Ben en Las Vegas, deel 3

Door Chief op maandag 29 juli 2019 06:55 - Reacties (11)
Categorie: Over mij, Views: 1.577

Excuses voor de vertraging lieve Tweakertjes, ik ben “maar” 2.5 week op vakantie geweest in Australië maar lange avonden (en zelfs nachten) vanwege werk noopten mij tot een langere radiostilte dan gewenst!
Waar waren we gebleven? Ah, ja. Ik ben dus samen met Ben in Las Vegas en heb zojuist een leuke pot gewonnen tegen een Chinese dame waarna de spreekwoordelijke hel losbreekt. Zie hieronder hoe het verder ging.



In een mix van Engels en haar moedertaal schreeuwt de dame allerlei verwensingen naar zowel mij als de dealer. Niet alleen wij twee moeten er aan geloven, hele generaties van onze families krijgen de volle laag. Dit is uiteraard niet de eerste keer dat ik een dergelijk scenario meemaak en ik blijf me verbazen hoe spelers zich zo in het spelletje, want dat is het in feite ook, kunnen laten gaan en hun hele waardigheid in een mum van tijd overboord kunnen gooien. Het kost mij dan ook heel, HEEL veel moeite om mijn lach in te houden.

Daarom kijk ik maar een beetje van de tafel weg en zie dat de meeste spelers aan de andere tafels zijn gestopt met spelen en naar onze tafel kijken. Ik haal mijn schouders opzichtig op, enigszins als excuses voor het kabaal. De “brush”, de dienstdoende manager van de pokerroom, snelt zich tussen de tafels door en probeert de dame te kalmeren. Dat lukt pas als hij dreigt om haar uit de pokerroom te verwijderen. De dame schuift heel flauw al haar chips naar voren zodat een onoverzichtelijke berg wordt voor de dealer die uit dezelfde berg ongeveer 1.1k moet vissen die voor mij zijn.

Hij zucht, maakt weer nette stacks van de berg chips en schuift mij muntjes die aan mij toebehoren toe en laat mij nog snel een glimlach zien. Ook hij is immers dit soort taferelen gewoon natuurlijk. De dame naast mij blijft maar woorden mompelen en ik heb geen enkele twijfel dat die woorden voor mij zijn. Stick and stones lieve Tweakers, stick and stones.

Vijf handjes later krijg ik AK van harten in mijn hand. De dame naast mij raised naar $30 waarna ik er $110 van maak. De dame is de enige die called en dus zien we met z’n tweeën de flop. De flop is een droom met de fenomenale Q-J-T (10) waardoor ik op dat moment de “nuts” (best mogelijk hand) heb. De dame checkt vrij snel en normaal zou ik ook checken om haar in de hand te houden maar ik had zojuist gezien dat ze heel snel naar de pot en vervolgens naar haar eigen stack keek. Dat is toch wel een teken dat ze geïnteresseerd is in de hand en ik neem de proef op de som en bet $130. Heel even denkt ze na en nu raised zij naar $350.

De paar seconden bedenktijd die ik neem is natuurlijk niets anders dan toneel en een poging om iedere actie die ik neem hetzelfde te laten lijken want ik ga nergens heen. Mijn worst-case scenario is dat ze QQ/JJ/TT heeft waardoor ze nog kans heeft op een full house (drie dezelfde + twee dezelfde) wat een betere hand zou zijn dan mijn straight (vijf opeenvolgende kaarten) maar dat risico loop ik graag. Ik wil de sterkte van mijn hand niet weggeven en besluit haar raise te callen.

De turn (vierde) kaart komt een 4 die er helemaal niets toe doet. De dame speelt wat met haar stacks en schuift vervolgens $650 naar voren, iets minder dan de pot. Ik kan jullie zeggen: er is in poker geen fijner gevoel dan wanneer je tegenstander flink inzet terwijl je de best mogelijke hand hebt. In mijn hoofd hoor ik een zachte “halleluja” met bijpassende muziek. Wederom laat ik een halve minuut of zo voorbij gaan voordat ik de benodigde $650 naar voren schuif.

De river (vijfde en laatste kaart) komt een 8 waardoor de vijf kaarten Q-J-T-4-8 in het midden liggen. Er is geen flush (vijf harten/klaveren/schoppen/ruiten) mogelijk en ik heb nog steeds de nuts. De dame denk bijna niet na en zegt luid “all-in”. In een split second gooi ik 1 chip naar het midden (een teken dat je called) en zeg voor de zekerheid nog maar call voordat ik het slechte nieuws aan de dame aflever door mijn AK op tafel te gooien.

Wat er vervolgens gebeurt is wel een unicum voor mij: de dame springt op, gooit haar kaarten open en laat twee boeren zien voor een set (drie dezelfde kaarten), pakt een handvol chips en gooit die met volle kracht naar mij. Ik kan mijn hoofd en gezicht nog wat wegdraaien maar kan niet voorkomen dat ik door twee, drie chips geraakt wordt. Helemaal pijnloos is het niet maar ach, een kleine prijs om een meer dan volwassen dame zo zichzelf te zien verliezen. There's a first for everything!

De brush, die na het vorige incident niet ver van onze tafel is, snelt naar de dame toe en roept haar toe dat het nu genoeg is en dat zij de pokerroom moet verlaten. De dame wil daar niets van weten en grijp weer een handvol chips. Nu is het de dealer die ingrijpt door haar arm vast te pakken waarop de dame als een varken begint te gillen. We hebben nu niet alleen de aandacht van de volledige pokerroom maar ook van tientallen omstanders die nieuwsgierig blijven staan. Security komt aangerend om de hevig stribbelende dame te bedwingen die maar blijft gillen. Ze moet bijna letterlijk buiten de pokerroom worden getrokken en je kon haar gegil nog minutenlang horen.

Het duurt even voordat de rust wederkeert. Een zachte stem vraagt of het met mij gaat. Ik draai mij naar de bron van de stem en zie dat de stem behoort aan een mooie dame van eind twintig/begin dertig. Zij zat niet aan onze tafel maar zat schuin achter mij, waarschijnlijk een vriendin van de speler links van mij, en ze was mij ondanks haar prachtige verschijning nog helemaal niet opgevallen. “I guess I deserved this” zeg ik met een grijns waarna zij in de lach schiet. Kon de dag dan nog mooier worden??!