Warm water

Door Chief op maandag 22 april 2019 04:48 - Reacties (17)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 4.002

Weten jullie eigenlijk wat het leukste is aan ouder zijn? Niet die wollige momenten waar je zo vaak over leest. Die eerste lachjes, eerste stapjes en meer van het bewijs dat die roze wolk totaal is overgewaardeerd. Nee lieve lezertjes, het zijn die momenten die je als niet-ouder niet zou meemaken. Ik heb er wel vaker over geschreven, zoals hier en afgelopen weekend was er weer zo’n moment.

Laat ik even bij het begin beginnen. Junior heeft, ondanks dat hij in het bezit is van zijn zwemdiploma C, nog altijd zwemles. Hij zwemt graag en het is een sport waar je fysiek niet slechter van wordt en dus togen wij vrijwel iedere zondagochtend naar de zwembaden van de Chinese High School waar de lessen worden gegeven. “We” zijn in dit geval Junior, de kleine Miss en ik zei de gek. De kleine Miss houdt ook wel van het spatteren in water dus mag zij mee.

Met mijn slaap nauwelijks uit mijn ogen gewreven stap ik dus op zondagochtend om 7:45 op de fiets, ja, u leest het goed: kwart voor acht in de ochtend. Op de fiets, met de jongste achterop. Veel Hollandser kan je het niet vinden in Singapore en het trekt altijd weer bekijks in de buurt. Tien minuten later staan we bij het zwembad en het is daar altijd weer een bonte bedoeling hoor.

Het verbaast me telkens weer hoe die Singaporezen het voor elkaar krijgen om compleet over the top te gaan. In dit geval heeft 96% van de kinderen zo’n soort van thermisch zwempak in alle kleuren van de regenboog, over hun kop getrokken. Sommigen zelfs in felle neon kleuren. Handig als ze ergens in de zee drijven denk ik dan maar. Ik had ze in Nederland nog nooit gezien maar hier lijkt dat de standaard te zijn. Stel je voor dat je kind het koud krijgt. In het zwembad. In het water dat zo'n beetje 16u lang per dag vol in de zon staat. Man, je kan bijna een eitje koken in dat water……

Anyhow, daar gaat het niet om. Het gaat om een jongetje dat voor het eerst zwemles heeft. Een mannetje van een jaartje of vier dat mee mag doen in de jongste groep. Ik sta niet veel verderop met de kleine Miss in het water, mezelf afvragend of we nu niet langzaam gestoofd worden in dat zwemwater als ik zie hoe dat mannetje netjes in de rij staat om te water te gaan. Zijn moeder staat daar nog geen meter vanaf aanmoedigingen te roepen. “You can do it!”, “no need to be scared”, “it’s going to be so much fun!” vliegen ons om de oren.

Ik voel me even een Neanderthaler als ik dan terug denk aan de eerste les van Junior destijds: ”Hup het water in en niet verdrinken hè”. Dan heb ik weer zoveel uit te leggen aan zijn moeder. Jaaaaa, dit soort evenementen ontwaken de oerinstincten in mij hoor! Ik stond nog net niet met mijn vuisten op mijn ribbenkast te kloppen zeg maar.

Enfin, dat mannetje stapt braaf het water in waar zijn coach geduldig op hem staat te wachten. Dat mannetje glijdt dan natuurlijk net even uit van het laatste treetje en gaat kopje onder. De coach heeft hem binnen een seconde boven natuurlijk maar het kwaad is geschied. Brullen natuurlijk, brullen. Dat is ook eng, met je kop onder water als je het niet verwacht. De coach die dat jonge grut gewend is, probeert het mannetje natuurlijk te troosten. Hij praat zachtjes op dat mannetje in maar ik ben binnen gehoorafstand.

De coach krijgt het voor elkaar om het mannetje enigszins te bedaren maar je kan je voorstellen dat die Michael Phelps-in-spé geen trek meer had in zwemles. De andere drie kleutertjes zaten aandachtig te kijken hoe het schouwspel zich zou ontvouwen. Beentjes in het water, handjes naast hun lichaam, een beetje voorover leunend om niets te missen. In een ultieme poging zegt de coach “You can trust me!” tegen dat mannetje.

Even blijft het stil. Het mannetje kijkt de coach strak aan. Samen met de andere drie kleuters kijk ik ademloos toe. Dan komt het. Met alle kracht die het kleine lichaampje machtig is schreeuw het mannetje “But. I. Don’t. Know. Yoooooouuuuuuuuuu!!” en zet het hem op het brullen alsof zijn leven ervan af hangt. Je ziet die andere koters elkaar aankijken en knikken. Verrek, dat joch heeft gelijk! We leggen ons leven in de handen van een vreemde! Complete anarchie. Terwijl de moeder van de hoofdrolspeler het mannetje overneemt van de coach stuiven de andere drie kinderen alle kanten op, richting hun eigen ouders/helpers. Van die les gaat weinig meer komen denk ik.

De kleine Miss kijkt mij met strak met haar oogjes aan. Onze blikken kruisen elkaar. Ik zie haar denken. “Als je het maar uit je hoofd laat, ik heb je navelstreng doorgeknipt” fluister ik haar toe. Ze denkt nu nog harder maar ik voel haar handjes ontspannen. Ik voel wat warms tegen mijn buik. Haar handjes waren niet de enige spieren die zich ontspanden……..

Da Wat?

Door Chief op maandag 15 april 2019 11:17 - Reacties (20)
Categorieën: Familie, Over mij, Views: 2.541

Zo lieve Tweakertjes, het is weer even geleden dat ik heb kunnen bloggen. Het was niet een kwestie van geen tijd maar van prioriteit en mijn prioriteit lag even ergens anders. Een daarvan was lekker een paar dagen weg met het gezin!

De kinderen hebben namelijk twee weken vrij van school - ben ik nou de enige of hebben jullie ook het idee dat de kinderen vaker vrij zijn dan dat ze les hebben? - en dan heb ik toch bijna altijd gevoelsmatig de drang om er even op uit te gaan. Anders zit moeder de vrouw toch twee weken met die twee drukke kinderen van ons “opgescheept” en daar wordt ze niet altijd even vrolijk van and you guys know: happy wife, happy life!

Een bestemming hadden we zo gevonden: Đà Lạt, Vietnam. Vrouwlief vertelde er zo enthousiast over dat het een no-brainer was. Ook omdat ik in de 15 jaren dat we samen waren iets heel nuttigs heb geleerd: pick your battles. Carefully. Ondanks dat ik al zo lang samen ben met een Vietnamese en talloze malen in haar moederland ben geweest had ik nooit van deze plek gehoord. Overigens zou ik liegen als ik zeg dat ik in al die 15 jaar ooit de landkaart van Vietnam heb bestudeerd, daar niet van…..

Đà Lạt dus! Het zou een prachtige plek moeten zijn tussen de bergen, aldus een ooggetuige: mijn vrouw. Ze had daar in haar jeugd bijna twee jaren gewoond omdat haar ouders daar naar toe waren gestuurd door hun overheid. Mijn schoonouders zijn begonnen als leraren en hun opleiding was gefinancierd door de overheid en deze overheid wist quid pro quo sterk toe te passen: wij betalen jullie opleiding, wij bepalen waar je les gaat geven. Đà Lạt was dus één van de plekken waar mijn schoonfamilie zich ooit tijdelijk gevestigd hebben.

Na enkele dagen in Đà Lạt te hebben doorgebracht kon ik het enthousiasme van mijn vrouw begrijpen. Prachtige omgeving, fantastisch weer, geen grote hordes buitenlandse toeristen. Dat laatste is ook wel eens fijn! Đà Lạt is vooral een populaire toeristische bestemming voor Vietnamezen zelf, dus voor de verandering geen busladingen vol Chinezen of westerlingen. Bijkomend voordeel is dat de prijzen dan ook niet navenant stijgen. Ook weer een meevaller!

Ik ben een stadsmens, dat geef ik meteen toe, maar ik heb intens genoten van het landschap en de vele prachtige plekken in de natuur in en rondom die stad en kan het dan ook van harte aanraden. Natuurlijk weer heerlijk gegeten in lokale tentjes. Je kent het wel: zitten op een plastic krukje van zo’n 75cm hoog. Voordeel: mijn dochter van 2 hoeft dus geen kinderstoel. Tafels schoonmaken was kwestie van de resten van de voorgangers op de grond vegen en dan met de bezem erdoor. Niet voor diegenen met een zwakke maag maar prachtig om mee te maken.

Een gedeelte van mijn schoonfamilie was ook overgekomen vanuit Da Nang en dat maakte het er nog gezelliger op. Vrouwlief en ik konden het dan ook veroorloven om even een relaxte massage te nemen op het resort. Doen we wel vaker, ook hier in Singapore. Gewoon even lekker los laten maken. Nou mag het voor de vaste lezer van deze blog geen verrassing zijn dat ik wat spiermassa niet vooraan stond bij de “gene pool” zeg maar dus als het op massages aan komt: de masseuse moet het wel rustig aan doen. Niet van die Thaise taferelen zeg maar want dan lig ik binnen een mum van tijd in een paar stukken op zo’n tafel. Ik wilde gewoon een massage waar ik “lekker losgemaakt” zou worden zeg maar.

Dat had ik dan ook netjes aangegeven bij het maken van de reservering. Voor de zekerheid ook mijn vrouw dat in het Vietnamees laten doen zodat er niets “lost in translation” zou zijn. In de veronderstelling dat de boodschap goed was overgekomen lag ik dus in een totaal relaxte toestand op de bank te wachten op de masseuse. In wegwerp ondergoed, lekker op mijn buik, koppie door dat gat zodat je niet stikt. Afijn, ik zal verdere details besparen.

Die kleine, ritmische trillingen die ik al wachtend voelde deerden mij dan ook niet totdat ze sterker werden. “Boem”….trilling….”boem”…..trilling en bij iedere boem werd de trilling sterker, zodanig dat ik op het einde mij vast moest houden aan de tafel waar ik op lag omdat ik bang was eraf te kukelen. Net toen ik dacht dat het nu wel tijd werd om op te staan en te gaan schuilen voor de ophanden zijnde aardbeving stopte de trillingen en hoorde ik de deur openzwaaien. Door het gat waar mijn hoofd in lag zag ik een enorme schaduw over de tafel komen gevolgd door benen die stuk voor stuk groter waren dan mijn lichaam.

Voordat ik van schrik mijn hoofd omhoog kon duwen en om hulp kon schreeuwen voelde ik twee kolenschoppen van handen op mijn schouders klappen die de nog overgebleven lucht uit mijn longen perste. Zestig minuten lang ben ik daarna mishandeld op een manier die te gruwelijk is om te omschrijven. Waarom ik haar niet stopte? Nou, tussen het huilen en kreunen door had ik niet de mogelijkheid om iets anders te zeggen. Die handen – nee – machines gingen maar door met het aftuigen van het beetje aan spiermassa die mijn lichaam had. Had ja.

Toen het gebeuk eindelijk afgelopen was en de masseuse mij hielp om rechtop te zitten zag de wereld er door mijn ogen compleet anders uit. Ik zag kleuren en vormen die ik nooit eerder had gezien. Eindelijk werd het beeld weer normaal en zag ik haar. De “Terminator”, de “Terror van Đà Lạt”, de….. vul het zelf maar in. Honderdvijftig kilogram, schoon aan de haak. Minstens. Ik keek opzij en mijn vrouw lag daar, huilend. Huilend van het lachen.

Đà Lạt, een prachtige stad. Een enorm innemende stad die ik nooit zal vergeten. De stad die mij in de meest letterlijke manier heeft gebroken. Meer dan eens. Đà Lạt.