Achterstand

Door Chief op dinsdag 16 juni 2020 06:10 - Reacties (20)
Categorie: Over mij, Views: 4.311

Na maanden van complete radiostilte mag ik eindelijk weer eens genieten van een blogje tikken. Dat het zo lang heeft geduurd heeft voornamelijk te maken met de COVID-19 situatie hier in Singapore en laat ik in deze blog daar wat meer over vertellen.

Vrij snel na de meldingen over het mysterieuze virus in China kregen ook wij hier in Singapore met het virus te maken. De overheid sloot vrij snel de verbindingen met Wuhan en andere steden in China en lange tijd leek de situatie onder controle tot ook wij begin april in een vrijwel volledige lockdown gingen. Even een vergelijking met Nederland: Singapore kent nu officieel 26 doden en Nederland iets meer dan 6k terwijl Nederland ongeveer 3 maal zoveel inwoners kent.

Toch zie je de zogenaamde “headline” aantal besmettingen in Singapore iedere dag met honderden toenemen en dan komt het, zeer pijnlijke, klassensysteem hier aan het licht: 99% van de nieuwe besmettingen zijn gevonden bij de “foreign workers” oftewel gastarbeiders die in deze maatschappij als tweederangs, nee, derderangs worden gezien. Jonge mannen uit arme landen zoals Nepal, India, Sri Lanka en ga zo maar door die hier voornamelijk in de bouw, scheepvaart en andere sectoren werken waar de lokale bevolking blijkbaar hun neus voor ophalen. Letterlijk als je bedenkt dat bijna alle vuilnisauto’s bemant worden door deze gastarbeiders.

In een dappere poging om een beter financieel bestaan te bereiken voor hun familie en zichzelf steken deze jonge mannen zich in diepe schulden om de oversteek naar Singapore te kunnen maken. Het duurt maanden en soms langer om de schulden af te lossen alvorens zij zelf iets van hun karig loon overhouden. Eenmaal aangekomen moet hun werkgever hen van huisvesting voorzien al is huisvesting een wel erg groot woord: gebouwen ver van de bewoonde wereld waar ze met > 10 personen in een kamer zonder airco moeten slapen. Sanitaire voorzieningen worden met tientallen gedeeld. Je kan je voorstellen dat de hygiëne ver te zoeken is in deze dormatories, een perfecte plek voor het coronavirus om zich te verspreiden.

De overheid hier had dat een beetje laat door maar toen het kwartje eenmaal gevallen was hebben ze met man en macht geprobeerd het virus binnen de sub-gemeenschap in te dammen. Hele expohallen zijn omgebouwd om zieke gastarbeiders op te vangen en nog meer tijdelijke constructies werden uit de grond gestampt om besmette maar niet zieke gastarbeiders te isoleren. Voor vele gastarbeiders betekenden deze tijdelijke accommodaties een sterke vooruitgang en geruchten gingen op een gegeven moment dat sommige gastarbeiders met opzet besmet wilden raken om maar in die faciliteiten te geraken. Persoonlijk vind ik dat ver gezocht.

Tot op heden is geen enkele gastarbeiders aan het virus bezweken en hebben maar een handvol een ziekenhuisopname nodig gehad omdat ze over het algemeen nog jong en gezond zijn. Nu de situatie onder de gastarbeiders onder controle lijkt heeft de overheid aangekondigd verbeteringen aan te brengen in de woonomstandigheden van de gastarbeiders waaronder extra accommodaties zodat ze niet meer hutje mutje op elkaar zitten. Aangezien Singapore maar een klein eiland is betekent het dat sommige van deze nieuw te bouwen accommodaties dichter bij de “normale” bevolking komt te liggen wat een golf van verontwaardigde reacties op social media opleverde van lokale bewonders die daar helemaal niet blij mee zijn…..

Ze gaan zelfs zo ver om de gastarbeiders parasieten te noemen die willen profiteren van de rijkdommen dat Singapore biedt. Gek als je bedenkt dat die rijkdom deels wordt bewerkstelligt door diezelfde gastarbeiders. Frappant is het dat een virus dat iedereen, ongeacht afkomst, religie, huidskleur en sociale status even ziek kan maken tegelijkertijd er voor zorgt dat de economische ongelijkheid nog verder bloot legt. Niet alleen hier in Singapore overigens, wereldwijd.

Ga maar na, wie worden er het hardst geraakt in het huidige economisch klimaat? Juist, diegenen die al moeten leven van paycheck naar paycheck, die al geen rode cent op de bank hebben staan en die al een gigantische achterstand hebben op de rest van de maatschappij. Die achterstand wordt groter en groter.

Daarom klaag ik niet dat ik thuis moet werken. Dat ik niet zo maar naar buiten mag. Dat mijn kinderen niet naar school mogen en soms het huis lijken af te breken. Dat ik niet even lekker ergens een koffie kan drinken of naar vrienden kan. Nee, klagen mag en zal ik niet want ik besef dat ik nog mijlen voorsprong heb op diegenen die veel minder geluk hebben in het leven.