De avonturen met de Uncles

Hong Kong, a whole different way, part III

Door Chief op maandag 30 september 2019 04:18 - Reacties (15)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 2.551

De groep mannen trokken natuurlijk meteen de aandacht van de al aanwezige klanten. Sommigen zag ik zelfs van schrik dichter naar elkaar schuiven maar de twee oudjes aan mijn tafel aten rustig verder. De groep wilden blijkbaar bij elkaar zitten en gingen op een opzichtige en intimiderende manier bij een aantal bezette tafels midden in de zaak staan. De gasten die een moment daarvoor nog als bevroren aan tafel zaten wisten niet hoe snel ze weg moesten komen. Een enkeling struikelde zelfs half.

Ik prijsde ons gelukkig dat onze tafel buiten schot viel maar dat was buiten Uncle Ngau gerekend die tussen twee happen door ineens luid de groep voor fai chai (nietsnutten/lammelingen) uitmaakte. Nu was het mijn beurt om van angst in elkaar te krimpen. Heel even had ik de hoop dat het toeval zo wilde dat al die gasten doof waren maar die hoop was snel vervlogen. Een paar lopende tattoos kwamen luid en wild met hun armen zwaaiend naar onze tafel om verhaal te halen. Had ik nog tijd voor een laatste schietgebedje?

Terwijl de mannen ons van dichtbij van alles toeschreeuwden aten de Uncles gewoon verder. Waar wij ons mee bemoeiden. Ik wilde bijna naar Uncle Ngau wijzen, zo van: “hij was het!” maar dat leek mij niet helemaal gepast. Door het gebrek aan reactie van onze kant werden de mannen alleen maar agressiever en zag ik dat er nog meer tattoos opstonden en zich naar ons bewogen. Dat was het sein voor de rest van de klanten om zich uit de voeten te maken. Sommigen gooiden een paar bankbiljetten op de toonbank, anderen gingen linea recta de trap af.

Dai kau fu (titel voor oom, de oudste broer van je moeder*), klonk het ineens en ik zag Uncle John voor het eerst opkijken. Zijn gezicht, wat even daarvoor nog vrij vermoeid was door het nachtje doorhalen, lichte heel duidelijk op en er kwam zowaar een brede glimlach tevoorschijn. Door de verandering van zijn gelaatsuitdrukking ontspande ik automatisch. “Hold that thought God, I won’t be checking in today just yet” dacht ik bij mijzelf.

“Oh, hallo jongen, ben jij het?” klonk het uit de mond van Uncle John. Aha! Die tattoo was dus het neefje van Uncle John en de moeder van die tattoo moest dus een zusje van Uncle John zijn! Ik had Uncle John nooit horen praten over een zusje maar laat ik nou niet doen alsof ik de Uncles zó goed kende. Sjonge, dacht ik, was de hele familie van Uncle John betrokken bij de triade?! Die tattoo gaf de mannen die het dichtst bij ons stonden een klap op hun achterhoofd. Of ze wel wisten wie die twee oudere mannen waren. Dat zelfs de sok fu (oudste generatie binnen een familie, in dit geval de triadeclan de twee met respect behandelden. Whhhaaaaooooooo, ik kreeg even een déjà vu moment over de ontmoeting met Ricky hier.

De tattoo plantte zich tussen Uncle John en mij en greep met twee handen de hand van de oude man vast. “Jou leng (volgers)?” vroeg Uncle John, knikkend met zijn hoofd naar de andere mannen. De tattoo, die ik voor deze gelegenheid zal promoveren naar Hoofdtattoo, lachte schaapachtig, gaf er een paar met zijn ene hand nog een keer een klap op hun hoofd terwijl hij met zijn andere hand nog steeds de hand van zijn oom vasthield en beval ze hun excuses aan te bieden wat gedwee werd opgevolgd.

De Hoofdtattoo schudde Uncle Ngau de hand en leek nu ook mij opgemerkt te hebben. Hij knikte naar mij en lachte naar zijn oom: “Zeg me niet dat dit jou leng is” waarna ook de beiden Uncles in de lach schieten. Mijn street credibility, toch al flinterdun, werd hiermee natuurlijk voor eeuwig het raam uitgegooid. Uncle John antwoordde ontkennend naar zijn neef en stelde mij voor als een vriend. Street credibility kwam weer in spoedvaart terug! Hoofdtatttoo stak zijn hand uit en met enige trots dat Uncle John naar mij refereerde als vriend schudde ik deze hand. “Chief”, stelde ik mij voor. “Benny”, luidde zijn antwoord.

Een andere tattoo schoof een stoel voor Benny aan die volgens het correcte Chinese protocol vulde hij de theekoppen aan voor de Uncles. Ook mijn kop werd aangevuld aangezien ik een gast was. Nu deze formaliteit uit de weg was begon het gesprek op gang te komen. Uncle Ngau vroeg Benny hoe het met de zaken ging. Vlakjes gaf Benny het neutrale antwoord dat het “wel ging” maar toen riep een andere tattoo die dicht bij ons stond dat “Sor** Kueng” zijn vlag in hun territorium probeerde te planten. Benny keek hem kwaad aan en de tattoo draaide zich vlug om.

“Je weet dat je oom zich er niet mee wilt bemoeien” zei Uncle Ngau een beetje streng maar Benny wilde ook niets van hulp weten: hij zou het zelf oplossen. Uncle John knikte goedkeurend. “Hoe gaat het met je moeder?” vroeg Uncle John en ook nu betrok het gezicht van Benny. Haar gezondheid liet haar een beetje in de steek en continue was ze tussen huis en ziekenhuis aan het pendelen. Nu was het de beurt aan Uncle John’s gezicht om te betrekken. Het bleef even stil aan onze tafel. Benny stond toen op, wenste de Uncles nog een goede dag, knikte naar mij en vertrok met zijn mannen in zijn kielzog. Hij gaf een seintje naar een van de tattoos die een paar flappen van $1,000 op een tafel legde.

Ineens was het muisstil in de zaak. Langzaam kwamen een paar serveersters uit de hoeken die stilletjes de bankbiljetten oppakten en de lege tafels afruimden. Ik wist niet wat ik moest zeggen maar zwijgen leek mij goud en dus deed ik alsof ik het kaartje met de stempels bestuurde. Ahhhh, ik herkende drie tekens op het kaartje: klein, groot, middel. Blijkbaar waren alle gerechten in die drie categorieën verdeeld en aan de hand van iedere stempel bij iedere categorie kon de eindbalans worden opgemaakt. Verrassend simpel.

“Wil je dat ik je zusje op zoek?” vroeg Uncle Ngau aan Uncle John waarna laatstgenoemde zwijgend zijn hoofd schudde. Huh? Waarom vroeg Uncle Ngau dat nou, Uncle John kon als broer toch prima zelf gaan? Ik begreep het niet helemaal maar het was niet moeilijk te concluderen dat het niet helemaal tussen Uncle John en diens zusje boterde. Veel tijd besteedde ik er niet aan. Aangezien de karretjes met dim sum niet meer verschenen, en dat kon je ze niet kwalijk nemen, vertrokken ook wij. Uncle John legde ons kaartje samen met een briefje van duizend op de toonbank waar nog niemand durfde te staan. Nou, dat was in ieder geval een flinke tip voor die paar koppen thee en dim sums.

Buiten nam ik afscheid van de Uncles. Aangezien het maar een paar honderd meter naar mijn appartement was kon ik lopen en hoefden de Uncles mij niet af te zetten. “Heb je plannen vanmiddag?” vroeg Uncle John en met het enthousiasme van een puppy die een riem ziet verschijnen om te gaan wandelen schudde ik mijn hoofd waarop Uncle John zei dat hij mij rond drie uur die middag zou ophalen.


* In de Chinese cultuur hebben alle familieleden een bepaalde titel. Aan de hand van die titel kan je opmaken of het een familielid van vader/moeder kant is en in welke graad. Hoogst ingewikkeld en altijd een bron van discussie als verre familieleden elkaar ontmoeten en proberen uit te vissen wat de juiste titels zijn.
** “Sor” betekent “gekke” of “idiote”

Hong Kong, a whole different way

Door Chief op maandag 26 augustus 2019 03:07 - Reacties (17)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.352

Ondanks dat ik geboren en getogen ben in een Limburgse boerengat heb ik van kinds af aan al een sterke band met Hong Kong. Heel veel mensen zullen daar wel beeld van hebben en meestal is dat beeld gerelateerd aan de talloze wolkenkrabbers of aan de mensenmassa die je schijnbaar op iedere plek van die stad tegenkomt. Meer recent zijn de beelden, helaas, gerelateerd aan de ongeregeldheden die al weken aanhouden. Over dat laatste wil ik mij voorlopig niet over uitweiden maar ik volg het nieuws met bovengemiddelde interesse want Hong Kong heeft een speciale plek in mijn hart.

Volgers van deze blog weten dat Hong Kong mijn plaats van afkomst is, althans, de twee vorige generaties van mijn familie komen daar vandaan en ook mijn twee oudere zussen zijn in de voormalige Britse kolonie geboren. De natuurlijke link met Hong Kong is hier dan ook mee gelegd. Thuis spraken mijn ouders vrijwel uitsluitend Kantonees met mij, inburgeringscursus is zooooo 2000, en in de pre-kabeltijd keek ik ook meer series van TVB dan van de NOS. TVB was toen, en is nog steeds, het grootste en meest populaire televisiestation van Hong Kong. Dat TVB vaker van monopolie praktijken is beschuldigd dan Pamela Anderson van bil is geweest verandert dat feit niet.

Hoe we in dat tijdperk, de jaren ’70 en ’80, dan toegang hadden tot de genoemde Chinese TV programma’s? Heel simpel en slechts drie letters lang: V H S. Voor de jongere Tweakers onder ons, VHS staat voor Video Home System en is de voorouder van de optische schijven zoals de Compact Disc. De programma’s werden op videobanden over delen van de hele wereld verspreid die consumenten zoals mijn ouders dan konden huren. Iedere week kwam er een, niet geheel verrassend, Chinese man in een aftandse auto langs om een vast aantal videobandjes op te halen en weer een setje nieuwe videobandjes af te leveren.

Van dat setje was altijd eentje voor de jongsten dus alleen maar met tekenfilms. Dat zijn dan ook mijn eerste herinneringen aan TV kijken: Captain Tsubasa bijvoorbeeld in plaats van Sesamstraat zoals mijn leeftijdsgenootjes van die tijd. Naarmate ik iets ouder werd keek ik mee met mijn ouders naar de meer volwassen genre, de zogenaamde “TVB Drama”. Dat zijn TV series die destijds zo’n 21 afleveringen van ieder 40 minuten lang waren. Tegenwoordig zijn ze al langer en tellen nu doorgaans minimaal 30 afleveringen. Het valt niet te ontkennen dat het niet onder het kopje “pedagogisch verantwoord” opvoeden valt maar daarmee niet minder leuk want dat was eigenlijk het enige moment van de dag dat wij als kinderen samen met onze ouders konden zitten. Dat was dan na tienen in de avond aangezien dan onze toko pas dicht was. Nee, onze ouders hebben niet het opvoeden uitgevonden zullen we maar zeggen maar leuk was het zeker!

De TVB series hadden vele verschillende thema’s maar mijn favoriete thema’s waren, hoe kan het ook anders, kungfu en maffia en dat was hoe ik leerde over de triades in Hong Kong. Natuurlijk waren het gewoon TV series en voor het overgrote deel fictief en geromantiseerd maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet van onder de indruk was. Sterker nog, het leek mij al snel ontzettend stoer om lid te zijn van een triade: vrienden voor het leven maken, samen met geweld hogerop komen in zo’n organisatie en op den duur de hele stad runnen als een baas. Mensen zouden op straat stoppen en ons met zowel angst als respect aankijken. Hoe vaak had ik wel niet het idee aan mijn jeugdvrienden van destijds, die desondanks nu nog steeds mijn meest dierbaren vrienden zijn, voorgelegd om samen het boerengat waar wij woonden over te nemen om dan net zo vaak die glazige blikken van hun te ontvangen.

Nou ja, ergens is dat ook wel te begrijpen hè. Het is natuurlijk een heel stuk sexier om de scepter te zwaaien over een gebied zoals Wan Chai dat bezaaid was met discotheken, nachtclubs en bordelen dan met harde hand te regeren over ons boerengat waar meer boeren waren dan winkels. Wat krijg je dan als je die boeren afperst? Melk? Een paar eieren? In ons dorp waren maar een paar winkels, cafés, één cafetaria en één restaurant en die laatste was nota bene van mijn bloedeigen ouders. “Ja pa en ma, als jullie ons netjes iedere week beschermgeld betalen dan zorgen wij dat het jullie rustig en veilig jullie babi bangang en sateetjes kunnen verkopen en anders, anders staan wij nergens voor in hoor”. En wat denk je dat als ik antwoord kreeg tussen hun hoongelach door? Nou? “Dat krijg je al en dat heet zakgeld en nu als de donder aan de afwas jongen.”. Bummer. Nee, sexy leek dat zeker niet.

Het was dan ook het equivalent van een Godsgeschenk toen ik de Uncles leerden kennen in de periode dat ik in Hong Kong woonde. De Uncles hebben al meerdere malen hun opwachting gemaakt in mijn blogs, wat zeg ik, de hoofdrollen gespeeld en hebben inmiddels hun eigen ware fanbase opgebouwd binnen de Tweakers community waar de Uncles ook vanaf weten. Ik heb de Uncles trouwens maar niet gezegd dat Tweakers een tech site is want dat vinden die old-schoolers natuurlijk alleen maar iets voor nerds. No offence.

De Uncles hebben een diep verleden in de triades en via deze mannen van pensioengerechtigde leeftijd kwam ik hoogstpersoonlijk in aanraking met diverse aspecten van triades in Hong Kong zoals jullie in mijn blogs kunnen opzoeken. Dat niet alleen, ze zijn natuurlijk een uitstekende bron van informatie voor mijn schijnbaar onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Natuurlijk durfde ik aan het begin niet veel vragen te stellen hoewel dat door mijn nieuwsgierigheid bijna onmogelijk was. Zie je het al voor je? Het aantal vragen bouwt zich continue op in je hoofd maar je wil ze kost wat kost niet stellen? Oh the cruelty! Toch is het me aardig gelukt op een slippertje hier en daar na en waarschijnlijk heb ik mede daarom een vriendschap met de Uncles kunnen veiligstellen.

Die vriendschap is mij natuurlijk veel waard maar die nieuwsgierigheid van mij hè, die nieuwsgierigheid. Meer dan eens zou het mij in situaties brengen waar ik nooit over had durven dromen, laat staan te beleven en erover te bloggen. Dat het daar niet bij bleef, wel, daarover meer de komende weken.

To the moon! Part 14 (End)

Door Chief op maandag 18 februari 2019 07:51 - Reacties (16)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.130

Nadat RichieRich op een normale toon een toezegging had gedaan om de medewerkers financieel tegemoet te komen, althans telefonisch, verviel hij weer in de driftkikker van weleer. Ik kreeg werkelijk de volle laag en kreeg vooral de schuld. Het falen van DreamHolding, het akkefietje in Bangkok, afijn, de lijst ging maar door. Nog even en ik zou de schuld krijgen van zijn terugtrekkende haarlijn dacht ik terwijl ik mijn mobiel zo ver mogelijk van mijn oor weghield.

Ik had veel, heel veel gedachten verzameld als antwoord maar ik beet in mijn tong. Alles wat ik zou zeggen zou toch alleen maar tegen mij gebruikt worden en zou zeker de financiële vergoeding voor de medewerkers geen goed doen maar het borrelde van binnen zodanig dat mijn vrije hand inmiddels was veranderd in een vuist. Wat had ik graag die vuist met een hoge snelheid vierkant in zijn gezicht willen plaatsen…..

Wat mijn aandacht vervolgens trok was zijn opmerking waarom alles via mij verliep en niet via Mark. Daaruit concludeerde ik voorzichtig dat RichieRich ook niets van Mark had gehoord. Mark leek zich echt verstopt te hebben. Toen RichieRich eindelijk zijn energie een beetje kwijt was en uitgeraasd leek had hij nog één vraag voor mij: hoe ik die mensen in Bangkok op de been had gekregen. Mijn eerste reactie was een snappy opmerking die ik op het laatste moment nog kon inslikken en in plaats daarvan zei ik alleen dat ik het geluk had om vrienden te hebben. Dat leek hem aan het denken te krijgen want het bleef even stil aan de lijn. Ook fijn.

Voordat hij de kans kreeg om weer een te hoog aantal decibel op mij af te vuren sloot ik snel af dat ik moest gaan maar graag zijn voorstel voor de financiële afhandeling op schrift tegemoet zou zien waarop hij resoluut ophing. Owwwwkkkkk…… Ik wist niet goed wat ik daarmee aan moest maar de volgende dag kreeg ik via een medewerker een mailtje doorgestuurd. Die mail was van de legal council van RichieRich waarin de medewerkers de volgende boodschap kregen: ze waren per direct ontslagen maar zouden tot en met het einde van de maand betaald worden. Daarnaast kreeg een ieder nog twee maanden extra salaris mee plus de 13e maand pro-rata naar hun dienstverband.

Aangezien de meesten van de medewerkers nog geen jaar bij DreamHolding in dienst waren vond ik dat een royale aanbieding en die mening heb ik ook met de medewerkers gedeeld. Desondanks vond ik het klote dat DreamHolding niet een betere toekomst kon geven aan de mensen die er zo hard voor gewerkt hadden, ze hadden beter verdiend en dat hebben we helaas niet kunnen waarmaken. DreamHolding zou een Dream blijven, vooralsnog.


Daarmee kwam voor mij ook een einde aan mijn avontuur. Een avontuur dat mij ontzettend veel heeft opgeleverd, van hartverzakkingen tot eureka momenten. Misschien is het een vorm van ontkenning maar ik zie dit avontuur niet als een mislukking. Met gepaste trots kan ik zeggen dat geen van de medewerkers langer dan een maand werkeloos is geweest, een teken dat wij goede mensen aan hadden genomen wat een essentiële voorwaarde is voor succes.

Tot heden ten dage heb ik geen enkel teken van leven van Mark gezien. Eerlijk is eerlijk, ik heb er ook niet heel hard meer naar gezocht maar ik vond dat ik daar wel genoeg aan had gedaan. Het is vooralsnog een mysterie wat er met die man is gebeurd maar jammer vind ik het natuurlijk wel dat ik in principe een goede vriend minder heb en die liggen nou eenmaal niet voor het oprapen.

Al met al was dit avontuur toch met afstand mijn spannendste wat betreft werk en als ik eerlijk ben: het smaakt naar meer! :)

To the moon! (Part 13)

Door Chief op dinsdag 12 februari 2019 07:02 - Reacties (8)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.243

Die nacht thuis in Singapore sliep ik wonderbaarlijk wel, de vermoeidheid won van de zorgen. Het feit dat moeder-de-vrouw deze miskleun zo goed had opgevat was daar natuurlijk ook debet aan, ik hoefde immers niet met één oog open te slapen. Toen ik die ochtend wakker was geworden besloot ik op z’n minst die dag niet aan DreamVenture te denken. Het had tenslotte meer dan genoeg energie gekost.

In de ochtend lukte mij dat, met name dankzij de kinderen, zonder moeite. Spelletjes spelen, fietsen, simpelweg ravotten, zo maar een aantal zaken die mijn aandacht zo heerlijk konden verplaatsen maar ik voelde mij daar ook best wel schuldig door, zoveel tijd had ik de afgelopen tijd niet aan ze besteedt. De jongste leek wel 10 centimeter groter en de oudste wel 10 kilogram zwaarder. Met name dat zwaardere ondervond ik in levende lijve toen junior bovenop mij sprong en ik nauwelijks adem kon halen maar gelukkig vond ik redding in mijn mobiel die overging.

Mijn hand probeerde de mobiel te grijpen terwijl junior nog bovenop me zat en de kleine miss hem kwam vergezellen. Na een paar pogingen had ik de mobiel te pakken en al hijgend nam ik op. Het was Mr. Young en ik gebood de kinderen meteen om even stil te zijn. Tot mijn eigen verbazing gehoorzaamden ze ook nog en zo zaten die twee stilletjes bovenop mijn bovenlichaam. Mr. Young had helaas weinig goed nieuws.

Van wat hij uit mijn mond had vernomen in combinatie met de documenten die ik hem had gestuurd schatte hij een positieve uitkomst in een arbitragezaak op fifty fifty, at best. Wij konden namelijk aantonen dat RichieRich niet in het belang van DreamVenture had gehandeld maar dat kon RichieRich ook aantonen over ons. Een arbitragezaak kon een hele tijd voortslepen en zelfs dan konden beide partijen nog een keer naar de rechter als ze dat zouden willen en dan hadden we het potentieel over een jarenlang durende zaak.

Dat ik daar absoluut geen zin in had, dat moge duidelijk zijn. Terloops vroeg ik Mr. Young naar de rechten van werknemers in Thailand, of hij daar iets van wist. Hij kon mij vertellen dat hij dacht dat Thaise werknemers over het algemeen goed beschermd werden door de overheid maar hij wist het niet 100% zeker maar zou daar navraag naar doen en er bij mij op terug komen. Ik dankte hem hartelijk, gooide half mijn mobiel over de vloer en kietelde die twee belhamels van me af. Allemachtig, het feit dat ik de veertig gepasseerd was begon ik steeds meer te voelen.

Mr.Young belde weer net nadat ik de jongste naar bed had gebracht voor haar middagdutje. Hij had het nagevraagd en zijn vermoeden waren bevestigd: de rechten van werknemers werden in Thailand goed beschermd. Ze konden weliswaar worden ontslagen maar moesten een serieus bedrag meekrijgen van de werkgever. Hij had mij jurisprudentie gestuurd van andere casussen waar Thaise werknemers een ontslagvergoeding kregen.

Dat was dan wel meer mooi nieuws. Met aan de zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheid zouden alle werknemers van DreamHolding op straat worden gezet en op deze manier kregen ze tenminste nog een financiële compensatie, op dat moment het beste wat ik voor hen kon bereiken.

Van de dag niet aan DreamHolding denken was weinig meer over maar ik besloot om de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen. Mark kreeg ik natuurlijk niet te pakken en dus besloot ik om RichieRich zelf te bellen en te kijken hoever ik zou komen. Ik sloot mij op in mijn slaapkamer, haalde diep adem en drukte op het nummer van RichieRich die wonderbaarlijk snel opnam. Met dezelfde snelheid als hij het telefoontje had opgenomen kwamen de krachttermen over de lijn en ik moest mijn toestel van mijn oor weghouden om gehoorschade te voorkomen. Snel drukte ik mijn toestel op mute en begon te lachen. Misschien zenuwen, misschien de hoge komische gehalte, ik ben er nog steeds niet uit.

Ik kon er minutenlang niet tussenkomen en liet hem dus maar uitrazen. Met het toestel nog steeds op mute ging ik maar eens rustig zitten. Hoe vreemd het ook klonk, zijn razernij maakte mij juist erg kalm, zelfverzekerd zelfs. Na een kleine tien minuten zette ik de mutefunctie uit en vroeg of hij eindelijk uitgeraasd was. De welkome stilte die daarop volgde zag ik maar als bevestiging op de vraag. Ik had mij goed voorbereid en hield het puur bij feiten: dat ik juridisch advies had ingewonnen en dat een arbitragezaak en eventueel daaropvolgende rechtzaken nog jaren konden voortslepen, een scenario waar niemand op zat te wachten. RichieRich antwoordde fel dat hij zelf wel kon bepalen of hij ons voor de rechter wilde slepen of niet want dat was wel het minste wat wij hadden verdiend.

In plaats van meteen met hem in discussie te treden bood ik aan deze vraag even te parkeren. Dat DreamHolding ten einde was, met zoveel moest RichieRich toch wel met mij eens zijn. Daar was hij het zeker mee eens en gaf aan blij te zijn om van ons af te zijn. Die opmerking deed mij werkelijk helemaal niets maar het feit dat hij het met mij eens was gaf moed. Ik wees hem op de twintig plus andere medewerkers in Bangkok die nu in grote onzekerheid zaten. RichieRich beet meteen van zich af, het was niet zijn probleem.

Daar had hij het natuurlijk mis: met het ontslaan van Mark was RichieRich de laatst overgebleven statutaire directeur van de entiteit in Thailand. Het bleef toen stil aan de lijn. Ik hapte niet. Het was net als in poker: who blinks first, loses. Na een kleine minuut kwam er weer leven aan de andere kant van de lijn. Hij bracht het alsof hij een barmhartige Samaritaan was, dat die “arme” werknemers niets konden doen aan de fouten die Mark en ik gemaakt hadden en dat hij het netjes volgende de Thaise wet zou oplossen maar Mark en ik, wij konden naar enige compensatie fluiten.

Ik hield de hand voor mijn mond om niet te gillen van verbazing. Waarschijnlijk kende RichieRich de wetten in Thailand beter dan ik en koos hij eieren voor zijn geld maar dit was een scenario waar ik he-le-maal niet op gerekend had. Ja, dat Mark en ik geen rode cent zouden zien was absoluut te verwachten maar dat de overige werknemers zonder slag of stoot nog een financiële compensatie zouden krijgen….. nee, niet in mijn stoutste dromen.

To the moon! (Part 12)

Door Chief op maandag 4 februari 2019 06:01 - Reacties (13)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.504

De vier uur durende vlucht van Hong Kong naar Singapore bood mij tijd om mijn gesprek met vrouwlief voor te bereiden maar laten we eerlijk zijn, zelfs een vlucht naar de andere kant van de aardkloot en weer terug zou slechts een uitstel van executie zijn. Ik hoopte alleen dat het woord “executie” figuurlijk zou blijven en hield mijn hart, en alle andere vitale organen, stevig vast terwijl donkere wolken zich boven mijn hoofd verzamelden.

Die donkere wolken werden tijdelijk onderbroken bij het zien van de twee kleine koters thuis die oprecht blij waren hun vader weer te zien en voor ik het wist lag ik onder die twee donderstenen. Zouden deze twee niet mijn reddende engeltjes zijn? Ik bedoel, de vrouw zal toch niet……. Dat er iets mis was zag mijn vrouw natuurlijk meteen maar ze speelde het spelletje voorlopig mee. Ik probeerde de bedtijd van de kroost nog wat op te rekken. Iedere minuut dat ik ademende was er tenminste nog een troostte ik mijzelf.

Maar ook dat bood maar kort soelaas en al snel moest ik, helaas nu weer figuurlijk, met de billen bloot toen we eenmaal alleen waren op onze slaapkamer. Ik liet de details weg maar de strekking van de boodschap die ik voor de vrouw had was duidelijk: DreamHolding was ten einde en dus ook mijn avontuur. Haar reactie die op die boodschap volgde was opvallend rustig. Zo rustig dat ik er zelfs een beetje ongemakkelijk van werd. Was dat het zwaard van Damocles dat stilletjes boven mijn nek gehesen werd?

Niets was minder waar. Dit was volgens haar een ingecalculeerd risico en ze vond het juist heel erg jammer voor mij dat het avontuur zo kort geduurd had. Ze vroeg daarnaast hoe lang we nog hadden voordat onze werkvisum zou verlopen. Ontzettend opgelucht kon ik toch nog een blijde boodschap overbrengen: Mark was de enige formele eigenaar van de entiteit in Singapore waar ik officieel op de loonlijst stond. Ook al had RichieRich ons ontslagen, hij zou eerst zelf de entiteit over moeten nemen alvorens hij mij kon ontslaan. Dat betekende dat ik nog wat tijd had om emplooi te vinden in Singapore.

Of ik eraan gedacht had om mijn vorige werkgever eens te polsen? Eigenlijk niet, zo moest ik bekennen. Ik had mijn vorige manager wel het een en ander verteld tijdens een lunch maar vrouwlief had, zoals zo vaak, een prima idee. Ik kon natuurlijk altijd proberen mijn oude baan weer terug te krijgen. Ik had het daar immers prima naar mijn zin en ben in goede verstandhouding vertrokken. Ik besloot dan ook meteen een mailtje te sturen naar mijn voormalige manager in de VS waarin ik kort en bondig uitlegde wat er was gebeurd én met de vraag of mijn oude positie nog open was en zo ja, of ik eventueel nog terug kon komen.

Op het moment dat ik op “send” klikte zag ik dat er vrijwel tegelijkertijd een mail van Mark in de mailbox kwam! Hij leefde nog! Godzijdank. Of ja, Godzijdank. In de mail zei hij helemaal niets over hoe het met hem ging, alleen maar de boodschap dat ik officieel ontslagen was en dat het hem speet. W T F. In totaal twee zinnen. Dat was het. Natuurlijk probeerde ik hem meteen te bellen maar ik kreeg constant een in-gesprek toon. Via alle andere digitale kanalen weigerde hij ook te reageren.

Zelden in mijn leven ben ik zo woest geweest. Gelukkig stond vrouwlief onder de douche en ben ik naar buiten gelopen maar goedendag, ik was zo ontzettend kwaad dat ik het met geen pen/keyboard kan beschrijven. Ik probeerde allerlei excuses voor Mark te verzinnen, dat RichieRich misschien leverage over hem had. Geen onwaarschijnlijk scenario maar dan nog kon Mark toch wel het fatsoen hebben om mij dat uit te leggen? Ik voelde mij enorm verraden en erger nog, beschaamd dat ik Mark zo vertrouwd had.

Gelukkig kreeg ik tijdens die gedachten ook een Whatsapp van mijn voormalige manager ondanks dat het daar nog erg vroeg in de ochtend was. Hij vond het erg jammer voor me dat DreamHolding niet geleverd had wat wij hoopten maar mijn positie was nog open en ik was welkom om terug te keren. Of ik door wilde geven wanneer ik weer zou willen beginnen. Dat gaf mij even een heel goed gevoel maar om eerlijk te zijn hield de boosheid de bovenhand. Die boosheid moest ik alleen nog even opzij zetten want het was duidelijk dat Mark niets meer voor DreamHolding kon betekenen maar we hadden daar nog wel ruim twee dozijn werknemers in Thailand die ook nog hun rekeningen moesten betalen natuurlijk. Daarvoor zou ik toch op een of andere manier weer met RichieRich aan tafel moeten……