen. Dankzij het geweldige team dat we hebben lijkt dat ook te lukken en mogen we weer een deal van 300 miljoen op onze conto schrijven. De bonus zal ik niet meer volledig meemaken aangezien eind deze maand mijn laatste werkdag is bij deze werkgever.

Ergens vind ik het wel jammer om te vertrekken want ik werkte met een geweldig team maar ik ben ook opgelucht dat ik mij daarna volledig op ťťn klus kan focussen. Hoewel, ťen klus: het is en blijft een startup dus heel veel werk zullen we zelf moeten doen maar dat is ook ťťn van de charmes van een startup denk ik maar. Ik kan heus wel zelf kopieŽn maken enzo. Hoop ik.

Het harde werken voor die hardnekkige longontsteking lijkt tevens niet voor niets te zijn geweest. Een aantal investeerders hebben om follow up gevraagd waar wij natuurlijk maar al te graag aan willen voldoen. …ťn daarvan is Mr. Love. Die koosnaam hebben we hem gegeven, en niet zonder reden. Deze meneer was de oprichter en eigenaar van ťťn van de grootste datingsites/organisaties van China. Hij heeft inmiddels een groot deel van zijn aandelen in dit bedrijf van de hand gedaan en heeft ook de meeste dag-tot-dag operaties overgedragen aan anderen waardoor hij tijd ťn miljarden overheeft.

Uit de gesprekken met hem was duidelijk dat hij weinig affiniteit had met onze branche maar desondanks stelde hij echt goede vragen en kreeg ik enorm veel respect voor die man. Onze antwoorden, inclusief demo, waren genoeg om hem aan de lijn te houden en mogen we binnenkort weer richting China om verder te praten. Ik hoop dat dan de smog in de stad wat minder zal zijn maar die hoop kan wel eens ijdel zijn……

Daarnaast zijn wij erg dicht bij het binnen hengelen van een contract dat miljoenen waard is in Thailand. Het zit niet in onze plannen om in Thailand operatief te zijn maar dat wil niet zeggen dat we onze tech niet in kunnen zetten bij concullega’s, waarvan acte. Als we die deal over de finishlijn kunnen trekken dan scheelt dat ook weer enorm in de fundingactiveiten: we zijn dan immers een start up met revenues ťn bewezen tech platform. Spannend dus!

Over spannend gesproken, morgen zijn de Mrs en ik maar liefst tien jaar getrouwd! Een goede reden om een bescheiden feestje te vieren, toch? Het meeste voorbereidingswerk is al gebeurd dus ik heb er alle vertrouwen in dat het een mooi feestje gaat worden. Zo niet……MAN DOWN!!!

Bedelen

Door Chief op woensdag 13 juni 2018 11:38 - Reacties (18)
CategorieŽn: Gezin, Werk, Views: 5.512

Nee nee, het is niet dat huize Chief inmiddels moet overleven middels bedelen hoor dus maak je geen onnodige zorgen. Ik ben echter wel met de startup waar ik vanaf begin augustus in dienst ga op pad geweest om meer investeerders warm te maken om het beoogde kapitaal bij elkaar te schrapen. Daarvoor had ik een week vrij genomen van mijn huidige werkgever en in die week heb ik samen met soon-to-be collega’s prospects gesproken in Hong Kong, Shanghai, Kuala Lumpur, Tokyo, Beijing, Singapore en Bangkok. In die week heb ik ook meer dan eens gemerkt dat de wereld der start ups voor mij een compleet nieuwe, en vaker dan mij lief is, onbekende wereld is.

Zo spraken wij prospects met verschillende achtergronden zoals beursgenoteerde financiŽle instellingen, professionele venture capitalists en zelfs individuen die honderden miljoenen dollars op hun naam hebben. Hoewel ze dus erg verschillende achtergronden hebben delen ze ťťn gemene deler: they don’t give a f*** about numbers. Ergens viel mij dat tegen. Ik ben al jarenlang werkzaam in de financiŽle sector bij gerenommeerde en beursgenoteerde namen waar ik waarderingen van bedrijven en financiŽle instrumenten zowel in de theorie als in de praktijk heb mogen toepassen en dus dacht ik dat ik een solide kennis had opgebouwd die nu goed van pas zou komen. Wel, ik kan je vertellen dat die kennis net zoveel waard was als zand in de Sahara.

Dat zeg ik enigszins gechargeerd maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het met name in de eerste en tweede gesprekken veel meer ging om de kwalitatieve dan de kwantitatieve aspecten. Wat maakt ons uniek, is ons model makkelijk te repliceren door anderen, wat maakt ons geschikt om dit bedrijf te leiden, hoe makkelijk is dit model te schalen. Zo maar een greep van de kwalitatieve vragen die wij kregen. Ik schat in dat wij in die 7 dagen nog geen 10 vragen over de cijfers hebben gehad, laat staan over de waardering van het bedrijf.

Misschien komt dat wel omdat de professionele bedrijven dermate vaak met het bijltje gehakt hebben dat zij de cijfers heel makkelijk zelf kunnen analyseren en verifiŽren en onze uitleg daarover niet nodig hebben terwijl de individuen die wij spraken juist intuÔtief handelden. Heel zeker weet ik het niet maar het lijkt mij een plausibele verklaring, voor zover die bestaat.

Komen we nu bij de titel van deze blog want voor mij voelde die week aan alsof ik aan het bedelen was. Ik heb namelijk altijd aan de “buy” side gewerkt binnen financiŽle instellingen en voor het eerst was ik hier een keiharde salespitch aan het doen en echt, dat was niet makkelijk! Ik voelde mij niet ongemakkelijk maar het was wel een nieuw gevoel maar wellicht nog belangrijker, enorm leerzaam! Ben er nog niet over uit of ik dat nou echt leuk vond of niet maar het er ging een wereld voor mij open en ik voel mij weer een starter terwijl ik nu toch wel een redelijk senior positie bekleed.

De week was ook wel loodzwaar: je probeert zo geconcentreerd mogelijk te zijn bij ieder gesprek om het allerbeste beentje voor te zetten en het vele reizen hakte er ook in wel ondanks dat we niet heel veel tijdzones hoefden te overbruggen. Ik was dan ook blij dat ik aan het einde van die week weer thuis was waar het leven toch wel een stuk overzichtelijker is. Zo was het eerste dat Jr tegen mij vertelde dat hij zo uitkeek naar zijn aanstaande verjaardagsfeestje. Hij verkondigde ook dat hij het erg leuk zou vinden als wij zijn cadeau zouden verstoppen en dat hij dan dat cadeau moest gaan zoeken. Oh, een schatkaart moest er natuurlijk ook zijn! Ja, een schatkaart met “clues” zoals hij dat zo mooi zei.

Nog geen minuut na zijn verzoeken kwam hij alweer bij zijn ouders. Hij wilde toch liever niet dat wij het cadeau op de badkamer zouden verstoppen omdat het zo kon stinken als papa gepoept had (ik ontken niets). Liever ook niet in de tuin want daar waren de laatste tijd veel muggen. Ook niet in de keuken ging hij verder want aunty J (onze helper) maakte die altijd zo schoon en dan zou ze het cadeau zo maar eens kunnen weggooien!! Stel je voor!

Hij wilde weer verdergaan met het elimineren van de volgende kamer (ik gok die van zijn zusje) maar ik onderbrak hem maar door te vragen of we het dan maar op zijn slaapkamer moesten verstoppen? Dat idee werd door Jr met volle enthousiasme omarmd en tevreden stapte hij weer richting zijn Lego om verder te spelen. Vrouwlief en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. Heb ik tenminste toch nog ťťn idee weten te verkopen die week.

Zijn we weer!

Door Chief op maandag 26 maart 2018 08:22 - Reacties (16)
CategorieŽn: Gezin, Over mij, Werk, Views: 3.109

Jaaaaa lieve Tweakertjes, we zijn er weer. Een beetje minder frequent dan jullie van mij gewend zijn maar vergeten ben ik jullie niet hoor. Het is alleen vaak passen en meten wat betreft de tijdsindeling want net als in jullie tijdzone, sinds afgelopen slechts zes uur verschil met de mijne, bestaat mijn dag uit slechts 24 uren. Wat het zo uitdagend maakt is de combinatie van twee banen en vader zijn van een peuter en een kleuter. Soms is het werk het moeilijke maar meestal die twee kleine spruiten.

Het voordeel, als ik dat al zo mag noemen, van twee kinderen hebben is dat je vergelijkingsmateriaal hebt. Je hebt immers al enige ervaring met de oudste alvorens de jongste verschijnt. Overigens geldt dit niet voor ouders die – God hebbe medelijden met ze – als eerste een tweeling hebben gekregen. Het is trouwens niet geheel eerlijk om twee mensen met elkaar te vergelijken, zelfs niet als ze broer en zus zijn van elkaar maar onbewust doe je het toch.

Zo eet de kleine Miss bij lange na niet zo goed als haar grote broer in die zin dat die laatste een veelvraat is en vrijwel alles lekker vindt. De jongste, nou, die heeft met haar 13 maanden al een heel verfijnd pallet. Althans, dat vindt ze zelf. Groenten vist ze vakkundig uit haar eten en weigert deze te consumeren en fruit blieft ze alleen als deze minimaal op kamertemperatuur is. Haal je dus wat fruit uit de koelkast dan mag je deze dus eerst even opwarmen in de magnetron voordat je het serveert.

Ook brabbelt de Miss heel wat minder dan onze Junior op dezelfde leeftijd. Daar waar Junior op deze leeftijd al de oren van onze kop kon lullen beperkt de Miss zich tot korte doch duidelijke opdrachten. “Papa” en “Mama” als ze onze aandacht wil, “Op” als ze opgetild wil worden en “mjam mjam” als ze dorst dan wel iets te eten wil. Wat ze aan kwantiteit achterloopt op haar broer maakt ze echter ruimschoots goed in het aantal decibellen wat ze kan produceren. Zet zij het op een gillen, en dat wil ook in ons huishouden regelmatig gebeuren, dan duiken ze zelfs tot ver in MaleisiŽ in de schuilkelders in de veronderstelling dat het luchtalarm is afgegaan. Ik heb tevens het vermoeden dat wij allen thuis al enige oorletsel hebben. Huh, zei je iets?

Een wekker heb ik sinds jaar en dag al niet meer gebruikt, daar hebben we de kinderen voor die steevast tussen 5:30 en 6:30 wakker worden wat ruim voor de tijd is dat denk ik legaal toegestaan zou mogen worden. Enige notie daarbij van hoe laat papa en mama naar bed zijn geweest zit er niet bij. Boeit ze ook niet denk ik eerlijk gezegd. De oudste kan gelukkig zelf al zijn ontbijt in elkaar flansen. Pap of een boterham, dat lukt hem wel zonder iets te breken maar heel veel slaap scheelt dat niet voor ons want de jongste die is nog niet zover. Het is niet dat we het niet geprobeerd hebben hoor maar de eerste fles aanmaakmelk koste bijna een hele blik van 1kg aan babymelk poeder wat toch wel een dure aangelegenheid is. Aangezien ik weliswaar twee banen heb doch slechts voor ťťn betaald wordt moeten we ons voorlopig maar onszelf uit bed hijsen voor de jongste.

Die tweede baan, dat betreft mijn aanstaande overgang naar een nieuwe werkgever. Een aantal blogs geleden berichte ik al over de mogelijkheid om mij aan te sluiten bij een start up. Na hard, heeeel hard, nadenken heb ik besloten om dat te doen. Dat besluit had ik medio november al genomen waarna de start up is begonnen aan de aanvraag van een nieuwe werkvergunning voor mij. Hier in Singapore is de werkvergunning namelijk gekoppeld aan de werkgever. Wissel je van werkgever dan heb je dus een nieuwe werkvergunning nodig. Normaliter duurt zo’n aanvraag slechts 1 tot 2 weken maar nu presteerde de MoM (hoe toepasselijk) oftewel de Ministry of Manpower dat over de werkvergunning gaat het om er bijna 4 (!!!!) maanden over te doen.

Aan mijn profiel lag het niet, ik voldeed aan alle eisen maar omdat het hier een start up ging kregen zij vraag na vraag na vraag na….afijn, je kan het zelf invullen. Enkele weken geleden het verlossend woord, of eigenlijk brief, dat de werkvergunning was toegekend. Nu nog kwestie van mijn baan opzeggen, het opzeg termijn respecteren tenzij ze mij op garden leave sturen wat niet heeeel onwaarschijnlijk is en dan ga ik in principe over. Ik zeg hier met opzet “in principe” want er kan nog altijd van alles in de tussentijd gebeuren.

Anyways, omdat het hier een start up betreft moet er nog ontzettend veel gebeuren, zeg maar vrijwel alles. Ik heb mijn hele werkleven voor beursgenoteerde bedrijven gewerkt waar alle processen tot in den treure zijn vastgelegd en dus waar je eigenlijk in een gespreid bedje belandt. Alles, maar dan ook alles moest van de grond af gebouwd worden voor deze start up. In Bangkok zijn er nu zo’n 25 toegewijde mensen full time aan de slag om de backend te ontwerpen en te programmeren. Dat gaat met horten en stoten maar met meer horten dan stoten en dus zien we een voortgang waar we heel tevreden mee mogen zijn.

Het betekende echter ook dat ik in de afgelopen maanden vrijwel iedere avond bezig was met mening geven over webdesigns, processen, mensen werven en zelfs het ontwerpen van een financieel administratief systeem. Last but not least zijn we ook hard bezig met het werven van durfkapitaal. Het betreft hier namelijk een start up wat zich bezig gaat houden met verzekeringen en je kan niet zomaar lukraak beginnen met het verkopen van verzekeringen. Daarvoor zal je in de jurisdictie waar je commerciŽle verzekeringsactiviteiten wilt ontplooien een verzekeringslicentie moeten hebben. Ook daarin zijn wij vergevorderd en ziet het op zich goed uit.

Hoewel dat het er goed uitziet is het een beetje een kip en ei verhaal: geen kapitaal, geen licentie. Geen licentie, moeilijk om kapitaal aan te trekken. Gelukkig zijn we al een heel eind op weg wat betreft het kapitaal wat toch wel een stevige vetrouwensboost geeft. Naast de initiŽle investeerder van US$3mm die nu zeg maar de salarissen etc betaalt hebben we een vrij grote vis van US$20mm gevangen wat een heel stuk op weg is naar het bedrag wat we nodig hebben. We hebben goede hoop dat het gaat lukken maar mocht dat niet lukken dan tjah, dan is het in principe einde oefening.

Hoewel die tweede baan mij slaap kost is het wel erg gaaf om met een start up bezig te zijn. Je leert onwaarschijnlijk veel omdat je met van alles en nog wat bezig moet zijn. Ook de wereld van VC’s, venture capitalists, is fascinerend. Niet direct een wereldje waar ik mij thuis voel maar desalniettemin verdraaid interessant. Ongetwijfeld dat ik daar nog wel verder over ga bloggen maar voor nu zeg ik: tot blogs!

Bezint eer ge begint

Door Chief op dinsdag 6 maart 2018 07:27 - Reacties (10)
Categorie: Werk, Views: 3.464

Net als ieder andere baan heeft die van mij ook enkele aspecten die ik niet superleuk vind. Bovenaan mijn lijstje: de interactie met de salespersonen van investment banks. Feit is echter dat wij/ik ze soms toch nodig heb. Er is voor mij dus geen ontkomen aan.

Vooropgesteld, het ligt meestal niet aan de personen zelf maar aan de organisatie van een investment bank. Vaker wel dan niet hebben ze een structuur waar ze heel specifiek relatiemanagers/salespersonen hebben die de relatie met de klanten warm moet houden en daar waar nodig ondersteund worden door productspecialisten. Dit leidt ertoe dat de relatiemanagers van heel veel een beetje weten maar al snel de productspecialisten moeten inschakelen zodra er dieper op materie wordt ingegaan.

Daar tegenover staat dat de productspecialisten veelal niet over de vereiste commerciŽle kwaliteiten beschikt of te ver van de klanten afstaat waardoor ze niet in staat zijn om deals te sluiten met klanten zoals wij. Een directe oplossing heb ik er niet voor en dus moet ik zo goed en kwaad mogelijk door dat landschap navigeren.

Heel soms hit je een homerun en kom je een relatiemanager tegen die wťl de hoed van de rand weet. In de 10+ jaren dat ik in de financiŽle wereld rondhobbel is dat welgeteld ťťn hele keer voorgekomen. In honkbaltermen: hitting 1 for 200. Give or take. Dat betekent dat ik de overige 199 keer met een gevoel van tijdverspilling de meeting weer verliet. Niet iets om heel vrolijk van te worden.

Van die 199 overige keren werd vorige week toch wel het voorlopige dieptepunt bereikt maar er zat toch wel een element van humor aan. Sta mij toe dit toe te lichten. Het betrof hier naar balanstotaal gemeten grootste bank in Nederland die nog wat activiteiten in AziŽ heeft. De relatiemanager, een Nederlander, is gevestigd in het kantoor in Singapore en was door AziŽ aan het toeren met twee senior bankers uit Londen en vroeg zich af of wij tijd hadden. Aangezien ik verwachte dat die twee senior bankers wel diepe vakinhoudelijke kennis hadden stemde ik toe.

Aan het begin van het de meeting stelden de drie mannen zich netjes voor. Wat ze tegenwoordig deden, waar ze vandaan kwamen en voor wie ze eerder hadden gewerkt enzo. De twee mannen uit Londen gaven de leiding aan een clubje die zich voornamelijk richten op andere financiŽle instellingen als klanten, waaronder wij. Aangezien de bank waar zij voor werkten enkele jaren geleden hun verzekeringsactiviteiten hadden afgestoten wilden zij zich binnen de financiŽle instellingen meer op (her)verzekeraars richten.

Voordat ik nog een woord had kunnen zeggen spoot de Nederlandse relatiemanager zijn gal. Hoe blij hij wel niet was dat de bank eindelijk van de verzekeraar af was. Volgens hem vertraagde die verzekeraar alleen maar processen en waren ze daar veel en veel te voorzichtig om maar te zwijgen van de stoffige imago die verzekeraars nou eenmaal hadden. Nee, het was niet makkelijk om bankier te zijn voor een bank met zoveel invloed van een verzekeraar wist hij te melden. Enigszins geamuseerd hoorde ik zijn minutenlange relaas geduldig aan terwijl zijn collega’s af en toe bevestigend knikten. Het toeval wil namelijk dat die “vertragende” verzekeraar jarenlang een beste werkgever was voor mij en ik dus de facto een oud-collega was.

Toen hij eenmaal klaar was het tijd om onszelf te introduceren en mijn collega hield het kort want hij kon niet wachten op wat er zou gebeuren als ik aan het woord kwam. Fijntjes gaf ik aan dat ik uit Nederland kwam wat al een aantal verbaade gezichten opleverde ťn…..jarenlang met heel veel plezier voor de zojuist verguisde verzekeraar had gewerkt. Beheerst gaf ik aan dat in mijn optiek de volle potentie van de synergie tussen de bank en de verzekeraar niet werd behaald omdat de twee als volledig onafhankelijke entiteiten werden beoordeeld. De targets van beide CEO’s waren vrijwel volledig toegespitst op de (financiŽle resultaten) van hun eigen toko. Je kan je dus voorstellen dat bij kostenallocaties en andere interne transacties de leiding van de twee entiteiten volledig tegenover elkaar stonden.

Ik kan het weten, ik had vaker dan eens bij een boardmeeting van het hoofdkantoor gezeten aangezien ik rechtstreeks rapporteerde aan de CEO van de verzekeringstak en tijdens zulke meetings was het niets meer dan hanengevecht en koehandel waarbij vaak het groepsbelang vrijwel geen rol van betekenis betekende. Overigens kostte ťťn van die interne transacties bijna mijn baan maar dat is misschien voor een andere blog.

Anyway, ik denk dat jullie je voor kunnen stellen dat de meeting met mijn “oud-collega’s” vanaf dat moment vrij awkward verliep en ook veel korter duurde dan doorgaans het geval is waar de tegenpartij toch graag wil laten zien wat zij allemaal in huis hebben. Nu dus even niet.

We waren binnen 30 minuten, en dat was inclusief het voorstel rondje, klaar. Ik kreeg een vluchtige hand van de tegenpartij voordat ieder haar eigen weg ging. Prachtig. Ik werk in een branche waar vrijwel alles een prijs heeft maar dit soort momenten, dit soort zeldzame momenten, priceless.

Pseudo vakantie

Door Chief op maandag 14 augustus 2017 02:17 - Reacties (17)
Categorie: Werk, Views: 4.791

Zo, de twee weken “vakantie” zitten er weer op en de aanhalingstekens staan er niet voor niets. Ben blij dat ik weer naar kantoor mag, kan ik tenminste bijkomen. Het begon allemaal nog alleraardigst met een korte trip van vier dagen naar MaleisiŽ met o.a. Legoland. Lekker dichtbij vonden wij en dus was het gewoon een kwestie van hotel en vervoer huren. Zo gepiept en dus kwam maandagochtend een chauffeur met een comfortabele Toyota Alphard ons ophalen. De trip was heerlijk rustig en bij afwezigheid van verkeer waren we in iets meer dan een uur aan bij het hotel. Snel inchecken – en natuurlijk probeert Jr, tevergeefs, de grootste slaapkamer in te palmen – en dan beetje rondwandelen. Uitstekend begin van de vakantie dacht ik zo.

Wat volgde waren twee dagen Legoland: de eerste voor het park zelf en de tweede voor het bijbehorende waterpark, uiteraard alleen te betreden tegen extra kosten. Soit, het is vakantie. In tegenstelling tot Centerparks (zie ook hier) was het heerlijk in Legoland. Het park zelf was lekker rustig op deze doordeweekse dag en dus hoefden we nergens in de rij te staan voor attracties. Win! Helaas kan ik de prijs voor “Vader van het Jaar” ook dit jaar wel vergeten aangezien ik Jr heb laten jokken. Voor een attractie waar hij in een auto mocht zitten en besturen was hij namelijk wel groot genoeg maar niet oud genoeg. Ik zei dus tegen hem dat je er pas in mag als je 6 jaar bent. Kleine teleurstelling voor het mannetje totdat ik tegen hem zei dat hij groot genoeg was en best 6 jaar kon zijn. Grijns. Proef op de som: “Jr, hoe oud ben jij?”. “Zes” was het trotse antwoord terwijl hij al naar ingang van de attractie sprintte. Ach, die genoemde prijs zou ik toch nooit winnen.

Ik merkte ook dat vrouwlief een stuk relaxter was dan de vorige keren dat we met Jr naar een attractiepark gingen. Hoogstwaarschijnlijk omdat de kleine Miss ook mee was: raakten we er ťťn kwijt dan hadden we er nog altijd eentje over. Kansloos voor de prijs, weet je nog? Het waterpark was ook wel erg tof moet ik zeggen. Legio (of moet ik zeggen Lego, no pun intended) glijbanen en Jr is inmiddels groot genoeg dat hij van iedere glijbaan af mag. Gelukkig durft hij er ook in zijn eentje van die krengen af want elke keer die trappen op, dat is wel wat veel gevraagd van deze oude man. Opvallend: niet alleen kon je op dit park cabana’s huren maar zelfs luxe cabana’s die afgesloten kunnen worden omdat ze airco’s hebben! Kost je omgerekend zo’n 100 euro per dag, 4x meer dan de entreeprijs maar: ze waren niet allemaal leeg! Welkom in AziŽ.

De ellende begon die avond. Nee, niet vanuit het werk. De teams hadden alles netjes onder controle. Plus, het is ook komkommertijd bij onze klanten dus vanuit die hoek was het ook erg rustig. Ik kreeg die avond een Whatsapp van een oud collega die ik al jaren niet had gesproken. De beste man had een lumineus idee voor een start up in Singapore. Hij zou de komende dagen in Singapore zijn en wilde mij graag ontmoeten. Waarom zei hij niet maar ik ging er van uit dat hij gewoon wat algemene dingen over het eiland wilde weten en ach, het was een zeer geschikte vent en een etentje met hem zou sowieso geen verspilde tijd zijn en dus spraken we af op de dag nadat wij weer terug zouden zijn. Die dag zouden vrouwlief en ik ook met de makelaar op pad gaan om een nieuwe huurwoning te zoeken maar we zouden ruim op tijd terug moeten zijn.

We waren ook ruim op tijd terug maar helaas was geen enkele woning die wij zagen leuk/goedkoop/goed genoeg en dus werden er weer meer afspraken voor bezichtigingen ingepland. Afijn, die avond met mijn oud collega gaan eten en helaas was zijn idee zo briljant in zijn eenvoud dat we uren hebben zitten sparren en discussiŽren terwijl ik dacht met een uurtje of twee wel thuis te zijn. Fail.

Heel simpel gezegd wordt de nieuwe onderneming een verzekeraar en mijn oud collega heeft het benodigde kapitaal al bij elkaar. Als zijn concept lukt dan zou het wel eens de verzekeringswereld op z’n kop kunnen zetten en dat idee spreekt mij ontzettend aan. Er is mij een financieel uiterst aantrekkelijk aanbod gedaan van loon plus aandelen maar voor het geld hoef ik mijn huidige baan niet op te zeggen. De kans om iets van de grond op te bouwen en de verzekeringswereld wakker te schudden is echter goud waard voor mij. Toen ik niet meteen nee zei op zijn aanbod pakte hij door. Hij belde zijn grootste geldschieter, een venture capitalist, en die zou de volgende dag invliegen voor een ontmoeting. Ok dan…..

Die meeting verliep uiterst geanimeerd en de venture capitalist leek mij wel iemand die echt op een afstand kon blijven. Hij had immers nog legio aan andere projecten lopen. Afspraak is dat ik even de tijd neem om het te laten bezinken. Die tijd heb ik ook wel nodig want het concept wat er staat, inclusief de backbone die al is ontwikkeld, is echt fantastisch maar er zijn nog talloze uitdagingen aan te gaan voordat het echt succesvol zal worden. Toch ben ik twee dagen later naar Hong Kong gevlogen om een andere partner van de onderneming to-be aan de tand te voelen en helaas, ook nu niets anders dan positieve gevoelens.

Tussen dat alles door ook nog even twee biedingen gedaan op twee verschillende woningen, meer woningen bekeken, op pad met het gezin en je kan je misschien voorstellen dat ik weer blij ben dat ik even op kantoor mag uitpuffen. De komende tijd heb ik het nodige om over na te denken maar het is een luxe probleem waar ik hopelijk nog velen van tegenkom.