To the moon! (Part 11)

Door Chief op maandag 14 januari 2019 05:53 - Reacties (24)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 3.914

Waar was ik gebleven? Oh ja, ik was bij Uncle John en Aunt Mai thuis, meer specifiek, in de studeerkamer van Uncle John.

Met de moed was ook mijn houding ingezakt. Als een zak aardappels zat ik in de uiterst comfortabele bureaustoel die ongetwijfeld duizenden dollars had gekost en toen landde de gedachte dat ik voor de eerste keer werkeloos was keihard in mijn gedachten. De kans dat het met DreamVenture goed zou komen schatte ik optimistisch in op 0.01%. Ik was dus werkeloos. Verrek. Het voelde raar maar meer eigenlijk ook niet. Bijkomend probleem was mijn werkvisum in Singapore. Die zou ongeveer twee maanden na mijn ontslag aflopen. Het risico op dit scenario had ik natuurlijk besproken met vrouwlief maar in de veronderstelling dat ik als CFO het wel redelijk zou kunnen zien aankomen wat ons tijd zou geven om te zoeken naar alternatieven. Niet dus.

Verzonken in die gedachten hoorde ik noch het geroezemoes, noch het kloppen op de deur toen ineens Uncle Ngau naar binnen stormde. “Ja jochie, ik sta hier al 5 minuten op die deur te bonken. Kom toch maar even kijken of je niet jezelf hebt opgehangen” lachte hij naar mij toen ik hem verbaasd aanstaarde terwijl achter hem Uncle Yin en Uncle John dezelfde kamer binnen kwamen. Uncle Ngau, op de bekende tactvolle en subtiele manier zoals alleen hij kon communiceren. Ik kon mijn lach niet houden, sprong uit de stoel en gaf Uncle Ngau en Uncle Yin een ferme handdruk terwijl zij mijn schouders een aantal centimeters omlaag sloegen.

Het was duidelijk dat Uncle John het een en ander over mijn situatie met de andere uncles had gedeeld, zoveel was duidelijk maar Uncle John kennende was het niet meer dan wat strikt noodzakelijk was. “Slapen zal je toch niet kunnen, dan kunnen we net zo goed even een kaartje leggen” grijnsde dezelfde Uncle John en gelijk had die want dit was precies wat ik nodig had! Even mijn gedachten volledig verzetten met een potje kaarten. You got to love that man.

Blijkbaar waren de Uncles helemaal fan geworden van Open Face Chinese Poker. Dat was een aantal jaren geleden nog wel even een ware rage binnen de pokerwereld maar werd nu een stuk minder gespeeld. De Uncles zou het worst wezen of het nog een rage was, ze vonden het een machtig spelletje aangezien het gokgehalte enorm hoog lag. Ik zal jullie lieve lezertjes niet vermoeien met de regels, die kan je bijvoorbeeld hier vinden: https://en.wikipedia.org/wiki/Open-face_Chinese_poker
Lees dan met name even het stukje over “Fantasyland” want dat was natuurlijk waar de Uncles elke keer voor gingen, hoe groot de kans op een “foul” ook was. We speelden voor HK$10 per punt, niets schokkends dus en het allermooiste was dat ik even de sores rond DreamVenture vergat. Binnen de kortste keren deed mijn buik puin van het lachen. Iedere hand probeerden de Uncles “Fantasyland” te bereiken, hoe klein die kans ook was. Echt, ik hoefde nul komma nul risico’s te nemen om toch binnen de kortste keren ver in de plus te staan. Het was dan ook ironisch dat ik de eerste was die “Fantasyland” haalde ondanks de verwoede pogingen van de Uncles. Zo zat tenminste nog iets mee deze week.

Door het bulderende lachen aangetrokken kwam Aunt Mai eens polshoogte nemen. Ze vroeg ons het wat rustiger aan te doen voordat een van de Uncles een hartaanval zou krijgen gezien hun leeftijd. Uncle John, gemaakt beledigd, trok daarop Aunt Mai op zijn schoot en fluisterde wat in haar oor wat ongetwijfeld 18+ taal was. Het was prachtig om te zien dat twee mensen op die leeftijd nog zo frivool met elkaar omgingen en ik nam mij voor om daar een voorbeeld aan te nemen.

De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het tijd voor mij om naar het vliegveld te vertrekken en mijn vlucht naar Singapore te nemen. Tijd om af te rekenen en zoals zo vaak stonden de Uncles diep in het rood en was ik de enige die groene cijfers had. Het ging om minder dan HK$1,000 per Uncle maar toch, een winnende sessie was een winnende sessie en dit kon ik weer mooi bijschrijven op mijn overzicht. Ik was dan ook stomverbaasd toen Uncle Yin en Uncle Ngau dan ook ieder mij een cheque overhandigden gezien de kleine bedragen. Mijn kaak raakte de grond toen ik het aantal nullen op de cheque ontdekte.

“Ik ga je niet vragen om mij uit te leggen wat je met je bedrijfje wilt doen, iets met verzekeringen of zo, want ik begrijp er toch geen donder dan. Wat ik wel begrijp is dat John hier echt in je idee gelooft. Nou, dan geloven wij er ook in” zei Uncle Yin. “Geef ons maar een percentage van het bedrijf wat jou redelijk lijkt voor deze bedragen en zie ons maar als investeerders” deed Uncle Ngau er bovenop. Ik keek Uncle John aan en die haalde zijn schouders op. “Van die cheques weet ik niets” zei hij verontschuldigend. “Maar wat voor hen geldt, geldt ook voor mij dus als je wilt kan ik even mijn chequeboekje vragen al weet ik denk ik wat je antwoord wordt aangezien je ons om een goede reden al een keer hebt afgewezen” vervolgde hij.

Even, heel even gloeide mijn gezicht van hoop. Met deze cheques konden we opnieuw beginnen, nu zonder RichieRich. “The world is my oyster” dacht ik heel even. “Dit geld is witter dan wit” zei Uncle Ngau die mijn twijfel zag. Daar twijfelde ik geen moment aan maar het probleem was nog steeds niet het geld maar de personen die achter het geld zaten. Ergens was ik wel heel erg schijnheilig. Blijkbaar had ik er geen moeite mee om hun geld aan te nemen als ik het met kaarten won maar hun geld was dan niet goed genoeg om zaken mee te doen? Dat klonk paradoxaal maar toch, toch kneep het ergens.

Mijn antwoord was dan ook eentje van dankbaarheid ook maar een resolute nee, dit kon en wilde ik niet accepteren. Ik legde uit dat ik 100% zeker wist dat het geld wit was maar dat de reputatie van de Uncles nou eenmaal een feit was waar wij niet omheen konden. Hoe ver in het verleden die reputatie ook opgebouwd was deed er niet toe. Er zou altijd een zweem van hun verleden om hun reputatie heen hangen en laten we eerlijk zijn, zonder die reputatie had Uncle John mij waarschijnlijk niet in Thailand kunnen helpen.

Dat begrepen de Uncles natuurlijk donders goed en ook al waren ze niet meer actief in de onderwereld, ze zouden er nooit helemaal van gescheiden kunnen worden zoals voor veruit de meesten maffialeden gold. De Uncles stopten hun cheque weer in hun binnenzak met de mededeling dat ik die cheques ten alle tijden kon komen halen als dat zou helpen en die gedachte alleen al was voor mij meer waard dan wat er op die cheques stond en met die gedachte maakte ik aanstalten om naar het vliegveld te vertrekken.

Nog even geduld aub!

Door Chief op maandag 7 januari 2019 07:12 - Reacties (21)
Categorie: Over mij, Views: 3.497

Allereerst, de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar lieve lezertjes! Dat het een prachtig jaar mag worden voor jullie en diegenen die belangrijk zijn in jullie leven.

Ik ben weer terug in Singapore na 3 weken in Nederland e.o. te zijn geweest. Als souveniertje heb ik een kleine verkoudheid meegenomen maar dat mocht de pret niet drukken.

Helaas hebben Junior en Miss een gigantische jetlag waardoor hun ouders, waarvan ik dus 1 ben, ook last hebben van een jetlag. Het aantal uren wat ik de afgelopen drie nachten heb geslapen kan ik op twee handen tellen.....
Aan diegenen die dus wachten op een nieuw deel van het laatste vervolgverhaal "To the moon!" vraag ik dus voor nog een beetje meer geduld. Excuses voor het ongemak, ook voor uw F5 knop.

/edit
Ik zie ook dat ik wederom genomineerd ben voor een Tweakers award. Dank voor jullie aandacht waardoor ik deze nominatie heb mogen ontvangen. Een win wordt het niet maar de nominatie heb ik toch weer mooi in de pocket! Veel dank! <3

Tot blogs!
Chief