To the moon! (Part 10)

Door Chief op maandag 10 december 2018 04:16 - Reacties (22)
CategorieŽn: Uncles, Werk, Views: 1.824

Door de aangeboden hulp van Mr. Young en het gezelschap van Uncle John en Aunt Mai kon ik extra genieten van de maaltijd die ik mij dan ook prima liet smaken. De meerderheid van mijn medetafelgenoten waren het wel gewend dat ik at alsof ik weken niet had gegeten maar Mr. Young klaarblijkelijk niet gezien zijn verbaasde blik. Voor iemand van 1m80 met een gewicht van 65kg kan ik nog altijd buitenproportioneel veel eten ondanks dat ik de veertig al gepasseerd ben. Genetics, got to love it.

In de tussentijd kreeg ik een kleine run-down van Uncle John van wat er verder in Bangkok gebeurt was en dat was eigenlijk verbazingwekkend weinig. De mannen die ons kantoor waren binnengedrongen deden helemaal niet moeilijk. Zodra wij het kantoor verlaten hadden gingen zij als makke lammetjes er ook vandoor zonder ook maar iets te proberen. Uncle John kon me vertellen dat die mannen “hired guns” waren, die voor een appel en een ei de opdracht hadden aangenomen. Het leek er dus niet op dat RichieRich of diens vrouw hele sterke banden hadden met de onderwereld. Toch leek het Uncle John beter dat ik voorlopig uit Bangkok zou blijven en ik had alle intenties om naar dat advies te luisteren. Ik vroeg Uncle John om de mannen die ons, via hem, geholpen hadden te bedanken maar daar hoefde ik mij natuurlijk geen zorgen over te maken.

Aunt Mai vroeg mij naar de plannen van die dag. Die had ik niet maar ik besloot ter plekke dat ik eigenlijk dezelfde dag nog wel terug wilde vliegen naar Singapore. Bangkok was voorlopig nog geen optie en dan zou het vanuit Singapore toch makkelijker zijn om dingen te regelen. Daarnaast vond ik het ook wel fijn om bij mijn gezin te zijn, ik was de afgelopen weken toch wel veel van huis geweest hoewel dat natuurlijk ingecalculeerd was. Tot die tijd kon ik mee met Uncle John en Aunt Mai naar hun huis.

Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik Mr. Young hartelijk bedankte voor zijn aangeboden hulp reed ik met het echtpaar mee naar huis. Vanuit de auto boekte ik de vlucht in de vroege avond naar Singapore en tot die tijd kon ik misschien proberen wat aan damage control te doen en oh, een goed verhaal verzinnen om het aan moeder de vrouw uit te leggen. Geen idee wat moeilijker zou zijn.

Ik mocht de “studieruimte” van Uncle John gebruiken en het eerst wat ik deed was de aandeelhoudersovereenkomst naar Mr. Young sturen. Mr. Young had mij advies gegeven om nog geen contact op te nemen met RichieRich maar hem een mail voor te laten bereiden om ons beklag te doen over de belachelijke stunt die RichieRich had uitgehaald. Het kostte mij moeite om het niet zelf te doen en even mijn ongezouten mening te geven maar het advies van Mr. Young sprak natuurlijk voor zichzelf.

Op Slack en via Whatsapp waren het aantal nerveuze berichten niet meer bij te houden en dus organiseerde ik maar een groepscall. In die call excuseerde ik mij voor de zaken die zo gelopen waren. De medewerkers hoefden zich geen zorgen te maken over hun veiligheid, het geschil was echt tussen de aandeelhouders en ik betreurde ten zeerste dat er een aantal collega’s toch getroffen waren. Wel was ik heel eerlijk over de toekomst van DreamHolding en diens dochtermaatschappijen: die zag ik somber in. Ik drukte de medewerkers dan ook op hun hart om elders te gaan solliciteren. Het kon bij ons nog allemaal goedkomen natuurlijk maar een plan B heeft nog niemand kwaad gedaan. Ik wou dat ik beter nieuws had maar dat had ik dus niet.

Waar ik mij tegelijkertijd meer zorgen om maakte was Mark die van de aardbodem leek te zijn verdwenen. Hij had op geen enkele manier een teken van leven gegeven. Was hij nog in Bangkok en belangrijker nog: was hij ongedeerd? Op dat moment ging mijn mobiel over en op het scherm zag ik dat het Mark was. Godzijdank! Hij was veilig in Manilla bij zijn gezin maar zijn stem brak voortdurend. Hij was nog bij Dave langs gegaan voordat hij vertrok om er zeker van te zijn dat ook met alles goed ging maar toen hij bij het appartement van Dave was aangekomen bleek die helemaal leeg te zijn! Navraag bij de security van het gebouw leerde hem dat een week geleden verhuizers waren langs geweest die de meeste spullen hadden meegenomen.

Een week geleden?!?! Hoe was dat mogelijk? Niemand van ons had daar ook maar iets van gehoord. Het leek er nu ontzettend sterk op dat Dave betrokken was bij de actie van RichieRich. Ik dacht tot nu toe dat Dave de admin gegevens onder druk had gegeven maar waarom was hij dan een week geleden dan al verhuisd zonder dat tegen ons te zeggen? Had RichieRich hem dan al eerder onder druk gezet? Had Dave vrijwillig meegedaan aan de poppenkast? Een ketting is natuurlijk net zo sterk als de zwakste schakel en blijkbaar was Dave deze schakel. Zijn situatie was dan ook heel anders dan die van ons: hij was net getrouwd, zijn vrouw was in verwachting van hun eerste kindje en hij was op basis van een werkvergunning in Thailand. Ongetwijfeld dat RichieRich hem aardig bang kon maken o.a. door te dreigen dat hij het wel voor mekaar kon krijgen om zijn werkvergunning in te laten trekken, met alle gevolgen voor zijn gezin van dien.

Of Dave onder druk was gezet of niet, het maakt niet uit voor de uitkomst: wij waren uitgesloten van de systemen maar Mark was ontzettend aangedaan. Hij werkte al meer dan tien jaar samen met Dave en zag hem meer als een broer dan een vriend. Mark voelde zich ontzettend verraden. Ik probeerde Mark ervan te overtuigen dat die conclusie te vroeg was om te trekken maar dat had weinig tot geen invloed. Natuurlijk begreep ik wel hoe Mark zich voelde maar op dit moment moest hij dat opzij zetten en aan de toekomst denken van DreamHolding en diens medewerkers of op z’n minst de schade te minimaliseren. Dat besef leek Mark helemaal niet te hebben want er kwam geen zinnig woord daarover uit zijn mond.

Nadat Mark had opgehangen zakte de moed mij aardig in de schoenen. Voorlopig leek ik weinig hulp te krijgen van Mark terwijl het toch echt zijn onderneming was. Als iemand alles te verliezen had was het wel Mark maar niets leek erop dat hij dat besefte. Of had hij al de handschoenen neergegooid? Mark had dan ook al het nodige meegemaakt. Een aantal jaar geleden was hij door een vechtscheiding gegaan die hem financieel compleet had gestript en daarna was zijn eerste startup mislukt. Tot aan een week geleden leek hij weer op de weg omhoog te zijn maar nu leek plotsklap zijn droom in duigen te zijn gevallen. Misschien ligt het aan mij maar zou dat niet iets zijn om voor te vechten met alles wat je in je had?

To the moon! (Part 9)

Door Chief op dinsdag 4 december 2018 06:36 - Reacties (16)
CategorieŽn: Over mij, Uncles, Werk, Views: 2.074

Zoals altijd was het druk met toeristen en zakenreizigers op Hong Kong International Airport, ťťn van de drukste zo niet de drukste luchthaven van de regio. In tegenstelling tot de meeste anderen had ik geen enkele haast. Verrek, ik had niet eens een idee waar ik heen zou gaan zodra ik het vliegveld mocht verlaten. Ja, ik had Uncle John een berichtje gestuurd dat ik veilig in Hong Kong was aangekomen maar hij had er nog niet op gereageerd. Er stond daarnaast toch een behoorlijke rij voor de paspoortcontrole dus ik kon voorlopig toch nergens heen.

Ik stond een aantal minuten in de rij toen mijn mobiel overging. Het was Uncle John die mijn berichtje net had gelezen en verheugd was dat ik in Hong Kong was aangekomen al was hij enigszins verbaasd dat ik niet naar Singapore was gevlogen. Snel legde ik uit dat dit de snelste manier was om uit Bangkok te geraken. Plus, het thuisfront was helemaal niet op de hoogte van wat er zich de afgelopen dagen had afgespeeld. Dat laatste zei ik alleen niet hardop.

Het voorstel van Uncle John om mij op te komen halen sloeg ik halfhartig af en gelukkig voor mij hield hij, zoals een rasechte Chinees betaamt, voet bij stuk. Ik had makkelijk de metro en/of de taxi kunnen nemen maar om heel eerlijk te zijn was het vooruitzicht om dezelfde rit in een luxe limousine te maken een heel stuk aantrekkelijker. Misschien had ik nog wel een beetje meer geluk: misschien had Uncle John zijn Aston Martin van stal gehaald!

De ambtenaren aan de balies van de paspoortcontrole deden hun werk naar behoren met als gevolg dat de rij buitenlanders die het landje in wilden langzaam maar zeker korter werd. Met enige weemoed dacht ik terug aan de tijd dat ik een lokale identiteitskaart had waarmee ik de elektronische toegangspoortjes kon gebruiken. Weemoed naar het gevoel dat ik had toen ik een aantal uren geleden voor de paspoortcontrole in Bangkok stond had ik zeker niet. Nee, nu stond ik redelijk relaxed, enigszins vermoeid, te wachten op mijn beurt.

Dat duurde nog een kleine drie kwartier en aangezien ik alleen handbagage bij me had hoefde ik niet op de ruimbagage te wachten en kon zo door de douanecontrole lopen. Uncle John stond al op me te wachten toen ik door de grote schuifdeuren de aankomsthal binnenliep. Hartelijk begroetten we elkaar en ik bedankte Uncle John voor alle hulp die hij had gegeven. Hij wuifde het weg en zei dat het maar een paar telefoontjes had gekost. Niet alleen dat dacht ik bij mezelf want de onderwereld verschilt op tenminste ťťn punt niet van de zakenwereld: quid pro quo.

We liepen samen de hal uit en ik hoopte stiekem dat we naar zijn Aston zouden lopen maar het mocht ditmaal niet zo zijn. Een donkerblauwe BMW 7 stopte voor onze neus en zijn chauffeur maakte netjes de deur voor ons open. Blijkbaar had Uncle John zijn Mercedes ingeruild voor dit exemplaar. Geruisloos bewoog de auto over de weg en Uncle John vroeg mij of ik moe was. Anders konden we wel even “yam cha", wat letterlijk thee drinken betekent maar bij de meeste Nederlanders bekend is als dim summen.

De honger won het, zoals zo vaak, van de vermoeidheid en accepteerde graag de uitnodiging. Uncle John die mij al langer kende had daar kennelijk al op gerekend want hij vertelde mij dat er mensen op mij wachtten in het restaurant. Ja natuurlijk, gooi er nog maar een verrassing tegenaan dacht ik. Wat kon mij het ook bommen, ik zat nu veilig in de auto van Uncle John en mijn maag zou terstond worden gevuld. Hoewel, veilig….. Als je bij Uncle John was wist je nooit wat je te wachten stond leerde mijn ervaring.

De rit was slechts iets langer dan een kwartier bezig toen de auto al voor een restaurant stopte. Samen met Uncle John stapte ik de auto uit en het restaurant binnen en meteen zag ik al Aunt Mai op mij afstemmen door wie ik ook weer hartelijk werd omhelst. Nou, als dit de verrassing was, laat ze maar komen! Na de omhelzing gingen we naar een tafel waar ik een ander bekend gezicht zag: Mr. Young! *

Dit was uiteraard geen toeval, de hulp van Uncle John rijkte zoals altijd verder dan mijn neus lang was en ik was ontzettend dankbaar voor het gebaar van Uncle John: ik kon nu zeker juridisch advies gebruiken. Na het uitwisselen van beleefdheden legde ik op zo’n duidelijk mogelijke manier uit wat er gebeurd was: de onverklaarbare financiŽle transacties die ik had gevonden, de onbereidheid van Venture om de nieuwe geldschieter te accepteren, de belachelijke manier van het veiligstellen van de programmeercode. Ook de domme email van Mark naar de belangrijkste partners van Venture passeerde de revue. Mijn drie tafelgenoten luisterden stilzwijgend toe.

Na het einde van mijn relaas vroeg Mr. Young of ik een kopie van het aandeelhouderscontract had. Die stond op de laptop welke in mijn handbagage zat, nu in de kofferbak bij de auto van Uncle John. Mr. Young verklaarde dat hij meer een specialist was in strafrecht (johhhhhh) en al helemaal weinig verstand had van rechtspraak in Thailand maar hij kon in zijn uitgebreide netwerk natuurlijk wat lijntjes uitgooien. Kosteloos uiteraard.

Die woorden gaven mij enigszins hoop. Hoop waarop, dat wist ik niet. Het was natuurlijk ijdele hoop dat de samenwerking met Venture/RichieRich hersteld kon worden, daar was te veel voor gebeurd maar op ťťn of andere manier wilde ik RichieRich laten boeten voor de belachelijke scene die hij had gecreŽerd en onze collega’s zo nodeloos bang hadden gemaakt. De aangeboden hulp van Mr. Young gaf mij hoop dat ik nog iets terug kon doen en ik voelde de energie weer in mij terugkeren. Toegegeven, de aantrekkelijk uitziende dim sum die inmiddels op onze tafel was belandt kon ook geen kwaad voor mijn gemoedstoestand. Ik was er klaar voor: Let’s get rrrrreeadddyyy to RRRRUUUUMMMBBLLLLLEEEE!!


* Zie de serie "The Good, the Bad and the Condemned"