Update: geen Ucles, nog niet ;)

Door Chief op dinsdag 14 februari 2017 08:16 - Reacties (29)
Categorie: Familie, Views: 4.274

Geloof het of niet maar het was een heerlijke week. Natuurlijk ben ik diep en diep bedroefd dat we afscheid hebben moeten nemen van mijn vader maar man, wat een prachtig afscheid heeft deze man gehad. Als hij toch moest gaan, dan maar zo!

Dinsdagochtend kwamen we in alle vroegte aan op Schiphol, zijn gelijk doorgereden naar Limburg en het weerzien met pa was hartverwarmend. De man was fysiek nog maar een schim van de 80+ kg die hij ooit was maar aan zijn pretogen was niets veranderd. Mijn klein ventje wurmde zich langs me en rende zoals altijd weer naar zijn opa. Heerlijk om te zien.

Mijn vader was kalm, berust en vooral: opgelucht. Opgelucht dat hij ons waardig kon verlaten voordat de ziekte dat niet meer toe zou staan en ik ben de Nederlandse samenleving dan ook dankbaar dat dit mogelijk is. We kunnen veel zeuren over wat er gebeurt in Nederland maar de kans op euthanasie is iets waar we met zijn allen heel trots op kunnen én moeten zijn.

Woensdagmiddag is hij in alle rust heengegaan en wat lag hij er vredig bij. Geen pijn meer, geen zorgen meer, geen lijden meer. Geen moment heeft hij ons de indruk gegeven dat hij bang of ongerust was. Zelfs op het laatste moment had ik zijn hand vast maar zijn hand lag heel rustig in de mijne. Geen moment heeft hij er in geknepen. Omdat hij zo kalm en vrolijk was de laatste dagen hebben we met het gezin nog heel wat afgelachen. Het was eigenlijk te bizar voor woorden. Voor een buitenstaander misschien een morbide gedachte om te lachen met/om iemand die snel zou sterven maar voor ons was het de perfecte manier van afscheid nemen van elkaar. Zo lag ik op een gegeven moment op zijn plekje op de bank toen hij even een pitstop moest maken. Toen hij terug kwam zei ik: Oh, laat ik maar opstaan voordat de huisarts mij met jou verwart en ik dat spuitje krijg. Daar hebben we met z’n allen nog keihard om kunnen lachen.

De mentale kracht van mijn vader is iets wat ik nooit zal vergeten. Daardoor kregen wij ook zoveel kracht om er mee om te gaan en met name mijn moeder….. Ik had niet verwacht dat ze zich zo kranig kon houden en het was niet op een geforceerde manier. Nee, ik zag heel duidelijk dat zij vrede had met zijn besluit, hoezeer zij hem ook zou gaan missen. Ook tijdens de uitvaart van afgelopen zaterdag was mijn moeder erg rustig. Uiteraard vloeiden de tranen af en toe rijkelijk maar dat was maar voor even. Ook zij is opgelucht voor de man waarmee zij ruim 50 jaren lief en leed heeft gedeeld.

De klap en het rouwen zal nog wel komen voor mijn moeder maar daar ben ik op dit moment niet zo bang voor. Ze heeft echt innerlijke rust gevonden en daar ben ik met recht enorm trots op. Ook weet ik dat ze mijn drie zussen om haar heen heeft en daarnaast een boel fantastische vrienden die er voor haar staan als ze hen nodig heeft.

En ik, ik ben weer in Singapore. Het was even rennen en vliegen maar het was het allemaal meer dan waard. Het enige dat telt is dat vrouwlief en dochterlief het goed maken en dat mijn vader prachtig afscheid heeft kunnen nemen van iedereen. Toevallig staat hier reviews: Gebruikersreview van de Maand - Januari 2017 het mooi beschreven: "Opnieuw kon Chief op liefde rekenen in het nominatietopic". Ik heb heel veel steun van jullie lezers gevoeld in de mooie berichten die jullie hebben achtergelaten en de PBs met steunbetuigingen waarvoor ik jullie allemaal hartelijk wil bedanken. Ik zal de gebeurtenissen van de afgelopen tijd natuurlijk nog moeten laten bezinken maar een manier om dat te doen is voor mij om te schrijven en dus verwacht ik komende week weer verder te gaan met de Ucles ;)

Nogmaals mijn dank en natuurlijk: tot blogs!!

Update: geen Uncles

Door Chief op zondag 5 februari 2017 15:50 - Reacties (64)
Categorie: Familie, Views: 4.085

Lieve lezers. Morgen, maandag, zal er geen nieuw deel van de Uncles verschijnen. In plaats van te bloggen vlieg ik terug naar Nederland om definitief afscheid te nemen van mijn vader. Hij heeft geknokt met alles wat hij in zich had maar genoeg is genoeg. Het was lange tijd de verwachting dat ik geen afscheid zou kunnen nemen en zelfs het bijwonen van zijn begrafenis hing aan een zijden draadje simpelweg omdat vrouwlief hoogzwanger was. Het was waarschijnlijk de moeilijkste keuze uit mijn leven en welke keuze ik ook zou maken, ik zou met consequenties moeten leren leven.

Toch heeft een mirakel plaatsgevonden en heeft vrouwlief vrijdagnacht om 1:30 onze prachtige dochter gezond en wel ter wereld gebracht!!! Een wolk van een meid en zowel moeder als dochter verkeren in goede gezondheid. Jullie begrijpen natuurlijk dat op dit moment een zeer trotse echtgenoot en vader deze blog aan het schrijven is!

De bevalling zelf was overigens het grootste avontuur ooit wat ik beleefd heb en diegenen die de Uncles hebben gevolgd en/of aan het volgen weten dan dat het echt iets bijzonders moet zijn geweest wil ik dat zeggen maar geloof mij: dit was compleet bizar en ik kom er zeker op terug. Ik zeg geen woord teveel als ik zeg dat vrouwlief de dapperste en sterkste vrouw is die ik ken, inclusief mijn moeder en dat is nogal een statement!!

Niet lang na de geboorte van dochterlief belde ik naar mijn ouders en mijn vader nam op, precies wat ik hoopte. "Pap, kan je mama vragen om de iPad te pakken? Er is hier iemand die hallo wil zeggen". Papa begreep natuurlijk meteen wat er aan de hand was, riep mijn moeder die onder de douche stond maar nog geen minuut later had ik ze via FaceTime aan de lijn met de camera frontaal op onze dochter.

Het beeld wat ik toen kreeg vanuit duizenden kilometers verderop, daar zal ik eeuwig dankbaar voor zijn. Een moeder met zeiknatte haren en een huilende papa die toch nog zijn kleindochter heeft kunnen zien. Door de tranen heen lachte hij naar onze dochter en het enige wat ik kon zeggen was: "Papa, je wachten is beloond". Hij zakte op zijn knieen en keek huilend omhoog en zei "Dank u".

We hebben de situatie even aangekeken maar vrouwlief herstelt uitstekend en dochterlief doet het hardstikke goed. Daarop zei vrouwlief dat ik maar snel vluchten moest regelen voor zoonlief en mijzelf en aldus geschiedde. Dinsdagmorgen komen wij weer in het kikkerlandje aan en als het goed is hebben we dan nog een beetje tijd met mijn vader en kunnen wij hem vaarwel zeggen bij de uitvaart. Persoonlijk, en niet via het internet waar wij in eerste instantie rekening mee hielden.

Dit is mij een week wel en ik hoop dat ik nooit meer zo'n rollercoaster van emoties ga meemaken. Ik ben inmiddels net 40 maar nog zo'n week en je kan mij bij elkaar vegen. Pa heeft altijd gezegd dat ik niet moest komen zolang dochterlief nog lekker bij haar moeder in de buik zat maar hij is heel, heel blij en trots dat hij alle vier de kinderen bij zich heeft als het moment daar is. Ik houd een kleine slag om de arm maar als alles goed blijft gaan dan zijn wij dinsdagochtend weer in jullie tijdzone.

Voorlopig sluit ik deze blog af door te zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk even niet zal bloggen maar ook met de belofte dat ik wederkeer. Niet dat ik een populaire blogger ben maar inmiddels weet ik dat er een aantal zijn die mijn blogs trouw lezen waarvoor ik niets anders dan erkentelijk ben en deze lezers wil ik niet teleurstellen.

Alvast dank voor jullie begrip en steun en zoals altijd: tot blogs!!

/edit: Schroom niet om ons te feliciteren met de geboorte van onze dochterlief ondanks wat er met mijn vader staat te wachten!! Ze is de felicitaties waard, altijd!!

Early Christmas thoughts

Door Chief op donderdag 22 december 2016 04:31 - Reacties (26)
Categorie: Familie, Views: 3.543

I’ve been lucky enough to have witnessed the face of our son beaming many, many times. The sight of a wide smile appearing on that toddler while his face is radiating of joy is the best thing that can happen to me as a dad. It could be as simple as seeing his daddy coming home after a day of work, getting his favorite dessert from mommy or listening to a nighttime story as he cuddles up between me and the Mrs in his bed. Yes, I’ve witnessed many of these moments but there’s something in his life that tops it all. Something magical that nor me nor his mommy can reproduce even if our lives depended on it. Something that makes him radiate more than a nuclear power plant on overdrive and makes his smile larger than his face. That something, or actually somebody, is his grandpa.

When grandpa enters the room, the world disappears through the Bermuda triangle, or a wormhole for all he cares as he will only see his grandpa. Regardless what mischief he was up to, what treat he was enjoying, he’ll dump it that very same moment and goes of running as fast as his little legs can carry him to the old man who has his mighty arms spread wide open. Mighty arms that have fed us and many customers by expertly stir frying or braising in that enormous wok of his. A wok only he was allowed to use and that he called his.

Those mighty arms would lift him swirling in the air and that same air would be filled by laughter. Every single time. Every single time except last summer when my dad’s disease already had taken its toll. We would still magically disappear when he entered and our son would go running towards him, appearing to be faster than Mr. Bolt himself but this time, the once mighty arms failed its owner. With happiness in his eyes but obviously weakened body he tried his very best to lift his grandson but this time he wasn’t able to lift him more than a couple of inches of the floor. The happiness in the old eyes was instantaneously replaced by sadness, disappointment. While he quickly tried to cover his emotions, it wasn’t quick enough to hide it from his son, me.

I’ve laughed with the man, fought with the man, disappointed by this very same man but none of it all mattered when I saw that look. That look sent a jolt of pain like I’ve rarely, if ever, felt before. With the laughter of my son still filling up the room, I was utterly lost. Lost for words, lost for knowing what to do. In that split second, the Mrs squeezed my hand she was holding as she saw the same thing I saw and felt the same pain that I felt. Maybe not in that same magnitude but then again, magnitude isn’t relevant when it comes to pain.

Grandpa saved the moment as he sat down on the floor and let his grandson sit on his lap and the little one was beaming and laughing at his grandpa as he cuddled up. That moment I will never forget as I know my dad will never forget. That moment where he turned pain into happiness is a true testimony to his real strength. Strength not from his once mighty arms but the strength from the bond between him and his blood. A bond that I can only hope to achieve with my loved ones as time progresses and only time will tell whether I shall succeed or fail in that.

It’s very likely that in the same year that our precious little princess will be born, we’ll have to say our goodbyes to dad and I can only hope that it will be in that order. That my dad can lay his eyes on the little girl that will be his first granddaughter. A granddaughter that won’t have the same privilege as he big brother of being swirled into the air by the mighty arms of her grandpa but will for sure feel the love despite the many, many miles that set them apart.

I’m indebted for life to my dad for all he did for us and it will take many afterlives for me to be able to repay and yet I don’t feel burdened by this debt. Instead, it gives me a sense of direction in which I have to raise our kids and care for the people who are important to me. Maybe it’s the Christmas feeling, maybe it’s the lack of sleep as I write this in the wee hours of this day but I suddenly felt very grateful. Grateful for those mighty arms spinning my son up in the air and making his laughter spread around the room sounding like music in my ears. Mighty arms that lifted me many, many times when I was a boy and the very same mighty arms that I will have to cross around his chest when the time is there.

While I'm saddened by this inevitable prospect, don’t feel sorry for us as this is part of life. A life that wouldn’t have been the same without this man who I proudly call my dad. Christmas is around the corner and although it doesn’t feel the same when it’s 30+ degrees out there, what better time to celebrate life with your loved ones than Christmas! Eat, sing, drink, laugh and enjoy as we will!!

With this, I wish you all a Merry Christmas and a very Happy New Year! <3

Even tussen het verhaal door

Door Chief op woensdag 19 oktober 2016 08:42 - Reacties (32)
Categorie: Familie, Views: 3.790

Ik zat gisteren in een taxi op weg van kantoor naar huis. Ondertussen bel ik mijn ouders die ik nu om de twee, drie dagen bel. Sinds dat we weten dat vaderlief ziek is, is die frequentie natuurlijk omhoog gegaan. Pa heeft de afgelopen maanden maar liefst zes chemokuren gehad Van iedere kuur werd hij uiteraard behoorlijk ziek door de bijwerkingen maar het aantal dagen dat hij zich na een kuur beroerd voelde nam iedere keer af . Het aantal dagen dat hij dan zich weer beter voelde nam juist toe. De klinische klachten – slechte eetlust, vol gevoel in maag, algehele lamlendigheid, pijn – namen steeds verder af waardoor hij promoveerde van het supervedergewicht naar lichtgewicht. Een hele overwinning.

Dankzij de techniek – zie hier mijn eerste verwijzing naar Tweakers *knipoog & high five* - heb ik geen doktersafspraak hoeven te missen. De arts zet zijn telefoon dan op de speaker op het moment dat ik heb ingebeld. Het blijft behelpen als je zes tijdzones verderop woont maar het werkte prima. Na de zes kuren volgde een volledige scan wat een spannend moment was. Het klinisch beeld was verbeterd maar zagen we dat ook op de scan? De slingers mochten voor even opgehangen worden want ja: de grootste tumor was bijna met de helft kleiner geworden, het aantal zichtbare uitzaaiingen was verminderd en misschien het allerbelangrijkste: nog steeds geen uitzaaiingen bij de kritische organen. Beter wordt hij niet maar hij lijkt er wat tijd te hebben bijgekregen.

Met dit goede nieuws in mijn achterhoofd besloot ik, met goedkeuring van zwangerende vrouwlief uiteraard, mijn ouders te verrassen met een bliksem bezoek. Zo gezegd, zo gedaan en op een donderdagavond stapte ik het toestel in op weg naar Amsterdam. Een autorit naar Limburg verder stond ik vrijdag op de stoep bij mijn ouderlijk huis. Ding dong doet de bekende deurbel waarna ik wat stappen hoor. Ik zie de contouren van mijn vader over de gang die komt kijken wie er bij de voordeur kan staan. De deur gaat open en tadaa, daar ben ik! Pa kijkt niet eens echt verrast. Hij kijkt even achter me en vraagt waar junior is. En bedankt, zoonlief staat voor je neus en je vraagt naar je kleinkind. Die pikorde is dus ook weer duidelijk. Moederlief komt ook eens kijken en die lijkt wat meer verrast. Misschien had ik ze in het verleden wat minder vaak moeten verrassen denk ik bij mezelf…..

Het was een heerlijk bezoekje maar helaas vertrok ik de dinsdag daarop. De jetlag die leidde tot deel VIII van de Uncles series, juist, voortgekomen uit de retourvlucht richting Azië. Deel VII heb ik dus gepost toen ik voor verandering in dezelfde tijdzone zat als de meesten van jullie maar kon die nacht niet goed slaap vatten. Goed voor de creatieve geest zullen we maar zeggen maar funest voor mijn nachtrust. Ach, dat komt ook wel weer goed.

Terwijl ik aan de telefoon hang rijdt de taxichauffeur bekwaam door het verkeer. Pa voelde zich gisteren even minder lekker en kon niet goed eten. Kalm probeerde ik uit te leggen dat hij wel eens goede en wel eens slechte dagen zal hebben. Gewoon dag voor dag bekijken. Probeer zo goed mogelijk te eten en waar mogelijk de voedingssupplementen te nemen. Terwijl het gesprek voort krabbelt en aan de andere kant gewisseld wordt van pa naar ma bereiken we onze condo. Ik hang op met de belofte dat ik over een paar dagen weer zal bellen. Ik vraag aan de chauffeur wat de rit kost maar het blijft stil aan chauffeurskant. Ik wacht een paar seconden en tik dan op zijn schouder. De meneer draait zich om en ik zie een hevig betraand gezicht. In het Kantonees spreekt hij mij aan. Dat ik een fantastische zoon ben voor mijn ouders. Hij heeft natuurlijk het gesprek gehoord hoewel ik weinig bijzonders vertelde. Rap vertelt hij dat zijn enigst kind in het buitenland woont maar nauwelijks van zich laat horen, laat staan dat die zulke gesprekken met hem had. Hij begreep het wel maar vond het verschrikkelijk. Het speet me om te horen maar vertelde de meneer dat als mijn vader niet ziek zou zijn geweest ik dit gesprek wellicht niet had gehad. Dat ik hem dan hoogstwaarschijnlijk minder vaak gebeld zou hebben vertel ik hem maar niet.

De man steekt zijn hand uit die ik schud. Hij weigert mijn geld aan te nemen en geeft mij zijn kaartje. Voor het geval ik ooit een taxi nodig had. Drie keer raden wie ik ga bellen als vrouwlief op het punt staat te bevallen maar ik toevallig niet in de buurt ben. De man rijdt weg en ik loop van de lobby naar onze condo en ik denk aan mijn pa die ik zojuist aan de lijn had. De dag komt dat hij er niet meer zal zijn en net als de meneer die ik net sprak begrijp ik het wel maar vind ik het verschrikkelijk…….

50 jaar

Door Chief op maandag 22 augustus 2016 09:58 - Reacties (12)
Categorie: Familie, Views: 3.105

In augustus 1966 zijn mijn ouders getrouwd en sindsdien hebben ze lief en leed met elkaar gedeeld. Ik kan je eerlijk vertellen dat het voor mijn moeder, zeker in het begin, het “lief” gedeelte ver te zoeken was. Het hebben van een gokverslaafde alcoholist als echtgenoot zou voor vrouwen meer dan genoeg reden zijn geweest om de handdoek in de ring te gooien. Een probleem die zich vermenigvuldigde met een startende onderneming en de daarbij horende schulden. Of dat niet genoeg is heeft mijn moeder haar toen nog enige dochter achter moeten laten bij haar schoonouders. Het opvoeden van haar kind terwijl ze zelf naar een onbekend land ging met een onbekende toekomst, zonder eigen onderkomen leek haar verre van ideaal. Ze zouden pas enkele jaren later herenigd worden in Nederland. Zo verging het ook dochter nummer twee die acht jaar later in Hong Kong ter wereld kwam. Nog steeds tot de nek, en soms daarboven, in de schulden koos ze ditmaal ervoor om de opvoeding over te laten aan haar eigen ouders ipv schoonouders. Ik kan mezelf er niet toe brengen om me voor te stellen hoe ik jr zou moeten achterlaten bij mijn ouders of schoonouders. Schiet mij maar ter plekke lek.

De schuldenberg nam jaarlijks toe en daarbovenop leende ze ook geld om jaarlijks naar Hong Kong te vliegen om haar dochter te zien. Het moederinstinct is sterker dan de afschuw om het ene tekort met het andere aan te vullen. Twee jaar na de geboorte van dochter nummer twee kregen ze een zoon, ondergetekende. Waarom ze ondanks de penibele financiële situatie, en dan druk ik het nog optimistisch uit, nog een kind ter wereld brachten is heel simpel: sociale druk. Voor Chinezen is een zoon, een stamhouder, bijna heilig. Die taak had ze tenminste volbracht en het zou daarna nog zes jaren duren voordat ze haar volledige kroost bij elkaar in Nederland had. Dat was slechts een oplossing voor de vele problemen die zij in haar huwelijk had. Meer dan eens heeft ze met een koffer in de ene hand en haar kinderen in haar andere hand gedreigd met vertrek uit een schijnbaar hopeloze situatie. Het enige wat haar keer op keer weer tegenhield waren diezelfde kinderen die ze aan haar hand had. En hoop. Hoop op een mirakel dat er ooit betere tijden zou zijn.

En een mirakel, dat kreeg ze. Ze moest er dondershard voor werken maar niettemin een mirakel. De alcoholverslaving van haar man, mijn vader, verdween en daarmee gingen de zaken ook zichtbaar beter. Weer nuchter zetten beiden hun schouders eronder met als resultaat dat er iedere maand meer verdiend dan uitgegeven werd hoewel de gokverslaving nog wel eens voor diepe rode cijfers zorgden. Desondanks bleven de cijfers onder de streep zwart en kon zowaar begonnen worden met het aflossen van de schulden. De toekomst zag er iets beter uit. Negen jaar na de geboorte van hun derde kind werd ze verrassend zwanger van een vierde kind en werd een gezinsvergadering ingelast. Ze wilde toch wel de mening van haar al aanwezige kroost aanhoren. Ondanks dat ondergetekende meende recht te hebben op een vetorecht werd zijn eis niet ingewilligd en werd dochter nummer drie gezond ter wereld gebracht ondanks de gevorderde leeftijd van mijn moeder.

Hoewel de onderneming het financieel beter deed namen ook de uitgaven navenant toe. Vier opgroeiende kinderen, de huisvesting van de ouder wordende ouders en schoonouders, de (vervolg)studies van familieleden, al deze uitgaven kwamen uit dezelfde pot. Mijn ouders kunnen dus met recht zeggen dat ze niet alleen de klanten van eten hebben voorzien maar zowat onze hele familie. Als klapper bleken ook alle vier de kroost nog een redelijke goede kop te hebben en te kunnen studeren. Ga er maar aan staan: vier studerende kinderen die ook nog eens de oren van hun kop aten. Dat was wel het mooie van het hebben van een restaurant: we hebben in ieder geval nooit honger geleden.

De zaken bleven beter en beter gaan en financieel kwam het meer dan goed. De stressfactor nam echter exponentieel toe, helaas door externe factoren waar mama geen invloed op had: de Belastingdienst, de Keuringsdienst van Waren en de Vreemdelingenpolitie. Voor vele Chinese restaurant de triangle of death en een willekeurige steek van één van de drie was vaak voldoende voor een harde reset. De laatste tien jaar waren Chinese restaurants regelmatig negatief in het nieuws: onhygienische omstandigheden, het ontwijken van belasting middels zwarte omzet en/of het inhuren van illegalen. Ik ben als eerste om te bekennen dat ook wij vaker dan eens door de Keuringdienst van Waren op de vingers zijn getikt. Dat er wel eens een klant zich kwam melden nadat een bestelling die hij bij ons had geplaatst sneller dan bedoeld zijn/haar lichaam had verlaten. Guilty as charged. Belastingontduiking of illegalen, niets daarvan. Daar wilden pa en ma niet aan. Meer uit angst dan voor iets anders. Helaas was je in die tijd als Chinees restaurant houder schuldig tot het tegendeel bewezen werd. Regelmatig kwamen de drie op bezoek. Soms afzonderlijk maar vaker in een gezamenlijke operatie. Deze operaties voelden niets minder aan dan razzia’s. Met veel machtsvertoon kwamen ze de zaak binnen, wuivend met verordeningen. Zelfs privégedeeltes gingen ze binnen zonder te vragen terwijl dat wettelijk niet mocht. Een formele klacht hierover werd opgelost door de volgende bezoek op een zaterdag/zondagavond om 18:00 te laten plannen. Juist, het moment dat je zeker weet dat ze binnen zouden komen wanneer de toko vol stond met wachtende klanten.

Nog nooit werden mijn ouders schuldig bevonden aan grove hygiënische nalatigheid, belastingontduiking of het tewerk stellen van illegalen. Dat waren geen van allen redenen voor de instanties om wellicht te geloven dat er hier wel eens eerlijk zaken werden gedaan. De bezoekfrequentie nam toe en op den duur speelden we met de gedachten om dan maar de boeken aan te passen. Wellicht zouden ze zich inhouden als ze iets zouden vinden. Dat ging de eer van mijn ouders natuurlijk te na maar het is wel de directe reden geweest dat mijn moeder het opgaf. Niet de alcoholistische, gokverslaafde echtgenoot, niet de bergen schulden waar de Titanic ook moeiteloos mee tot zinken zou zijn gebracht, niet de vier kinderen waarvan ondergetekende met geluk het vierde levensjaar haalde, niet een hele familie in het Verre Oosten die financieel afhankelijk is, geen enkele van deze op zichzelf al legitieme redenen hebben haar de handdoek in de ging laten gooien. De handdoek raakte de grond door die instanties die juist de handhaving van de wet en veiligheid moeten verzorgen. Veel ironischer kan ik het echt niet verzinnen, al probeer ik het.

De eerste jaren van hun pensioen gingen met horten en stoten. Niet in de laatste plaats door het feit dat ze van een 70+ urige werkweek naar een nul-uren contract gingen. De stress kwam er vrijwel meteen uit bij mijn moeder wat eigenlijk alleen onderdrukt kan worden middels anti-depressieven. Daarna werd het wel beter. Een stuk beter. Kleinkinderen kwamen ter wereld en inmiddels konden ze hun dag vullen. Ze was gelukkig. Totdat ze werd geconfronteerd met een echtgenoot die langzaam, doch zeker, aftakelt door een ziekte die kanker heet. Soms zit het leven tegen en soms een beetje meer. Klagen deed, en doet, ze echter nooit en als ze al beklaagde dan was de reden vaker wel dan niet haar zoon.

Voor de oplettende lezers: Mijn ouders zijn inderdaad deze augustus 50 jaar getrouwd en meer specifiek, afgelopen weekend. Een mijlpaal waar ik in de verste verte niet over durf te dromen met vrouwlief maar die zij hebben gehaald. Een mijlpaal die zonder de kracht van mijn moeder allang zou zijn begraven. De eerste mijlpaal die mijn vader zich ten doel had gesteld toen hij de diagnose kreeg. Vijftig jaar geleden begon hun reis als echtpaar. Een reis die hun letterlijk naar het onbekende zou leiden. Een reis van nu vijftig jaar met vele diepte- en hoogtepunten die ik niet beter kan samenvatten dan onderstaande foto van afgelopen weekend in Valkenburg (met dank aan mijn zussen).