Tijd voor een CBM!

Door Chief op maandag 25 februari 2019 07:46 - Reacties (22)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.991

Zo lieve Tweakertjes, de afgelopen weken heb ik jullie mogen vervelen met toch wel een lang vervolgverhaal. Je zou bijna denken dat ik geen leven heb. Is overigens ook zo, daar zorgen de twee koters vol overgave wel voor. Andere ouders zullen dit denk ik wel herkennen: het maakt niet uit of je een goede of slechte dag hebt gehad, je kinderen hebben daar maling aan en willen gewoon aandacht van hun ouder.

De jongste is wat dat betreft nog lekker makkelijk: een beetje spelen met klei, beetje ravotten in het zwembad of stukje fietsen. Of ja, fietsen. Ondergetekende beklimt met de tong op de grond heuvel na heuvel – lekker dan, hebben we natuurlijk het enige heuvelachtige gebied in Singapore gekozen als woonplaats - terwijl de miss hoogst comfortabel rondkijkt vanuit het Koninklijke Zitje achterop, vaker wel dan niet met een koekje in haar knuistje. Jaloers kijk ik dan naar Junior die schijnbaar moeiteloos voor me uit raast. Was ik vroeger ook zo energiek? Ik kan me dat absoluut niet voorstellen.

Junior laat zich niet zo makkelijk afschepen. Nee, meneer heeft de vreugde der Bordspellen ontdekt. Monopoly en met name Kolonisten van Catan zijn in trek bij onze 6-jarige. Nou zou je zeggen, Chief jongen, wat zeur je nou? Bordspel! Lekker lui op een stoel zitten, kop koffie erbij, hoe moeilijk kan dat nou zijn? Laat ik het zo zeggen: alles, maar dan ook werkelijk waar ALLES wat je je kroost leert ontploft vroeger of later in je gezicht. Laat ik een voorbeeld noemen. Junior kent de basale regels van het genoemde Kolonisten van Catan prima. Hij onthoudt ook welke kaarten die IK heb ontvangen, speelt dan vrolijk een Ridder om dan triomfantelijk te zeggen dat alle drie mijn grondstoffen die ik in mijn hand heb hout zijn. Ben ik dan mooi klaar mee.

Maar gelukkig is de finesse van onderhandelen nog lastig voor hem. Hij kan dus vrolijk roepen “Papa, ik geef jou drie granen in ruil voor hout”. Dan leg ik, voor de zoveelste keer uit, dat hij niet meteen zo’n hoog bod moet doen. “Begin met het aanbieden van één graan” leg ik dan uit “misschien zegt papa dan wel ja”. (Papa zegt natuurlijk nooit ja maar dat terzijde). Hoe dat dan in mijn gezicht ontploft?

Wel, bedenk jullie dat ik inmiddels de “tenminste houdbaar tot” datum ben gepasseerd. Dat betekent dat ik op zich nog wel te gebruiken ben maar het beste is er eigenlijk wel vanaf. Op zondagmiddag ben ik dan meestal ook wel helemaal op en doe dan graag een dutje als de jongste ook haar dutje doet. Junior maakt daar altijd dankbaar gebruik van door mijn zwakste moment aan te grijpen om te vragen of hij op de Wii mag. Hmmmm…dutje doen of pedagogisch correct antwoord geven? Dutje doen wint. Elke keer weer.

Dan mag Junior op de Wii en vraagt hij zoals altijd hoe lang. Nou ja, een uurtje dutten is wel het minste wat ik nodig heb dus dat is ook mijn antwoord: een uurtje. Zegt meneer cynisch: “was maar met een half uurtje begonnen papa, dan had ik misschien ook wel ja gezegd”. Dus dat.

Als je dan denkt dat het mij beter af gaat met de Mrs, vergeet dat ook maar snel. En dan te bedenken dat ik vrijwel ALLES voor haar overheb! Zo is haar gezondheidstoestand helaas verslechterd. Ergens in het vorig kwartaal kreeg ze weer een tinteling in haar nog enige werkende hand. Een tinteling die ze herkende en de vorige keer tot een hersenoperatie leidde. Jawel hoor, op de MRIs waren verhardingen te zien in enkele bloedvaten. Minuscuul maar desalniettemin een slecht teken. We zijn zelfs naar Nederland terug gevlogen om haar neuroloog aldaar te bezoeken. Die gaf dezelfde voorzichtige conclusie als de neuroloog in Singapore wat simpelweg inhoudt dat haar ziekte inderdaad progressief is. Iedere bezoek aan de arts, daar ben ik bij. Ik houd haar hand vast als we de uitslag te horen krijgen, ik bied mijn schouder aan als ze moet huilen. Miljaar, dat zou toch wel moet betekenen niet?

Zou je denken hè. Zo min als mijn vrouw zich door de ziekte laat kennen, zo min toont ze haar dankbaarheid. Zo had ik een maand geleden op mijn werk een bijeenkomst. We hadden een nieuwe zorgverzekering voor medewerkers en aangezien die ook je “dependents”, dus je echtgenote en/of kinderen, dekken waren de echtgenoten en echtgenotes van de werknemers ook uitgenodigd. In de verzekeringspolis zit ook een overlijdensrisico dekking. Deze dekking betaalt uit op het moment dat de verzekerde, in ons geval ik, komt te overlijden met uitzondering van zelfmoord. De hand van mijn vrouw gaat de lucht in. Of zelfmoord enige uitzondering tot uitkering is? Ja, luidt daarop het antwoordt. Moord wordt dus WEL uitgekeerd vraagt mijn vrouw? Ook daarop luidt het antwoord ja.

Enough said?

Gelukkig zijn er ook nog positieve dingen in mijn leven lieve Tweakers! Zo was ik tot mijn vreugde rn dankzei jullie allen wederom genomineerd voor de Tweaker Awards in de categorie “User-reviewer”! Dat ik uiteindelijk, net als voorgaand jaar, op een straatlengte achterstand vijfde ben geworden drukt die vreugde geenszins en gaan we op de dezelfde vrolijke manier door met bloggen. Nou ja, in ieder geval tot die overlijdensrisico dekking tot uitkering komt hè.

To the moon! Part 14 (End)

Door Chief op maandag 18 februari 2019 07:51 - Reacties (16)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.130

Nadat RichieRich op een normale toon een toezegging had gedaan om de medewerkers financieel tegemoet te komen, althans telefonisch, verviel hij weer in de driftkikker van weleer. Ik kreeg werkelijk de volle laag en kreeg vooral de schuld. Het falen van DreamHolding, het akkefietje in Bangkok, afijn, de lijst ging maar door. Nog even en ik zou de schuld krijgen van zijn terugtrekkende haarlijn dacht ik terwijl ik mijn mobiel zo ver mogelijk van mijn oor weghield.

Ik had veel, heel veel gedachten verzameld als antwoord maar ik beet in mijn tong. Alles wat ik zou zeggen zou toch alleen maar tegen mij gebruikt worden en zou zeker de financiële vergoeding voor de medewerkers geen goed doen maar het borrelde van binnen zodanig dat mijn vrije hand inmiddels was veranderd in een vuist. Wat had ik graag die vuist met een hoge snelheid vierkant in zijn gezicht willen plaatsen…..

Wat mijn aandacht vervolgens trok was zijn opmerking waarom alles via mij verliep en niet via Mark. Daaruit concludeerde ik voorzichtig dat RichieRich ook niets van Mark had gehoord. Mark leek zich echt verstopt te hebben. Toen RichieRich eindelijk zijn energie een beetje kwijt was en uitgeraasd leek had hij nog één vraag voor mij: hoe ik die mensen in Bangkok op de been had gekregen. Mijn eerste reactie was een snappy opmerking die ik op het laatste moment nog kon inslikken en in plaats daarvan zei ik alleen dat ik het geluk had om vrienden te hebben. Dat leek hem aan het denken te krijgen want het bleef even stil aan de lijn. Ook fijn.

Voordat hij de kans kreeg om weer een te hoog aantal decibel op mij af te vuren sloot ik snel af dat ik moest gaan maar graag zijn voorstel voor de financiële afhandeling op schrift tegemoet zou zien waarop hij resoluut ophing. Owwwwkkkkk…… Ik wist niet goed wat ik daarmee aan moest maar de volgende dag kreeg ik via een medewerker een mailtje doorgestuurd. Die mail was van de legal council van RichieRich waarin de medewerkers de volgende boodschap kregen: ze waren per direct ontslagen maar zouden tot en met het einde van de maand betaald worden. Daarnaast kreeg een ieder nog twee maanden extra salaris mee plus de 13e maand pro-rata naar hun dienstverband.

Aangezien de meesten van de medewerkers nog geen jaar bij DreamHolding in dienst waren vond ik dat een royale aanbieding en die mening heb ik ook met de medewerkers gedeeld. Desondanks vond ik het klote dat DreamHolding niet een betere toekomst kon geven aan de mensen die er zo hard voor gewerkt hadden, ze hadden beter verdiend en dat hebben we helaas niet kunnen waarmaken. DreamHolding zou een Dream blijven, vooralsnog.


Daarmee kwam voor mij ook een einde aan mijn avontuur. Een avontuur dat mij ontzettend veel heeft opgeleverd, van hartverzakkingen tot eureka momenten. Misschien is het een vorm van ontkenning maar ik zie dit avontuur niet als een mislukking. Met gepaste trots kan ik zeggen dat geen van de medewerkers langer dan een maand werkeloos is geweest, een teken dat wij goede mensen aan hadden genomen wat een essentiële voorwaarde is voor succes.

Tot heden ten dage heb ik geen enkel teken van leven van Mark gezien. Eerlijk is eerlijk, ik heb er ook niet heel hard meer naar gezocht maar ik vond dat ik daar wel genoeg aan had gedaan. Het is vooralsnog een mysterie wat er met die man is gebeurd maar jammer vind ik het natuurlijk wel dat ik in principe een goede vriend minder heb en die liggen nou eenmaal niet voor het oprapen.

Al met al was dit avontuur toch met afstand mijn spannendste wat betreft werk en als ik eerlijk ben: het smaakt naar meer! :)

To the moon! (Part 13)

Door Chief op dinsdag 12 februari 2019 07:02 - Reacties (8)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.243

Die nacht thuis in Singapore sliep ik wonderbaarlijk wel, de vermoeidheid won van de zorgen. Het feit dat moeder-de-vrouw deze miskleun zo goed had opgevat was daar natuurlijk ook debet aan, ik hoefde immers niet met één oog open te slapen. Toen ik die ochtend wakker was geworden besloot ik op z’n minst die dag niet aan DreamVenture te denken. Het had tenslotte meer dan genoeg energie gekost.

In de ochtend lukte mij dat, met name dankzij de kinderen, zonder moeite. Spelletjes spelen, fietsen, simpelweg ravotten, zo maar een aantal zaken die mijn aandacht zo heerlijk konden verplaatsen maar ik voelde mij daar ook best wel schuldig door, zoveel tijd had ik de afgelopen tijd niet aan ze besteedt. De jongste leek wel 10 centimeter groter en de oudste wel 10 kilogram zwaarder. Met name dat zwaardere ondervond ik in levende lijve toen junior bovenop mij sprong en ik nauwelijks adem kon halen maar gelukkig vond ik redding in mijn mobiel die overging.

Mijn hand probeerde de mobiel te grijpen terwijl junior nog bovenop me zat en de kleine miss hem kwam vergezellen. Na een paar pogingen had ik de mobiel te pakken en al hijgend nam ik op. Het was Mr. Young en ik gebood de kinderen meteen om even stil te zijn. Tot mijn eigen verbazing gehoorzaamden ze ook nog en zo zaten die twee stilletjes bovenop mijn bovenlichaam. Mr. Young had helaas weinig goed nieuws.

Van wat hij uit mijn mond had vernomen in combinatie met de documenten die ik hem had gestuurd schatte hij een positieve uitkomst in een arbitragezaak op fifty fifty, at best. Wij konden namelijk aantonen dat RichieRich niet in het belang van DreamVenture had gehandeld maar dat kon RichieRich ook aantonen over ons. Een arbitragezaak kon een hele tijd voortslepen en zelfs dan konden beide partijen nog een keer naar de rechter als ze dat zouden willen en dan hadden we het potentieel over een jarenlang durende zaak.

Dat ik daar absoluut geen zin in had, dat moge duidelijk zijn. Terloops vroeg ik Mr. Young naar de rechten van werknemers in Thailand, of hij daar iets van wist. Hij kon mij vertellen dat hij dacht dat Thaise werknemers over het algemeen goed beschermd werden door de overheid maar hij wist het niet 100% zeker maar zou daar navraag naar doen en er bij mij op terug komen. Ik dankte hem hartelijk, gooide half mijn mobiel over de vloer en kietelde die twee belhamels van me af. Allemachtig, het feit dat ik de veertig gepasseerd was begon ik steeds meer te voelen.

Mr.Young belde weer net nadat ik de jongste naar bed had gebracht voor haar middagdutje. Hij had het nagevraagd en zijn vermoeden waren bevestigd: de rechten van werknemers werden in Thailand goed beschermd. Ze konden weliswaar worden ontslagen maar moesten een serieus bedrag meekrijgen van de werkgever. Hij had mij jurisprudentie gestuurd van andere casussen waar Thaise werknemers een ontslagvergoeding kregen.

Dat was dan wel meer mooi nieuws. Met aan de zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheid zouden alle werknemers van DreamHolding op straat worden gezet en op deze manier kregen ze tenminste nog een financiële compensatie, op dat moment het beste wat ik voor hen kon bereiken.

Van de dag niet aan DreamHolding denken was weinig meer over maar ik besloot om de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen. Mark kreeg ik natuurlijk niet te pakken en dus besloot ik om RichieRich zelf te bellen en te kijken hoever ik zou komen. Ik sloot mij op in mijn slaapkamer, haalde diep adem en drukte op het nummer van RichieRich die wonderbaarlijk snel opnam. Met dezelfde snelheid als hij het telefoontje had opgenomen kwamen de krachttermen over de lijn en ik moest mijn toestel van mijn oor weghouden om gehoorschade te voorkomen. Snel drukte ik mijn toestel op mute en begon te lachen. Misschien zenuwen, misschien de hoge komische gehalte, ik ben er nog steeds niet uit.

Ik kon er minutenlang niet tussenkomen en liet hem dus maar uitrazen. Met het toestel nog steeds op mute ging ik maar eens rustig zitten. Hoe vreemd het ook klonk, zijn razernij maakte mij juist erg kalm, zelfverzekerd zelfs. Na een kleine tien minuten zette ik de mutefunctie uit en vroeg of hij eindelijk uitgeraasd was. De welkome stilte die daarop volgde zag ik maar als bevestiging op de vraag. Ik had mij goed voorbereid en hield het puur bij feiten: dat ik juridisch advies had ingewonnen en dat een arbitragezaak en eventueel daaropvolgende rechtzaken nog jaren konden voortslepen, een scenario waar niemand op zat te wachten. RichieRich antwoordde fel dat hij zelf wel kon bepalen of hij ons voor de rechter wilde slepen of niet want dat was wel het minste wat wij hadden verdiend.

In plaats van meteen met hem in discussie te treden bood ik aan deze vraag even te parkeren. Dat DreamHolding ten einde was, met zoveel moest RichieRich toch wel met mij eens zijn. Daar was hij het zeker mee eens en gaf aan blij te zijn om van ons af te zijn. Die opmerking deed mij werkelijk helemaal niets maar het feit dat hij het met mij eens was gaf moed. Ik wees hem op de twintig plus andere medewerkers in Bangkok die nu in grote onzekerheid zaten. RichieRich beet meteen van zich af, het was niet zijn probleem.

Daar had hij het natuurlijk mis: met het ontslaan van Mark was RichieRich de laatst overgebleven statutaire directeur van de entiteit in Thailand. Het bleef toen stil aan de lijn. Ik hapte niet. Het was net als in poker: who blinks first, loses. Na een kleine minuut kwam er weer leven aan de andere kant van de lijn. Hij bracht het alsof hij een barmhartige Samaritaan was, dat die “arme” werknemers niets konden doen aan de fouten die Mark en ik gemaakt hadden en dat hij het netjes volgende de Thaise wet zou oplossen maar Mark en ik, wij konden naar enige compensatie fluiten.

Ik hield de hand voor mijn mond om niet te gillen van verbazing. Waarschijnlijk kende RichieRich de wetten in Thailand beter dan ik en koos hij eieren voor zijn geld maar dit was een scenario waar ik he-le-maal niet op gerekend had. Ja, dat Mark en ik geen rode cent zouden zien was absoluut te verwachten maar dat de overige werknemers zonder slag of stoot nog een financiële compensatie zouden krijgen….. nee, niet in mijn stoutste dromen.

To the moon! (Part 12)

Door Chief op maandag 4 februari 2019 06:01 - Reacties (13)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.505

De vier uur durende vlucht van Hong Kong naar Singapore bood mij tijd om mijn gesprek met vrouwlief voor te bereiden maar laten we eerlijk zijn, zelfs een vlucht naar de andere kant van de aardkloot en weer terug zou slechts een uitstel van executie zijn. Ik hoopte alleen dat het woord “executie” figuurlijk zou blijven en hield mijn hart, en alle andere vitale organen, stevig vast terwijl donkere wolken zich boven mijn hoofd verzamelden.

Die donkere wolken werden tijdelijk onderbroken bij het zien van de twee kleine koters thuis die oprecht blij waren hun vader weer te zien en voor ik het wist lag ik onder die twee donderstenen. Zouden deze twee niet mijn reddende engeltjes zijn? Ik bedoel, de vrouw zal toch niet……. Dat er iets mis was zag mijn vrouw natuurlijk meteen maar ze speelde het spelletje voorlopig mee. Ik probeerde de bedtijd van de kroost nog wat op te rekken. Iedere minuut dat ik ademende was er tenminste nog een troostte ik mijzelf.

Maar ook dat bood maar kort soelaas en al snel moest ik, helaas nu weer figuurlijk, met de billen bloot toen we eenmaal alleen waren op onze slaapkamer. Ik liet de details weg maar de strekking van de boodschap die ik voor de vrouw had was duidelijk: DreamHolding was ten einde en dus ook mijn avontuur. Haar reactie die op die boodschap volgde was opvallend rustig. Zo rustig dat ik er zelfs een beetje ongemakkelijk van werd. Was dat het zwaard van Damocles dat stilletjes boven mijn nek gehesen werd?

Niets was minder waar. Dit was volgens haar een ingecalculeerd risico en ze vond het juist heel erg jammer voor mij dat het avontuur zo kort geduurd had. Ze vroeg daarnaast hoe lang we nog hadden voordat onze werkvisum zou verlopen. Ontzettend opgelucht kon ik toch nog een blijde boodschap overbrengen: Mark was de enige formele eigenaar van de entiteit in Singapore waar ik officieel op de loonlijst stond. Ook al had RichieRich ons ontslagen, hij zou eerst zelf de entiteit over moeten nemen alvorens hij mij kon ontslaan. Dat betekende dat ik nog wat tijd had om emplooi te vinden in Singapore.

Of ik eraan gedacht had om mijn vorige werkgever eens te polsen? Eigenlijk niet, zo moest ik bekennen. Ik had mijn vorige manager wel het een en ander verteld tijdens een lunch maar vrouwlief had, zoals zo vaak, een prima idee. Ik kon natuurlijk altijd proberen mijn oude baan weer terug te krijgen. Ik had het daar immers prima naar mijn zin en ben in goede verstandhouding vertrokken. Ik besloot dan ook meteen een mailtje te sturen naar mijn voormalige manager in de VS waarin ik kort en bondig uitlegde wat er was gebeurd én met de vraag of mijn oude positie nog open was en zo ja, of ik eventueel nog terug kon komen.

Op het moment dat ik op “send” klikte zag ik dat er vrijwel tegelijkertijd een mail van Mark in de mailbox kwam! Hij leefde nog! Godzijdank. Of ja, Godzijdank. In de mail zei hij helemaal niets over hoe het met hem ging, alleen maar de boodschap dat ik officieel ontslagen was en dat het hem speet. W T F. In totaal twee zinnen. Dat was het. Natuurlijk probeerde ik hem meteen te bellen maar ik kreeg constant een in-gesprek toon. Via alle andere digitale kanalen weigerde hij ook te reageren.

Zelden in mijn leven ben ik zo woest geweest. Gelukkig stond vrouwlief onder de douche en ben ik naar buiten gelopen maar goedendag, ik was zo ontzettend kwaad dat ik het met geen pen/keyboard kan beschrijven. Ik probeerde allerlei excuses voor Mark te verzinnen, dat RichieRich misschien leverage over hem had. Geen onwaarschijnlijk scenario maar dan nog kon Mark toch wel het fatsoen hebben om mij dat uit te leggen? Ik voelde mij enorm verraden en erger nog, beschaamd dat ik Mark zo vertrouwd had.

Gelukkig kreeg ik tijdens die gedachten ook een Whatsapp van mijn voormalige manager ondanks dat het daar nog erg vroeg in de ochtend was. Hij vond het erg jammer voor me dat DreamHolding niet geleverd had wat wij hoopten maar mijn positie was nog open en ik was welkom om terug te keren. Of ik door wilde geven wanneer ik weer zou willen beginnen. Dat gaf mij even een heel goed gevoel maar om eerlijk te zijn hield de boosheid de bovenhand. Die boosheid moest ik alleen nog even opzij zetten want het was duidelijk dat Mark niets meer voor DreamHolding kon betekenen maar we hadden daar nog wel ruim twee dozijn werknemers in Thailand die ook nog hun rekeningen moesten betalen natuurlijk. Daarvoor zou ik toch op een of andere manier weer met RichieRich aan tafel moeten……