De avonturen met de Uncles

To the moon! Part 14 (End)

Door Chief op maandag 18 februari 2019 07:51 - Reacties (16)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 1.957

Nadat RichieRich op een normale toon een toezegging had gedaan om de medewerkers financieel tegemoet te komen, althans telefonisch, verviel hij weer in de driftkikker van weleer. Ik kreeg werkelijk de volle laag en kreeg vooral de schuld. Het falen van DreamHolding, het akkefietje in Bangkok, afijn, de lijst ging maar door. Nog even en ik zou de schuld krijgen van zijn terugtrekkende haarlijn dacht ik terwijl ik mijn mobiel zo ver mogelijk van mijn oor weghield.

Ik had veel, heel veel gedachten verzameld als antwoord maar ik beet in mijn tong. Alles wat ik zou zeggen zou toch alleen maar tegen mij gebruikt worden en zou zeker de financiële vergoeding voor de medewerkers geen goed doen maar het borrelde van binnen zodanig dat mijn vrije hand inmiddels was veranderd in een vuist. Wat had ik graag die vuist met een hoge snelheid vierkant in zijn gezicht willen plaatsen…..

Wat mijn aandacht vervolgens trok was zijn opmerking waarom alles via mij verliep en niet via Mark. Daaruit concludeerde ik voorzichtig dat RichieRich ook niets van Mark had gehoord. Mark leek zich echt verstopt te hebben. Toen RichieRich eindelijk zijn energie een beetje kwijt was en uitgeraasd leek had hij nog één vraag voor mij: hoe ik die mensen in Bangkok op de been had gekregen. Mijn eerste reactie was een snappy opmerking die ik op het laatste moment nog kon inslikken en in plaats daarvan zei ik alleen dat ik het geluk had om vrienden te hebben. Dat leek hem aan het denken te krijgen want het bleef even stil aan de lijn. Ook fijn.

Voordat hij de kans kreeg om weer een te hoog aantal decibel op mij af te vuren sloot ik snel af dat ik moest gaan maar graag zijn voorstel voor de financiële afhandeling op schrift tegemoet zou zien waarop hij resoluut ophing. Owwwwkkkkk…… Ik wist niet goed wat ik daarmee aan moest maar de volgende dag kreeg ik via een medewerker een mailtje doorgestuurd. Die mail was van de legal council van RichieRich waarin de medewerkers de volgende boodschap kregen: ze waren per direct ontslagen maar zouden tot en met het einde van de maand betaald worden. Daarnaast kreeg een ieder nog twee maanden extra salaris mee plus de 13e maand pro-rata naar hun dienstverband.

Aangezien de meesten van de medewerkers nog geen jaar bij DreamHolding in dienst waren vond ik dat een royale aanbieding en die mening heb ik ook met de medewerkers gedeeld. Desondanks vond ik het klote dat DreamHolding niet een betere toekomst kon geven aan de mensen die er zo hard voor gewerkt hadden, ze hadden beter verdiend en dat hebben we helaas niet kunnen waarmaken. DreamHolding zou een Dream blijven, vooralsnog.


Daarmee kwam voor mij ook een einde aan mijn avontuur. Een avontuur dat mij ontzettend veel heeft opgeleverd, van hartverzakkingen tot eureka momenten. Misschien is het een vorm van ontkenning maar ik zie dit avontuur niet als een mislukking. Met gepaste trots kan ik zeggen dat geen van de medewerkers langer dan een maand werkeloos is geweest, een teken dat wij goede mensen aan hadden genomen wat een essentiële voorwaarde is voor succes.

Tot heden ten dage heb ik geen enkel teken van leven van Mark gezien. Eerlijk is eerlijk, ik heb er ook niet heel hard meer naar gezocht maar ik vond dat ik daar wel genoeg aan had gedaan. Het is vooralsnog een mysterie wat er met die man is gebeurd maar jammer vind ik het natuurlijk wel dat ik in principe een goede vriend minder heb en die liggen nou eenmaal niet voor het oprapen.

Al met al was dit avontuur toch met afstand mijn spannendste wat betreft werk en als ik eerlijk ben: het smaakt naar meer! :)

To the moon! (Part 13)

Door Chief op dinsdag 12 februari 2019 07:02 - Reacties (8)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.072

Die nacht thuis in Singapore sliep ik wonderbaarlijk wel, de vermoeidheid won van de zorgen. Het feit dat moeder-de-vrouw deze miskleun zo goed had opgevat was daar natuurlijk ook debet aan, ik hoefde immers niet met één oog open te slapen. Toen ik die ochtend wakker was geworden besloot ik op z’n minst die dag niet aan DreamVenture te denken. Het had tenslotte meer dan genoeg energie gekost.

In de ochtend lukte mij dat, met name dankzij de kinderen, zonder moeite. Spelletjes spelen, fietsen, simpelweg ravotten, zo maar een aantal zaken die mijn aandacht zo heerlijk konden verplaatsen maar ik voelde mij daar ook best wel schuldig door, zoveel tijd had ik de afgelopen tijd niet aan ze besteedt. De jongste leek wel 10 centimeter groter en de oudste wel 10 kilogram zwaarder. Met name dat zwaardere ondervond ik in levende lijve toen junior bovenop mij sprong en ik nauwelijks adem kon halen maar gelukkig vond ik redding in mijn mobiel die overging.

Mijn hand probeerde de mobiel te grijpen terwijl junior nog bovenop me zat en de kleine miss hem kwam vergezellen. Na een paar pogingen had ik de mobiel te pakken en al hijgend nam ik op. Het was Mr. Young en ik gebood de kinderen meteen om even stil te zijn. Tot mijn eigen verbazing gehoorzaamden ze ook nog en zo zaten die twee stilletjes bovenop mijn bovenlichaam. Mr. Young had helaas weinig goed nieuws.

Van wat hij uit mijn mond had vernomen in combinatie met de documenten die ik hem had gestuurd schatte hij een positieve uitkomst in een arbitragezaak op fifty fifty, at best. Wij konden namelijk aantonen dat RichieRich niet in het belang van DreamVenture had gehandeld maar dat kon RichieRich ook aantonen over ons. Een arbitragezaak kon een hele tijd voortslepen en zelfs dan konden beide partijen nog een keer naar de rechter als ze dat zouden willen en dan hadden we het potentieel over een jarenlang durende zaak.

Dat ik daar absoluut geen zin in had, dat moge duidelijk zijn. Terloops vroeg ik Mr. Young naar de rechten van werknemers in Thailand, of hij daar iets van wist. Hij kon mij vertellen dat hij dacht dat Thaise werknemers over het algemeen goed beschermd werden door de overheid maar hij wist het niet 100% zeker maar zou daar navraag naar doen en er bij mij op terug komen. Ik dankte hem hartelijk, gooide half mijn mobiel over de vloer en kietelde die twee belhamels van me af. Allemachtig, het feit dat ik de veertig gepasseerd was begon ik steeds meer te voelen.

Mr.Young belde weer net nadat ik de jongste naar bed had gebracht voor haar middagdutje. Hij had het nagevraagd en zijn vermoeden waren bevestigd: de rechten van werknemers werden in Thailand goed beschermd. Ze konden weliswaar worden ontslagen maar moesten een serieus bedrag meekrijgen van de werkgever. Hij had mij jurisprudentie gestuurd van andere casussen waar Thaise werknemers een ontslagvergoeding kregen.

Dat was dan wel meer mooi nieuws. Met aan de zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheid zouden alle werknemers van DreamHolding op straat worden gezet en op deze manier kregen ze tenminste nog een financiële compensatie, op dat moment het beste wat ik voor hen kon bereiken.

Van de dag niet aan DreamHolding denken was weinig meer over maar ik besloot om de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen. Mark kreeg ik natuurlijk niet te pakken en dus besloot ik om RichieRich zelf te bellen en te kijken hoever ik zou komen. Ik sloot mij op in mijn slaapkamer, haalde diep adem en drukte op het nummer van RichieRich die wonderbaarlijk snel opnam. Met dezelfde snelheid als hij het telefoontje had opgenomen kwamen de krachttermen over de lijn en ik moest mijn toestel van mijn oor weghouden om gehoorschade te voorkomen. Snel drukte ik mijn toestel op mute en begon te lachen. Misschien zenuwen, misschien de hoge komische gehalte, ik ben er nog steeds niet uit.

Ik kon er minutenlang niet tussenkomen en liet hem dus maar uitrazen. Met het toestel nog steeds op mute ging ik maar eens rustig zitten. Hoe vreemd het ook klonk, zijn razernij maakte mij juist erg kalm, zelfverzekerd zelfs. Na een kleine tien minuten zette ik de mutefunctie uit en vroeg of hij eindelijk uitgeraasd was. De welkome stilte die daarop volgde zag ik maar als bevestiging op de vraag. Ik had mij goed voorbereid en hield het puur bij feiten: dat ik juridisch advies had ingewonnen en dat een arbitragezaak en eventueel daaropvolgende rechtzaken nog jaren konden voortslepen, een scenario waar niemand op zat te wachten. RichieRich antwoordde fel dat hij zelf wel kon bepalen of hij ons voor de rechter wilde slepen of niet want dat was wel het minste wat wij hadden verdiend.

In plaats van meteen met hem in discussie te treden bood ik aan deze vraag even te parkeren. Dat DreamHolding ten einde was, met zoveel moest RichieRich toch wel met mij eens zijn. Daar was hij het zeker mee eens en gaf aan blij te zijn om van ons af te zijn. Die opmerking deed mij werkelijk helemaal niets maar het feit dat hij het met mij eens was gaf moed. Ik wees hem op de twintig plus andere medewerkers in Bangkok die nu in grote onzekerheid zaten. RichieRich beet meteen van zich af, het was niet zijn probleem.

Daar had hij het natuurlijk mis: met het ontslaan van Mark was RichieRich de laatst overgebleven statutaire directeur van de entiteit in Thailand. Het bleef toen stil aan de lijn. Ik hapte niet. Het was net als in poker: who blinks first, loses. Na een kleine minuut kwam er weer leven aan de andere kant van de lijn. Hij bracht het alsof hij een barmhartige Samaritaan was, dat die “arme” werknemers niets konden doen aan de fouten die Mark en ik gemaakt hadden en dat hij het netjes volgende de Thaise wet zou oplossen maar Mark en ik, wij konden naar enige compensatie fluiten.

Ik hield de hand voor mijn mond om niet te gillen van verbazing. Waarschijnlijk kende RichieRich de wetten in Thailand beter dan ik en koos hij eieren voor zijn geld maar dit was een scenario waar ik he-le-maal niet op gerekend had. Ja, dat Mark en ik geen rode cent zouden zien was absoluut te verwachten maar dat de overige werknemers zonder slag of stoot nog een financiële compensatie zouden krijgen….. nee, niet in mijn stoutste dromen.

To the moon! (Part 12)

Door Chief op maandag 4 februari 2019 06:01 - Reacties (13)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.320

De vier uur durende vlucht van Hong Kong naar Singapore bood mij tijd om mijn gesprek met vrouwlief voor te bereiden maar laten we eerlijk zijn, zelfs een vlucht naar de andere kant van de aardkloot en weer terug zou slechts een uitstel van executie zijn. Ik hoopte alleen dat het woord “executie” figuurlijk zou blijven en hield mijn hart, en alle andere vitale organen, stevig vast terwijl donkere wolken zich boven mijn hoofd verzamelden.

Die donkere wolken werden tijdelijk onderbroken bij het zien van de twee kleine koters thuis die oprecht blij waren hun vader weer te zien en voor ik het wist lag ik onder die twee donderstenen. Zouden deze twee niet mijn reddende engeltjes zijn? Ik bedoel, de vrouw zal toch niet……. Dat er iets mis was zag mijn vrouw natuurlijk meteen maar ze speelde het spelletje voorlopig mee. Ik probeerde de bedtijd van de kroost nog wat op te rekken. Iedere minuut dat ik ademende was er tenminste nog een troostte ik mijzelf.

Maar ook dat bood maar kort soelaas en al snel moest ik, helaas nu weer figuurlijk, met de billen bloot toen we eenmaal alleen waren op onze slaapkamer. Ik liet de details weg maar de strekking van de boodschap die ik voor de vrouw had was duidelijk: DreamHolding was ten einde en dus ook mijn avontuur. Haar reactie die op die boodschap volgde was opvallend rustig. Zo rustig dat ik er zelfs een beetje ongemakkelijk van werd. Was dat het zwaard van Damocles dat stilletjes boven mijn nek gehesen werd?

Niets was minder waar. Dit was volgens haar een ingecalculeerd risico en ze vond het juist heel erg jammer voor mij dat het avontuur zo kort geduurd had. Ze vroeg daarnaast hoe lang we nog hadden voordat onze werkvisum zou verlopen. Ontzettend opgelucht kon ik toch nog een blijde boodschap overbrengen: Mark was de enige formele eigenaar van de entiteit in Singapore waar ik officieel op de loonlijst stond. Ook al had RichieRich ons ontslagen, hij zou eerst zelf de entiteit over moeten nemen alvorens hij mij kon ontslaan. Dat betekende dat ik nog wat tijd had om emplooi te vinden in Singapore.

Of ik eraan gedacht had om mijn vorige werkgever eens te polsen? Eigenlijk niet, zo moest ik bekennen. Ik had mijn vorige manager wel het een en ander verteld tijdens een lunch maar vrouwlief had, zoals zo vaak, een prima idee. Ik kon natuurlijk altijd proberen mijn oude baan weer terug te krijgen. Ik had het daar immers prima naar mijn zin en ben in goede verstandhouding vertrokken. Ik besloot dan ook meteen een mailtje te sturen naar mijn voormalige manager in de VS waarin ik kort en bondig uitlegde wat er was gebeurd én met de vraag of mijn oude positie nog open was en zo ja, of ik eventueel nog terug kon komen.

Op het moment dat ik op “send” klikte zag ik dat er vrijwel tegelijkertijd een mail van Mark in de mailbox kwam! Hij leefde nog! Godzijdank. Of ja, Godzijdank. In de mail zei hij helemaal niets over hoe het met hem ging, alleen maar de boodschap dat ik officieel ontslagen was en dat het hem speet. W T F. In totaal twee zinnen. Dat was het. Natuurlijk probeerde ik hem meteen te bellen maar ik kreeg constant een in-gesprek toon. Via alle andere digitale kanalen weigerde hij ook te reageren.

Zelden in mijn leven ben ik zo woest geweest. Gelukkig stond vrouwlief onder de douche en ben ik naar buiten gelopen maar goedendag, ik was zo ontzettend kwaad dat ik het met geen pen/keyboard kan beschrijven. Ik probeerde allerlei excuses voor Mark te verzinnen, dat RichieRich misschien leverage over hem had. Geen onwaarschijnlijk scenario maar dan nog kon Mark toch wel het fatsoen hebben om mij dat uit te leggen? Ik voelde mij enorm verraden en erger nog, beschaamd dat ik Mark zo vertrouwd had.

Gelukkig kreeg ik tijdens die gedachten ook een Whatsapp van mijn voormalige manager ondanks dat het daar nog erg vroeg in de ochtend was. Hij vond het erg jammer voor me dat DreamHolding niet geleverd had wat wij hoopten maar mijn positie was nog open en ik was welkom om terug te keren. Of ik door wilde geven wanneer ik weer zou willen beginnen. Dat gaf mij even een heel goed gevoel maar om eerlijk te zijn hield de boosheid de bovenhand. Die boosheid moest ik alleen nog even opzij zetten want het was duidelijk dat Mark niets meer voor DreamHolding kon betekenen maar we hadden daar nog wel ruim twee dozijn werknemers in Thailand die ook nog hun rekeningen moesten betalen natuurlijk. Daarvoor zou ik toch op een of andere manier weer met RichieRich aan tafel moeten……

To the moon! (Part 11)

Door Chief op maandag 14 januari 2019 05:53 - Reacties (24)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 3.695

Waar was ik gebleven? Oh ja, ik was bij Uncle John en Aunt Mai thuis, meer specifiek, in de studeerkamer van Uncle John.

Met de moed was ook mijn houding ingezakt. Als een zak aardappels zat ik in de uiterst comfortabele bureaustoel die ongetwijfeld duizenden dollars had gekost en toen landde de gedachte dat ik voor de eerste keer werkeloos was keihard in mijn gedachten. De kans dat het met DreamVenture goed zou komen schatte ik optimistisch in op 0.01%. Ik was dus werkeloos. Verrek. Het voelde raar maar meer eigenlijk ook niet. Bijkomend probleem was mijn werkvisum in Singapore. Die zou ongeveer twee maanden na mijn ontslag aflopen. Het risico op dit scenario had ik natuurlijk besproken met vrouwlief maar in de veronderstelling dat ik als CFO het wel redelijk zou kunnen zien aankomen wat ons tijd zou geven om te zoeken naar alternatieven. Niet dus.

Verzonken in die gedachten hoorde ik noch het geroezemoes, noch het kloppen op de deur toen ineens Uncle Ngau naar binnen stormde. “Ja jochie, ik sta hier al 5 minuten op die deur te bonken. Kom toch maar even kijken of je niet jezelf hebt opgehangen” lachte hij naar mij toen ik hem verbaasd aanstaarde terwijl achter hem Uncle Yin en Uncle John dezelfde kamer binnen kwamen. Uncle Ngau, op de bekende tactvolle en subtiele manier zoals alleen hij kon communiceren. Ik kon mijn lach niet houden, sprong uit de stoel en gaf Uncle Ngau en Uncle Yin een ferme handdruk terwijl zij mijn schouders een aantal centimeters omlaag sloegen.

Het was duidelijk dat Uncle John het een en ander over mijn situatie met de andere uncles had gedeeld, zoveel was duidelijk maar Uncle John kennende was het niet meer dan wat strikt noodzakelijk was. “Slapen zal je toch niet kunnen, dan kunnen we net zo goed even een kaartje leggen” grijnsde dezelfde Uncle John en gelijk had die want dit was precies wat ik nodig had! Even mijn gedachten volledig verzetten met een potje kaarten. You got to love that man.

Blijkbaar waren de Uncles helemaal fan geworden van Open Face Chinese Poker. Dat was een aantal jaren geleden nog wel even een ware rage binnen de pokerwereld maar werd nu een stuk minder gespeeld. De Uncles zou het worst wezen of het nog een rage was, ze vonden het een machtig spelletje aangezien het gokgehalte enorm hoog lag. Ik zal jullie lieve lezertjes niet vermoeien met de regels, die kan je bijvoorbeeld hier vinden: https://en.wikipedia.org/wiki/Open-face_Chinese_poker
Lees dan met name even het stukje over “Fantasyland” want dat was natuurlijk waar de Uncles elke keer voor gingen, hoe groot de kans op een “foul” ook was. We speelden voor HK$10 per punt, niets schokkends dus en het allermooiste was dat ik even de sores rond DreamVenture vergat. Binnen de kortste keren deed mijn buik puin van het lachen. Iedere hand probeerden de Uncles “Fantasyland” te bereiken, hoe klein die kans ook was. Echt, ik hoefde nul komma nul risico’s te nemen om toch binnen de kortste keren ver in de plus te staan. Het was dan ook ironisch dat ik de eerste was die “Fantasyland” haalde ondanks de verwoede pogingen van de Uncles. Zo zat tenminste nog iets mee deze week.

Door het bulderende lachen aangetrokken kwam Aunt Mai eens polshoogte nemen. Ze vroeg ons het wat rustiger aan te doen voordat een van de Uncles een hartaanval zou krijgen gezien hun leeftijd. Uncle John, gemaakt beledigd, trok daarop Aunt Mai op zijn schoot en fluisterde wat in haar oor wat ongetwijfeld 18+ taal was. Het was prachtig om te zien dat twee mensen op die leeftijd nog zo frivool met elkaar omgingen en ik nam mij voor om daar een voorbeeld aan te nemen.

De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het tijd voor mij om naar het vliegveld te vertrekken en mijn vlucht naar Singapore te nemen. Tijd om af te rekenen en zoals zo vaak stonden de Uncles diep in het rood en was ik de enige die groene cijfers had. Het ging om minder dan HK$1,000 per Uncle maar toch, een winnende sessie was een winnende sessie en dit kon ik weer mooi bijschrijven op mijn overzicht. Ik was dan ook stomverbaasd toen Uncle Yin en Uncle Ngau dan ook ieder mij een cheque overhandigden gezien de kleine bedragen. Mijn kaak raakte de grond toen ik het aantal nullen op de cheque ontdekte.

“Ik ga je niet vragen om mij uit te leggen wat je met je bedrijfje wilt doen, iets met verzekeringen of zo, want ik begrijp er toch geen donder dan. Wat ik wel begrijp is dat John hier echt in je idee gelooft. Nou, dan geloven wij er ook in” zei Uncle Yin. “Geef ons maar een percentage van het bedrijf wat jou redelijk lijkt voor deze bedragen en zie ons maar als investeerders” deed Uncle Ngau er bovenop. Ik keek Uncle John aan en die haalde zijn schouders op. “Van die cheques weet ik niets” zei hij verontschuldigend. “Maar wat voor hen geldt, geldt ook voor mij dus als je wilt kan ik even mijn chequeboekje vragen al weet ik denk ik wat je antwoord wordt aangezien je ons om een goede reden al een keer hebt afgewezen” vervolgde hij.

Even, heel even gloeide mijn gezicht van hoop. Met deze cheques konden we opnieuw beginnen, nu zonder RichieRich. “The world is my oyster” dacht ik heel even. “Dit geld is witter dan wit” zei Uncle Ngau die mijn twijfel zag. Daar twijfelde ik geen moment aan maar het probleem was nog steeds niet het geld maar de personen die achter het geld zaten. Ergens was ik wel heel erg schijnheilig. Blijkbaar had ik er geen moeite mee om hun geld aan te nemen als ik het met kaarten won maar hun geld was dan niet goed genoeg om zaken mee te doen? Dat klonk paradoxaal maar toch, toch kneep het ergens.

Mijn antwoord was dan ook eentje van dankbaarheid ook maar een resolute nee, dit kon en wilde ik niet accepteren. Ik legde uit dat ik 100% zeker wist dat het geld wit was maar dat de reputatie van de Uncles nou eenmaal een feit was waar wij niet omheen konden. Hoe ver in het verleden die reputatie ook opgebouwd was deed er niet toe. Er zou altijd een zweem van hun verleden om hun reputatie heen hangen en laten we eerlijk zijn, zonder die reputatie had Uncle John mij waarschijnlijk niet in Thailand kunnen helpen.

Dat begrepen de Uncles natuurlijk donders goed en ook al waren ze niet meer actief in de onderwereld, ze zouden er nooit helemaal van gescheiden kunnen worden zoals voor veruit de meesten maffialeden gold. De Uncles stopten hun cheque weer in hun binnenzak met de mededeling dat ik die cheques ten alle tijden kon komen halen als dat zou helpen en die gedachte alleen al was voor mij meer waard dan wat er op die cheques stond en met die gedachte maakte ik aanstalten om naar het vliegveld te vertrekken.

To the moon! (Part 10)

Door Chief op maandag 10 december 2018 04:16 - Reacties (22)
Categorieën: Uncles, Werk, Views: 3.420

Door de aangeboden hulp van Mr. Young en het gezelschap van Uncle John en Aunt Mai kon ik extra genieten van de maaltijd die ik mij dan ook prima liet smaken. De meerderheid van mijn medetafelgenoten waren het wel gewend dat ik at alsof ik weken niet had gegeten maar Mr. Young klaarblijkelijk niet gezien zijn verbaasde blik. Voor iemand van 1m80 met een gewicht van 65kg kan ik nog altijd buitenproportioneel veel eten ondanks dat ik de veertig al gepasseerd ben. Genetics, got to love it.

In de tussentijd kreeg ik een kleine run-down van Uncle John van wat er verder in Bangkok gebeurt was en dat was eigenlijk verbazingwekkend weinig. De mannen die ons kantoor waren binnengedrongen deden helemaal niet moeilijk. Zodra wij het kantoor verlaten hadden gingen zij als makke lammetjes er ook vandoor zonder ook maar iets te proberen. Uncle John kon me vertellen dat die mannen “hired guns” waren, die voor een appel en een ei de opdracht hadden aangenomen. Het leek er dus niet op dat RichieRich of diens vrouw hele sterke banden hadden met de onderwereld. Toch leek het Uncle John beter dat ik voorlopig uit Bangkok zou blijven en ik had alle intenties om naar dat advies te luisteren. Ik vroeg Uncle John om de mannen die ons, via hem, geholpen hadden te bedanken maar daar hoefde ik mij natuurlijk geen zorgen over te maken.

Aunt Mai vroeg mij naar de plannen van die dag. Die had ik niet maar ik besloot ter plekke dat ik eigenlijk dezelfde dag nog wel terug wilde vliegen naar Singapore. Bangkok was voorlopig nog geen optie en dan zou het vanuit Singapore toch makkelijker zijn om dingen te regelen. Daarnaast vond ik het ook wel fijn om bij mijn gezin te zijn, ik was de afgelopen weken toch wel veel van huis geweest hoewel dat natuurlijk ingecalculeerd was. Tot die tijd kon ik mee met Uncle John en Aunt Mai naar hun huis.

Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik Mr. Young hartelijk bedankte voor zijn aangeboden hulp reed ik met het echtpaar mee naar huis. Vanuit de auto boekte ik de vlucht in de vroege avond naar Singapore en tot die tijd kon ik misschien proberen wat aan damage control te doen en oh, een goed verhaal verzinnen om het aan moeder de vrouw uit te leggen. Geen idee wat moeilijker zou zijn.

Ik mocht de “studieruimte” van Uncle John gebruiken en het eerst wat ik deed was de aandeelhoudersovereenkomst naar Mr. Young sturen. Mr. Young had mij advies gegeven om nog geen contact op te nemen met RichieRich maar hem een mail voor te laten bereiden om ons beklag te doen over de belachelijke stunt die RichieRich had uitgehaald. Het kostte mij moeite om het niet zelf te doen en even mijn ongezouten mening te geven maar het advies van Mr. Young sprak natuurlijk voor zichzelf.

Op Slack en via Whatsapp waren het aantal nerveuze berichten niet meer bij te houden en dus organiseerde ik maar een groepscall. In die call excuseerde ik mij voor de zaken die zo gelopen waren. De medewerkers hoefden zich geen zorgen te maken over hun veiligheid, het geschil was echt tussen de aandeelhouders en ik betreurde ten zeerste dat er een aantal collega’s toch getroffen waren. Wel was ik heel eerlijk over de toekomst van DreamHolding en diens dochtermaatschappijen: die zag ik somber in. Ik drukte de medewerkers dan ook op hun hart om elders te gaan solliciteren. Het kon bij ons nog allemaal goedkomen natuurlijk maar een plan B heeft nog niemand kwaad gedaan. Ik wou dat ik beter nieuws had maar dat had ik dus niet.

Waar ik mij tegelijkertijd meer zorgen om maakte was Mark die van de aardbodem leek te zijn verdwenen. Hij had op geen enkele manier een teken van leven gegeven. Was hij nog in Bangkok en belangrijker nog: was hij ongedeerd? Op dat moment ging mijn mobiel over en op het scherm zag ik dat het Mark was. Godzijdank! Hij was veilig in Manilla bij zijn gezin maar zijn stem brak voortdurend. Hij was nog bij Dave langs gegaan voordat hij vertrok om er zeker van te zijn dat ook met alles goed ging maar toen hij bij het appartement van Dave was aangekomen bleek die helemaal leeg te zijn! Navraag bij de security van het gebouw leerde hem dat een week geleden verhuizers waren langs geweest die de meeste spullen hadden meegenomen.

Een week geleden?!?! Hoe was dat mogelijk? Niemand van ons had daar ook maar iets van gehoord. Het leek er nu ontzettend sterk op dat Dave betrokken was bij de actie van RichieRich. Ik dacht tot nu toe dat Dave de admin gegevens onder druk had gegeven maar waarom was hij dan een week geleden dan al verhuisd zonder dat tegen ons te zeggen? Had RichieRich hem dan al eerder onder druk gezet? Had Dave vrijwillig meegedaan aan de poppenkast? Een ketting is natuurlijk net zo sterk als de zwakste schakel en blijkbaar was Dave deze schakel. Zijn situatie was dan ook heel anders dan die van ons: hij was net getrouwd, zijn vrouw was in verwachting van hun eerste kindje en hij was op basis van een werkvergunning in Thailand. Ongetwijfeld dat RichieRich hem aardig bang kon maken o.a. door te dreigen dat hij het wel voor mekaar kon krijgen om zijn werkvergunning in te laten trekken, met alle gevolgen voor zijn gezin van dien.

Of Dave onder druk was gezet of niet, het maakt niet uit voor de uitkomst: wij waren uitgesloten van de systemen maar Mark was ontzettend aangedaan. Hij werkte al meer dan tien jaar samen met Dave en zag hem meer als een broer dan een vriend. Mark voelde zich ontzettend verraden. Ik probeerde Mark ervan te overtuigen dat die conclusie te vroeg was om te trekken maar dat had weinig tot geen invloed. Natuurlijk begreep ik wel hoe Mark zich voelde maar op dit moment moest hij dat opzij zetten en aan de toekomst denken van DreamHolding en diens medewerkers of op z’n minst de schade te minimaliseren. Dat besef leek Mark helemaal niet te hebben want er kwam geen zinnig woord daarover uit zijn mond.

Nadat Mark had opgehangen zakte de moed mij aardig in de schoenen. Voorlopig leek ik weinig hulp te krijgen van Mark terwijl het toch echt zijn onderneming was. Als iemand alles te verliezen had was het wel Mark maar niets leek erop dat hij dat besefte. Of had hij al de handschoenen neergegooid? Mark had dan ook al het nodige meegemaakt. Een aantal jaar geleden was hij door een vechtscheiding gegaan die hem financieel compleet had gestript en daarna was zijn eerste startup mislukt. Tot aan een week geleden leek hij weer op de weg omhoog te zijn maar nu leek plotsklap zijn droom in duigen te zijn gevallen. Misschien ligt het aan mij maar zou dat niet iets zijn om voor te vechten met alles wat je in je had?