Een nieuwe dag

Door Chief op maandag 18 maart 2019 02:33 - Reacties (14)
Categorie: Over mij, Views: 2.594

Het is zo donker dat ik letterlijk geen hand voor mijn ogen zie. Op de tast zoek ik naar mijn bril maar die ligt niet op de gebruikelijke plek naast me. Ik voel geen enkele vorm van fysiek contact met de wereld om mij heen. Zachtjes wrijf ik in mijn ogen maar de duisternis waarin ik mij bevind lost niet op. De duisternis die vergezelt wordt door een oordovende stilte.

Langzaam laat ik mij bovenlichaam voorover buigen zodat ik mijn benen voel om er zeker van te zijn dat ik rechtop sta. Ik trek mijn linkervoet omhoog en laat die zachtjes weer zakken totdat ik voel dat mijn voet weer de grond aanraakt. Met het voelen van de grond krijg ik weer wat moed. Ik zak door mijn knieën en beweeg mijn handen om mijn voeten heen, zoekend naar een groter oppervlak om iets van een weg uit de duisternis te vinden maar mijn handen voelen niets. Geen grond, geen objecten, niets. Een lichte vorm van paniek maakt zich van mij meester.

Met het verstrijken van de tijd wordt de paniek sterker. Ik voel de zweetdruppels op mijn gezicht rollen. Een voor een banen ze zich een weg van mijn voorhoofd naar beneden maar ik hoor geen druppels op de grond vallen. Ik voel dat ik probeer te schreeuwen maar het geluid lijkt gevangen te worden door de duisternis dat geen enkel geluid doorlaat.

Dan voel ik het. Een kalmte. Een gloed van herkenning.

De duisternis is gebleven maar het zweet en de paniek zijn verdwenen. De herkenning voelt goed, vertrouwd. Ontspannen blijf ik nu staan, wachtend op wat komen gaat maar er komt niets. Geen geluid, geen licht maar het vertrouwde gevoel wordt sterker tot ik het zeker weet.

Ik heb duizenden vragen en wil ze allemaal stellen en ik stel ze ook, ik weet het zeker. In mijn hoofd komen de vragen als een spervuur uit mijn mond maar de stilte blijft. Geen geluid dringt de ruimte door maar desondanks krijg ik toch alle antwoorden. Die kalmte, die rust, dat vertrouwde gevoel.

Mijn ogen zijn nu wagenwijd open en ik zie onze slaapkamer. Kleine banen van licht dringen door de gordijnen. Ik tast met mijn hand naar mijn bril die weer op de vertrouwde plek ligt en met die bril op mijn gezicht loop ik de vijf stappen naar de badkamer. Zachtjes de deur open om de vrouw niet te wekken.

In de spiegel zie ik mijn vertrouwde gezicht. Zwarte en grijze haren, bril, de stoppels na een nacht slapen. Geen sporen van zweet. Ik zet mijn bril af en was mijn gezicht. Ik kijk weer in de spiegel en zie het vertrouwde gezicht. Niet de mijne, maar net zo vertrouwd. De bekende kwajongensachtige lach. Ik lach terug en zeg hetzelfde wat ik iedere ochtend zeg: “Goedemorgen pap”.

Een nieuwe dag.
Een nieuw begin.
Hetzelfde vertrouwd gevoel.

Spanning

Door Chief op maandag 11 maart 2019 01:38 - Reacties (10)
Categorie: Gezin, Views: 2.767

Zo stil mogelijk blijven we zitten op de plek die we zojuist hadden gevonden. Ik voel mijn hart letterlijk kloppen in mijn borstkas en heb moeite om mijn adem te reguleren. Rustig blijven Chief, rustig blijven. Zonder te mediteren lukt het me wonderwel om mijn hartslag enigszins te reguleren. Ik durf nauwelijks te ademen, bang dat ieder geluid opgevangen kan worden.

Zachtjes verschuift mijn partner-in-crime zijn zitvlak. Verschrikt draai ik mijn gezicht naar hem en leg mijn vinger symbolisch op mijn mond. Ondanks de donkere omgeving ziet hij het, krimpt ineen en legt zijn hoofd tussen zijn knieën. Bemoedigend leg ik een arm over zijn schouders. Ook bij hem voel ik de versnelde ademhaling. Ik trek hem naar me toe, hopend dat hij zou kalmeren. Hier hadden we een goede kans, zolang we maar doodstil bleven.

De seconden kruipen voorbij. De ademhaling van ons tweeën is nog steeds sneller dan normaal. De spanning wil niet uit onze lichamen verdwijnen. Stil blijven nu. Toen hoorde ik het ineens. Eerst zachtjes. Thump. Thump. Thump. En weer thump, thump, thump. Ik herkende het geluid uit duizenden. Altijd weer met hetzelfde tempo, altijd weer met dezelfde druk. Thump, thump, thump. Onder mijn arm voel ik hoe mijn makker zich nog kleiner probeert te maken. Ik druk hem nog dichter op mij en ineens…...

“Daar…….DAAR!!”. Sh**. We zijn erbij gelapt! De verrader! Het hoofd van mijn maatje schiet omhoog en kijkt mij aan met dezelfde blik in zijn ogen als ik in mijn ogen heb. Zonder een woord te wisselen houden wij een hele conversatie.
“Zij is het!”
“Ja”
“Zij heeft ons verraden!!”
“Ja”.
We weten allebei dat er maar één iemand is die zou kunnen weten waar we ons verscholen hadden. Er was maar één persoon die ons had kunnen volgen. Een persoon. Verraad.

Terwijl door de steeds oplopende temperatuur het zweet van onze voorhoofden gutst denk ik koortsachtig na. We konden niet weg. Niet met z’n tweeën. Ik neem de enige beslissing die ik kon nemen. Gehaast duw ik hem nog een beetje naar achteren, verstop hem nog een beetje extra onder de kleding. Ik knijp nog snel in zijn schouder en leg weer mijn vinger tegen mijn lippen, een aanblik die hij met zijn grote ogen opvangt. Stil zijn. Blijf stil.

Thump, thump, thump. Het geluid werd luider, met in de kielzog een ander geluid. Lager gewicht, sneller ritme. De verrader.
Dan gooi ik de schuifdeur die tussen onze schuilplek en geluiden stond open. Ik spring uit mijn benarde positie en doe de schuifdeur weer snel terug. “Daar, daar!” wijst de Miss naar mij terwijl ze opgewonden op en neer springt. “Kom er maar uit Junior”, zegt de Mrs “ik zag je voetje onder mijn jurken. En doe voorzichtig, ze zijn net gestreken”.

“Daar, daar!” schreeuwt de jongste op haar luidst nu terwijl Junior uit onze kledingkast komt gekropen. “Tellen!” roept de Miss. De verrader.


Inderdaad lieve Tweakers, soms moet je dingen in je leven wat spannender maken dan het is. Ik ben inmiddels de veertig gepasseerd, heb meer verantwoordelijkheden (zeggen ze) en dan kan je niet meer altijd YOLO’nd het leven door. Dat is helemaal niet erg, je leven wordt er niet slechter op. Het is alleen anders dan vroeger. Je gaat niet meer parachute springen (nooit gedaan) of bungy jumpen zonder koord (ook nooit geprobeerd). Nee, je zoekt de thrills van het leven in andere dingen.

Van de week nog, toen kreeg ik weer zo’n opwelling. Dat ik even uit de ban wilde springen, even gek doen. Ongeveer een jaar geleden heb ik uit luiigheid een elektrische step gekocht. Het is nog geen kilometer van ons huis naar het metrostation maar het hoogteverschil wat je binnen die kilometer moet overbruggen is aanzienlijk. Als ik van huis ga dan gaat het omlaag, geen enkel probleem. Het is pas vervelend op de terugweg als ik diezelfde helling omhoog moet bij 30+ graden als de zon midden op je bolletje schijnt.

Die elektrische scooter dus. Netjes met de benodigde sticker als bewijs dat het apparaat straat legaal is wat sinds twee maanden verplicht is. Dat ding heeft drie versnellingen: in de eerste versnelling gaat die niet harder dan 10km/u, in de tweede niet harder dan 15 km/u en in de derde is de snelheid gemaximaliseerd op 20 km/u. Normaal rijd ik in de derde versnelling naar beneden en gebruik netjes de rem omdat de helling hard omlaag loopt. Nou moet je niet denken dat ik zo’n law-abiding citizen ben hè! Nee, ik rijd zonder helm, zo’n kwajongen ben ik dan ook wel weer!

Afijn, die bewuste ochtend waar ik weer op zo’n opwelling had liet ik het gewoon gaan. Omlaag in de derde versnelling maar niet de rem gebruiken! De snelheidsmeter liep rap op: 21, 22 en zelfs 23km/u! Als ik niet zoveel wax in mijn haren had gehad die ochtend (don’t ask maar ik geef jullie een hint: Miss!) had ik de wind door mijn haren kunnen voelen blazen. Van pure opwinding riep ik “Whhooooo hooooo!” waardoor rondvliegende insecten vrije doorgang hadden naar mijn spijsverteringskanaal. Dat was een puur organisch, proteïnerijk en niet geheel onbelangrijk: vooral gratis, ontbijt.

Desondanks vloeide de adrenaline rijkelijk door mijn lichaam, voelde ik mij onverslaanbaar en gewichtloos. Een machtig gevoel die als sneeuw voor de tropische zon verdween toen een kind van een jaar of 7-8 achteloos op zijn fiets, waarbij hij ook nog eens maar één hand aan het stuur had, voorbij vloog alsof ik stil stond.

Leuker kunnen we het niet maken, wel spannender.

Gebruikersreview: update

Door Chief op maandag 4 maart 2019 01:27 - Reacties (20)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.383

Een tijd geleden heb ik korte gebruikersreviews geschreven voor de modellen Junior hier en Miss hier. Ondertussen zijn we weer een jaar verder en wil ik mijn opgedane ervaring met jullie delen, met name de constatering van enkele gebreken, waarvan hieronder akte.

Hoewel de Miss een nieuwer model is dan de Junior zal ik meteen met de deur in huis vallen: de nieuwere Miss heeft veel meer last van bugs dan de oudere Junior. De OS’en van beiden worden continue voorzien van nieuwe updates dankzij de kunstmatige intelligentie die aan boord is (of in sommige gevallen: het gebrek daar aan) maar desondanks blijft de Command.txt file van de Miss zichzelf wissen. Je kunt hoog en laag springen maar zonder de Command.txt weigert de Miss te reageren op iedere voice command die je maar kan bedenken. Ik heb het bestand in alle mogelijke talen herschreven maar helaas zonder blijvend succes. Geschreven commando’s heeft nog geen enkele nut voor dit model omdat de kunstmatige intelligentie er jaren over doet om een “Read” module te compileren.

Op zulke momenten kan je een beter een hartverzakking voorkomen door geduldig te wachten tot het bestand zichzelf weer compileert. Ja, dit bestand verwijdert zichzelf en verschijnt weer op een magische manier en schijnbaar op de meest willekeurige momenten. Ik heb enige correlatie ontdekt tussen het geven van extra suiker en het weer verschijnen van Command.txt maar 100% zekerheid geeft het zeker niet. Het is allicht voor diegenen die met hetzelfde probleem kampen het proberen waard. Wel oppassen: overmatig gebruik van deze truc kan leiden tot versnelde slijtage van enkele componenten in de toekomst dus garantie tot aan de voordeur.

Ook de “Sleep” modus van de Miss toont al vanaf het begin kuren. Bij het Junior model is het een kwestie van het invoeren van de gewenste tijden dat het in “Sleep” modus moet en hoef je op de gezette tijdstippen alleen maar te denken aan de “Sleep” modus en de Junior gaat hop, de Sleep modus in. Dit is bij de Miss dus geenszins het geval. Ten eerste kan je klikken wat je wilt maar de Miss lijkt zich aan een compleet ander schema te houden dan wat je vooraf had geprogrammeerd. Met name in het eerste jaar was dit het geval. Of dat nog niet erg genoeg was sprong de Miss spontaan vanuit de Sleep modus binnen een tel in Turbo modus met alle gevolgen van dien.

Dan de voeding. De Junior is helemaal niet kieskeurig wat dat betreft. Groene stroom of niet, de Junior blieft het allemaal zolang het wattage maar voldoende is. Bij de Miss kan je groene stroom vergeten, mengen met ander soort stroom tot de groene stroom verwaterd is tot minder dan 1% maar nee hoor, opladen wil de Miss niet. Daarentegen vreet de Junior dusdanig meer stroom dan de Miss dat wij het sterke vermoeden hadden dat de Junior lekken had. We hebben zes jaar lang gezocht maar lekkage hebben we tot op heden niet kunnen ontdekken dus misschien is het nieuwere model Miss wel energiezuiniger wat weer enigszins strookt met het feit dat de Miss niet op te laden is met groene stroom.

Als laatste, en dit heeft niet zozeer met de Miss/Junior te maken als wel met de Mrs: de hoeveelheid accessoires voor de Miss! Het begint schrikbarende vormen aan te nemen met dito rekeningen! De creditcard rekening alleen al is tegenwoordig drie A4-tjes lang…… Of dat de reden is of niet, de relatie met de Mrs. is wel veranderd sinds de komst van de Junior en daarna de Miss. Voor die tijd stond de Mrs met stip op één op mijn ranglijst met belangrijkste mensen in mijn leven maar ik zeg het je: sinds die twee er zijn gooi ik zonder er ook maar over na te denken de Mrs op een landmijn als dat de Junior en de Miss zou beschermen van enige schade. Het is dat jullie dat ook weten.


////////////////////////

Nou lijkt het natuurlijk allemaal kommer en kwel als je het zo leest maar laat ik het meteen nuanceren: hier schrijft een zeer trotse eigenaar, voor zover je als eigenaar van een Miss dan wel Junior kunt spreken dan hè. Zoals gisteravond nog, na het avondeten. Ik zit uit te buiken in mijn favoriete recliner stoel. Je kent het wel: rugleuning naar achteren, voetensteun omhoog, pootjes erop, boekje erbij nog een laatste kopje koffie voor de dag. Zon die langzaam zakt, de ventilator die zachtjes zoemt. Heerlijk.

Je steekt dan even heel langzaam je ogen boven het boekje uit en je ziet de Miss samen met de Junior netjes in de hoek met de klei in de weer zijn. Elkaar verschillende kleuren klei aangevend, de Junior die de Miss helpt met een vormpje. Samen een meer-laags klei taart “bakken”. Geen moord, geen brand, geen drama’s. Je ziet de Mrs ditzelfde beeld gelukzalig aanschouwen. Vervolgens laat je je ogen weer heel langzaam zakken zodat je het zojuist aanschouwde beeld niet verstoort en je lippen zich spontaan en onbewust zich vormen tot de meest gelukzalige glimlach.

Of een paar weken eerder waar we te horen kregen dat de huidaandoening van de Miss serieuzer is dan aanvankelijk gedacht. Dat die aandoening wordt verdacht van relaties met auto-immuun ziektes, juist, een soortgelijke aandoening die de Mrs ook heeft. Dat je kleine wereld dan even in elkaar stort omdat je weet dat je met zo’n jong exemplaar een heel medisch traject door moet om het, hopelijk, uit te sluiten maar dat je dan even naar diezelfde dreumes kijkt die stoer een sticker uitzoekt na een prik. Diezelfde dreumes die zoveel op haar moeder lijkt dat ik gesterkt wordt door de gedachte dat ze dan ook net zo sterk zal zijn als haar moeder. Misschien wel sterker zelfs.

Of wanneer ik denk aan mei, als ik voor twee weken naar de VS moet/mag. Een week voor werk, één week voor mezelf naar Sin City. Dat, hoeveel zin ik ook in Las Vegas heb, de gedachten dat ik die twee opdonders voor twee weken moet missen mij ook helemaal week maken. Dat ik dan een extra lege koffer moet meenemen zodat ik de online kooplust van de Mrs ook weer mee terug kan nemen we graag voor lief.

Juist dat soort momenten lieve lezers, dat soort momenten zijn voor mij alles bepalend. Dus laat je vooral niet door mijn broddelwerk ontmoedigen om zelf een Miss/Junior te proberen te scoren. Denk er wel heel goed over na, probeer voor zover mogelijk te beseffen en begrijpen waar je aan begint maar ik verzeker jullie: een groter avontuur dan dat ga je niet beleven. Zelfs niet met de Uncles.