Over mijn gezin

Warm water

Door Chief op maandag 22 april 2019 04:48 - Reacties (10)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.644

Weten jullie eigenlijk wat het leukste is aan ouder zijn? Niet die wollige momenten waar je zo vaak over leest. Die eerste lachjes, eerste stapjes en meer van het bewijs dat die roze wolk totaal is overgewaardeerd. Nee lieve lezertjes, het zijn die momenten die je als niet-ouder niet zou meemaken. Ik heb er wel vaker over geschreven, zoals hier en afgelopen weekend was er weer zo’n moment.

Laat ik even bij het begin beginnen. Junior heeft, ondanks dat hij in het bezit is van zijn zwemdiploma C, nog altijd zwemles. Hij zwemt graag en het is een sport waar je fysiek niet slechter van wordt en dus togen wij vrijwel iedere zondagochtend naar de zwembaden van de Chinese High School waar de lessen worden gegeven. “We” zijn in dit geval Junior, de kleine Miss en ik zei de gek. De kleine Miss houdt ook wel van het spatteren in water dus mag zij mee.

Met mijn slaap nauwelijks uit mijn ogen gewreven stap ik dus op zondagochtend om 7:45 op de fiets, ja, u leest het goed: kwart voor acht in de ochtend. Op de fiets, met de jongste achterop. Veel Hollandser kan je het niet vinden in Singapore en het trekt altijd weer bekijks in de buurt. Tien minuten later staan we bij het zwembad en het is daar altijd weer een bonte bedoeling hoor.

Het verbaast me telkens weer hoe die Singaporezen het voor elkaar krijgen om compleet over the top te gaan. In dit geval heeft 96% van de kinderen zo’n soort van thermisch zwempak in alle kleuren van de regenboog, over hun kop getrokken. Sommigen zelfs in felle neon kleuren. Handig als ze ergens in de zee drijven denk ik dan maar. Ik had ze in Nederland nog nooit gezien maar hier lijkt dat de standaard te zijn. Stel je voor dat je kind het koud krijgt. In het zwembad. In het water dat zo'n beetje 16u lang per dag vol in de zon staat. Man, je kan bijna een eitje koken in dat water……

Anyhow, daar gaat het niet om. Het gaat om een jongetje dat voor het eerst zwemles heeft. Een mannetje van een jaartje of vier dat mee mag doen in de jongste groep. Ik sta niet veel verderop met de kleine Miss in het water, mezelf afvragend of we nu niet langzaam gestoofd worden in dat zwemwater als ik zie hoe dat mannetje netjes in de rij staat om te water te gaan. Zijn moeder staat daar nog geen meter vanaf aanmoedigingen te roepen. “You can do it!”, “no need to be scared”, “it’s going to be so much fun!” vliegen ons om de oren.

Ik voel me even een Neanderthaler als ik dan terug denk aan de eerste les van Junior destijds: ”Hup het water in en niet verdrinken hè”. Dan heb ik weer zoveel uit te leggen aan zijn moeder. Jaaaaa, dit soort evenementen ontwaken de oerinstincten in mij hoor! Ik stond nog net niet met mijn vuisten op mijn ribbenkast te kloppen zeg maar.

Enfin, dat mannetje stapt braaf het water in waar zijn coach geduldig op hem staat te wachten. Dat mannetje glijdt dan natuurlijk net even uit van het laatste treetje en gaat kopje onder. De coach heeft hem binnen een seconde boven natuurlijk maar het kwaad is geschied. Brullen natuurlijk, brullen. Dat is ook eng, met je kop onder water als je het niet verwacht. De coach die dat jonge grut gewend is, probeert het mannetje natuurlijk te troosten. Hij praat zachtjes op dat mannetje in maar ik ben binnen gehoorafstand.

De coach krijgt het voor elkaar om het mannetje enigszins te bedaren maar je kan je voorstellen dat die Michael Phelps-in-spé geen trek meer had in zwemles. De andere drie kleutertjes zaten aandachtig te kijken hoe het schouwspel zich zou ontvouwen. Beentjes in het water, handjes naast hun lichaam, een beetje voorover leunend om niets te missen. In een ultieme poging zegt de coach “You can trust me!” tegen dat mannetje.

Even blijft het stil. Het mannetje kijkt de coach strak aan. Samen met de andere drie kleuters kijk ik ademloos toe. Dan komt het. Met alle kracht die het kleine lichaampje machtig is schreeuw het mannetje “But. I. Don’t. Know. Yoooooouuuuuuuuuu!!” en zet het hem op het brullen alsof zijn leven ervan af hangt. Je ziet die andere koters elkaar aankijken en knikken. Verrek, dat joch heeft gelijk! We leggen ons leven in de handen van een vreemde! Complete anarchie. Terwijl de moeder van de hoofdrolspeler het mannetje overneemt van de coach stuiven de andere drie kinderen alle kanten op, richting hun eigen ouders/helpers. Van die les gaat weinig meer komen denk ik.

De kleine Miss kijkt mij met strak met haar oogjes aan. Onze blikken kruisen elkaar. Ik zie haar denken. “Als je het maar uit je hoofd laat, ik heb je navelstreng doorgeknipt” fluister ik haar toe. Ze denkt nu nog harder maar ik voel haar handjes ontspannen. Ik voel wat warms tegen mijn buik. Haar handjes waren niet de enige spieren die zich ontspanden……..

Spanning

Door Chief op maandag 11 maart 2019 01:38 - Reacties (10)
Categorie: Gezin, Views: 2.671

Zo stil mogelijk blijven we zitten op de plek die we zojuist hadden gevonden. Ik voel mijn hart letterlijk kloppen in mijn borstkas en heb moeite om mijn adem te reguleren. Rustig blijven Chief, rustig blijven. Zonder te mediteren lukt het me wonderwel om mijn hartslag enigszins te reguleren. Ik durf nauwelijks te ademen, bang dat ieder geluid opgevangen kan worden.

Zachtjes verschuift mijn partner-in-crime zijn zitvlak. Verschrikt draai ik mijn gezicht naar hem en leg mijn vinger symbolisch op mijn mond. Ondanks de donkere omgeving ziet hij het, krimpt ineen en legt zijn hoofd tussen zijn knieën. Bemoedigend leg ik een arm over zijn schouders. Ook bij hem voel ik de versnelde ademhaling. Ik trek hem naar me toe, hopend dat hij zou kalmeren. Hier hadden we een goede kans, zolang we maar doodstil bleven.

De seconden kruipen voorbij. De ademhaling van ons tweeën is nog steeds sneller dan normaal. De spanning wil niet uit onze lichamen verdwijnen. Stil blijven nu. Toen hoorde ik het ineens. Eerst zachtjes. Thump. Thump. Thump. En weer thump, thump, thump. Ik herkende het geluid uit duizenden. Altijd weer met hetzelfde tempo, altijd weer met dezelfde druk. Thump, thump, thump. Onder mijn arm voel ik hoe mijn makker zich nog kleiner probeert te maken. Ik druk hem nog dichter op mij en ineens…...

“Daar…….DAAR!!”. Sh**. We zijn erbij gelapt! De verrader! Het hoofd van mijn maatje schiet omhoog en kijkt mij aan met dezelfde blik in zijn ogen als ik in mijn ogen heb. Zonder een woord te wisselen houden wij een hele conversatie.
“Zij is het!”
“Ja”
“Zij heeft ons verraden!!”
“Ja”.
We weten allebei dat er maar één iemand is die zou kunnen weten waar we ons verscholen hadden. Er was maar één persoon die ons had kunnen volgen. Een persoon. Verraad.

Terwijl door de steeds oplopende temperatuur het zweet van onze voorhoofden gutst denk ik koortsachtig na. We konden niet weg. Niet met z’n tweeën. Ik neem de enige beslissing die ik kon nemen. Gehaast duw ik hem nog een beetje naar achteren, verstop hem nog een beetje extra onder de kleding. Ik knijp nog snel in zijn schouder en leg weer mijn vinger tegen mijn lippen, een aanblik die hij met zijn grote ogen opvangt. Stil zijn. Blijf stil.

Thump, thump, thump. Het geluid werd luider, met in de kielzog een ander geluid. Lager gewicht, sneller ritme. De verrader.
Dan gooi ik de schuifdeur die tussen onze schuilplek en geluiden stond open. Ik spring uit mijn benarde positie en doe de schuifdeur weer snel terug. “Daar, daar!” wijst de Miss naar mij terwijl ze opgewonden op en neer springt. “Kom er maar uit Junior”, zegt de Mrs “ik zag je voetje onder mijn jurken. En doe voorzichtig, ze zijn net gestreken”.

“Daar, daar!” schreeuwt de jongste op haar luidst nu terwijl Junior uit onze kledingkast komt gekropen. “Tellen!” roept de Miss. De verrader.


Inderdaad lieve Tweakers, soms moet je dingen in je leven wat spannender maken dan het is. Ik ben inmiddels de veertig gepasseerd, heb meer verantwoordelijkheden (zeggen ze) en dan kan je niet meer altijd YOLO’nd het leven door. Dat is helemaal niet erg, je leven wordt er niet slechter op. Het is alleen anders dan vroeger. Je gaat niet meer parachute springen (nooit gedaan) of bungy jumpen zonder koord (ook nooit geprobeerd). Nee, je zoekt de thrills van het leven in andere dingen.

Van de week nog, toen kreeg ik weer zo’n opwelling. Dat ik even uit de ban wilde springen, even gek doen. Ongeveer een jaar geleden heb ik uit luiigheid een elektrische step gekocht. Het is nog geen kilometer van ons huis naar het metrostation maar het hoogteverschil wat je binnen die kilometer moet overbruggen is aanzienlijk. Als ik van huis ga dan gaat het omlaag, geen enkel probleem. Het is pas vervelend op de terugweg als ik diezelfde helling omhoog moet bij 30+ graden als de zon midden op je bolletje schijnt.

Die elektrische scooter dus. Netjes met de benodigde sticker als bewijs dat het apparaat straat legaal is wat sinds twee maanden verplicht is. Dat ding heeft drie versnellingen: in de eerste versnelling gaat die niet harder dan 10km/u, in de tweede niet harder dan 15 km/u en in de derde is de snelheid gemaximaliseerd op 20 km/u. Normaal rijd ik in de derde versnelling naar beneden en gebruik netjes de rem omdat de helling hard omlaag loopt. Nou moet je niet denken dat ik zo’n law-abiding citizen ben hè! Nee, ik rijd zonder helm, zo’n kwajongen ben ik dan ook wel weer!

Afijn, die bewuste ochtend waar ik weer op zo’n opwelling had liet ik het gewoon gaan. Omlaag in de derde versnelling maar niet de rem gebruiken! De snelheidsmeter liep rap op: 21, 22 en zelfs 23km/u! Als ik niet zoveel wax in mijn haren had gehad die ochtend (don’t ask maar ik geef jullie een hint: Miss!) had ik de wind door mijn haren kunnen voelen blazen. Van pure opwinding riep ik “Whhooooo hooooo!” waardoor rondvliegende insecten vrije doorgang hadden naar mijn spijsverteringskanaal. Dat was een puur organisch, proteïnerijk en niet geheel onbelangrijk: vooral gratis, ontbijt.

Desondanks vloeide de adrenaline rijkelijk door mijn lichaam, voelde ik mij onverslaanbaar en gewichtloos. Een machtig gevoel die als sneeuw voor de tropische zon verdween toen een kind van een jaar of 7-8 achteloos op zijn fiets, waarbij hij ook nog eens maar één hand aan het stuur had, voorbij vloog alsof ik stil stond.

Leuker kunnen we het niet maken, wel spannender.

Gebruikersreview: update

Door Chief op maandag 4 maart 2019 01:27 - Reacties (20)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.264

Een tijd geleden heb ik korte gebruikersreviews geschreven voor de modellen Junior hier en Miss hier. Ondertussen zijn we weer een jaar verder en wil ik mijn opgedane ervaring met jullie delen, met name de constatering van enkele gebreken, waarvan hieronder akte.

Hoewel de Miss een nieuwer model is dan de Junior zal ik meteen met de deur in huis vallen: de nieuwere Miss heeft veel meer last van bugs dan de oudere Junior. De OS’en van beiden worden continue voorzien van nieuwe updates dankzij de kunstmatige intelligentie die aan boord is (of in sommige gevallen: het gebrek daar aan) maar desondanks blijft de Command.txt file van de Miss zichzelf wissen. Je kunt hoog en laag springen maar zonder de Command.txt weigert de Miss te reageren op iedere voice command die je maar kan bedenken. Ik heb het bestand in alle mogelijke talen herschreven maar helaas zonder blijvend succes. Geschreven commando’s heeft nog geen enkele nut voor dit model omdat de kunstmatige intelligentie er jaren over doet om een “Read” module te compileren.

Op zulke momenten kan je een beter een hartverzakking voorkomen door geduldig te wachten tot het bestand zichzelf weer compileert. Ja, dit bestand verwijdert zichzelf en verschijnt weer op een magische manier en schijnbaar op de meest willekeurige momenten. Ik heb enige correlatie ontdekt tussen het geven van extra suiker en het weer verschijnen van Command.txt maar 100% zekerheid geeft het zeker niet. Het is allicht voor diegenen die met hetzelfde probleem kampen het proberen waard. Wel oppassen: overmatig gebruik van deze truc kan leiden tot versnelde slijtage van enkele componenten in de toekomst dus garantie tot aan de voordeur.

Ook de “Sleep” modus van de Miss toont al vanaf het begin kuren. Bij het Junior model is het een kwestie van het invoeren van de gewenste tijden dat het in “Sleep” modus moet en hoef je op de gezette tijdstippen alleen maar te denken aan de “Sleep” modus en de Junior gaat hop, de Sleep modus in. Dit is bij de Miss dus geenszins het geval. Ten eerste kan je klikken wat je wilt maar de Miss lijkt zich aan een compleet ander schema te houden dan wat je vooraf had geprogrammeerd. Met name in het eerste jaar was dit het geval. Of dat nog niet erg genoeg was sprong de Miss spontaan vanuit de Sleep modus binnen een tel in Turbo modus met alle gevolgen van dien.

Dan de voeding. De Junior is helemaal niet kieskeurig wat dat betreft. Groene stroom of niet, de Junior blieft het allemaal zolang het wattage maar voldoende is. Bij de Miss kan je groene stroom vergeten, mengen met ander soort stroom tot de groene stroom verwaterd is tot minder dan 1% maar nee hoor, opladen wil de Miss niet. Daarentegen vreet de Junior dusdanig meer stroom dan de Miss dat wij het sterke vermoeden hadden dat de Junior lekken had. We hebben zes jaar lang gezocht maar lekkage hebben we tot op heden niet kunnen ontdekken dus misschien is het nieuwere model Miss wel energiezuiniger wat weer enigszins strookt met het feit dat de Miss niet op te laden is met groene stroom.

Als laatste, en dit heeft niet zozeer met de Miss/Junior te maken als wel met de Mrs: de hoeveelheid accessoires voor de Miss! Het begint schrikbarende vormen aan te nemen met dito rekeningen! De creditcard rekening alleen al is tegenwoordig drie A4-tjes lang…… Of dat de reden is of niet, de relatie met de Mrs. is wel veranderd sinds de komst van de Junior en daarna de Miss. Voor die tijd stond de Mrs met stip op één op mijn ranglijst met belangrijkste mensen in mijn leven maar ik zeg het je: sinds die twee er zijn gooi ik zonder er ook maar over na te denken de Mrs op een landmijn als dat de Junior en de Miss zou beschermen van enige schade. Het is dat jullie dat ook weten.


////////////////////////

Nou lijkt het natuurlijk allemaal kommer en kwel als je het zo leest maar laat ik het meteen nuanceren: hier schrijft een zeer trotse eigenaar, voor zover je als eigenaar van een Miss dan wel Junior kunt spreken dan hè. Zoals gisteravond nog, na het avondeten. Ik zit uit te buiken in mijn favoriete recliner stoel. Je kent het wel: rugleuning naar achteren, voetensteun omhoog, pootjes erop, boekje erbij nog een laatste kopje koffie voor de dag. Zon die langzaam zakt, de ventilator die zachtjes zoemt. Heerlijk.

Je steekt dan even heel langzaam je ogen boven het boekje uit en je ziet de Miss samen met de Junior netjes in de hoek met de klei in de weer zijn. Elkaar verschillende kleuren klei aangevend, de Junior die de Miss helpt met een vormpje. Samen een meer-laags klei taart “bakken”. Geen moord, geen brand, geen drama’s. Je ziet de Mrs ditzelfde beeld gelukzalig aanschouwen. Vervolgens laat je je ogen weer heel langzaam zakken zodat je het zojuist aanschouwde beeld niet verstoort en je lippen zich spontaan en onbewust zich vormen tot de meest gelukzalige glimlach.

Of een paar weken eerder waar we te horen kregen dat de huidaandoening van de Miss serieuzer is dan aanvankelijk gedacht. Dat die aandoening wordt verdacht van relaties met auto-immuun ziektes, juist, een soortgelijke aandoening die de Mrs ook heeft. Dat je kleine wereld dan even in elkaar stort omdat je weet dat je met zo’n jong exemplaar een heel medisch traject door moet om het, hopelijk, uit te sluiten maar dat je dan even naar diezelfde dreumes kijkt die stoer een sticker uitzoekt na een prik. Diezelfde dreumes die zoveel op haar moeder lijkt dat ik gesterkt wordt door de gedachte dat ze dan ook net zo sterk zal zijn als haar moeder. Misschien wel sterker zelfs.

Of wanneer ik denk aan mei, als ik voor twee weken naar de VS moet/mag. Een week voor werk, één week voor mezelf naar Sin City. Dat, hoeveel zin ik ook in Las Vegas heb, de gedachten dat ik die twee opdonders voor twee weken moet missen mij ook helemaal week maken. Dat ik dan een extra lege koffer moet meenemen zodat ik de online kooplust van de Mrs ook weer mee terug kan nemen we graag voor lief.

Juist dat soort momenten lieve lezers, dat soort momenten zijn voor mij alles bepalend. Dus laat je vooral niet door mijn broddelwerk ontmoedigen om zelf een Miss/Junior te proberen te scoren. Denk er wel heel goed over na, probeer voor zover mogelijk te beseffen en begrijpen waar je aan begint maar ik verzeker jullie: een groter avontuur dan dat ga je niet beleven. Zelfs niet met de Uncles.

Tijd voor een CBM!

Door Chief op maandag 25 februari 2019 07:46 - Reacties (22)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.729

Zo lieve Tweakertjes, de afgelopen weken heb ik jullie mogen vervelen met toch wel een lang vervolgverhaal. Je zou bijna denken dat ik geen leven heb. Is overigens ook zo, daar zorgen de twee koters vol overgave wel voor. Andere ouders zullen dit denk ik wel herkennen: het maakt niet uit of je een goede of slechte dag hebt gehad, je kinderen hebben daar maling aan en willen gewoon aandacht van hun ouder.

De jongste is wat dat betreft nog lekker makkelijk: een beetje spelen met klei, beetje ravotten in het zwembad of stukje fietsen. Of ja, fietsen. Ondergetekende beklimt met de tong op de grond heuvel na heuvel – lekker dan, hebben we natuurlijk het enige heuvelachtige gebied in Singapore gekozen als woonplaats - terwijl de miss hoogst comfortabel rondkijkt vanuit het Koninklijke Zitje achterop, vaker wel dan niet met een koekje in haar knuistje. Jaloers kijk ik dan naar Junior die schijnbaar moeiteloos voor me uit raast. Was ik vroeger ook zo energiek? Ik kan me dat absoluut niet voorstellen.

Junior laat zich niet zo makkelijk afschepen. Nee, meneer heeft de vreugde der Bordspellen ontdekt. Monopoly en met name Kolonisten van Catan zijn in trek bij onze 6-jarige. Nou zou je zeggen, Chief jongen, wat zeur je nou? Bordspel! Lekker lui op een stoel zitten, kop koffie erbij, hoe moeilijk kan dat nou zijn? Laat ik het zo zeggen: alles, maar dan ook werkelijk waar ALLES wat je je kroost leert ontploft vroeger of later in je gezicht. Laat ik een voorbeeld noemen. Junior kent de basale regels van het genoemde Kolonisten van Catan prima. Hij onthoudt ook welke kaarten die IK heb ontvangen, speelt dan vrolijk een Ridder om dan triomfantelijk te zeggen dat alle drie mijn grondstoffen die ik in mijn hand heb hout zijn. Ben ik dan mooi klaar mee.

Maar gelukkig is de finesse van onderhandelen nog lastig voor hem. Hij kan dus vrolijk roepen “Papa, ik geef jou drie granen in ruil voor hout”. Dan leg ik, voor de zoveelste keer uit, dat hij niet meteen zo’n hoog bod moet doen. “Begin met het aanbieden van één graan” leg ik dan uit “misschien zegt papa dan wel ja”. (Papa zegt natuurlijk nooit ja maar dat terzijde). Hoe dat dan in mijn gezicht ontploft?

Wel, bedenk jullie dat ik inmiddels de “tenminste houdbaar tot” datum ben gepasseerd. Dat betekent dat ik op zich nog wel te gebruiken ben maar het beste is er eigenlijk wel vanaf. Op zondagmiddag ben ik dan meestal ook wel helemaal op en doe dan graag een dutje als de jongste ook haar dutje doet. Junior maakt daar altijd dankbaar gebruik van door mijn zwakste moment aan te grijpen om te vragen of hij op de Wii mag. Hmmmm…dutje doen of pedagogisch correct antwoord geven? Dutje doen wint. Elke keer weer.

Dan mag Junior op de Wii en vraagt hij zoals altijd hoe lang. Nou ja, een uurtje dutten is wel het minste wat ik nodig heb dus dat is ook mijn antwoord: een uurtje. Zegt meneer cynisch: “was maar met een half uurtje begonnen papa, dan had ik misschien ook wel ja gezegd”. Dus dat.

Als je dan denkt dat het mij beter af gaat met de Mrs, vergeet dat ook maar snel. En dan te bedenken dat ik vrijwel ALLES voor haar overheb! Zo is haar gezondheidstoestand helaas verslechterd. Ergens in het vorig kwartaal kreeg ze weer een tinteling in haar nog enige werkende hand. Een tinteling die ze herkende en de vorige keer tot een hersenoperatie leidde. Jawel hoor, op de MRIs waren verhardingen te zien in enkele bloedvaten. Minuscuul maar desalniettemin een slecht teken. We zijn zelfs naar Nederland terug gevlogen om haar neuroloog aldaar te bezoeken. Die gaf dezelfde voorzichtige conclusie als de neuroloog in Singapore wat simpelweg inhoudt dat haar ziekte inderdaad progressief is. Iedere bezoek aan de arts, daar ben ik bij. Ik houd haar hand vast als we de uitslag te horen krijgen, ik bied mijn schouder aan als ze moet huilen. Miljaar, dat zou toch wel moet betekenen niet?

Zou je denken hè. Zo min als mijn vrouw zich door de ziekte laat kennen, zo min toont ze haar dankbaarheid. Zo had ik een maand geleden op mijn werk een bijeenkomst. We hadden een nieuwe zorgverzekering voor medewerkers en aangezien die ook je “dependents”, dus je echtgenote en/of kinderen, dekken waren de echtgenoten en echtgenotes van de werknemers ook uitgenodigd. In de verzekeringspolis zit ook een overlijdensrisico dekking. Deze dekking betaalt uit op het moment dat de verzekerde, in ons geval ik, komt te overlijden met uitzondering van zelfmoord. De hand van mijn vrouw gaat de lucht in. Of zelfmoord enige uitzondering tot uitkering is? Ja, luidt daarop het antwoordt. Moord wordt dus WEL uitgekeerd vraagt mijn vrouw? Ook daarop luidt het antwoord ja.

Enough said?

Gelukkig zijn er ook nog positieve dingen in mijn leven lieve Tweakers! Zo was ik tot mijn vreugde rn dankzei jullie allen wederom genomineerd voor de Tweaker Awards in de categorie “User-reviewer”! Dat ik uiteindelijk, net als voorgaand jaar, op een straatlengte achterstand vijfde ben geworden drukt die vreugde geenszins en gaan we op de dezelfde vrolijke manier door met bloggen. Nou ja, in ieder geval tot die overlijdensrisico dekking tot uitkering komt hè.

Op een nacht

Door Chief op woensdag 18 juli 2018 09:06 - Reacties (19)
Categorie: Gezin, Views: 6.688

Hmmm…het is nog best donker. Zou het dan nog nacht zijn? Doet er niet toe, ik heb dorst. Natuurlijk heeft er weer niemand een fles water naast mijn bed gelegd, alsof ik niet zelf mijn drinken kan pakken. Pffffff, ik ben niet achterlijk of zo en als dat zo is dan is dat hun schuld. Ze hadden mij best wel vaker mogen waarschuwen als ik iets wilde proberen maar dan op mijn kop knalde. Heeft mij echt wel wat IQ punten gekost hoor! Gelukkig ben ik nog wel mooi!

Nou ja, jullie hebben er zelf om gevraagd. Hoe heet ze ook alweer? Oh ja: “MAMA? MAAAAAAMMMAAAAAA”….…”MAAAAAAAMMMMMAAAAAA!!”. Oh, wacht. Die is de vorige keer bij mij geweest dacht ik en volgens mij komen ze om en om. Nu is het zeker die vent aan de beurt. Die heeft ook al zo’n belachelijke naam. Wie dat ooit verzonnen heeft?! Wat was het? “PAPA, PAPA, PAPA” ……. “PAAAAAAAAAAAAAAPPPAAAAA!!!!”.

Jeetje, ik wist dat ze oud waren maar blijkbaar dus ook al slechthorend. Of willen ze mijn geduld testen? Ik weet heus wel dat ze de babyfoon aan hebben hoor. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Zo, even keeltje schrapen en mezelf schrap zetten hoor. *HUIL, KRIJS, SCHREEUW, NOG MEER GEHUIL*. Phoehee, ik word er nog moe van ook nog! Kijk aan, ik heb er zelfs nog wat traantjes uit weten te persen! Hier met die Oscar!

Ah, daar hoor ik iets. Ho! Rustig met die deur jij! De vorige keer liet je die deur ook al tegen de muur knallen. Dadelijk maak je die andere jongen die in de kamer naast de mijne slaapt nog wakker en dan wil die natuurlijk ook weer aandacht. Aansteller. Hoe heet die ook alweer? Broer? Gor gor? Jullie noemen hem ook de hele tijd anders. Hoe moet ik dan nou allemaal onthouden.

Genoeg over hem. Ha! Ik zie al de fles in je handen! Kom maar op! Ja, ik heb dorst ja. Dat hoef je me toch niet te vragen? Je weet dat ik je daar geen antwoord op geef. Geef hier. *Slurp*. WAT IS DIT?!?! WATER?! Ben je nu helemaal betoeterd? Wat is dit voor onzin? Blasphemy! Ja ik wil dat je mij oppakt ja. Denk je dat ik hier voor de lol met mijn armen in de lucht zit. Vort, pak me maar op. Pak ook gelijk de fles die ik op de vloer heb gemikt.

Wacht eens even, die luier is wel vol zeg. Nu voel ik het op mijn zachte billen. Oh ja, hier reageer jij wel goed op. “Nat, nat!”. Ja, ik ben nat ja. Halllllooooooooo. Moet ik het voor je spellen? Goed zo, pak maar een nieuwe luier uit de kast en verschoon mij even. Het duurde wel even voordat je dat begreep hè? Je bent niet bepaald een Einstein, wel? En nu hop naar beneden, melk halen jij! Ik geef je een hint: “Milk, Milk!”. Makkelijker dan dit kan ik het echt niet voor je maken hoor.

Jaaaaaa, doe maar zachtjes die trap aflopen met mij op je arm. Loop je wel voorzichtig? Je ziet er niet heel wakker uit en ik heb geen zin om weer een paar IQ punten kwijt te raken door jouw gekluns. Ja, heel goed, daar is het knopje voor het licht in de keuken. Nu die fles maken want dan kan ik weer naar bed. Ik heb wel mijn beautyslaapje nodig hè, je kan niet jong genoeg beginnen met aan je huidje te denken! Daar is die mevrouw die naast jou ligt vorstelijk te laat mee maar dat is niet mijn probleem. Behalve als ze weer met me wil knuffelen maar daar wil ik het nu niet over hebben. Klaar? Ein-de-lijk!!

Ja, leg me maar neer. Hier die fles. Kom dan. Je ziet toch mijn grijpende handjes? Wat, is het te donker voor je? Wil je het licht niet aandoen omdat je bang bent dat ik helemaal wakker word? Ik BEN wakker, gek! Hoe had ik je anders kunnen roepen? Echt, hoe die andere jongen die hier woont zolang heeft overleefd is mij een compleet raadsel.

*Slurp, slurp, slebber*. Ahhhhh, dat was lekker. Jammer dat het zo lang duurde en dat de melk niet geheel op de temperatuur is die ik wilde hebben maar ik zal het deze keer door de vingers zien. Wil je nog het muziekje aanzetten? Zo ja. Goed zo, ditmaal zonder dat ik er om hoef te vragen. Nu nog zachtjes….wat doe je nou weer? Wil je die kusjes alsjeblieft voor jezelf houden? Hallo…..!!

God zij dank, die is weer weg. Jammer dat ik hem nodig heb voor wat melk. Door elke keer die vieze kusjes ga ik mij toch afvragen of dat het de melk waard is. Daar moet ik toch maar over nadenken. Niet nu. Ah, lekker deuntje. Waar is mijn knuffel? Hebbes! Nog even lekker aan sabbelen. *geeuw*. En nu, beautyslaapje en hopelijk droom ik niet over die vieze kusjes.