Zijn we weer!

Door Chief op maandag 26 maart 2018 08:22 - Reacties (16)
Categorieën: Gezin, Over mij, Werk, Views: 2.996

Jaaaaa lieve Tweakertjes, we zijn er weer. Een beetje minder frequent dan jullie van mij gewend zijn maar vergeten ben ik jullie niet hoor. Het is alleen vaak passen en meten wat betreft de tijdsindeling want net als in jullie tijdzone, sinds afgelopen slechts zes uur verschil met de mijne, bestaat mijn dag uit slechts 24 uren. Wat het zo uitdagend maakt is de combinatie van twee banen en vader zijn van een peuter en een kleuter. Soms is het werk het moeilijke maar meestal die twee kleine spruiten.

Het voordeel, als ik dat al zo mag noemen, van twee kinderen hebben is dat je vergelijkingsmateriaal hebt. Je hebt immers al enige ervaring met de oudste alvorens de jongste verschijnt. Overigens geldt dit niet voor ouders die – God hebbe medelijden met ze – als eerste een tweeling hebben gekregen. Het is trouwens niet geheel eerlijk om twee mensen met elkaar te vergelijken, zelfs niet als ze broer en zus zijn van elkaar maar onbewust doe je het toch.

Zo eet de kleine Miss bij lange na niet zo goed als haar grote broer in die zin dat die laatste een veelvraat is en vrijwel alles lekker vindt. De jongste, nou, die heeft met haar 13 maanden al een heel verfijnd pallet. Althans, dat vindt ze zelf. Groenten vist ze vakkundig uit haar eten en weigert deze te consumeren en fruit blieft ze alleen als deze minimaal op kamertemperatuur is. Haal je dus wat fruit uit de koelkast dan mag je deze dus eerst even opwarmen in de magnetron voordat je het serveert.

Ook brabbelt de Miss heel wat minder dan onze Junior op dezelfde leeftijd. Daar waar Junior op deze leeftijd al de oren van onze kop kon lullen beperkt de Miss zich tot korte doch duidelijke opdrachten. “Papa” en “Mama” als ze onze aandacht wil, “Op” als ze opgetild wil worden en “mjam mjam” als ze dorst dan wel iets te eten wil. Wat ze aan kwantiteit achterloopt op haar broer maakt ze echter ruimschoots goed in het aantal decibellen wat ze kan produceren. Zet zij het op een gillen, en dat wil ook in ons huishouden regelmatig gebeuren, dan duiken ze zelfs tot ver in Maleisië in de schuilkelders in de veronderstelling dat het luchtalarm is afgegaan. Ik heb tevens het vermoeden dat wij allen thuis al enige oorletsel hebben. Huh, zei je iets?

Een wekker heb ik sinds jaar en dag al niet meer gebruikt, daar hebben we de kinderen voor die steevast tussen 5:30 en 6:30 wakker worden wat ruim voor de tijd is dat denk ik legaal toegestaan zou mogen worden. Enige notie daarbij van hoe laat papa en mama naar bed zijn geweest zit er niet bij. Boeit ze ook niet denk ik eerlijk gezegd. De oudste kan gelukkig zelf al zijn ontbijt in elkaar flansen. Pap of een boterham, dat lukt hem wel zonder iets te breken maar heel veel slaap scheelt dat niet voor ons want de jongste die is nog niet zover. Het is niet dat we het niet geprobeerd hebben hoor maar de eerste fles aanmaakmelk koste bijna een hele blik van 1kg aan babymelk poeder wat toch wel een dure aangelegenheid is. Aangezien ik weliswaar twee banen heb doch slechts voor één betaald wordt moeten we ons voorlopig maar onszelf uit bed hijsen voor de jongste.

Die tweede baan, dat betreft mijn aanstaande overgang naar een nieuwe werkgever. Een aantal blogs geleden berichte ik al over de mogelijkheid om mij aan te sluiten bij een start up. Na hard, heeeel hard, nadenken heb ik besloten om dat te doen. Dat besluit had ik medio november al genomen waarna de start up is begonnen aan de aanvraag van een nieuwe werkvergunning voor mij. Hier in Singapore is de werkvergunning namelijk gekoppeld aan de werkgever. Wissel je van werkgever dan heb je dus een nieuwe werkvergunning nodig. Normaliter duurt zo’n aanvraag slechts 1 tot 2 weken maar nu presteerde de MoM (hoe toepasselijk) oftewel de Ministry of Manpower dat over de werkvergunning gaat het om er bijna 4 (!!!!) maanden over te doen.

Aan mijn profiel lag het niet, ik voldeed aan alle eisen maar omdat het hier een start up ging kregen zij vraag na vraag na vraag na….afijn, je kan het zelf invullen. Enkele weken geleden het verlossend woord, of eigenlijk brief, dat de werkvergunning was toegekend. Nu nog kwestie van mijn baan opzeggen, het opzeg termijn respecteren tenzij ze mij op garden leave sturen wat niet heeeel onwaarschijnlijk is en dan ga ik in principe over. Ik zeg hier met opzet “in principe” want er kan nog altijd van alles in de tussentijd gebeuren.

Anyways, omdat het hier een start up betreft moet er nog ontzettend veel gebeuren, zeg maar vrijwel alles. Ik heb mijn hele werkleven voor beursgenoteerde bedrijven gewerkt waar alle processen tot in den treure zijn vastgelegd en dus waar je eigenlijk in een gespreid bedje belandt. Alles, maar dan ook alles moest van de grond af gebouwd worden voor deze start up. In Bangkok zijn er nu zo’n 25 toegewijde mensen full time aan de slag om de backend te ontwerpen en te programmeren. Dat gaat met horten en stoten maar met meer horten dan stoten en dus zien we een voortgang waar we heel tevreden mee mogen zijn.

Het betekende echter ook dat ik in de afgelopen maanden vrijwel iedere avond bezig was met mening geven over webdesigns, processen, mensen werven en zelfs het ontwerpen van een financieel administratief systeem. Last but not least zijn we ook hard bezig met het werven van durfkapitaal. Het betreft hier namelijk een start up wat zich bezig gaat houden met verzekeringen en je kan niet zomaar lukraak beginnen met het verkopen van verzekeringen. Daarvoor zal je in de jurisdictie waar je commerciële verzekeringsactiviteiten wilt ontplooien een verzekeringslicentie moeten hebben. Ook daarin zijn wij vergevorderd en ziet het op zich goed uit.

Hoewel dat het er goed uitziet is het een beetje een kip en ei verhaal: geen kapitaal, geen licentie. Geen licentie, moeilijk om kapitaal aan te trekken. Gelukkig zijn we al een heel eind op weg wat betreft het kapitaal wat toch wel een stevige vetrouwensboost geeft. Naast de initiële investeerder van US$3mm die nu zeg maar de salarissen etc betaalt hebben we een vrij grote vis van US$20mm gevangen wat een heel stuk op weg is naar het bedrag wat we nodig hebben. We hebben goede hoop dat het gaat lukken maar mocht dat niet lukken dan tjah, dan is het in principe einde oefening.

Hoewel die tweede baan mij slaap kost is het wel erg gaaf om met een start up bezig te zijn. Je leert onwaarschijnlijk veel omdat je met van alles en nog wat bezig moet zijn. Ook de wereld van VC’s, venture capitalists, is fascinerend. Niet direct een wereldje waar ik mij thuis voel maar desalniettemin verdraaid interessant. Ongetwijfeld dat ik daar nog wel verder over ga bloggen maar voor nu zeg ik: tot blogs!

Ooooone hundred aaaaannnd.......!!

Door Chief op maandag 5 februari 2018 07:11 - Reacties (24)
Categorie: Over mij, Views: 2.705

Nee nee, ik verwijs niet naar het edele darts hoewel ook ik net als vele andere Nederlanders een setje darts aanschafte toen Raymond van Barneveld in 1998 zijn eerste wereldtitel bemachtigde. Mijn ambitie om de eerste Aziatische wereldkampioen darts te worden was helaas een kort leven beschoren aangezien ik binnen de korste keren een toegangsverbod had voor cafés in de meeste provincies van Nederland: ik raakte van alles maar zelden het dartbord. Het helpt natuurlijk niet als, net als ik, spleetoogjes hebt maar ik zou zeggen dat ik in ieder geval een "A" for efforts heb verdiend. Vele slachtoffers die mijn pogingen om de “triple 20” te raken én dat overleefd hebben zullen dat tegenspreken.

Anyway, I’m degressing. De blogtitel verwijst naar het heugelijke feit dat dit mijn, jawel, 100e blog hier op Tweakblogs.


*Wacht geduldig op applaus wat uiteraard uitblijft*


Nee? Geen applaus? Fair enough. Ik zal de laatste zijn die mijn blogs zal betichten van enige literaire inhoud of vormgeving. Misschien enige vorm van vermaak? Een beetje dan? Voor mij in ieder geval wel. Lekker af en toe niet nadenken over de dagelijkse zaken maar heerlijk oude tijden herleven in bijvoorbeeld de avonturen van de Uncles, emoties een plek geven zoals tijdens de ziekte van mijn vader of schaamteloos paraderen over mijn lieve gezin zoals de blogs over vrouwlief, Junior en de kleine Miss. Oh, over de kleine Miss gesproken, sinds gisteren is ze iets minder klein want ze is één jaar geworden! Knallend feest tot in de kleine uurtjes lieve Tweakers, knallend feest inclusief spuitende champagne, knallend vuurwerk en een hoofdrolspeelster die ver na haar gebruikelijke bedtijd op bed ging. Althans, zo wil ik het mij graag herinneren. In werkelijkheid spoot alleen het flesje melk wat rond omdat ondergetekende weer eens de speen niet goed had vastgezet, was het enige vuurwerk voorbehouden aan het kleine kaarsje op de taart en lag de hoofdrolspeelster om 18:35, zeg zo’n 5 minuten later dan haar normale bedtijd, volledig uitgeteld in haar commode. Fantasie, dat heb ik dan wel weer.

Het was ontzettend lief dat enkele schoon familie leden tijd, moeite en geld hadden genomen om de oversteek van Vietnam naar Singapore te maken en de heugelijke dag nog feestelijker hebben gemaakt. Ik wil graag denken dat het ere was van mijn nakende 100e blog maar ok, ik begrijp dat dat een beetje ondersneeuwde aan de eerste verjaardag van de Miss. Die heeft overigens ontzettend genoten van alle aandacht die ze kreeg. Ik weet vrij zeker dat ze de flauwste benul heeft van het concept “verjaardag” maar dat zal haar worst wezen. De vele klodders slagroom – en begin aub niet over “a moment on the lips, forever on the hips” – op haar glimmende toet sprak boekdelen: MOOOORRREEEEE!!!

De medebewoners van het complex zullen trouwens wel raar hebben gekeken toen zij bij ons binnen gluurden: ineens was het vol in een huis waar normaliter een handvol mensen rondlopen. Die zullen wel gedacht hebben dat wij de betere rent-a-friend bedrijf hadden gevonden of misschien geld weggaven. Het was in ieder geval illustrerend dat ze langer voor onze tuin stonden dan normaal. Het was in ieder geval een tof weekend bedacht ik mij toen ik eindelijk in bed lag. Junior op wiens kamer wij sliepen aangezien onze slaapkamer was geconfisqueerd door een deel van onze bezoekers snurkte tevreden, de Miss die nog even van zich liet horen met een klein huiltje maar weer snel stil was en een vrouw die boe noch ba kon zeggen. Het leven lacht mij toe. Keihard.

Chief went Vegas! (slot)

Door Chief op dinsdag 28 november 2017 02:13 - Reacties (17)
Categorie: Over mij, Views: 2.879

Goed, de Aria dus. Sinds de opening van dit hotel eind 2009 dacht ik ben ik er eigenlijk vaste klant en dat hebben ze voor het meest te danken aan hun pokerroom. Hun hotel kamers zijn niet slecht hoor, helemaal niet, maar voor die prijsklasse zit je denk ik liever in bijvoorbeeld de Encore.

De pokerroom van de Aria daarentegen, die is voor de limieten waar wij op spelen perfect. Het is een ideale mix van spelers (toeristen, pro’s, locals), inrichting (ruim en modern) en de dealers. Geloof het of niet, dealers en dan met name goede dealers kunnen een wereld van verschil uitmaken voor de spelers.

Ik ben met opzet op de avond van aankomst niet even gaan kijken in de pokerroom ondanks de afwezigheid van ruim twee jaar want ik ken mezelf: voor je het weet zou ik zijn gaan zitten en dan zou ik de rest van de week behoorlijk brak door moeten waarschijnlijk. Soms ben ik best trots op mijn ijzeren discipline. Soms dan. Heeeeeel soms.

Dankzij de vele uurtjes slaap tijdens de vluchten eerder had ik totaal geen last van jetlag wat wel eens anders is geweest. Ditmaal werd ik netjes pas rond acht uur in de ochtend wakker. Dit gold helaas niet voor Ben die slechts een paar uurtjes had kunnen slapen en er best brak uitzag. Even naar het ontbijtbuffet van de Aria en toen, toen ein-de-lijk op weg naar de pokerroom.

Voor mezelf had ik besloten om mijzelf even de tijd gunnen om er weer een beetje in te rollen wat pokeren betreft. De laatste keer dat ik nog live had gepokerd was vlak voor ons vertrek vanuit Nederland naar Singapore dik twee jaar geleden. De basis zou ik nog wel beheersen maar ik wist maar nooit. Discipline, weet je nog? Ik startte dus op de laagste limiet die de pokerroom aanbood: de $1-$3 NL Hold’em met een max buy-in van $300. Het grootste nadeel van deze structuur is dat je dus max kan beginnen met 100x de BB wat niet veel ruimte geeft voor creative plays. Vanaf de $2-$5 BB mag je met 200x de BB beginnen.

Anyway, het was geen slechte keuze om aan de lage limieten te beginnen want mijn God wat speelde ik als een zak str***. Verkeerd callen, niet het maximale uit een winnende hand halen, idiote momenten kiezen om te bluffen. Het enige voordeel was dat ik vaak een “oh ja” moment had na een misplay en dat ik langzaam maar zeker weer een beetje in het pokerritme kwam.

Met het komen van het pokerritme kwam ook het euforische gevoel om weer eens aan de pokertafel in de Aria te zitten. Ik kon, ondanks de “blunders” echt even achterover zitten en om me heen te kijken en dan kreeg ik toch wel een gelukzalig gevoel. Ik ben toch wel met m’n neus in de boter gevallen bij het trouwen met vrouwlief. Er zijn nl maar weinig vrouwen die hun man zo maar alleen naar Las Vegas laten gaan, vrouw en kinderen achterlatend. Heerlijk anoniem een kaartje leggen in de stad der Verderf. Nou ja, anoniem. Ik werd in de eerste uren al door enkele dealers herkend wat ik knap vond aangezien ze letterlijk duizenden verschillende gezichten per jaar zien.

Wat gênanter was wat op de eerste avond gebeurde toen een nieuwe speler aan onze tafel kwam. Hij ging zitten met $200 aan chips en ik keek hem toevallig aan toen hij rondkeek. Ik zag een TL buis boven zijn hoofd aan gaan. Uh oh. “Hey man, I know you!!” Ik was hoogstverbaasd aangezien ik zeker geen regular was. “Yea, I saw you play the 5/10 a couple of years ago. You lost a huge pot in a set over set while the other guy sucked out on you. I remember you because you didn’t blow up and kept cracking jokes! Love that attitude man”. Hij steekt zijn vuist uit en ok, uit beleefdheid geef ik hem een box. Die hand herinner ik me wel maar met name de man aan wie ik die hand verloor. In Vegas speel ik nl vrijwel nooit de 5/10 game omdat de spelers daar gewoon stuk voor stuk beter zijn. Die avond was er echter een whale aan tafel, iemand die overduidelijk meer geld dan verstand van pokeren had. Ik was er gelukkig vroeg bij want al snel was er een enorme wachtrij voor die game alleen omdat die man aan tafel zat.

Die vent dumpte lachend tienduizenden dollars waarvan een stukje aan mij en dat ondanks die vette pot die hij van mij won. Ik denk dat dat mijn meest winstgevende trip naar Vegas ooit was. Anyway, de man die mij herkende lijkt geen aandacht meer aan mij te schenken totdat hij “Btw, what are you doing in a 1/3 game?”. Toeval of niet, binnen een kwartier staan er vier spelers op die hun heil ergens anders gingen zoeken. En bedankt.

Zonder nu in details te gaan, misschien in een ander blog, kan ik zeggen dat ik tijdens de trip meer dan zestig uren aan de pokertafel heb gezeten. De pokerroom in de Aria maakt, net als de meeste andere pokerrooms in Vegas, gebruik van het Bravo systeem. De dealer swiped jou membership kaart aan tafel en dat wordt netjes gelogd. Dat is voornamelijk omdat spelers $2 per uur krijgen ($3 in de graveyard shift) als ze pokeren om maar spelers te lokken.

De week ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. Naast het pokeren hebben we wel wat, maar niet veel andere dingen gedaan. Kan ook niet als je een “werkweek” van dik zestig uur hebt geklokt. Die uren hebben we niet voor niets gemaakt. Naast de ongrijpbare ervaring met de vele personen waarmee we gespeeld hebben konden we aan het einde van de week allebei zwarte cijfers laten zien. Zodanig zelfs dat ik mijn totale kosten heb goedgemaakt en Ben dus een dikke plus kon bijschrijven aangezien hij slechts ¤450 voor zijn ticket vanuit A’dam had betaald. Win!!

Velen zullen niet begrijpen hoe je zoveel uren aan dit spel kan besteden maar voor mij was het echt heerlijk om eigenlijk alleen maar met pokeren en alles daaromheen bezig te zijn. Op de terugweg lag ik op mijn stoel en bedacht me dat een week mijn gedachten verzetten eigenlijk brood noodzakelijk was. Eindelijk had ik even tijd voor mezelf om dingen op een rij te zetten, met name wat betreft het verlies van mijn oude heer. Hoe vaak had ik thuis niet doelloos voor mij uit zitten staren alleen om wakker geschud te worden door een knuffel van junior.

Ik bleef namelijk tegen mijzelf zeggen dat de euthanasie van pa het beste was voor hem wat misschien ook wel zo is maar het gat in mijn ziel die daarmee achtergelaten werd kon niet door die gedachte worden bedekt. Gedurende de week heb ik heel veel aan hem gedacht omdat hij als ex-gokverslaafde natuurlijk alle smeuïge details wilde horen. Nooit maakte hij zich zorgen hoeveel ik won of verloor maar hij wilde via mij toch een beetje de sfeer van een casino proeven zonder het risico te lopen dat hij in verval zou raken.

Op die stoel op de vlucht naar Ghuanzhou heb ik zitten janken als een baby, voor het eerst sinds het overlijden van mijn pa en ik kan je zeggen, dat luchtte gigantisch op. Verlies is verlies, hoe de omstandigheden ook zijn of waren en ik mag daar best om treuren. Ik krijg hem er niet voor terug en dat hoeft ook niet. Het is ook niet dat ik dat hoofdstuk afgesloten heb maar ik sta tenminste toe dat ik daar kapot van ben. Toen, na die huilbui, toen besefte ik pas waarom vrouwlief had voorgesteld dat ik een week met Ben naar Vegas zou gaan. Ik wil graag denken dat ik de man des huizes ben maar het is duidelijk wie daadwerkelijk alles in de gaten heeft. Iets met neus en boter, weet je nog?

Chief went Vegas!

Door Chief op woensdag 22 november 2017 09:38 - Reacties (21)
Categorie: Over mij, Views: 2.876

Voor diegenen die mijn bescheiden bijdrages aan Tweakblogs gemist hebben, mijn excuses! Hopelijk is het a.s. maandag gewoon weer een ouderwetse CBM!

Het heeft langer geduurd dan me lief is lieve Tweakers maar ik heb nu eindelijk tijd gevonden om even te bloggen! Het was (en is!) een heksenketel op werk sinds mijn terugkomt uit Las Vegas en daar bovenop was het halve gezin geveld door een virus, inclusief mijzelf. Ik zal jullie de details daarvan besparen maar heel prettig was het allemaal niet, dat kan ik jullie verzekeren.

Goed, nu deze smoesjes uit de weg zijn: Vegas! My long love. De stad waar ik altijd weer naar terug wil maar nooit zou willen wonen. De stad die mij zowel liefde als een trap in mijn kl*ten heeft gegeven. Aangezien ik deze blog kan typen is het levend bewijs dat ik niet alles heb verloren tijdens deze trip maar laat ik even niet vooruit lopen op de feiten. Dat zou immers wel een heel korte blog opleveren, nietwaar?

Het was een lange reis vanuit Singapore naar Las Vegas en om het mijzelf een beetje aangenamer te maken vloog ik business class. Om dat enigzins betaalbaar te houden vloog ik met China Southern via Ghuanzhou. Dit was de eerste keer voor mij dat ik long haul met een Chinese carrier vloog maar ik had wel een beetje research gedaan. Zo wist ik, last minute wijzigingen voorbehouden, dat ik op de langste leg Ghuanzhou – Los Angeles in de A380 zou vliegen met full flat stoelen. Dat zou op zich prima moeten zijn.

Het begon best aangenaam op Changi Airport. China Southern heeft geen aparte balie voor de business/first class passagiers bij het inchecken maar een aparte VIP ruimte die ze delen met een aantal andere vliegmaatschappijen. Bij de ingang word je baggage overgenomen en mag je plaatsnemen in een lederen fautieul terwijl het papierwerk wordt geregeld. Dat duurde een kleine vijf minuten en hup door de paspoortcontrole. Het was erg rustig op het vliegveld en kon ik zonder wachten door de poortjes. Mijn vingerafdrukken werden zowaar in één keer geaccepteerd en kon ik naar de lounge om de anderhalve uur tot boarden te overbruggen.

De lounge zelf was niet bijzonder. Geen van de Skyteam leden (waar China Southern en bijvoorbeeld KLM deel van uitmaken) heeft een eigen lounge in Singapore en dus maken ze gebruik van Dnata in Terminal 1 waar ik vanuit vertrok voor de vlucht naar mijn eerste stop in Ghuanzhou. Niets te klagen hoor. Veel heb ik niet nodig. Wat water en wifi en ik ben een gelukkig man. Laat nou beiden aanwezig zijn geweest.

Voor ik het wist was ik aan boord van een A320 naar Ghuanzhou. Geen persoonlijke IFE system maar in plaats daarvan kregen we (ik en twee andere business class passagiers) een tablet met wat films en series voor deze iets minder dan vier uur durende vlucht. Wat mij wel opviel was de kwaliteit van de maaltijd: van hetzelfde niveau als andere maatschappijen op long haul vluchten! Toch weer mooi meegenomen.

In Ghuanzhou stond al een jongedame met bordje met mijn naam op mij te wachten bij de uitgang van de gate. Die begeleidde me door de paspoortcontrole en security check om mij vervolgens af te zetten bij de lounge van China Southern. Ik moest serieus doorlopen wilde ik haar bijhouden en eigenlijk moest ik een sanitaire stop maken maar door de vaart die ze erin hield had ik weinig keus dan haar te volgen. Waarschijnlijk moest ze die route nog talloze malen maken die dag dus liet ik het maar gaan.

Aangezien Ghuanzhou de thuisbasis is van China Southern was deze lounge full service incl douches, slaapkamers en God weet wat. Ik moest hier bijna drie uur overbruggen en dus nam ik het maar van. Even lekker douchen en wat eten en daarna wat achterstallige films kijken op mijn Chuwi Surbook (aanrader!).

Vanuit de lounge kon ik mijn gate zien en mijn Chinese medepassagiers blijven mij verbazen. Ruim een half uur voordat het boarden zou beginnen gaan ze al in de rij staan. In een willekeurige rij wel te verstaan. Er zijn nl verschillende borden geplaats voor de verschillende secties maar de Chinezen zien aanwijzingen niet anders dan iets wat “FYI” is. Toen ik eenmaal aanschoof in de rij voor business class vond ik de rij best lang. Nou weet ik wel dat de business class in een A380 vrij veel stoelen heeft maar toch niet zoveel? Wat bleek, meer dan de helft van de mensen stonden dus in de verkeerde rij. Toen security mensen de tickets kwamen controleren moesten ze dus aansluiten bij de andere rijen. Achteraan. Een stampij dat sommigen maakten…..

Anyway, van de dertien uur durende vlucht naar Los Angeles heb ik zeker tien uren geslapen als een baby. Win!!!! In LA nog een beetje moeten haasten om mijn laatste vlucht naar Las Vegas te halen maar eindelijk, na bijna vierentwintig uur, zat ik in de taxi naar de Aria, het hotel waar ik een week zou blijven. Mijn maatje uit Nederland, laten we hem Ben noemen, was al een paar uur aangekomen. Helaas was hij vergeten dat je bij het gebruik van Nederlandse creditcards je ook een pincode moet gebruiken die hij uiteraard niet meer uit zijn hoofd wist. Dus of hij even de roomrates voor een totaal van ruim US$4,000 cash wilde betalen. De roomrates worden later aangepast (daarover later meer) maar hij mocht meteen vier ruggen inleveren. Niet de beste start van zijn trip… LoL

Gelukkig kon ik bij aankomst mijn creditcard gebruiken en gaven ze Ben netjes zijn centjes terug zodat die zijn bankroll weer kon aanvullen. Helaas hebben ze per incheck balie slechts $1,000 contant geld in de kassa dus moest de dame die ons hiel bij drie collega's langs.....Het was inmiddels middennacht en of ik nou in “the city that never sleeps” was of niet, ik ben gaan douchen en heb nog even met Ben gekletst maar ben toen gaan maffen zodat ik de volgende dag fris en fruitig aan de pokertafel zou kunnen plaatsnemen. Dat was ook hard nodig zou blijken……

Pretreisje komt er aan!

Door Chief op maandag 28 augustus 2017 05:49 - Reacties (19)
Categorie: Over mij, Views: 3.692

Zo lezertjes, het ziet er naar uit dat ik, na een afwezigheid van twee jaren, in november weer eens naar Las Vegas kan. Vrouwlief vroeg mij ineens van de week of ik zin had om naar Sin City te gaan om wat stoom af te blazen. Ze had de zin nog niet afgemaakt of ik stond mijn koffers al te pakken. Bij wijze van spreken dan. Het wordt wel bijna 24 uur reizen vanaf hier maar je moet er wat voor over hebben he.

Snel even een vriend in Nederland een bericht verstuurd of hij te porren was om ook te gaan en binnen 10s had ik een bericht terug: “OK”. Kort maar krachtig. Erg handig als je vrienden hebt die a) nog vrijgezel zijn b) een stuwmeer aan vrije dagen hebben en c) ook van een potje pokeren houden. Nee, niet Tom. Die is erg druk met hun nieuwe huis die net af is. Er is ook een kans dat Uncle John een paar dagen komt maar dat is afhankelijk of Aunt Mai en/of iemand anders mee wil. Uncle John vliegt namelijk niet graag alleen. Watje. Overigens was het de vorige keer dikke pret met Uncle John in de Stad der Verderf maar daarover een andere keer.

Ik kijk er naar uit om weer eens een paar dagen achter elkaar te spelen. Het is misschien wel even geleden dat ik een kaartje heb gelegd maar pokeren verleer je niet. Het is net als fietsen, hoop ik althans. Zal er wel even in moeten komen en misschien is de metagame wel veranderd maar in de basis blijft het spelletje natuurlijk wel hetzelfde.

Met veel plezier denk ik terug aan de periode 20 jaar geleden toen ik vol in de underground pokerscene zat. Ondanks dat ik er goed aan verdiend heb kwam het echt niet aanwaaien. Het was nog echt een onontgonnen gebied en heel veel moest je aan de levende lijve ondervinden in plaats van opzoeken op het internet. Het had zo z’n charmes maar helemaal ongevaarlijk was het niet: overal waar met contant geld wordt geschoven loert gevaar. Dan heb ik het niet over de vele games die je op den duur in vrijwel iedere kroeg zag maar de underground scene waar je nauwelijks over hoorde of las. Tot op zekere hoogte kon je het gevaar beperken en daar kwam je eigenlijk alleen achter door je oren en ogen open te houden en soms, heel soms door schade en schande.

Het gevaar beperken bestond grotendeels uit het toch proberen selectief te zijn in welke games je speelde. Hoe groter de games waren, hoe groter de kans natuurlijk dat er buiten een paar gladjanussen stonden te wachten om de spelers te overvallen wat meer dan eens gebeurde, ook Tom en mij. Niets spectaculairs hoor, gewoon een paar gorilla’s met een Russisch/Oost-Europees accent met getrokken messen. Gewoon je centen inleveren en je verlies nemen want geen enkele hoeveelheid geld is het risico waard dat je in het ziekenhuis belandt of misschien zelfs erger. Een dure les was het zeker maar een les desalniettemin. Die gasten hadden niet eens bivakmutsen of zo op want ze vertrouwden erop dat je niet naar de politie stapte. Good call. Wat moesten wij bij de politie zeggen? Joh, we zijn net overvallen toen we uit een illegale pokergame kwamen bij die en die. Of ze ons alsjeblieft konden helpen? Je kan er wel een heel lulverhaal omheen hangen maar dan is de kans groot dat je door de mand valt. Mondje dicht dus.

Gelukkig werd het allemaal steeds beter en professioneler. De host, zeg maar diegene die de game organiseert en er vaak een (dikke) vergoeding voor krijgt, is ook veel aan gelegen om het zo veilig mogelijk te houden omdat die anders de spelers kwijtraakt. De plekken waar we speelden werden steeds mooier en er kwamen zelfs bodyguards/uitsmijters bij die je naar je auto begeleidden. Ook kwamen er steeds meer games beschikbaar al was het niet altijd even makkelijk om daarin te geraken. Veruit de meeste games waren by invitation only. Dat wil zeggen dat een bestaande speler voor jou garant moet staan. Garant betekent op z’n minst dat de bestaande speler borg staat voor eventuele schulden van de nieuwe speler en dat de nieuwe speler enigszins betrouwbaar is. Je begrijpt natuurlijk wel dat niemand staat te springen om daarom garant te staan.

Je moest daarom enigszins met geld gooien wilde je in de gratie van de spelers komen waarvan je wist dat die toegang tot de goede games hadden. Soms volstond het met een handjevol hondertjes maar meestal lukte het wel door veel actie te geven en altijd voldoende cash bij je te hebben zodat je nooit een schuld hoefde te openen. Werd je eenmaal uitgenodigd voor die game waar je zo graag in wilde dan was het werk nog niet afgelopen. Tom’s en mijn regel nummer 1: je wint niet in de eerste twee keer dat je deelneemt ook al krijg je de kaarten van je leven. Denk niet dat het makkelijk is om geld te dumpen zonder dat het opvalt. Zelfs geld verliezen is hard werken. Go figure.

Een andere manier om het gevaar te beperken was om niet met Jan en alleman aan tafel te gaan zitten. Zo hadden we geen problemen met de criminelen/maffiosi “met het kleinere werk” maar je hoorde ook van mannen die grof geweld niet schuwden. Daar probeerden we van weg te blijven wat wel opportunity costs met zich mee bracht want er leek wel een correlatie te bestaan: hoe ruiger de lui, hoe slechter ze konden kaarten. Aan de andere kant, je kan niet al het geld in de wereld winnen. Ondanks dat je voorzichtig probeerde te zijn kon je nooit voorkomen dat je met doorgewinterde criminelen aan tafel zat. Wat mij nog levendig bijstaat was een game in Amsterdam, vlak bij de Wallen waar een Joego aan meedeed die wij niet eerder hadden gezien. Hij had een normaal postuur maar met tattoos in zijn nek en zelfs gezicht.

Lijkt mij persoonlijk niet heel erg handig om een crimineel te zijn die zo makkelijk herkend kan worden maar goed, ieder zal er anders over denken. Hij werd niet bij naam geïntroduceerd maar simpelweg als Joego. Joego had niet zijn avond en verloor de ene buy-in na de andere. Nadat hij weer eens alles naar het midden had geschoven met de verliezende hand waren zijn centen blijkbaar op. Hij stond op, bewoog zijn rechterarm naar achter. Met zijn linkerhand trok hij zijn shirt iets omhoog en met een klap legde hij een pistool op tafel. Iedereen deinsde achteruit en in mijn onhandigheid viel ik met stoel en al achterover.

Terwijl ik het ergste vreesde klonk heel droog uit zijn mond: “Kopen? 1,500 euro”. De host pakte vliegensvlug 1,500 euro en gaf die aan Joego. Het pistool legde hij ergens in de la en de game kon verder toen iedereen zichzelf bij elkaar had geraapt. Ik heb geen idee wat er met die pistool is gebeurd, wilde ik ook niet weten denk ik maar dat Tom en ik, en vele andere spelers, niet meer daar gingen spelen moge duidelijk zijn.

In Vegas zal het wat dat betreft een stuk rustiger aan toe gaan. Misschien een beetje saai zal je denken maar ik heb mijn portie wel gehad. Daarnaast ben ik de veertig al gepasseerd en heb ik twee kleine kinderen thuis. Ach, het was een schitterende tijd waar ik heel veel heb mogen ontdekken en leren en echt, ik zou het zo weer over doen. Nou ja, misschien niet helemaal hetzelfde want die Joego met een pistool op zak is wel een ervaring die ik had willen missen. Al was het maar omdat ik er als een watje uitzag toen ik achterover viel. Nee, de ballen om een die-hard crimineel te worden heb ik duidelijk niet.