Hong Kong, a whole different way, part IV

Door Chief op maandag 30 december 2019 10:21 - Reacties (20)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.765

Ik had nog een aantal uren voordat Uncle John mij zou komen ophalen maar eigenlijk te kort om nog te gaan slapen. Mezelf kennende zou ik alleen maar nog brakker zijn van een paar uur slaap en kon dus maar beter wakker blijven. Als alternatief besloot ik mijn oma van vaders kant, de laatst levende grootouder die ik nog had, te gaan bezoeken. De bezoekjes aan het bejaardentehuis waren inmiddels een vrijwel wekelijks ritueel geworden en deze bezoekjes bezorgden mij altijd een mix aan gevoelens die ik moeilijk kan uitleggen.

Aan de ene kant was het erg fijn dat ik mijn oma zo vaak kon bezoeken nu ik in Hong Kong woonachtig was maar iedere keer als je die ouderen in dat tehuis zag……. Een bejaardentehuis in Hong Kong is voor de doorsnee oudere absoluut geen pretje terwijl Hong Kong een van ’s werelds rijkste landen is. Net als voor de niet-bejaarden is de woningnood hoog wat zich vertaalt in de ruimte, of eerder gebrek daaraan, voor de bewoners van een bejaardentehuis. Voor de “gewone” bejaarde bestond je privéruimte uit niets meer dan een bed en een kastje op misschien drie tot maximaal 4 vierkante meter.

De bedden die in een grote ruimte stonden werden door elkaar gescheiden door niet meer dan een wandje wat zo’n 1.5 meter hoog was en dus nul komma nul aan privacy bood. De kleren en andere persoonlijke bezittingen kon je dan in het ladekastje of onder je bed bewaren. That’s it. Mijn oma had het dan een stuk beter getroffen: zij had tenminste een eigen kamer hoewel die ook niet groter zal zijn geweest dan tien vierkante meter. Overigens denk ik niet dat mijn oma haar woonsituatie heel bewust heeft meegemaakt. Ze was nogal dement en al jaren niet meer uit bed geweest hoewel er niets mankeerde aan haar loopvermogen. Ze vertikte het gewoon.

Als ik dan het bejaardentehuis doorliep naar de kamer van mij oma was het aanzicht best treurig. Terwijl je de urinelucht die altijd aanwezig leek probeerde te negeren zag je een groepje mahjongen, een ander groepje die aan hun rolstoelen waren gekluisterd voor een TV zitten maar de overgrote merendeel liggen of zitten in hun bed. De meesten keken niet op of om en als dan een bewoner je aankeek dan zag je diezelfde doffe blik. Bezoekers kon je meestal ook op twee handen tellen.

Altijd was ik weer blij om de deur van de kamer van mijn oma te openen. Gewapend met een zestal pakjes appelsap en een tweetal daahn taat (egg tarts) trad ik het kamertje binnen. Mijn oma zat rechtop en keek mij een beetje vragend aan. Zoals altijd begroette ik haar en noemde ik mijn naam. Hoewel ik 99% zeker wist dat ze mijn gelaat niet herkende verscheen er toch een glimlach op haar gezicht, waarschijnlijk bij het horen van mijn naam. Bij het zien van de lekkernijen pakte ze een tissue en spreidde dat netjes onder haar kin. Ik pakte een lepeltje uit haar kastje en maakte dat voor de zekerheid even schoon onder de kraan om haar vervolgens dit samen met de daahn taat aan te geven.

Vakkundig lepelde ze alleen de inhoud van deze gebakjes naar binnen en gaf ze mij de korstjes terug. Nog een pakje appelsap erachter aan, tissue opvouwen en tevreden ging ze liggen met gesloten ogen. Helaas was dit geen dag dat ze een helder moment had. Die dagen had ik wel meegemaakt en dan kon ze fantastisch vertellen over vroeger, tot aan haar eigen jeugd aan toe. Dan luisterde ik ademloos toe, zeker als mijn vader in de verhalen voorkwam. Nee, zo’n dag was het vandaag niet. Nog even bleef ik zitten om haar rustig te zien ademhalen en stilletjes sloop ik naar buiten en op de terugweg hetzelfde treurige beeld van zoveel ouderen die daar niets anders deden dan liggen of zitten.

Eenmaal buiten had ik net als altijd een paar minuten nodig om het mistroostige beeld van mij af te slaan. In de buurt nam ik een simpele lunch om vervolgens de bus naar huis te nemen. In de drie kwartier durende rit naar huis kon ik mezelf niet bedwingen om het beeld van het bejaardentehuis te koppelen aan mijn alsmaar ouder wordende ouders. Zoveel bejaardentehuizen had ik niet van binnen gezien in Nederland maar ik vroeg me af: zouden de bejaarden daar ook zo eenzaam zijn? Retorische vraag uiteraard die mijn stemming er niet beter op maakte. De rit duurde dan gevoelsmatig ook langer dan normaal, ondanks dat ik zeker wist dat Uncle John een verrassing voor mij in petto had.

De snelle douche thuis kon gelukkig mijn zinnen een beetje verzetten en ik keek uit naar waar Uncle John mij mee naar toe zou nemen. Ik kon nog even een dubbele espresso bij de koffieboer om de hoek halen toen ik de auto van Uncle John aan zag komen. De espresso goot ik naar binnen, half mijn keel verbrandend. Ik nam achterin plaats bij Uncle John waarna zijn chauffeur de auto weer over de weg liet glijden. Op de vraag waar we naar toe gingen glimlachte Uncle John alleen.

Het monotone geluid uit de motor, de comfortabele achterbank van de auto maakten mij volledig kansloos tegen de vermoeidheid van de slapeloze nacht en spoedig viel ik in een diepe slaap. Ik schrok wakker toen Uncle John mij een beetje heen en weer schudde. Lachend vroeg hij of mijn vrouw wist dat ik zo hard kon snurken. Schaapachtig lachend veegde ik het kwijl van mijn mondhoek en stapte uit. Ik probeerde mij een beetje te oriënteren wat niet heel makkelijk was gezien mijn half wakkere toestand. Ik had werkelijk waar geen idee waar ik was. Ik zag een aantal oude flats, een paar winkels en eettentjes oftewel: dit straatbeeld kon van toepassing zijn op zo ongeveer 95% van Hong Kong en Kowloon.

De straatnamen die wij al lopend tegen kwamen zeiden mij helemaal niets en na zo’n 200 meter stapte Uncle John een oude en vervallen eetgelegenheid binnen. Her en der verspreid zaten enkele klanten en Uncle John nam plaats aan het raam en bood mij de stoel tegenover hem aan. Ik verwachtte dat Uncle John mij mee had genomen op één van de vele culinaire tripjes en mij hier wel een speciale lekkernij zou aanbevelen maar zwijgend staarde Uncle John door het raam. Ik volgde zijn blik en zag een overdekte markt. Zonder dat Uncle John zich bewoog vroeg hij mij of ik de fruitstal zag. Dat kon ik bevestigen waarna de vraag kwam of ik die oude vrouw van dat kraampje zag. Inderdaad, ik zag een oude vrouw achter de kisten schuifelen, een beetje voorover gebogen, mager. “Dat is mijn enige zusje, de moeder van Benny die je vanochtend hebt ontmoet ” vervolgde Uncle John droog en ik viel bijna van mijn stoel van verbazing.

Snelle update

Door Chief op dinsdag 17 december 2019 02:50 - Reacties (17)
Categorie: Over mij, Views: 2.842

Lieve Tweakers,

dank voor alle bezorgde berichtjes die ik heb mogen ontvangen: ik leef echt nog! Ben helaas bedolven onder werk en privegebied waardoor de blogs op dit moment kind van de rekening is geworden.

Ik heb helaas ook geen zicht wanneer ik weer tijd aan de blogs kan besteden. Er is een kleine hoop in mij dat dit nog voor het einde van dit jaar gebeurd maar dat is al ambitieus!

Mijn excuses voor de lange stilte en nogmaals mijn dank voor alle berichten!

Gr. Chief