Over mijn gezin

Op een nacht

Door Chief op woensdag 18 juli 2018 09:06 - Reacties (19)
Categorie: Gezin, Views: 5.969

Hmmm…het is nog best donker. Zou het dan nog nacht zijn? Doet er niet toe, ik heb dorst. Natuurlijk heeft er weer niemand een fles water naast mijn bed gelegd, alsof ik niet zelf mijn drinken kan pakken. Pffffff, ik ben niet achterlijk of zo en als dat zo is dan is dat hun schuld. Ze hadden mij best wel vaker mogen waarschuwen als ik iets wilde proberen maar dan op mijn kop knalde. Heeft mij echt wel wat IQ punten gekost hoor! Gelukkig ben ik nog wel mooi!

Nou ja, jullie hebben er zelf om gevraagd. Hoe heet ze ook alweer? Oh ja: “MAMA? MAAAAAAMMMAAAAAA”….…”MAAAAAAAMMMMMAAAAAA!!”. Oh, wacht. Die is de vorige keer bij mij geweest dacht ik en volgens mij komen ze om en om. Nu is het zeker die vent aan de beurt. Die heeft ook al zo’n belachelijke naam. Wie dat ooit verzonnen heeft?! Wat was het? “PAPA, PAPA, PAPA” ……. “PAAAAAAAAAAAAAAPPPAAAAA!!!!”.

Jeetje, ik wist dat ze oud waren maar blijkbaar dus ook al slechthorend. Of willen ze mijn geduld testen? Ik weet heus wel dat ze de babyfoon aan hebben hoor. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Zo, even keeltje schrapen en mezelf schrap zetten hoor. *HUIL, KRIJS, SCHREEUW, NOG MEER GEHUIL*. Phoehee, ik word er nog moe van ook nog! Kijk aan, ik heb er zelfs nog wat traantjes uit weten te persen! Hier met die Oscar!

Ah, daar hoor ik iets. Ho! Rustig met die deur jij! De vorige keer liet je die deur ook al tegen de muur knallen. Dadelijk maak je die andere jongen die in de kamer naast de mijne slaapt nog wakker en dan wil die natuurlijk ook weer aandacht. Aansteller. Hoe heet die ook alweer? Broer? Gor gor? Jullie noemen hem ook de hele tijd anders. Hoe moet ik dan nou allemaal onthouden.

Genoeg over hem. Ha! Ik zie al de fles in je handen! Kom maar op! Ja, ik heb dorst ja. Dat hoef je me toch niet te vragen? Je weet dat ik je daar geen antwoord op geef. Geef hier. *Slurp*. WAT IS DIT?!?! WATER?! Ben je nu helemaal betoeterd? Wat is dit voor onzin? Blasphemy! Ja ik wil dat je mij oppakt ja. Denk je dat ik hier voor de lol met mijn armen in de lucht zit. Vort, pak me maar op. Pak ook gelijk de fles die ik op de vloer heb gemikt.

Wacht eens even, die luier is wel vol zeg. Nu voel ik het op mijn zachte billen. Oh ja, hier reageer jij wel goed op. “Nat, nat!”. Ja, ik ben nat ja. Halllllooooooooo. Moet ik het voor je spellen? Goed zo, pak maar een nieuwe luier uit de kast en verschoon mij even. Het duurde wel even voordat je dat begreep hŤ? Je bent niet bepaald een Einstein, wel? En nu hop naar beneden, melk halen jij! Ik geef je een hint: “Milk, Milk!”. Makkelijker dan dit kan ik het echt niet voor je maken hoor.

Jaaaaaa, doe maar zachtjes die trap aflopen met mij op je arm. Loop je wel voorzichtig? Je ziet er niet heel wakker uit en ik heb geen zin om weer een paar IQ punten kwijt te raken door jouw gekluns. Ja, heel goed, daar is het knopje voor het licht in de keuken. Nu die fles maken want dan kan ik weer naar bed. Ik heb wel mijn beautyslaapje nodig hŤ, je kan niet jong genoeg beginnen met aan je huidje te denken! Daar is die mevrouw die naast jou ligt vorstelijk te laat mee maar dat is niet mijn probleem. Behalve als ze weer met me wil knuffelen maar daar wil ik het nu niet over hebben. Klaar? Ein-de-lijk!!

Ja, leg me maar neer. Hier die fles. Kom dan. Je ziet toch mijn grijpende handjes? Wat, is het te donker voor je? Wil je het licht niet aandoen omdat je bang bent dat ik helemaal wakker word? Ik BEN wakker, gek! Hoe had ik je anders kunnen roepen? Echt, hoe die andere jongen die hier woont zolang heeft overleefd is mij een compleet raadsel.

*Slurp, slurp, slebber*. Ahhhhh, dat was lekker. Jammer dat het zo lang duurde en dat de melk niet geheel op de temperatuur is die ik wilde hebben maar ik zal het deze keer door de vingers zien. Wil je nog het muziekje aanzetten? Zo ja. Goed zo, ditmaal zonder dat ik er om hoef te vragen. Nu nog zachtjes….wat doe je nou weer? Wil je die kusjes alsjeblieft voor jezelf houden? Hallo…..!!

God zij dank, die is weer weg. Jammer dat ik hem nodig heb voor wat melk. Door elke keer die vieze kusjes ga ik mij toch afvragen of dat het de melk waard is. Daar moet ik toch maar over nadenken. Niet nu. Ah, lekker deuntje. Waar is mijn knuffel? Hebbes! Nog even lekker aan sabbelen. *geeuw*. En nu, beautyslaapje en hopelijk droom ik niet over die vieze kusjes.

Bedelen

Door Chief op woensdag 13 juni 2018 11:38 - Reacties (18)
CategorieŽn: Gezin, Werk, Views: 5.733

Nee nee, het is niet dat huize Chief inmiddels moet overleven middels bedelen hoor dus maak je geen onnodige zorgen. Ik ben echter wel met de startup waar ik vanaf begin augustus in dienst ga op pad geweest om meer investeerders warm te maken om het beoogde kapitaal bij elkaar te schrapen. Daarvoor had ik een week vrij genomen van mijn huidige werkgever en in die week heb ik samen met soon-to-be collega’s prospects gesproken in Hong Kong, Shanghai, Kuala Lumpur, Tokyo, Beijing, Singapore en Bangkok. In die week heb ik ook meer dan eens gemerkt dat de wereld der start ups voor mij een compleet nieuwe, en vaker dan mij lief is, onbekende wereld is.

Zo spraken wij prospects met verschillende achtergronden zoals beursgenoteerde financiŽle instellingen, professionele venture capitalists en zelfs individuen die honderden miljoenen dollars op hun naam hebben. Hoewel ze dus erg verschillende achtergronden hebben delen ze ťťn gemene deler: they don’t give a f*** about numbers. Ergens viel mij dat tegen. Ik ben al jarenlang werkzaam in de financiŽle sector bij gerenommeerde en beursgenoteerde namen waar ik waarderingen van bedrijven en financiŽle instrumenten zowel in de theorie als in de praktijk heb mogen toepassen en dus dacht ik dat ik een solide kennis had opgebouwd die nu goed van pas zou komen. Wel, ik kan je vertellen dat die kennis net zoveel waard was als zand in de Sahara.

Dat zeg ik enigszins gechargeerd maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het met name in de eerste en tweede gesprekken veel meer ging om de kwalitatieve dan de kwantitatieve aspecten. Wat maakt ons uniek, is ons model makkelijk te repliceren door anderen, wat maakt ons geschikt om dit bedrijf te leiden, hoe makkelijk is dit model te schalen. Zo maar een greep van de kwalitatieve vragen die wij kregen. Ik schat in dat wij in die 7 dagen nog geen 10 vragen over de cijfers hebben gehad, laat staan over de waardering van het bedrijf.

Misschien komt dat wel omdat de professionele bedrijven dermate vaak met het bijltje gehakt hebben dat zij de cijfers heel makkelijk zelf kunnen analyseren en verifiŽren en onze uitleg daarover niet nodig hebben terwijl de individuen die wij spraken juist intuÔtief handelden. Heel zeker weet ik het niet maar het lijkt mij een plausibele verklaring, voor zover die bestaat.

Komen we nu bij de titel van deze blog want voor mij voelde die week aan alsof ik aan het bedelen was. Ik heb namelijk altijd aan de “buy” side gewerkt binnen financiŽle instellingen en voor het eerst was ik hier een keiharde salespitch aan het doen en echt, dat was niet makkelijk! Ik voelde mij niet ongemakkelijk maar het was wel een nieuw gevoel maar wellicht nog belangrijker, enorm leerzaam! Ben er nog niet over uit of ik dat nou echt leuk vond of niet maar het er ging een wereld voor mij open en ik voel mij weer een starter terwijl ik nu toch wel een redelijk senior positie bekleed.

De week was ook wel loodzwaar: je probeert zo geconcentreerd mogelijk te zijn bij ieder gesprek om het allerbeste beentje voor te zetten en het vele reizen hakte er ook in wel ondanks dat we niet heel veel tijdzones hoefden te overbruggen. Ik was dan ook blij dat ik aan het einde van die week weer thuis was waar het leven toch wel een stuk overzichtelijker is. Zo was het eerste dat Jr tegen mij vertelde dat hij zo uitkeek naar zijn aanstaande verjaardagsfeestje. Hij verkondigde ook dat hij het erg leuk zou vinden als wij zijn cadeau zouden verstoppen en dat hij dan dat cadeau moest gaan zoeken. Oh, een schatkaart moest er natuurlijk ook zijn! Ja, een schatkaart met “clues” zoals hij dat zo mooi zei.

Nog geen minuut na zijn verzoeken kwam hij alweer bij zijn ouders. Hij wilde toch liever niet dat wij het cadeau op de badkamer zouden verstoppen omdat het zo kon stinken als papa gepoept had (ik ontken niets). Liever ook niet in de tuin want daar waren de laatste tijd veel muggen. Ook niet in de keuken ging hij verder want aunty J (onze helper) maakte die altijd zo schoon en dan zou ze het cadeau zo maar eens kunnen weggooien!! Stel je voor!

Hij wilde weer verdergaan met het elimineren van de volgende kamer (ik gok die van zijn zusje) maar ik onderbrak hem maar door te vragen of we het dan maar op zijn slaapkamer moesten verstoppen? Dat idee werd door Jr met volle enthousiasme omarmd en tevreden stapte hij weer richting zijn Lego om verder te spelen. Vrouwlief en ik keken elkaar aan en barstten in lachen uit. Heb ik tenminste toch nog ťťn idee weten te verkopen die week.

Voetbalvader

Door Chief op maandag 23 april 2018 07:23 - Reacties (11)
Categorie: Gezin, Views: 3.248

“De morgenstond heeft goud in de mond”. Nou lieve Tweakertjes, als dat waar zou zijn dan zou ik meer goud in mijn mond hebben dan Mr.T in zijn hoogtijdagen aan zijn nek had hangen. De goudsmeden in mijn geval zijn onze twee belhamels, Jr en Miss die min of meer om de beurt voor zessen ons proberen te wekken waarbij de ťťn wat subtieler te werk gaat dan de ander.

Jr weet dondersgoed dat hij zijn ouders niet wakker mag maken, daar is immers de wekker voor hebben we hem al talloze keren uitgelegd. Dat doet hij dus ook niet (meer), althans niet opzichtig. Hij heeft inmiddels een heel arsenaal aan semi-verdekte methodes ontwikkeld: even de deur van het toilet iets te hard dicht gooien, zijn bak met lego laten vallen, een beker water laten vallen. Afijn, alles wat maar voldoende geluid maakt om zijn geliefde vader en moeder uit hun slaap te krijgen.

Miss doet het op een veel minder creatieve doch net zo effectieve manier. Die roept gewoon om papa aangezien deze haar in de ochtend uit haar commode haalt. “Papa”…..”paaapaaaaa”……”PPAAAAAAPAAAAA”. De babyfoon uitzetten heeft geen zin. Zoals in een eerdere blog vermeld is dat kind in staat een ongekend hoog aantal decibel te produceren en schroomt ze niet om dit talent, als je dat zo mag noemen, in te zetten.

Jullie begrijpen natuurlijk dat de wekker op mijn telefoon al maanden niet is aangezet. Aan het begin zette ik deze nog wel in de hoop dat de kinderen eens op een Christelijke tijd wakker zouden worden maar op den duur gooit zelfs een rasoptimist als ik de handdoek in de ring. Nee, van die Duracell batterijen valt niet te winnen. Kansloos.

Over Duracell batterijen en kinderen gesproken, ik was vorige week een halve dag coach tijdens het jaarlijkse voetbaltoernooi van Jr’s school waarbij ik de coach was van het team van mijn zoontje: kleuters van groep 1 en 2 bij elkaar. Er waren genoeg aanmeldingen om vier teams van vijf te vormen en dus werd er besloten om een poulevorm te spelen waarbij alle teams het tegen elkaar mochten opnemen. Drie wedstrijden van 15 minuten ieder en God wat heeft mijn team hun best gedaan!

Van de eerste tot en met de laatste minuut was het volle gas gaan met de kinderen, drie wedstrijden lang. Tien kleuters, opgehoopt in een straal van een meter van een bal, schoppend tegen alles wat bewoog en dat is dus inclusief bal, voeten, benen en scheidsrechters. Volledig opgeslokt door het spel en spelend alsof hun leven ervan af hing. Het waren allemaal vechtertjes.

Toegegeven, mijn team was natuurlijk enorm in het voordeel dankzij de sterke tactische aanwijzingen die ik het team voor iedere wedstrijd gaf:
“Jongens, dit is de bal” en ik hou de bal in mijn handen. Vijf kinderen die begrijpend knikken.
“Dat is hun doel” en ik wijs naar het doel van de tegenstander. Vijf paren ogen volgen hoopvol mijn wijsvinger.
En dan als klapper:
“Deze bal moet in DAT doel.”

Ik verwacht dan ook ieder moment een telefoontje van Mourinho om diens assistent te worden. De uitslagen die mijn team neer hebben gezet liggen namelijk ook volledig in lijn met de speelstijl van deze Portugees: 1-0,0-0,1-0 en 0-0. De nul hebben we het ge-he-le toernooi vast weten te houden. Met een puntenaantal van 8 punten en een fenomenaal doelsaldo van twee voor en nul tegen mocht het team de beker de lucht inhouden.

Mijn eerste stappen in het bestaan van voetbalcoach zijn gezet en de eerste prijs mag ik bijschrijven op mijn palmares en met deze woorden beŽindig ik deze blog: de telefoon gaat.

Vakantie

Door Chief op maandag 16 april 2018 04:23 - Reacties (14)
CategorieŽn: Familie, Gezin, Views: 2.705

Zooooo, daar zijn we weer! Lekker tijd kunnen besteden met mijn gezin na een week vakantie in AustraliŽ. Perth om meer precies te zijn. Is toch een uurtje of drie minder lang vliegen dan de meer populaire bestemmingen Sydney/Melbourne en aangezien dit de eerste vlucht voor de kleine miss van 14 maanden zou worden hebben we het nog redelijk beschaafd gehouden qua vliegtijd. Ze deed het echter voorbeeldig dus vrouwlief is al begonnen met het zoeken naar een bestemming die verder weg ligt. Ik vind alles best zolang het maar geen Nederland is, no offence :)

Persoonlijk vind ik Perth vooral een vakantiebestemming voor gezinnen met kleine kinderen. Hoewel de stad enorm groeit vind ik het geen bruisende stad met een geweldig nachtleven waar je als jong persoon normaliter op zoek naar bent. Veel winkels zijn na zessen gesloten en ook op zondagen is het zoeken naar winkels die open zijn. Je mist de vibe van een metropool. Wat ze daarentegen wťl hebben zijn enorme openbare speeltuinen met prachtig uitzicht over de zee en/of stad, talloze brandschone stranden ťn een prachtige omgeving. Surf op een plank van de duinen in Lancelin, ga wijntjes proeven in Swan Valley, wandel door King’s park, neem een boot naar Rottnest Island of bezoek de markt in Fremantle om maar een paar dingen te noemen. Hoewel het vrij compact is qua gebied is een (huur)auto wel erg aan te raden. We hebben veel plekken bezocht en toch maar zo’n 700km afgelegd in de wagen.

Rijden in dat deel van AustraliŽ is overigens ook vrij speciaal. Zo bestaan de freeways vaak uit 1-baans wegen waar je maximaal 90 en heel soms 100 km/u mag tijden. Om de zoveel km’s heb je dan een stukje waar je een extra baan hebt om die auto die net 5km/u onder het maximum rijdt in te halen om vervolgens weer achter een andere auto aan te sluiten die ook weer 5km/u onder de toegestane maximum snelheid verder sukkelt. Leuk die Audi Q7 die we onder onze kont hadden zitten maar het maximale heb ik daar zeker niet uit gehaald. Nou, niet helemaal waar, ik heb de remmen meer dan eens flink getest. Nee, niet omdat ik (weer) aan de verkeerde kant van de weg zat maar om een kangoeroe die vrolijk over de weg stuitert niet voortijdig in een steak te veranderen.

Over die wagen, daar zit ook een verhaal achter en zoals vaker in mijn blogs verbonden met Uncle John. Ik had hem verteld dat wij naar AustraliŽ zouden gaan op vakantie. Hij had ons graag willen bezoeken maar zijn gezondheid staat het tijdelijk niet toe. Niets ernstigs maar voldoende om hem aan de grond te houden. Toch was hij in staat om ons te verrassen: ik hoefde geen auto te huren daar. Toen wij de douane door waren en door de deuren naar de terminal liepen stond een Chinese man met een A4 in zijn handen met mijn naam. De man was van onder tot boven bedolven onder de tatoeages. Typisch, niet? De man leidde ons naar de parkeerplaats waar dus een fonkelende Audi Q7 op ons stond te wachten. Met de complimenten van Uncle John. Ik kon hem in gedachten zien gniffelen om de grote glimlach op mijn gezicht.

Het allerbelangrijkste is echter dat ik echt heb kunnen genieten van de kinderen. In het normale werkritme zie ik ze, net als de meeste werkenden onder ons, te weinig. Nu kon ik de hele week “gewoon” 24u per dag met ze doorbrengen. Niet dat het makkelijk was hoor, ik heb ontzettend veel respect voor moeders/vaders zoals vrouwlief die thuis blijven voor de kinderen maar genieten was het zeker. Samen dingen zien, beleven en spelen, zaken die toch vaak onbewust ondersneeuwen in het dagelijks leven. Er zit de laatste jaren wat dat betreft wel wat verbetering in doordat ik bewuster het werk het werk laat maar de juiste balans heb ik nog niet helemaal weten te vinden en ik vrees ook dat het bij een utopie blijft. Tot dan probeer ik in ieder geval te genieten van de tijd die ik wťl met ze doorbreng en hoop dat ze hun vader/echtgenoot kunnen vergeven om de gemiste tijd samen.

Zijn we weer!

Door Chief op maandag 26 maart 2018 08:22 - Reacties (16)
CategorieŽn: Gezin, Over mij, Werk, Views: 3.219

Jaaaaa lieve Tweakertjes, we zijn er weer. Een beetje minder frequent dan jullie van mij gewend zijn maar vergeten ben ik jullie niet hoor. Het is alleen vaak passen en meten wat betreft de tijdsindeling want net als in jullie tijdzone, sinds afgelopen slechts zes uur verschil met de mijne, bestaat mijn dag uit slechts 24 uren. Wat het zo uitdagend maakt is de combinatie van twee banen en vader zijn van een peuter en een kleuter. Soms is het werk het moeilijke maar meestal die twee kleine spruiten.

Het voordeel, als ik dat al zo mag noemen, van twee kinderen hebben is dat je vergelijkingsmateriaal hebt. Je hebt immers al enige ervaring met de oudste alvorens de jongste verschijnt. Overigens geldt dit niet voor ouders die – God hebbe medelijden met ze – als eerste een tweeling hebben gekregen. Het is trouwens niet geheel eerlijk om twee mensen met elkaar te vergelijken, zelfs niet als ze broer en zus zijn van elkaar maar onbewust doe je het toch.

Zo eet de kleine Miss bij lange na niet zo goed als haar grote broer in die zin dat die laatste een veelvraat is en vrijwel alles lekker vindt. De jongste, nou, die heeft met haar 13 maanden al een heel verfijnd pallet. Althans, dat vindt ze zelf. Groenten vist ze vakkundig uit haar eten en weigert deze te consumeren en fruit blieft ze alleen als deze minimaal op kamertemperatuur is. Haal je dus wat fruit uit de koelkast dan mag je deze dus eerst even opwarmen in de magnetron voordat je het serveert.

Ook brabbelt de Miss heel wat minder dan onze Junior op dezelfde leeftijd. Daar waar Junior op deze leeftijd al de oren van onze kop kon lullen beperkt de Miss zich tot korte doch duidelijke opdrachten. “Papa” en “Mama” als ze onze aandacht wil, “Op” als ze opgetild wil worden en “mjam mjam” als ze dorst dan wel iets te eten wil. Wat ze aan kwantiteit achterloopt op haar broer maakt ze echter ruimschoots goed in het aantal decibellen wat ze kan produceren. Zet zij het op een gillen, en dat wil ook in ons huishouden regelmatig gebeuren, dan duiken ze zelfs tot ver in MaleisiŽ in de schuilkelders in de veronderstelling dat het luchtalarm is afgegaan. Ik heb tevens het vermoeden dat wij allen thuis al enige oorletsel hebben. Huh, zei je iets?

Een wekker heb ik sinds jaar en dag al niet meer gebruikt, daar hebben we de kinderen voor die steevast tussen 5:30 en 6:30 wakker worden wat ruim voor de tijd is dat denk ik legaal toegestaan zou mogen worden. Enige notie daarbij van hoe laat papa en mama naar bed zijn geweest zit er niet bij. Boeit ze ook niet denk ik eerlijk gezegd. De oudste kan gelukkig zelf al zijn ontbijt in elkaar flansen. Pap of een boterham, dat lukt hem wel zonder iets te breken maar heel veel slaap scheelt dat niet voor ons want de jongste die is nog niet zover. Het is niet dat we het niet geprobeerd hebben hoor maar de eerste fles aanmaakmelk koste bijna een hele blik van 1kg aan babymelk poeder wat toch wel een dure aangelegenheid is. Aangezien ik weliswaar twee banen heb doch slechts voor ťťn betaald wordt moeten we ons voorlopig maar onszelf uit bed hijsen voor de jongste.

Die tweede baan, dat betreft mijn aanstaande overgang naar een nieuwe werkgever. Een aantal blogs geleden berichte ik al over de mogelijkheid om mij aan te sluiten bij een start up. Na hard, heeeel hard, nadenken heb ik besloten om dat te doen. Dat besluit had ik medio november al genomen waarna de start up is begonnen aan de aanvraag van een nieuwe werkvergunning voor mij. Hier in Singapore is de werkvergunning namelijk gekoppeld aan de werkgever. Wissel je van werkgever dan heb je dus een nieuwe werkvergunning nodig. Normaliter duurt zo’n aanvraag slechts 1 tot 2 weken maar nu presteerde de MoM (hoe toepasselijk) oftewel de Ministry of Manpower dat over de werkvergunning gaat het om er bijna 4 (!!!!) maanden over te doen.

Aan mijn profiel lag het niet, ik voldeed aan alle eisen maar omdat het hier een start up ging kregen zij vraag na vraag na vraag na….afijn, je kan het zelf invullen. Enkele weken geleden het verlossend woord, of eigenlijk brief, dat de werkvergunning was toegekend. Nu nog kwestie van mijn baan opzeggen, het opzeg termijn respecteren tenzij ze mij op garden leave sturen wat niet heeeel onwaarschijnlijk is en dan ga ik in principe over. Ik zeg hier met opzet “in principe” want er kan nog altijd van alles in de tussentijd gebeuren.

Anyways, omdat het hier een start up betreft moet er nog ontzettend veel gebeuren, zeg maar vrijwel alles. Ik heb mijn hele werkleven voor beursgenoteerde bedrijven gewerkt waar alle processen tot in den treure zijn vastgelegd en dus waar je eigenlijk in een gespreid bedje belandt. Alles, maar dan ook alles moest van de grond af gebouwd worden voor deze start up. In Bangkok zijn er nu zo’n 25 toegewijde mensen full time aan de slag om de backend te ontwerpen en te programmeren. Dat gaat met horten en stoten maar met meer horten dan stoten en dus zien we een voortgang waar we heel tevreden mee mogen zijn.

Het betekende echter ook dat ik in de afgelopen maanden vrijwel iedere avond bezig was met mening geven over webdesigns, processen, mensen werven en zelfs het ontwerpen van een financieel administratief systeem. Last but not least zijn we ook hard bezig met het werven van durfkapitaal. Het betreft hier namelijk een start up wat zich bezig gaat houden met verzekeringen en je kan niet zomaar lukraak beginnen met het verkopen van verzekeringen. Daarvoor zal je in de jurisdictie waar je commerciŽle verzekeringsactiviteiten wilt ontplooien een verzekeringslicentie moeten hebben. Ook daarin zijn wij vergevorderd en ziet het op zich goed uit.

Hoewel dat het er goed uitziet is het een beetje een kip en ei verhaal: geen kapitaal, geen licentie. Geen licentie, moeilijk om kapitaal aan te trekken. Gelukkig zijn we al een heel eind op weg wat betreft het kapitaal wat toch wel een stevige vetrouwensboost geeft. Naast de initiŽle investeerder van US$3mm die nu zeg maar de salarissen etc betaalt hebben we een vrij grote vis van US$20mm gevangen wat een heel stuk op weg is naar het bedrag wat we nodig hebben. We hebben goede hoop dat het gaat lukken maar mocht dat niet lukken dan tjah, dan is het in principe einde oefening.

Hoewel die tweede baan mij slaap kost is het wel erg gaaf om met een start up bezig te zijn. Je leert onwaarschijnlijk veel omdat je met van alles en nog wat bezig moet zijn. Ook de wereld van VC’s, venture capitalists, is fascinerend. Niet direct een wereldje waar ik mij thuis voel maar desalniettemin verdraaid interessant. Ongetwijfeld dat ik daar nog wel verder over ga bloggen maar voor nu zeg ik: tot blogs!