Relikwie

Door Chief op maandag 16 november 2020 09:24 - Reacties (15)
Categorie: Over mij, Views: 3.322

Bloggen…….? Bloggen? JA, BLOGGEN!! Lekker even achterover leunen, verstand op nul, alles negeren en tikken maar. Heerlijk en wat heb ik dat de afgelopen maanden gemist lieve Tweakers! Door het coronavirus is het natuurlijk een hele rare periode waarin we leven en ik hoop dat jullie deze zonder noemenswaardige kleerscheuren zijn doorgekomen.

Terwijl die pandemie in Singapore redelijk onder controle lijkt is er weer een nieuw virus opgedoken in huize Chief: het Sinterklaas virus. Wie, net als ik, denkt dat je immuun bent als je meer dan tienduizend kilometer ver weg woont van de bron van het virus dan kom je bedrogen thuis. Waarvan acte. Dagelijks staat het “Sinterklaas Journaal” aan, verlanglijstjes worden continue gereviseerd en Sinterklaasliedjes klinken van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat door het huis. Er is geen ontkomen aan.

Zelfs de aankomst per boot is hier een jaarlijkse traditie: een Sint in vol ornaat bij temperaturen van ruim 30 graden die de Marina Bay komt binnen varen. Hoe het organiserend comité toch ieder jaar iemand zo gek krijgt om in dat pak gehesen te worden is mij een raadsel. De aankomst zelf trekt altijd veel bekijks: de Hollanders en Belgen komen in grote getalen met hun gillende kroost naar de kade die op hun beurt weer de aandacht trekken van de vele toeristen en locals die daar altijd in grote getale rondlopen. Het moet toch een klein spektakel zijn voor het niet-Nederlands talige publiek.

Dit jaar uiteraard geen Sinterklaas intocht hier in Singapore. Voor de kinderen natuurlijk spijtig maar persoonlijk vind ik het ook wel lekker om het een jaartje over te slaan. Het is toch wel altijd een stressvolle ochtend. Het is niet makkelijk om je kinderen, met name de jongste van twee turven hoog, in de gaten houden als de Sint en diens Pieten op de kade komen: je wringt je door een mensenmassa waar de penetrante lichaamsgeuren van uren in de tropenzon je bijna in permanente coma brengen, je nek zich in de meest onmogelijke bochten wringt om toch maar een glimp van dat mini-mensje op te vangen, de regenbui van pepernoten en schuimpjes ontwijkend….. Toch nog iets positiefs uit het hele Corona-gebeuren denk ik dan maar.

Over iets positiefs gesproken, van de week viel er een grote envelop op onze mat met daarop iets heel speciaals: een handgeschreven adressering. Waarom dat speciaal is? Nou, ik kan mij de laatste keer niet meer herinneren dat ik een brief zag met een handgeschreven adressering. Als je het al niet per e-mail krijgt is het al jaren niets anders dan gedrukte teksten wat je in je brievenbus ontvangt, nietwaar?

Het deed me denken aan vroeger, toen ik aan de voorganger van bloggen deed: het bijhouden van een dagboek. Jawel lieve Tweakers, zie hier, Chief’s best bewaard geheim. Dagboeken. Meervoud inderdaad want dat waren niet meer dan schriftjes zie zo vol raakten. Ze moeten nog ergens in Nederland bij mijn zus op zolder liggen waar enkele dozen van onze spullen nog liggen maar ik denk er nog graag aan terug. Of mijn eerste penvriendinnetje, een alleraardigst meisje uit België die ik via het tafeltennissen leerde kennen. Wij speelden dezelfde toernooien toen zij voor een Limburgse club uitkwam en zij viel makkelijk op want, laten we eerlijk zijn, het tafeltenniswereldje is nu eenmaal niet doorspekt met mooie vrouwen. Geen Anna Kournikova’s of zelfs slappe aftreksels daarvan. Nee, voor de puberende jongens was dat wel een hard gelag. Dat Vlaams meisje, en dit zeg ik niet zonder enige vorm van trost, dat ik een tijdlang niet alleen een penvriendin maar zelfs MIJN vriendin mocht noemen was één, zo niet DE, meest begeerde speelsters in het circuitje.

Wij waren denk ik een jaartje of 15 en tja, dan reis je niet zomaar in je eentje honderd kilometer en dan ook nog eens over een grens om elkaar te kunnen zien. Ons contact was dus beperkt tot de toernooien waar ze allebei aan meededen of als we toevallig een competitiewedstrijd op dezelfde locatie hadden. De tijd daartussen werd dan overbrugd met ouderwetse brieven. Ik kan me het gevoel nog goed herinneren, het gevoel als je een envelop zag liggen met een bekend handschrift. Wat er op stond maakte niets uit, ik wist dat die voor mij was en nog belangrijker: van wie die was.

Nou loop ik op mijn leeftijd als veertigplusser natuurlijk de levensgrote kans dat ik dingen van “vroeger” ga romantiseren. Dat mensen gezien mijn leeftijd mij een insignificant relikwie uit het verleden noemen. In een tijd waar hele relaties ontstaan en afgebroken worden via bijvoorbeeld Whatsapp wil ik toch zeggen dat ik het wel mis, het ontvangen van handgeschreven brieven. De tijd en moeite die iemand nam om voor jou iets op papier te zetten vond, en vind, ik nog prachtig. Wat er geschreven was deed er bijna niet toe, DAT het geschreven was des te meer.

Wellicht dat ik moeders de vrouw maar eens ga verrassen met een handgeschreven kaartje.