Over mijn gezin

Voetbalvader

Door Chief op maandag 23 april 2018 07:23 - Reacties (11)
Categorie: Gezin, Views: 2.887

“De morgenstond heeft goud in de mond”. Nou lieve Tweakertjes, als dat waar zou zijn dan zou ik meer goud in mijn mond hebben dan Mr.T in zijn hoogtijdagen aan zijn nek had hangen. De goudsmeden in mijn geval zijn onze twee belhamels, Jr en Miss die min of meer om de beurt voor zessen ons proberen te wekken waarbij de ťťn wat subtieler te werk gaat dan de ander.

Jr weet dondersgoed dat hij zijn ouders niet wakker mag maken, daar is immers de wekker voor hebben we hem al talloze keren uitgelegd. Dat doet hij dus ook niet (meer), althans niet opzichtig. Hij heeft inmiddels een heel arsenaal aan semi-verdekte methodes ontwikkeld: even de deur van het toilet iets te hard dicht gooien, zijn bak met lego laten vallen, een beker water laten vallen. Afijn, alles wat maar voldoende geluid maakt om zijn geliefde vader en moeder uit hun slaap te krijgen.

Miss doet het op een veel minder creatieve doch net zo effectieve manier. Die roept gewoon om papa aangezien deze haar in de ochtend uit haar commode haalt. “Papa”…..”paaapaaaaa”……”PPAAAAAAPAAAAA”. De babyfoon uitzetten heeft geen zin. Zoals in een eerdere blog vermeld is dat kind in staat een ongekend hoog aantal decibel te produceren en schroomt ze niet om dit talent, als je dat zo mag noemen, in te zetten.

Jullie begrijpen natuurlijk dat de wekker op mijn telefoon al maanden niet is aangezet. Aan het begin zette ik deze nog wel in de hoop dat de kinderen eens op een Christelijke tijd wakker zouden worden maar op den duur gooit zelfs een rasoptimist als ik de handdoek in de ring. Nee, van die Duracell batterijen valt niet te winnen. Kansloos.

Over Duracell batterijen en kinderen gesproken, ik was vorige week een halve dag coach tijdens het jaarlijkse voetbaltoernooi van Jr’s school waarbij ik de coach was van het team van mijn zoontje: kleuters van groep 1 en 2 bij elkaar. Er waren genoeg aanmeldingen om vier teams van vijf te vormen en dus werd er besloten om een poulevorm te spelen waarbij alle teams het tegen elkaar mochten opnemen. Drie wedstrijden van 15 minuten ieder en God wat heeft mijn team hun best gedaan!

Van de eerste tot en met de laatste minuut was het volle gas gaan met de kinderen, drie wedstrijden lang. Tien kleuters, opgehoopt in een straal van een meter van een bal, schoppend tegen alles wat bewoog en dat is dus inclusief bal, voeten, benen en scheidsrechters. Volledig opgeslokt door het spel en spelend alsof hun leven ervan af hing. Het waren allemaal vechtertjes.

Toegegeven, mijn team was natuurlijk enorm in het voordeel dankzij de sterke tactische aanwijzingen die ik het team voor iedere wedstrijd gaf:
“Jongens, dit is de bal” en ik hou de bal in mijn handen. Vijf kinderen die begrijpend knikken.
“Dat is hun doel” en ik wijs naar het doel van de tegenstander. Vijf paren ogen volgen hoopvol mijn wijsvinger.
En dan als klapper:
“Deze bal moet in DAT doel.”

Ik verwacht dan ook ieder moment een telefoontje van Mourinho om diens assistent te worden. De uitslagen die mijn team neer hebben gezet liggen namelijk ook volledig in lijn met de speelstijl van deze Portugees: 1-0,0-0,1-0 en 0-0. De nul hebben we het ge-he-le toernooi vast weten te houden. Met een puntenaantal van 8 punten en een fenomenaal doelsaldo van twee voor en nul tegen mocht het team de beker de lucht inhouden.

Mijn eerste stappen in het bestaan van voetbalcoach zijn gezet en de eerste prijs mag ik bijschrijven op mijn palmares en met deze woorden beŽindig ik deze blog: de telefoon gaat.

Vakantie

Door Chief op maandag 16 april 2018 04:23 - Reacties (13)
CategorieŽn: Familie, Gezin, Views: 2.508

Zooooo, daar zijn we weer! Lekker tijd kunnen besteden met mijn gezin na een week vakantie in AustraliŽ. Perth om meer precies te zijn. Is toch een uurtje of drie minder lang vliegen dan de meer populaire bestemmingen Sydney/Melbourne en aangezien dit de eerste vlucht voor de kleine miss van 14 maanden zou worden hebben we het nog redelijk beschaafd gehouden qua vliegtijd. Ze deed het echter voorbeeldig dus vrouwlief is al begonnen met het zoeken naar een bestemming die verder weg ligt. Ik vind alles best zolang het maar geen Nederland is, no offence :)

Persoonlijk vind ik Perth vooral een vakantiebestemming voor gezinnen met kleine kinderen. Hoewel de stad enorm groeit vind ik het geen bruisende stad met een geweldig nachtleven waar je als jong persoon normaliter op zoek naar bent. Veel winkels zijn na zessen gesloten en ook op zondagen is het zoeken naar winkels die open zijn. Je mist de vibe van een metropool. Wat ze daarentegen wťl hebben zijn enorme openbare speeltuinen met prachtig uitzicht over de zee en/of stad, talloze brandschone stranden ťn een prachtige omgeving. Surf op een plank van de duinen in Lancelin, ga wijntjes proeven in Swan Valley, wandel door King’s park, neem een boot naar Rottnest Island of bezoek de markt in Fremantle om maar een paar dingen te noemen. Hoewel het vrij compact is qua gebied is een (huur)auto wel erg aan te raden. We hebben veel plekken bezocht en toch maar zo’n 700km afgelegd in de wagen.

Rijden in dat deel van AustraliŽ is overigens ook vrij speciaal. Zo bestaan de freeways vaak uit 1-baans wegen waar je maximaal 90 en heel soms 100 km/u mag tijden. Om de zoveel km’s heb je dan een stukje waar je een extra baan hebt om die auto die net 5km/u onder het maximum rijdt in te halen om vervolgens weer achter een andere auto aan te sluiten die ook weer 5km/u onder de toegestane maximum snelheid verder sukkelt. Leuk die Audi Q7 die we onder onze kont hadden zitten maar het maximale heb ik daar zeker niet uit gehaald. Nou, niet helemaal waar, ik heb de remmen meer dan eens flink getest. Nee, niet omdat ik (weer) aan de verkeerde kant van de weg zat maar om een kangoeroe die vrolijk over de weg stuitert niet voortijdig in een steak te veranderen.

Over die wagen, daar zit ook een verhaal achter en zoals vaker in mijn blogs verbonden met Uncle John. Ik had hem verteld dat wij naar AustraliŽ zouden gaan op vakantie. Hij had ons graag willen bezoeken maar zijn gezondheid staat het tijdelijk niet toe. Niets ernstigs maar voldoende om hem aan de grond te houden. Toch was hij in staat om ons te verrassen: ik hoefde geen auto te huren daar. Toen wij de douane door waren en door de deuren naar de terminal liepen stond een Chinese man met een A4 in zijn handen met mijn naam. De man was van onder tot boven bedolven onder de tatoeages. Typisch, niet? De man leidde ons naar de parkeerplaats waar dus een fonkelende Audi Q7 op ons stond te wachten. Met de complimenten van Uncle John. Ik kon hem in gedachten zien gniffelen om de grote glimlach op mijn gezicht.

Het allerbelangrijkste is echter dat ik echt heb kunnen genieten van de kinderen. In het normale werkritme zie ik ze, net als de meeste werkenden onder ons, te weinig. Nu kon ik de hele week “gewoon” 24u per dag met ze doorbrengen. Niet dat het makkelijk was hoor, ik heb ontzettend veel respect voor moeders/vaders zoals vrouwlief die thuis blijven voor de kinderen maar genieten was het zeker. Samen dingen zien, beleven en spelen, zaken die toch vaak onbewust ondersneeuwen in het dagelijks leven. Er zit de laatste jaren wat dat betreft wel wat verbetering in doordat ik bewuster het werk het werk laat maar de juiste balans heb ik nog niet helemaal weten te vinden en ik vrees ook dat het bij een utopie blijft. Tot dan probeer ik in ieder geval te genieten van de tijd die ik wťl met ze doorbreng en hoop dat ze hun vader/echtgenoot kunnen vergeven om de gemiste tijd samen.

Zijn we weer!

Door Chief op maandag 26 maart 2018 08:22 - Reacties (16)
CategorieŽn: Gezin, Over mij, Werk, Views: 2.996

Jaaaaa lieve Tweakertjes, we zijn er weer. Een beetje minder frequent dan jullie van mij gewend zijn maar vergeten ben ik jullie niet hoor. Het is alleen vaak passen en meten wat betreft de tijdsindeling want net als in jullie tijdzone, sinds afgelopen slechts zes uur verschil met de mijne, bestaat mijn dag uit slechts 24 uren. Wat het zo uitdagend maakt is de combinatie van twee banen en vader zijn van een peuter en een kleuter. Soms is het werk het moeilijke maar meestal die twee kleine spruiten.

Het voordeel, als ik dat al zo mag noemen, van twee kinderen hebben is dat je vergelijkingsmateriaal hebt. Je hebt immers al enige ervaring met de oudste alvorens de jongste verschijnt. Overigens geldt dit niet voor ouders die – God hebbe medelijden met ze – als eerste een tweeling hebben gekregen. Het is trouwens niet geheel eerlijk om twee mensen met elkaar te vergelijken, zelfs niet als ze broer en zus zijn van elkaar maar onbewust doe je het toch.

Zo eet de kleine Miss bij lange na niet zo goed als haar grote broer in die zin dat die laatste een veelvraat is en vrijwel alles lekker vindt. De jongste, nou, die heeft met haar 13 maanden al een heel verfijnd pallet. Althans, dat vindt ze zelf. Groenten vist ze vakkundig uit haar eten en weigert deze te consumeren en fruit blieft ze alleen als deze minimaal op kamertemperatuur is. Haal je dus wat fruit uit de koelkast dan mag je deze dus eerst even opwarmen in de magnetron voordat je het serveert.

Ook brabbelt de Miss heel wat minder dan onze Junior op dezelfde leeftijd. Daar waar Junior op deze leeftijd al de oren van onze kop kon lullen beperkt de Miss zich tot korte doch duidelijke opdrachten. “Papa” en “Mama” als ze onze aandacht wil, “Op” als ze opgetild wil worden en “mjam mjam” als ze dorst dan wel iets te eten wil. Wat ze aan kwantiteit achterloopt op haar broer maakt ze echter ruimschoots goed in het aantal decibellen wat ze kan produceren. Zet zij het op een gillen, en dat wil ook in ons huishouden regelmatig gebeuren, dan duiken ze zelfs tot ver in MaleisiŽ in de schuilkelders in de veronderstelling dat het luchtalarm is afgegaan. Ik heb tevens het vermoeden dat wij allen thuis al enige oorletsel hebben. Huh, zei je iets?

Een wekker heb ik sinds jaar en dag al niet meer gebruikt, daar hebben we de kinderen voor die steevast tussen 5:30 en 6:30 wakker worden wat ruim voor de tijd is dat denk ik legaal toegestaan zou mogen worden. Enige notie daarbij van hoe laat papa en mama naar bed zijn geweest zit er niet bij. Boeit ze ook niet denk ik eerlijk gezegd. De oudste kan gelukkig zelf al zijn ontbijt in elkaar flansen. Pap of een boterham, dat lukt hem wel zonder iets te breken maar heel veel slaap scheelt dat niet voor ons want de jongste die is nog niet zover. Het is niet dat we het niet geprobeerd hebben hoor maar de eerste fles aanmaakmelk koste bijna een hele blik van 1kg aan babymelk poeder wat toch wel een dure aangelegenheid is. Aangezien ik weliswaar twee banen heb doch slechts voor ťťn betaald wordt moeten we ons voorlopig maar onszelf uit bed hijsen voor de jongste.

Die tweede baan, dat betreft mijn aanstaande overgang naar een nieuwe werkgever. Een aantal blogs geleden berichte ik al over de mogelijkheid om mij aan te sluiten bij een start up. Na hard, heeeel hard, nadenken heb ik besloten om dat te doen. Dat besluit had ik medio november al genomen waarna de start up is begonnen aan de aanvraag van een nieuwe werkvergunning voor mij. Hier in Singapore is de werkvergunning namelijk gekoppeld aan de werkgever. Wissel je van werkgever dan heb je dus een nieuwe werkvergunning nodig. Normaliter duurt zo’n aanvraag slechts 1 tot 2 weken maar nu presteerde de MoM (hoe toepasselijk) oftewel de Ministry of Manpower dat over de werkvergunning gaat het om er bijna 4 (!!!!) maanden over te doen.

Aan mijn profiel lag het niet, ik voldeed aan alle eisen maar omdat het hier een start up ging kregen zij vraag na vraag na vraag na….afijn, je kan het zelf invullen. Enkele weken geleden het verlossend woord, of eigenlijk brief, dat de werkvergunning was toegekend. Nu nog kwestie van mijn baan opzeggen, het opzeg termijn respecteren tenzij ze mij op garden leave sturen wat niet heeeel onwaarschijnlijk is en dan ga ik in principe over. Ik zeg hier met opzet “in principe” want er kan nog altijd van alles in de tussentijd gebeuren.

Anyways, omdat het hier een start up betreft moet er nog ontzettend veel gebeuren, zeg maar vrijwel alles. Ik heb mijn hele werkleven voor beursgenoteerde bedrijven gewerkt waar alle processen tot in den treure zijn vastgelegd en dus waar je eigenlijk in een gespreid bedje belandt. Alles, maar dan ook alles moest van de grond af gebouwd worden voor deze start up. In Bangkok zijn er nu zo’n 25 toegewijde mensen full time aan de slag om de backend te ontwerpen en te programmeren. Dat gaat met horten en stoten maar met meer horten dan stoten en dus zien we een voortgang waar we heel tevreden mee mogen zijn.

Het betekende echter ook dat ik in de afgelopen maanden vrijwel iedere avond bezig was met mening geven over webdesigns, processen, mensen werven en zelfs het ontwerpen van een financieel administratief systeem. Last but not least zijn we ook hard bezig met het werven van durfkapitaal. Het betreft hier namelijk een start up wat zich bezig gaat houden met verzekeringen en je kan niet zomaar lukraak beginnen met het verkopen van verzekeringen. Daarvoor zal je in de jurisdictie waar je commerciŽle verzekeringsactiviteiten wilt ontplooien een verzekeringslicentie moeten hebben. Ook daarin zijn wij vergevorderd en ziet het op zich goed uit.

Hoewel dat het er goed uitziet is het een beetje een kip en ei verhaal: geen kapitaal, geen licentie. Geen licentie, moeilijk om kapitaal aan te trekken. Gelukkig zijn we al een heel eind op weg wat betreft het kapitaal wat toch wel een stevige vetrouwensboost geeft. Naast de initiŽle investeerder van US$3mm die nu zeg maar de salarissen etc betaalt hebben we een vrij grote vis van US$20mm gevangen wat een heel stuk op weg is naar het bedrag wat we nodig hebben. We hebben goede hoop dat het gaat lukken maar mocht dat niet lukken dan tjah, dan is het in principe einde oefening.

Hoewel die tweede baan mij slaap kost is het wel erg gaaf om met een start up bezig te zijn. Je leert onwaarschijnlijk veel omdat je met van alles en nog wat bezig moet zijn. Ook de wereld van VC’s, venture capitalists, is fascinerend. Niet direct een wereldje waar ik mij thuis voel maar desalniettemin verdraaid interessant. Ongetwijfeld dat ik daar nog wel verder over ga bloggen maar voor nu zeg ik: tot blogs!

Baby's are go!

Door Chief op maandag 17 juli 2017 02:50 - Reacties (22)
Categorie: Gezin, Views: 4.565

De kleine miss is inmiddels weer ruim vijf maanden oud en goeie genade wat groeit ze hard. Letterlijk. Daar waar haar grote broer op dezelfde leeftijd op de 95 percentiel zat qua gewicht komt deze jongedame op de 99 percentiel. Op de Nederlandse maatstaf wel te verstaan. Kan je nagaan wat dat zou betekenen op de Aziatische schaal waar de kinderen over het algemeen toch al wat lichter en kleiner zijn…... Kleine Babyzilla dus. Geen idee waar dat vandaan komt want drinken, dat doet ze eigenlijk moeizaam. Waar broerlief dik 200ml binnen 5 minuten achterover had gegooid (en dan nog mekkerde om meer) kan zij makkelijk een uurtje doen over de helft. Jaja, het leven van ouders gaat niet altijd over rozen kan ik jullie vertellen.

Om maar te zwijgen van de brakke nachten want slapen, daar heeft ze ook niet echt behoefte aan. Sliep ze met drie maanden ineens de hele nacht door, paar weken later werd dat ritme abrupt verbroken met een krijsende baby om de anderhalf tot twee uur. Dat heeft tot zo’n twee weken geleden geduurd en vrouwlief en ik zijn er nog niet van bijgekomen.

Maar Chief, je krijgt er zoveel voor terug! Vast, maar de verloren slaap is het in ieder geval niet! Ik ga ook geen zoetsappige verhalen houden over die lieve lachjes, nieuwe trucjes en dat soort meuk waar talloze ouders je mee lastig vallen. Ik verdenk zulke ouders overigens dat ze dat doen om zichzelf moed in te praten maar dat terzijde. Toch maak je dankzij je kroost ook nog wel eens wat mee, lees met me mee.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de periodieke checkup van de kleine Miss en ditmaal ook weer wat inentingen. Inmiddels kennen wij deze procedure wel en dus ging ons gezinnetje van vier naar een privťkliniek met het plan om daarna gezellig samen te lunchen. Wij waren ingeboekt op een vroeg tijdstip en bij aankomst bleken er nog twee wachtende baby’s te zijn maar gelukkig werd ons medegeeld dat wij de eerst volgende waren. Toeval of niet maar beide baby’s hadden een heel entourage meegenomen: papa, mama, opa’s, oma’s en een helper. U leest het goed: 7 volwassenen per baby. Zeven, laat het u even inzinken. Ik geef het gelijk toe, een baby moet je in de gaten houden maar 7 paar ogen lijkt mij lichtelijk overdreven. De toch tamelijk ruimte wachtruimte bleek nu aan de kleine kant. Blijkbaar heb ik een memo gemist dat het die dag de “Dag Der Drie Generaties” was of zo? Wie weet.

Die baby’s waren ongeveer van dezelfde leeftijd als ons dochtertje van vijf maanden, plus of min een maand schatte ik zo in. Niets bijzonders zou je zeggen tot het volgende zich afspeelde. De gezinnen van baby nummer ťťn en baby nummer twee, laten we ze voor het gemak Blauw voor het jongetje en Roze voor het meisje noemen, zaten min of meer tegenover elkaar en wij zaten daar aan de zijkant zo’n beetje tussenin. Alsof je een tenniswedstrijd aan het bekijken was en een wedstrijd lieve Tweakers, dat werd het.

Het begon met Blauw die op de schoot van zijn mama zat. Mama liet hem voorzichtig los en zowaar, Blauw bleef enkele seconden rechtop zitten alvorens hij voorover op de buik van mama tuimelde die triomfantelijk rondkeek. Dat was het signaal voor de mama van Roze die haar subiet overnam van haar (schoon)moeder en Roze op haar schoot zette en *hop*, haar handen weghaalde. Ook Roze bleef netjes zitten, hoogstwaarschijnlijk van stomme verbazing, en dat hield ze warempel zo op het eerste oog een paar seconden langer vol dan Blauw. Roze ťťn, Blauw nul. Mama Roze keek bijna minachtend naar Mama Blauw.

Die liet het niet op zich zitten en begon Blauw te kriebelen en te kietelen, net zo lang tot hij een heerlijke babylach liet horen. Het sein voor Mevrouw Roze om datzelfde te doen bij haar dochter maar papa Roze moest er aan te pas komen met het trekken van gekke gezichten tot Roze tot een flauw lachje verleid kon worden waardoor Blauw op overtuigende wijze de stand weer gelijk trok. De tussenstand van 1-1 was blijkbaar onbevredigend voor beide partijen want het volgende onderdeel van de onaangekondigde Olympische Babyspelen stond op het punt van beginnen.

Roze werd op haar rug op de mat speelmat die tussen de beide gezinnen op de vloer lag gelegd en *hup*, Roze draait zich om en kijkt fier met haar hoofd omhoog rond. Ook Blauw word op dezelfde mat neergelegd en ook hij draait zich feilloos rond om vervolgens zijn ouders en grootouders in hun ogen te kijken. Vrouwlief en ik hebben ondertussen de allergrootste moeite om niet keihard te lachen. Ik weet niet hoe lang ik het nog vol zou kunnen houden. Junior kijkt ondertussen niet op of om, zo druk is hij bezig met puzzelen.

De jury, wij, hadden volledig objectief bepaald dat op dit onderdeel geen winnaar/winnares aan te wijzen was. Een oordeel die blijkbaar ook werd gedeeld door beide moeders want mevrouw Blauw tilt haar kandidaat op en legt hem op haar schoot en snauwt wat naar de helper die als de brandweer een geprepareerde flesje melk uit de tas haalt. Voor Blauw, of wij overigens, goed en wel in de gaten heeft wat er aan de hand is wordt het flesje met een *plop* in zijn mondje geduwd. Door instinct gedreven begint blauw te zuigen en eerlijk is eerlijk, dat ging met een behoorlijk tempo.

Uiteraard volgde mevrouw Roze het voorbeeld, weliswaar met enige vertraging aangezien het flesje nog gemaakt moest worden. Afijn, toen het flesje eenmaal klaar was en op de juiste temperatuur was ging ook *hup* het flesje in het mondje van Roze. Niets mis met haar natuurlijke instincten want ook zij begon netjes te drinken van het aangeboden melknat.

Mijn ogen, inmiddels nat van de tranen, wisten niet wat ze zagen en koortsachtig probeerde ik mijn lach in te houden. Vrouwlief draaide zich al om en aan haar schokkende schouders verraadden dat zij die strijd had verloren. Als ware cheerleaders wierpen de grootouders zich ook in de strijd en moedigden hun respectievelijke kleinkind hartstochtelijk aan. De Olympische gedachte “Meedoen is belangrijker dan winnen” ging hier in ieder geval niet op.

Junior kijkt nu op terwijl hij nog steeds zoet – op zich ook al een hele overwinning voor ons – met de puzzels aan het spelen was en heeft een vragende blik op zijn gezicht. Hoe het afliep durf ik niet te zeggen want de praktijkassistente roept de naam van de kleine Miss. Snel lopen wij naar de kamerdeur, blij dat we over enkele seconden onze lach de vrije loop konden laten. Terwijl we opstaan zie ik dat alle ogen op ons gericht zijn, alsof we ineens opgemerkt worden, en op dat moment laat de Miss zien wat zij in haar mars heeft. Of ja, eigenlijk horen want ze laat een knalharde scheet en begint daar hartelijk om te lachen zoals alleen baby’s kunnen lachen: onbeschaamd en vrijuit. Vrouwlief en ik houden het niet meer en gieren het uit van het lachen. Ik denk dat ze ons in de wachtkamer nog minutenlang hebben kunnen horen. De kinderarts begreep er werkelijk waar geen fluit van maar dat drukte de pret niet: mijn dochtertje had zojuist bevestigd dat ze uit het juiste hout gesneden was. Er is niets gelogen over de mate van competitie tussen kinderen, hoofdzakelijk veroorzaakt door de ouders, hier in AziŽ maar ik ben blij dat mijn dochtertje en wij daar de maling aan hebben.

Twijfels

Door Chief op donderdag 18 mei 2017 03:56 - Reacties (34)
Categorie: Gezin, Views: 4.061

De jongste telg van ons gezin werd vannacht wakker en viel niet zelf in slaap en dus hees deze papa zich uit bed om zich over haar te ontfermen. Zachtjes wieg ik haar in mijn armen terwijl ik naar de huiskamer loop. Ik doe de schuifdeuren richting het balkon open en een lekkere zwoele lucht komt ons tegemoet. Al wiegend loop ik heen en weer maar de kleine blijft zachtjes wenen. Even later wordt haar broer wakker voor een plasje. Bij het teruggaan naar zijn slaapkamer ziet hij mij lopen en wil hij natuurlijk gezellig bij papa blijven. Goed, ga maar op de bank liggen zeg ik hem. Hij ploft neer op de bank en sluit zijn oogjes.

De jongste dommelt lichtjes in mijn armen en ik ga naast het ventje op de bank zitten. Al snel zie ik hem rustig ademhalen, een teken dat hij weer in dromenland is beland. Een schoon geweten doet wonderen denk ik bij mezelf. Ik kijk naar buiten waar de maan heel mooi op het zwembad schijnt. De jongedame opent weer haar oogjes en begint weer zachtjes te huilen. Stil maar kleintje, zeg ik. Alles komt goed, probeer ik.
Ze stopt weer met huilen en haar oogjes gaan weer toe. Ik neem geen risico en blijf nog even zitten en al wiegend kijk ik weer naar het maanlicht op het water. Mijn blik verplaatst zich naar onze kroost die nu beiden vast lijken te slapen. Komt het eigenlijk wel goed zeg ik bij mezelf. Het zit niet in mijn karakter om een doemdenker te zijn, het glas is altijd half vol voor mij. Na regen komt immers weer zonneschijn maar nu, nu kruipt er een onbehagelijk gevoel over mij heen.

We leven in een wereld waar ťťn van de machtigste mensen op aarde niet gekozen is omdat hij zo kundig is maar omdat het volk niet wilde stemmen op de gevestigde orde. Een wereld waar een onberekenbare man in Noord-Korea op ieder moment op de kill switch kan drukken. Dezelfde wereld waar ik bijna dagelijks gewaarschuwd word dat het niet de vraag is of er een terroristische aanval plaats zal vinden maar wanneer. Een wereld zonder respect, begrip of geduld. In deze wereld groeien mijn kinderen op.
Ik ben de laatste die zal zeggen dat ik een wereldverbeteraar ben. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de Vrede winnen, noch zal ik ooit door een Paus tot Heilige worden verklaard. Dat is ook niet erg want met pak hem beet 7 miljard mensen op deze aardkloot is de kans statistisch gezien natuurlijk al klein. Toch wil ik een beetje helpen om het leven op deze aardkloot toch iets leuker te maken voor mijn kinderen.

Door op te staan voor ouderen, zwangere vrouwen en ook kleuters die in dezelfde bus of metro rijden als ik. Even die dame met haar zware boodschappentas te helpen of even de deur open te houden voor die collega die achter je aanloopt. Door niet op het sluiten knopje te rammen als ik de lift in stap maar deze openhoud voor iemand die aan komt lopen. Door te luisteren en niet te oordelen. Door te beseffen dat het prima is om het met elkaar eens te zijn dat we het oneens zijn met elkaar.

Door geduld te hebben als je in de rij staat voor de kassa van je supermarkt, bemand door een studente die net is begonnen. Door niet alleen via social media met je vrienden en familie in contact te blijven maar af en toe bellen om te vragen hoe het gaat, of er iets nieuws is. Door tevreden te zijn met wat je hebt en iemand iets te gunnen.

De jongedame lijkt nu echt te slapen en voorzichtig sta ik op van de bank en breng ik haar naar haar commode. Zachtjes leg ik haar terug en warempel, ze verroert geen vin, ook niet als ik haar nog een kusje geef. Terug naar de huiskamer waar ik de oudste optil, met zijn 20+ kg geen kattepis. Het lukt me om hem in zijn bed te leggen zonder hem te wekken. Ik dek hem af met een laken en ook hij krijgt nog een kus voordat ik naar mijn eigen bed ga.

Als een dief in de nacht sluip ik terug in bed om moeder de vrouw niet te wekken. Ik ben toch bezig dus kus ik haar ook nog zachtjes op haar bol. Ik vouw mijn armen achter mijn hoofd en met een lichte zucht sluit ik mijn ogen. Alles komt goed. Toch?