Weer samen

Door Chief op woensdag 23 maart 2022 04:16 - Reacties (31)
Categorie: Over mij, Views: 5.956

Mama, wat is het allemaal snel gegaan. Het was een kort ziektebed voordat je vertrok. Natuurlijk, je had al decennia lang last van depressie wat na de dood van papa vijf jaar geleden langzaam, doch zeker, erger werd. Op het einde was er zelfs sprake van psychose en de angst die je had was ondragelijk en toch he mama, toch leek je niet op te geven zoals je dat nooit in je leven had gedaan.

Wat waren ze lief voor ons allemaal in het ziekenhuis. Ze hebben alles gedaan om jou zo pijnloos en comfortabel mogelijk je laatste dagen door te laten brengen. Ze braken protocollen en lieten ons bij jou slapen. Ik zal de blikken van enkele verpleegsters niet vergeten toen ik eindelijk in het ziekenhuis aankwam, de opluchting in hun ogen dat ik het toch gehaald had. Zo konden wij, je kinderen, de laatse dagen samen met jou doorbrengen en waren wij erbij toen je vredig je laatste adem uitblies.

Mama, wat heb je toch ontzettend veel bereikt met zo ontzettend weinig. Ga maar na: halverwege de eerste klas van de basisschool werd je al van school gehaald om te gaan werken en werd je kans op iedere vorm van educatie daarmee ontnomen. Niet heel veel later werd je uitgehuwelijkt aan een man die later zou lijden aan alcoholisme en gokverslaving. Hopend op een betere toekomst vertrokken jullie eind jaren zestig naar Nederland en dat was op z’n zachtst gezegd ontzettend lastig.
Velen zouden het al eerder hebben opgegeven maar jij, jij bleef vechten voor alles wat je waard was en zie daar: na een jaar of tien, vijftien werd je leven langzaam beter. Financieel kwam je eindelijk in rustig vaarwater en stabilieseerde ook de gezinssituatie. Zonder jou zou ons gezin uit elkaar zijn gevallen maar dankzij jou konden we altijd terug vallen op de sterke familiebanden en de warmte dat ons gezin had.

Dat gezin met vier kinderen en wat was jij trots op ons. Ondanks, of misschien eigenlijk doordat, je eigen achtergrond heb je ons altijd aangemoedigd om door te leren. Alle vier zijn we dan ook afgestudeerd en kunnen we onszelf goed bedruipen. Het niet opgeven en iedere dag hard werken heb jij ons met een paplepel ingegoten en gebracht waar we nu zijn.

Weet je mama, wij zijn net zo trots op jou. Jij bent onze anker, onze kompas en nu, nu moeten we het doen zonder jou. Om eerlijk te zijn mama, daar ben ik nog niet aan toe maar dat is niet erg. Jij hebt mij geleerd hoe ik op moet staan na een val, hoe ik mijn rug moet rechten na een tegenslag. Het komt goed mama, dat weet je. Ik houd mij vast aan de liefde de je ons hebt gegeven en met de gedachte dat je waarschijnlijk veel leed is bespaard want de manier waarop je het laatste jaar leefde, met al die angsten, dat was zo zwaar voor jou.

Woorden kunnen niet beschrijven hoe dankbaar ik ben dat jij mijn moeder bent dus ik probeer het maar zo: mama, dank je wel voor alles. Ik hou van je, ik mis je en zal dat doen wat je mij geleerd hebt. Hard werken en niet opgeven, dat komt alles goed.

p.s. Nu je bij papa bent, laat hem af en toe nog een gokje wagen en zo nu dan een sigaretje pakken.