Hong Kong, a whole different way

Door Chief op maandag 26 augustus 2019 03:07 - Reacties (17)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.664

Ondanks dat ik geboren en getogen ben in een Limburgse boerengat heb ik van kinds af aan al een sterke band met Hong Kong. Heel veel mensen zullen daar wel beeld van hebben en meestal is dat beeld gerelateerd aan de talloze wolkenkrabbers of aan de mensenmassa die je schijnbaar op iedere plek van die stad tegenkomt. Meer recent zijn de beelden, helaas, gerelateerd aan de ongeregeldheden die al weken aanhouden. Over dat laatste wil ik mij voorlopig niet over uitweiden maar ik volg het nieuws met bovengemiddelde interesse want Hong Kong heeft een speciale plek in mijn hart.

Volgers van deze blog weten dat Hong Kong mijn plaats van afkomst is, althans, de twee vorige generaties van mijn familie komen daar vandaan en ook mijn twee oudere zussen zijn in de voormalige Britse kolonie geboren. De natuurlijke link met Hong Kong is hier dan ook mee gelegd. Thuis spraken mijn ouders vrijwel uitsluitend Kantonees met mij, inburgeringscursus is zooooo 2000, en in de pre-kabeltijd keek ik ook meer series van TVB dan van de NOS. TVB was toen, en is nog steeds, het grootste en meest populaire televisiestation van Hong Kong. Dat TVB vaker van monopolie praktijken is beschuldigd dan Pamela Anderson van bil is geweest verandert dat feit niet.

Hoe we in dat tijdperk, de jaren ’70 en ’80, dan toegang hadden tot de genoemde Chinese TV programma’s? Heel simpel en slechts drie letters lang: V H S. Voor de jongere Tweakers onder ons, VHS staat voor Video Home System en is de voorouder van de optische schijven zoals de Compact Disc. De programma’s werden op videobanden over delen van de hele wereld verspreid die consumenten zoals mijn ouders dan konden huren. Iedere week kwam er een, niet geheel verrassend, Chinese man in een aftandse auto langs om een vast aantal videobandjes op te halen en weer een setje nieuwe videobandjes af te leveren.

Van dat setje was altijd eentje voor de jongsten dus alleen maar met tekenfilms. Dat zijn dan ook mijn eerste herinneringen aan TV kijken: Captain Tsubasa bijvoorbeeld in plaats van Sesamstraat zoals mijn leeftijdsgenootjes van die tijd. Naarmate ik iets ouder werd keek ik mee met mijn ouders naar de meer volwassen genre, de zogenaamde “TVB Drama”. Dat zijn TV series die destijds zo’n 21 afleveringen van ieder 40 minuten lang waren. Tegenwoordig zijn ze al langer en tellen nu doorgaans minimaal 30 afleveringen. Het valt niet te ontkennen dat het niet onder het kopje “pedagogisch verantwoord” opvoeden valt maar daarmee niet minder leuk want dat was eigenlijk het enige moment van de dag dat wij als kinderen samen met onze ouders konden zitten. Dat was dan na tienen in de avond aangezien dan onze toko pas dicht was. Nee, onze ouders hebben niet het opvoeden uitgevonden zullen we maar zeggen maar leuk was het zeker!

De TVB series hadden vele verschillende thema’s maar mijn favoriete thema’s waren, hoe kan het ook anders, kungfu en maffia en dat was hoe ik leerde over de triades in Hong Kong. Natuurlijk waren het gewoon TV series en voor het overgrote deel fictief en geromantiseerd maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet van onder de indruk was. Sterker nog, het leek mij al snel ontzettend stoer om lid te zijn van een triade: vrienden voor het leven maken, samen met geweld hogerop komen in zo’n organisatie en op den duur de hele stad runnen als een baas. Mensen zouden op straat stoppen en ons met zowel angst als respect aankijken. Hoe vaak had ik wel niet het idee aan mijn jeugdvrienden van destijds, die desondanks nu nog steeds mijn meest dierbaren vrienden zijn, voorgelegd om samen het boerengat waar wij woonden over te nemen om dan net zo vaak die glazige blikken van hun te ontvangen.

Nou ja, ergens is dat ook wel te begrijpen hè. Het is natuurlijk een heel stuk sexier om de scepter te zwaaien over een gebied zoals Wan Chai dat bezaaid was met discotheken, nachtclubs en bordelen dan met harde hand te regeren over ons boerengat waar meer boeren waren dan winkels. Wat krijg je dan als je die boeren afperst? Melk? Een paar eieren? In ons dorp waren maar een paar winkels, cafés, één cafetaria en één restaurant en die laatste was nota bene van mijn bloedeigen ouders. “Ja pa en ma, als jullie ons netjes iedere week beschermgeld betalen dan zorgen wij dat het jullie rustig en veilig jullie babi bangang en sateetjes kunnen verkopen en anders, anders staan wij nergens voor in hoor”. En wat denk je dat als ik antwoord kreeg tussen hun hoongelach door? Nou? “Dat krijg je al en dat heet zakgeld en nu als de donder aan de afwas jongen.”. Bummer. Nee, sexy leek dat zeker niet.

Het was dan ook het equivalent van een Godsgeschenk toen ik de Uncles leerden kennen in de periode dat ik in Hong Kong woonde. De Uncles hebben al meerdere malen hun opwachting gemaakt in mijn blogs, wat zeg ik, de hoofdrollen gespeeld en hebben inmiddels hun eigen ware fanbase opgebouwd binnen de Tweakers community waar de Uncles ook vanaf weten. Ik heb de Uncles trouwens maar niet gezegd dat Tweakers een tech site is want dat vinden die old-schoolers natuurlijk alleen maar iets voor nerds. No offence.

De Uncles hebben een diep verleden in de triades en via deze mannen van pensioengerechtigde leeftijd kwam ik hoogstpersoonlijk in aanraking met diverse aspecten van triades in Hong Kong zoals jullie in mijn blogs kunnen opzoeken. Dat niet alleen, ze zijn natuurlijk een uitstekende bron van informatie voor mijn schijnbaar onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Natuurlijk durfde ik aan het begin niet veel vragen te stellen hoewel dat door mijn nieuwsgierigheid bijna onmogelijk was. Zie je het al voor je? Het aantal vragen bouwt zich continue op in je hoofd maar je wil ze kost wat kost niet stellen? Oh the cruelty! Toch is het me aardig gelukt op een slippertje hier en daar na en waarschijnlijk heb ik mede daarom een vriendschap met de Uncles kunnen veiligstellen.

Die vriendschap is mij natuurlijk veel waard maar die nieuwsgierigheid van mij hè, die nieuwsgierigheid. Meer dan eens zou het mij in situaties brengen waar ik nooit over had durven dromen, laat staan te beleven en erover te bloggen. Dat het daar niet bij bleef, wel, daarover meer de komende weken.

Bewust onbewust

Door Chief op dinsdag 20 augustus 2019 07:56 - Reacties (18)
Categorieën: Familie, Over mij, Views: 3.036

Afgelopen vrijdag was het weer zover op het werk. Niemand kan zich er voor verstoppen, van assistenten tot de managing director: tijd voor de jaarlijkse, zo gevreesde, opfris cursus “everyday bias on the workfloor” . Vrij vertaald naar het Nederlands is dat dus “vooroordelen op de werkvloer”. Dan komt er een ingehuurde dame ons allen vertellen over vooroordelen, hoe ze tot stand komen, hoe ze zich uiten, etc. Begrijp me goed, het is nuttig om over vooroordelen te praten en na te denken maar om dat jaarlijks te herhalen……??! Ik zou zeggen, maak het onderdeel van het bestaande introductiepakket wat we al hebben voor nieuwe collega’s maar daar waren ze het bij de HR niet mee eens want “het is zo’n belangrijk onderwerp”. Mijn vooroordeel over de HR collega’s dat ze verre van pragmatisch zijn werd hiermee helaas bevestigd.

We hebben allemaal onbewuste vooroordelen die opgeroepen worden als we iemand zien bijvoorbeeld, dat is nu eenmaal hoe onze hersenen werken. Volgens de kenners worden dit soort vooroordelen opgeslagen in de “amygdala”, hetzelfde gedeelte dat ons zonder na te denken laat reageren op dingen zoals angst maar ook bijvoorbeeld dat je automatisch remt als je de remlichten van je voorganger ziet aanspringen. Je hersenen nemen een stukje informatie op en komt met een reactie op basis van die informatie. Wat voor informatie gebruikt wordt verschilt van persoon tot persoon. Huidskleur, geur, situatie, just to name a few. Vooroordelen zijn niet alleen negatief, het kan ook een positieve reactie in je oproepen. Omdat bijvoorbeeld iemand heel veel op die lieve tante van je lijkt of omdat die geur een fijn herinnering oproept. Vooroordelen zijn dan in mijn optiek niet goed of slecht, het gaat er namelijk denk ik om wat je met die vooroordelen doet. Laat je die het volledige beeld vormen of geef je iemand, en jezelf, de kans om elkaar beter te leren kennen tijdens een sollicitatiegesprek?

Als ik dit onderwerp dan op mijzelf betrek dan kan ik jullie vertellen dat ik heel erg geneigd ben om heel impulsief te reageren op mensen. Dat is deels hoe mijn hersenen werken en deels door ervaringen opgedaan in mijn leven. Zo heb ik als pokeraar mijzelf aangeleerd om op basis van heel beperkte informatie beslissingen te nemen wat versterkt werd door mijn latere banen waar ik vaak in een hele korte tijd beslissingen moet nemen op wat er in de markten gebeuren. Gelukkig heeft het bewustzijn van hoe ik werk er ook voor gezorgd dat ik de neiging om iemand heel snel te beoordelen de kop in druk. Dat ik bewust een stap terugneem, even tot drie tel voordat ik reageer.

Gerelateerd aan vooroordelen is discriminatie wat zich uit doordat iemand niet alleen het vooroordeel al heeft maar dat ook gebruikt om iemand te be,- of veroordelen. Kijk, als allochtoon heb ik te maken gehad met discriminatie door autochtone Nederlanders, daar kom je niet aan onderuit. Het interessante is echter dat ik hier in Singapore meer last heb van discriminatie door Nederlanders dan destijds in Nederland.

De Nederlandse conclave hier is, naar het schijnt, dik 10k koppen sterk waarvan veruit de meesten een expatcontract hebben. Expats zijn over het algemeen goed opgeleid en ruimdenkend maar dat laatste is relatief vaak onwaar voor de Nederlandse expats die ik tref. Het is heel gek maar als ik een Nederlandse expat hier alleen tref in bijvoorbeeld een speeltuin dan raken we altijd wel aan de praat maar als ik diezelfde Nederlander dan met een groepje Nederlanders tref dan lijkt het alsof ik niet besta. Even nogmaals voor de goede orde: het gaat om een aantal Nederlandse expats maar het gebeurt nog altijd relatief vaker dan in Nederland.

Wat ik nog erger vind is dat mijn oudste spruit ook het lijdend voorwerp is geweest. Onze oudste kan makkelijk leren. In de Cito toetsen die hij in groep 3 (wtf) scoort hij in de top 5%-iel, zijn leesniveau is dat van midden groep 6 en om van zijn rekeninzicht maar te zwijgen. Hij wordt dan in de klas ook regelmatig door de juf ingezet om andere kinderen te helpen wat hij prima kan, aldus dezelfde juf. Maar mensen gaan dus praten. Tijdens een borrel voor ouders van die klas vorig jaar kwamen mijn vrouw en ik iets later aan en schoven wij een beetje ongezien aan bij de groepjes ouders. Ineens hoorde ik “ach, dat Chinese joch zal wel naar achterlijk veel bijlessen moeten van zijn Tiger mom”. Aangezien onze zoon als enige in de klas van Chinese afkomst is hoef je niet heel veel gestudeerd te hebben om te begrijpen om wie het ging. Tot drie tellen hielp van geen meter in dit geval en ik wilde die man dus even de waarheid vertellen. Ik tikte op zijn schouders en wat denken jullie: zodra hij mij ziet kickt er iets in zijn amygdala (jaja, laten we het woord dan maar gebruiken ook) en loopt hij gewoon weg met zijn vrouw in zijn kielzog en het andere stel waar zij mee aan het praten waren verdween in hetzelfde tempo.

De overige ouders kijken vreemd op als ze die vier zien vertrekken maar ik heb geen zin om nog meer commotie te veroorzaken en dus maak ik maar een grapje in de trant van “ze zullen nog wel iets op het vuur hebben laten staan”. Die twee stellen zijn inmiddels verhuisd naar andere landen en dat is maar goed ook denk ik dan maar. Ik heb mijn ervaringen gedeeld met twee andere mannen die dezelfde profiel hebben als ik: mannen wiens ouders uit Hong Kong komen maar zelf in Nederlands zijn geboren en wat denken jullie, die hadden dus exact dezelfde ervaringen. Voor één van hen voldoende om hun kind bij een andere school onder te brengen.

Zover wil ik nog niet gaan maar ik merk wel dat ik er steeds meer negatieve energie aan kwijt ben dus om te zeggen dat het mij niets doet is verre van de waarheid. Ik begrijp ook niet helemaal waarom wij er in Nederland minder last van leken te hebben? Is dat omdat er in Nederland nog Nederlandse Antillianen, Marokkanen en Turken zijn die hier vrijwel niet aanwezig zijn en waarover de Nederlandse publieke opinie nog negatiever zijn waardoor wij van Chinese afkomst er dus relatief beter voor staan? Het antwoord zal wel noch eenduidig noch makkelijk te geven zijn maar jammer vind ik het wel.

Ben en Las Vegas, deel 4

Door Chief op maandag 5 augustus 2019 08:58 - Reacties (12)
Categorie: Over mij, Views: 2.393

De bevallige dame was inderdaad een vriendin van een stel dat aan onze pokertafel zat. Dat stel herkende ik van vorige trips aangezien het professionals zijn die de Aria als thuisbasis hebben. Wat wel nieuw was: dit stelletje had een kleintje gekregen. Persoonlijk is dit het enige stel dat ik ken waarbij beiden professioneel poker speelden én ouders zijn. Voor de avonden waar beiden werkten hebben zij een oppas.

Na het voorval met de Chinese dame raakte ik wat meer aan de praat met het drietal en het zal jullie niet verbazen dat mijn aandacht voornamelijk naar de dame die met het stel mee was, ik heb mijn ogen uiteraard ook niet in mijn achterzak zullen we maar zeggen. Laten we haar voor dit verhaal Ellen noemen.

Ellen komt uit Miami en werkt in de reclame industrie. Ze had een suite in de Mandalay Bay wat vrijwel naast de Aria lag. Ze was in Vegas voor verschillende redenen maar voornamelijk om haar recente scheiding te verwerken wat alle alarmbellen in mijn hoofd liet afgaan. Maar goed, we waren ontzettend gezellig aan het kletsen dus niets leek aan het handje. Intussen stampte ik de tafel behoorlijk aan: Met de grootste stack aan tafel kon ik af en toe wat druk op de ketel zetten zonder dat de tegenstanders veel weerstand wilden bieden aangezien ik hun stacks gecoverd had.

Na een uurtje of zo moest het drietal vertrekken voor een tafelreservering die zij die avond hadden maar Ellen gaf aan dat ze liever bij mij aan tafel bleef zitten, als ik dat goed vond natuurlijk. Of ik dat goed vond?? Mijn doorgaans kleine oogjes verdubbelden in grootte en ik zag hetzelfde gebeuren bij het stel waar zij mee was gekomen. Het stel keek mij net zo verbaasd aan en zonder dat er daadwerkelijk woorden werden uitgesproken vond er een hele discussie plaats, in de trant van:

Zij: “Ben je wel te vertrouwen? Zij is nogal in een kwetsbare staat”
Chief: “Ik sta niet voor mijzelf in!”
Zij: “Is dit wel zo’n goed idee?”
Chief: “Jongens, denk nou zelf even na?”
Zij: “Zullen we haar maar proberen mee te nemen”
Chief: “Lijkt mij een uiterst goed plan”
Chief’s duiveltje: “BEN JE NU HELEMAAL BESODEMIETERD, WATJE DAT JE BENT!”

Het stel probeerde op een subtiele manier hun vriendin ervan te overtuigen dat het een beter idee was om met hen mee te gaan naar het restaurant en daar een lekker hapje te eten maar Ellen was vastberaden. In haar woorden: ze had nooit gepokerd en vond het wel opwindend om het te zien! Bij het horen van het woord “opwindend” proestte ik het bijna uit. Play it cool Chief, play it cool!

Aaaannnnnyyyywaaayyyy, Ellen bleef achter bij mij en het stel vertrok met een bedenkelijke blik in hun ogen. Nu kan ik jullie alvast verklappen dat ik geenszins van plan was om een buitenechtelijk slippertje te begaan maar om ook heel eerlijk te zijn vond ik het ook wel mooi om aandacht te hebben van zo’n mooie dame al was dat duidelijk om de verkeerde redenen. Ze schoof haar stoel wat dichter bij en zo bleven we de komende uren zitten.

De rest van de tafel had enigszins door wat er gaande was en ik kreeg dan ook bedenkelijke blikken in mijn richting wat mij overigens niet stoorde, de populariteitsprijs zou ik toch niet winnen aangezien ik inmiddels mijn stack naar ongeveer $5.5k had uitgebreid, meer dan twee maal de grootste stack van de overige spelers. Zo snel als ik de chips naar mij toeschoof, zo snel tikte Ellen inmiddels de ene cocktail na de andere naar binnen. We hadden een heel leuk gesprek maar ik merkte dat de alcohol, en haar verdriet, haar beslissingsvermogen ondermijnde. Het begon met een schouderklopje hier, een handje daar, afijn, jullie kunnen de rest ook wel bedenken.

Zo subtiel mogelijk probeerde ik het te ontwijken maar na een uurtje of vier sinds haar vrienden weg waren kwam het moment suprême: ze neemt net een nieuwe cocktail aan van de waitress als ze met haar gezicht bijna mijn gezicht aanraakt. Ze fluistert een voorstel in mijn oor die niet voor de minderjarige Tweakers voor herhaling vatbaar zijn. Hoe zeer mijn ego ook gestreeld werd, hoe hard het duiveltje in mij ook schreeuwde, ik fluisterde haar zachtjes toe dat het geen goed idee was.

In een split second krijg ik voor de tweede keer deze avond, inmiddels nacht overigens, verwensingen naar mijn kop. Ellen spring op en voordat ik ook maar iets kan zeggen leegt ze het glas dat ze in haar hand had in mijn gezicht en beent ze weg. Ze baant zich een baan door de pokertafel, duidelijk waggelend door de vele alcoholische versnaperingen die ze tot zich had genomen. Terwijl ik zo goed en kwaad mijn gezicht probeer te drogen kijk ik mijn mede-spelers aan. De vrouwelijke spelers kijken minachtend en de mannelijke kijken smalend voordat ik “I definately deserved that” uit mijn mond krijg terwijl een van de dealers mij een handdoek aanreikt.

Zo, dat was weer een nieuw unicum voor mij, een drankje in je gezicht krijgen. Ik vond twee unicums op een avond/nacht meer dan voldoende en besloot er dan ook maar een einde aan te maken door uit te cashen en mijn kamer op te zoeken. Ben was wat aan het chillen op de kamer toen ik druipend nat binnenkwam en hij had het niet meer toen ik hem de avond beschreef. Nou, fijne steun was dat….

De twee dagen die ik nog had na die nacht heb ik Ellen of het stel niet meer gezien. Ik vond het wel jammer, dan had ik misschien mijn excuses aan kunnen bieden maar zo was het eigenlijk ook wel goed. Of mijn vrouw het inmiddels ook weet? Tjah lieve Tweakers, jullie kennen de regel wel: whatever happens in Vegas, stays in Vegas *wink*