Vakantie

Door Chief op maandag 16 april 2018 04:23 - Reacties (13)
Categorieën: Familie, Gezin, Views: 2.508

Zooooo, daar zijn we weer! Lekker tijd kunnen besteden met mijn gezin na een week vakantie in Australië. Perth om meer precies te zijn. Is toch een uurtje of drie minder lang vliegen dan de meer populaire bestemmingen Sydney/Melbourne en aangezien dit de eerste vlucht voor de kleine miss van 14 maanden zou worden hebben we het nog redelijk beschaafd gehouden qua vliegtijd. Ze deed het echter voorbeeldig dus vrouwlief is al begonnen met het zoeken naar een bestemming die verder weg ligt. Ik vind alles best zolang het maar geen Nederland is, no offence :)

Persoonlijk vind ik Perth vooral een vakantiebestemming voor gezinnen met kleine kinderen. Hoewel de stad enorm groeit vind ik het geen bruisende stad met een geweldig nachtleven waar je als jong persoon normaliter op zoek naar bent. Veel winkels zijn na zessen gesloten en ook op zondagen is het zoeken naar winkels die open zijn. Je mist de vibe van een metropool. Wat ze daarentegen wél hebben zijn enorme openbare speeltuinen met prachtig uitzicht over de zee en/of stad, talloze brandschone stranden én een prachtige omgeving. Surf op een plank van de duinen in Lancelin, ga wijntjes proeven in Swan Valley, wandel door King’s park, neem een boot naar Rottnest Island of bezoek de markt in Fremantle om maar een paar dingen te noemen. Hoewel het vrij compact is qua gebied is een (huur)auto wel erg aan te raden. We hebben veel plekken bezocht en toch maar zo’n 700km afgelegd in de wagen.

Rijden in dat deel van Australië is overigens ook vrij speciaal. Zo bestaan de freeways vaak uit 1-baans wegen waar je maximaal 90 en heel soms 100 km/u mag tijden. Om de zoveel km’s heb je dan een stukje waar je een extra baan hebt om die auto die net 5km/u onder het maximum rijdt in te halen om vervolgens weer achter een andere auto aan te sluiten die ook weer 5km/u onder de toegestane maximum snelheid verder sukkelt. Leuk die Audi Q7 die we onder onze kont hadden zitten maar het maximale heb ik daar zeker niet uit gehaald. Nou, niet helemaal waar, ik heb de remmen meer dan eens flink getest. Nee, niet omdat ik (weer) aan de verkeerde kant van de weg zat maar om een kangoeroe die vrolijk over de weg stuitert niet voortijdig in een steak te veranderen.

Over die wagen, daar zit ook een verhaal achter en zoals vaker in mijn blogs verbonden met Uncle John. Ik had hem verteld dat wij naar Australië zouden gaan op vakantie. Hij had ons graag willen bezoeken maar zijn gezondheid staat het tijdelijk niet toe. Niets ernstigs maar voldoende om hem aan de grond te houden. Toch was hij in staat om ons te verrassen: ik hoefde geen auto te huren daar. Toen wij de douane door waren en door de deuren naar de terminal liepen stond een Chinese man met een A4 in zijn handen met mijn naam. De man was van onder tot boven bedolven onder de tatoeages. Typisch, niet? De man leidde ons naar de parkeerplaats waar dus een fonkelende Audi Q7 op ons stond te wachten. Met de complimenten van Uncle John. Ik kon hem in gedachten zien gniffelen om de grote glimlach op mijn gezicht.

Het allerbelangrijkste is echter dat ik echt heb kunnen genieten van de kinderen. In het normale werkritme zie ik ze, net als de meeste werkenden onder ons, te weinig. Nu kon ik de hele week “gewoon” 24u per dag met ze doorbrengen. Niet dat het makkelijk was hoor, ik heb ontzettend veel respect voor moeders/vaders zoals vrouwlief die thuis blijven voor de kinderen maar genieten was het zeker. Samen dingen zien, beleven en spelen, zaken die toch vaak onbewust ondersneeuwen in het dagelijks leven. Er zit de laatste jaren wat dat betreft wel wat verbetering in doordat ik bewuster het werk het werk laat maar de juiste balans heb ik nog niet helemaal weten te vinden en ik vrees ook dat het bij een utopie blijft. Tot dan probeer ik in ieder geval te genieten van de tijd die ik wél met ze doorbreng en hoop dat ze hun vader/echtgenoot kunnen vergeven om de gemiste tijd samen.

010

Door Chief op maandag 26 februari 2018 07:52 - Reacties (26)
Categorie: Familie, Views: 2.875

Het zat even niet mee qua vrije tijd en vandaar de radiostilte van enkele weken maar gelukkig nu toch even de tijd om een blog in elkaar te flansen. Een van de redenen dat het ik even weinig tijd had was mijn moeder, of om meer specifiek te zijn: de verhuisplannen van diegene die mij letterlijk op de aarde heeft gezet.

Sinds mijn vader er niet meer is schermt moederlief met de gedachte om het pittoreske dorp in Noord-Limburg te verlaten. Hoewel ze daar toch dik veertig jaar naar alle tevredenheid heeft gewoond dreigde er toch een soort van sociaal isolement vanwege haar – zelf verklaarde – taalgebrek. Ze wilde liever richting Rotterdam, daar waar de meeste van haar vrienden en vriendinnen woonachtig waren.

Zelfs bij het typen van de naam Rotterdam doet pijn aan mijn vingers. Het ligt helemaal niet aan de stad zelf maar aan mijn voorkeur voor de voetbalclub uit de hoofdstad. Ik dacht dat ik daar boven stond maar niets is minder waar: ik heb een hekel aan de stad puur en alleen vanwege een spel dat tussen twee elftallen wordt gespeeld. Bizar.

Gelukkig wist ik mijn mening over “010” voor mij te houden in het beslissingsproces van mijn moeder, iets wat mijn zussen een stuk minder goed lukte. De familie chat in Whatsapp explodeerde zowat. Alle drie hadden ze wel een mening over de toekomstige woonplaats van onze moeder en zoals zo vaak verschilden alle drie de meningen.

Ik prijsde mij gelukkig dat ik op zulke momenten zeven, in de zomer helaas zes, tijdzones verderop woon en hield mij dan ook wijselijk buiten de discussie terwijl de whatsappjes elkaar in rap tempo opvolgden. Ze meenden het alle drie goed hoor en ze hadden het ook alle drie bij het rechte eind ware het niet dat het uiteindelijk maar om één ding draait: zo lang mijn moeder nog, relatief, gezond is en geen verzorging nodig heeft gaat het erom wat zij ZELF wil. En dat was, helaas, Rotterdam.

Toen dat besef een dikke maand geleden eindelijk bij de dames was geland werd de zoektocht naar een geschikte woning gestart. Volgens moeder zelf had ze slechts enkele bescheiden wensen voor de woning: er moest voldoende natuurlicht binnen kunnen komen, dicht bij een metro of NS station liggen, nabij een supermarkt en het liefst bij een Chinese toko in de buurt. Als het even kon ook dicht bij een huisartspraktijk en ook nog 24u per dag bewaking indien het een flatgebouw betrof.

U begrijp het al lieve lezer, mij leek de kans aanzienlijk groter dat Doutzen Kroes bij ons slechts gehuld in een nachtjapon om een kopje suiker zou vragen. De zoektocht begon en zag er aan het begin vrij kansloos uit tot één der vriendinnen van mijn moeder met de gouden tip kwam. Ze zijn gaan kijken en warempel, het was precies wat ze zocht! Vijf minuten lopen van de metro, het zonlicht straalt in alle hoekjes van de woning, supermarkt om de hoek, toko binnen een straal van een kilometen, een huisartsenpraktijk op 1 bushalte en……én, 24u een huismeester aanwezig. We hoeven alleen maar de badkamer wat op te poetsen en de muren een nieuwe lik verf te geven en ze kan er zo in.

Ik kon het bijna niet geloven en natuurlijk ben ik zelf niet in het appartement geweest maar de foto’s zagen er veelbelovend uit. Ook moeder zelf is enthousiast al is ze ook enigszins zenuwachtig om te verhuizen. Begrijpelijk. Zo ver is het natuurlijk nog niet want de verbouwing duurt wel een paar weken en dan moet ze nog het een en ander regelen. Toch is ze wel optimistisch dat ze daar eind mei, begin juni de nieuwe woning kan betrekken.

Uiteraard ben ik ontzettend blij voor haar dat ze de woning zo snel heeft kunnen vinden en de zorgen die ik heb over mijn moeder die zal moeten wennen aan een nieuwe woonomgeving bedek ik met de prettige gedachte dat ze een actiever sociaal leven zal hebben. Ondertussen wacht ik iedere avond trouw aan de deur. Met een kopje suiker.

Update: geen Ucles, nog niet ;)

Door Chief op dinsdag 14 februari 2017 08:16 - Reacties (29)
Categorie: Familie, Views: 3.178

Geloof het of niet maar het was een heerlijke week. Natuurlijk ben ik diep en diep bedroefd dat we afscheid hebben moeten nemen van mijn vader maar man, wat een prachtig afscheid heeft deze man gehad. Als hij toch moest gaan, dan maar zo!

Dinsdagochtend kwamen we in alle vroegte aan op Schiphol, zijn gelijk doorgereden naar Limburg en het weerzien met pa was hartverwarmend. De man was fysiek nog maar een schim van de 80+ kg die hij ooit was maar aan zijn pretogen was niets veranderd. Mijn klein ventje wurmde zich langs me en rende zoals altijd weer naar zijn opa. Heerlijk om te zien.

Mijn vader was kalm, berust en vooral: opgelucht. Opgelucht dat hij ons waardig kon verlaten voordat de ziekte dat niet meer toe zou staan en ik ben de Nederlandse samenleving dan ook dankbaar dat dit mogelijk is. We kunnen veel zeuren over wat er gebeurt in Nederland maar de kans op euthanasie is iets waar we met zijn allen heel trots op kunnen én moeten zijn.

Woensdagmiddag is hij in alle rust heengegaan en wat lag hij er vredig bij. Geen pijn meer, geen zorgen meer, geen lijden meer. Geen moment heeft hij ons de indruk gegeven dat hij bang of ongerust was. Zelfs op het laatste moment had ik zijn hand vast maar zijn hand lag heel rustig in de mijne. Geen moment heeft hij er in geknepen. Omdat hij zo kalm en vrolijk was de laatste dagen hebben we met het gezin nog heel wat afgelachen. Het was eigenlijk te bizar voor woorden. Voor een buitenstaander misschien een morbide gedachte om te lachen met/om iemand die snel zou sterven maar voor ons was het de perfecte manier van afscheid nemen van elkaar. Zo lag ik op een gegeven moment op zijn plekje op de bank toen hij even een pitstop moest maken. Toen hij terug kwam zei ik: Oh, laat ik maar opstaan voordat de huisarts mij met jou verwart en ik dat spuitje krijg. Daar hebben we met z’n allen nog keihard om kunnen lachen.

De mentale kracht van mijn vader is iets wat ik nooit zal vergeten. Daardoor kregen wij ook zoveel kracht om er mee om te gaan en met name mijn moeder….. Ik had niet verwacht dat ze zich zo kranig kon houden en het was niet op een geforceerde manier. Nee, ik zag heel duidelijk dat zij vrede had met zijn besluit, hoezeer zij hem ook zou gaan missen. Ook tijdens de uitvaart van afgelopen zaterdag was mijn moeder erg rustig. Uiteraard vloeiden de tranen af en toe rijkelijk maar dat was maar voor even. Ook zij is opgelucht voor de man waarmee zij ruim 50 jaren lief en leed heeft gedeeld.

De klap en het rouwen zal nog wel komen voor mijn moeder maar daar ben ik op dit moment niet zo bang voor. Ze heeft echt innerlijke rust gevonden en daar ben ik met recht enorm trots op. Ook weet ik dat ze mijn drie zussen om haar heen heeft en daarnaast een boel fantastische vrienden die er voor haar staan als ze hen nodig heeft.

En ik, ik ben weer in Singapore. Het was even rennen en vliegen maar het was het allemaal meer dan waard. Het enige dat telt is dat vrouwlief en dochterlief het goed maken en dat mijn vader prachtig afscheid heeft kunnen nemen van iedereen. Toevallig staat hier reviews: Gebruikersreview van de Maand - Januari 2017 het mooi beschreven: "Opnieuw kon Chief op liefde rekenen in het nominatietopic". Ik heb heel veel steun van jullie lezers gevoeld in de mooie berichten die jullie hebben achtergelaten en de PBs met steunbetuigingen waarvoor ik jullie allemaal hartelijk wil bedanken. Ik zal de gebeurtenissen van de afgelopen tijd natuurlijk nog moeten laten bezinken maar een manier om dat te doen is voor mij om te schrijven en dus verwacht ik komende week weer verder te gaan met de Ucles ;)

Nogmaals mijn dank en natuurlijk: tot blogs!!

Update: geen Uncles

Door Chief op zondag 5 februari 2017 15:50 - Reacties (64)
Categorie: Familie, Views: 3.111

Lieve lezers. Morgen, maandag, zal er geen nieuw deel van de Uncles verschijnen. In plaats van te bloggen vlieg ik terug naar Nederland om definitief afscheid te nemen van mijn vader. Hij heeft geknokt met alles wat hij in zich had maar genoeg is genoeg. Het was lange tijd de verwachting dat ik geen afscheid zou kunnen nemen en zelfs het bijwonen van zijn begrafenis hing aan een zijden draadje simpelweg omdat vrouwlief hoogzwanger was. Het was waarschijnlijk de moeilijkste keuze uit mijn leven en welke keuze ik ook zou maken, ik zou met consequenties moeten leren leven.

Toch heeft een mirakel plaatsgevonden en heeft vrouwlief vrijdagnacht om 1:30 onze prachtige dochter gezond en wel ter wereld gebracht!!! Een wolk van een meid en zowel moeder als dochter verkeren in goede gezondheid. Jullie begrijpen natuurlijk dat op dit moment een zeer trotse echtgenoot en vader deze blog aan het schrijven is!

De bevalling zelf was overigens het grootste avontuur ooit wat ik beleefd heb en diegenen die de Uncles hebben gevolgd en/of aan het volgen weten dan dat het echt iets bijzonders moet zijn geweest wil ik dat zeggen maar geloof mij: dit was compleet bizar en ik kom er zeker op terug. Ik zeg geen woord teveel als ik zeg dat vrouwlief de dapperste en sterkste vrouw is die ik ken, inclusief mijn moeder en dat is nogal een statement!!

Niet lang na de geboorte van dochterlief belde ik naar mijn ouders en mijn vader nam op, precies wat ik hoopte. "Pap, kan je mama vragen om de iPad te pakken? Er is hier iemand die hallo wil zeggen". Papa begreep natuurlijk meteen wat er aan de hand was, riep mijn moeder die onder de douche stond maar nog geen minuut later had ik ze via FaceTime aan de lijn met de camera frontaal op onze dochter.

Het beeld wat ik toen kreeg vanuit duizenden kilometers verderop, daar zal ik eeuwig dankbaar voor zijn. Een moeder met zeiknatte haren en een huilende papa die toch nog zijn kleindochter heeft kunnen zien. Door de tranen heen lachte hij naar onze dochter en het enige wat ik kon zeggen was: "Papa, je wachten is beloond". Hij zakte op zijn knieen en keek huilend omhoog en zei "Dank u".

We hebben de situatie even aangekeken maar vrouwlief herstelt uitstekend en dochterlief doet het hardstikke goed. Daarop zei vrouwlief dat ik maar snel vluchten moest regelen voor zoonlief en mijzelf en aldus geschiedde. Dinsdagmorgen komen wij weer in het kikkerlandje aan en als het goed is hebben we dan nog een beetje tijd met mijn vader en kunnen wij hem vaarwel zeggen bij de uitvaart. Persoonlijk, en niet via het internet waar wij in eerste instantie rekening mee hielden.

Dit is mij een week wel en ik hoop dat ik nooit meer zo'n rollercoaster van emoties ga meemaken. Ik ben inmiddels net 40 maar nog zo'n week en je kan mij bij elkaar vegen. Pa heeft altijd gezegd dat ik niet moest komen zolang dochterlief nog lekker bij haar moeder in de buik zat maar hij is heel, heel blij en trots dat hij alle vier de kinderen bij zich heeft als het moment daar is. Ik houd een kleine slag om de arm maar als alles goed blijft gaan dan zijn wij dinsdagochtend weer in jullie tijdzone.

Voorlopig sluit ik deze blog af door te zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk even niet zal bloggen maar ook met de belofte dat ik wederkeer. Niet dat ik een populaire blogger ben maar inmiddels weet ik dat er een aantal zijn die mijn blogs trouw lezen waarvoor ik niets anders dan erkentelijk ben en deze lezers wil ik niet teleurstellen.

Alvast dank voor jullie begrip en steun en zoals altijd: tot blogs!!

/edit: Schroom niet om ons te feliciteren met de geboorte van onze dochterlief ondanks wat er met mijn vader staat te wachten!! Ze is de felicitaties waard, altijd!!

Early Christmas thoughts

Door Chief op donderdag 22 december 2016 04:31 - Reacties (26)
Categorie: Familie, Views: 2.475

I’ve been lucky enough to have witnessed the face of our son beaming many, many times. The sight of a wide smile appearing on that toddler while his face is radiating of joy is the best thing that can happen to me as a dad. It could be as simple as seeing his daddy coming home after a day of work, getting his favorite dessert from mommy or listening to a nighttime story as he cuddles up between me and the Mrs in his bed. Yes, I’ve witnessed many of these moments but there’s something in his life that tops it all. Something magical that nor me nor his mommy can reproduce even if our lives depended on it. Something that makes him radiate more than a nuclear power plant on overdrive and makes his smile larger than his face. That something, or actually somebody, is his grandpa.

When grandpa enters the room, the world disappears through the Bermuda triangle, or a wormhole for all he cares as he will only see his grandpa. Regardless what mischief he was up to, what treat he was enjoying, he’ll dump it that very same moment and goes of running as fast as his little legs can carry him to the old man who has his mighty arms spread wide open. Mighty arms that have fed us and many customers by expertly stir frying or braising in that enormous wok of his. A wok only he was allowed to use and that he called his.

Those mighty arms would lift him swirling in the air and that same air would be filled by laughter. Every single time. Every single time except last summer when my dad’s disease already had taken its toll. We would still magically disappear when he entered and our son would go running towards him, appearing to be faster than Mr. Bolt himself but this time, the once mighty arms failed its owner. With happiness in his eyes but obviously weakened body he tried his very best to lift his grandson but this time he wasn’t able to lift him more than a couple of inches of the floor. The happiness in the old eyes was instantaneously replaced by sadness, disappointment. While he quickly tried to cover his emotions, it wasn’t quick enough to hide it from his son, me.

I’ve laughed with the man, fought with the man, disappointed by this very same man but none of it all mattered when I saw that look. That look sent a jolt of pain like I’ve rarely, if ever, felt before. With the laughter of my son still filling up the room, I was utterly lost. Lost for words, lost for knowing what to do. In that split second, the Mrs squeezed my hand she was holding as she saw the same thing I saw and felt the same pain that I felt. Maybe not in that same magnitude but then again, magnitude isn’t relevant when it comes to pain.

Grandpa saved the moment as he sat down on the floor and let his grandson sit on his lap and the little one was beaming and laughing at his grandpa as he cuddled up. That moment I will never forget as I know my dad will never forget. That moment where he turned pain into happiness is a true testimony to his real strength. Strength not from his once mighty arms but the strength from the bond between him and his blood. A bond that I can only hope to achieve with my loved ones as time progresses and only time will tell whether I shall succeed or fail in that.

It’s very likely that in the same year that our precious little princess will be born, we’ll have to say our goodbyes to dad and I can only hope that it will be in that order. That my dad can lay his eyes on the little girl that will be his first granddaughter. A granddaughter that won’t have the same privilege as he big brother of being swirled into the air by the mighty arms of her grandpa but will for sure feel the love despite the many, many miles that set them apart.

I’m indebted for life to my dad for all he did for us and it will take many afterlives for me to be able to repay and yet I don’t feel burdened by this debt. Instead, it gives me a sense of direction in which I have to raise our kids and care for the people who are important to me. Maybe it’s the Christmas feeling, maybe it’s the lack of sleep as I write this in the wee hours of this day but I suddenly felt very grateful. Grateful for those mighty arms spinning my son up in the air and making his laughter spread around the room sounding like music in my ears. Mighty arms that lifted me many, many times when I was a boy and the very same mighty arms that I will have to cross around his chest when the time is there.

While I'm saddened by this inevitable prospect, don’t feel sorry for us as this is part of life. A life that wouldn’t have been the same without this man who I proudly call my dad. Christmas is around the corner and although it doesn’t feel the same when it’s 30+ degrees out there, what better time to celebrate life with your loved ones than Christmas! Eat, sing, drink, laugh and enjoy as we will!!

With this, I wish you all a Merry Christmas and a very Happy New Year! <3