To the moon! (Part 6)

Door Chief op maandag 12 november 2018 02:52 - Reacties (32)
Categorieën: Uncles, Werk, Views: 1.568

Terwijl de berichtjes van Mark binnen blijven komen dat zijn pogingen om RichiRich te bereiken niets hebben opgeleverd scroll ik op mijn telefoon naar het nummer van Uncle John. Als ik zijn nummer heb gevonden blijft mijn vinger boven het scherm zweven en twijfel ik even. Het daaropvolgend bericht van één van mijn medewerkers maakt aan alle twijfels een einde: iedereen behalve Dave zijn in een vergaderruimte gezet met twee “bewakers” en de angst sluipt er nu goed in. “Please help us” staat er als laatste bericht op mijn scherm.

Enkele seconden nadat ik op het scherm heb getikt neemt Uncle John op die zoals altijd hartelijk klinkt. Ik moet hem helaas onderbreken en met serieuze stem vertel ik hem dat ik problemen heb. Uncle John stopt meteen met praten en luistert. Op zo’n korte maar duidelijk mogelijke manier leg ik hem uit wat er is gebeurd: mijn medewerkers zitten vast in ons kantoor in Bangkok en worden daar tegen hun wil door een aantal mannen vastgehouden. We verdenken onze partner aangezien ze op zoek zijn naar alle admin login gegevens. Die partner en diens vrouw hebben goede relaties met zowel de politie, politiek alsmede de onderwereld.

Ik hoor mezelf het verhaal vertellen en zelfs in mijn eigen hoofd klinkt het absurd maar mijn benauwde stem verraadt dat het mij menens is. Mijn enige prioriteit is om mijn medewerkers daar veilig weg te krijgen en of Uncle John mij op wat voor manier dan ook kan helpen. Op heel zakelijke toon vraagt Uncle John naar details van de situatie: hoeveel medewerkers? Zes antwoordde ik. Hoeveel van de andere partij? Ongeveer tien. Waren ze gewapend? Volgens mij niet. Waar was ons kantoor? Ik gaf hem de naam van het gebouw waar ons gebouw gevestigd was, inclusief de verdieping. Als laatste vroeg hij waar ik was. In een hotel iets verderop was mijn antwoord. Enkele seconden bleef het stil aan de lijn.

“Ik bel je zo snel mogelijk terug en in de tussentijd blijf je op je kamer, ok?” klonk het. Ik antwoordde bevestigend en Uncle John hing op. De tijd kroop voorbij. Ik hoopte dat Dave ondertussen zo slim was geweest om gewoon te geven waar die mannen om vroegen maar daar leek het niet op. Ik stuurde nog een berichtje naar mijn collega: “Blijf rustig, werk mee en hulp is onderweg”. Hulp is onderweg….. Ik wist niets beter te zeggen en ik hoopte maar dat die woorden uit zouden komen, in wat voor vorm dan ook.

Eindelijk verscheen de naam van Uncle John op mijn scherm en snel pakte ik op. “Luister heel goed” begon Uncle John meteen en ik hield mijn adem in. Ik moest zorgen dat ik binnen een kwartier bij ons gebouw zou zijn. Dichtbij genoeg om de ingang te zien, ver genoeg weg om uit het zicht van dezelfde ingang te zijn. Ik moest pas tevoorschijn komen als ik een aantal tuk tuks voor de ingang zag verschijnen met daarin een man of twintig in totaal. Zij zouden mij wel herkennen als ze mij zagen, Uncle John had een foto van ons samen gestuurd. Slim, dacht ik bij mezelf.

Je gaat met die mannen naar binnen en die mannen gaan ontzettend veel kabaal maken en zorgen dat jij je mensen weg kan halen. “Hoor je dat Chief?” vroeg Uncle John en het enige wat ik kon zeggen was “Ja….”. “Maar Chief” ging Uncle John verder. “Als er ook maar één een wapen trekt, het maakt me niet uit wie, dan maak je je uit de voeten. Met OF zonder je mensen. Begrepen?”. Ik bleef stil. “Chief jongen?” klonk het. “Ik kan ze daar niet laten zitten Uncle John” klonk het na een paar seconden. Een zucht aan de andere kant van de lijn. “Haast je nu en bel mij zodra je de kans hebt” zei Uncle John nog. Ik bedankte hem snel, schoof mijn telefoon in mijn achter broekzak, schoot mijn schoenen aan en stormde naar buiten. Ik nam de trap om vanaf de vijfde verdieping naar beneden te gaan. Hoewel het hotel bijna een kilometer van ons kantoor was zag ik het moderne en hoge gebouw in de verte al staan. Ik probeerde zo snel mogelijk te rennen wat lastig was aangezien het stervensdruk was op straat. De avond was begonnen en dus legden straattentjes beslag van de stoep en de hongerige klanten dromden zich er om heen.

Hijgend kwam ik bij het gebouw aan en zag net een aantal tuk tuks stoppen bij de ingang. Ik stopte even bij het zien van de gedaantes die uit de tuk tuks sprongen. Ging dit gebeuren, dacht ik bij mijzelf? Ging ik nou echt ons eigen gebouw bestormen met mannen die ik niet ken? Met mannen die zogezegd hoogstwaarschijnlijk geen lid waren van het kerkkoor? Had ik een keus? Ik schudde de vragen van mij af en zette het weer op een sprint. Dichtbij de tuk tuks merkten een aantal mij op en ik zag ze op hun mobiel kijken en vervolgens weer naar mij. Grappig, blijkbaar gebruikten ook de mafia tegenwoordig ook een groepschat.

In een andere situatie zou ik hier waarschijnlijk hard om lachen maar ik kon met geen mogelijkheid een glimlach op mijn gezicht toveren. Zwaar ademend stond ik nu voor die groep mannen. Een daarvan, waarschijnlijk de leider, kwam naar mij toe. “Let’s go” zei hij. “Let’s go” antwoordde ik.

To the moon! (Part 5)

Door Chief op woensdag 7 november 2018 07:40 - Reacties (25)
Categorie: Werk, Views: 1.931

RichieRich beweert bij hoog en laag dat hij vanaf het begin heel duidelijk is: hij wil onder geen beding dat zijn aandelenbelang onder de 51% valt tenzij het om een exit gaat en daar is op dit moment geen sprake van. Mark op zijn beurt beweert net zo stellig dat hij nooit van deze voorwaarde heeft gehoord en dat het ook niet in de aandeelhoudersovereenkomst staat. Tegen mij geeft Mark wel toe dat RichieRich dat destijds misschien wel genoemd had en dat hij het wellicht vergeten was….

Wie er ook gelijk heeft, feit is dat we in een onmogelijke situatie waren belandt: geen extra kapitaal. Geen extra kapitaal betekent geen verzekeringslicentie of overname en hoe langer deze situatie zou duren, hoe langer we geld blijven verbranden. Met de cashflow problemen bij Venture was het zelfs onzeker of we de rekeningen van deze maand zouden kunnen betalen.

Het mailverkeer tussen Mark en Venture ging vrolijk verder toen Mark weer onverrichter zake in Bangkok was teruggekeerd. De emails vlogen elkaar in een rap tempo op en per email werd de toon onvriendelijker tot er zelfs wederzijds dreigingen werden gebruikt. Ik waarschuwde Mark dat hij niet meer via emails moest communiceren hierover, het deed zeer klaarblijkelijk meer kwaad dan goed. Of het door zijn trots of zijn wanhoop kwam weet ik niet maar Mark maakte een kapitale fout: hij verstuurde een email naar alle belangrijke partners van Venture, inclusief Tencent in China en SoftBank in Japan, waarin hij RichieRich als een irrationale en onbetrouwbare partner omschreef.

Ik kreeg de mail pas nadat Mark deze verstuurd was en je hoeft geen Einstein te zijn om te begrijpen dat dit gewoon dom was. Hoe je het ook met elkaar oneens bent, je gaat geen vuile was ophangen bij buren die er niets mee te maken hebben en zeker niet met uitspraken die je niet eens op papier kan bewijzen. Voordat ik Mark te pakken kon krijgen op zijn mobiel kwam al het antwoord van RichieRich die fijntjes zijn mening gaf. Op niet misstaande wijze gaf hij zijn mening en dat niet alleen, hij deelde gelijk mede dat Mark CEO af was en dat hij zelf per direct de leiding over zou nemen en dat de rest van het management team van DreamHolding, waaronder ik, per direct op non-actief waren gesteld. Zo, daar konden we het mee doen.

Het was moeilijk rustig te blijven gezien al deze ontwikkelingen. Ik kreeg het nog voor elkaar om RichieRich persoonlijk te spreken toen hij eenmaal in Bangkok was maar hij was geenszins van plan om zijn mening te herzien. De email van Mark had dusdanige impact dat RichieRich nu nog bezig was met het herstellen van de relaties met haar partners en was, ook wel logischerwijs, laaiend. Na dit gesprek had ik voor het eerst het idee dat de toekomst van DreamHolding serieus in gevaar was. Daarop besloot ik dat het tijd werd om onze werknemers in te lichten over de laatste ontwikkelingen.

Tijdens een townhall probeerde ik de groep zo goed en kwaad mogelijk in te lichten over het feit dat het management team op non-actief was gesteld. Om de reden waarom draaide ik een beetje heen om Mark een beetje te beschermen. Mark voelde zich toch al niet op zijn gemak, gezien zijn geslagen houding tijdens de townhall. Ik besefte terdege dat we het risico namen dat enkelen er de brui aan zouden geven maar dat vond ik minder belangrijk dan open kaart te spelen. Daarbij kwam ook nog dat er een kans bestond dat wij de salarissen niet konden betalen door de cashflow problemen bij Venture. Ik wilde iedereen daarom zoveel mogelijk tijd geven om zichzelf opties te verschaffen. Verschillende collega’s meldden zich bij mij dat ze de eerlijkheid waardeerden maar zagen de noodzaak om actief op te zoek te gaan naar een nieuwe baan, just in case shit happens. Dat begreep ik volledig en ik moedigde het ook actief aan. De sfeer die dag was natuurlijk behoorlijk bedrukt.

Die avond gebeurde echter het ondenkbare. Het was rond acht ’s avonds toen ik net terug was op mijn hotelkamer in Bangkok. Ik kreeg een aantal Whatsapp berichten binnen van één van onze medewerkers: er waren een aantal onbekende mannen binnengedrongen die Dave, onze CTO, op een intimiderende manier de admin log in details probeerden te ontfutselen. Hij kon mij niet bellen want hij was ook nog op kantoor en stuurde mij stiekem berichten. Twee mannen hadden zich voor de deur geposteerd en niemand mocht erin of eruit. Ik vroeg hem kalm te blijven en vooral mee te werken maar er brak een lichte paniek in mij uit.

Snel belde ik Mark en ook bij hem hoorde ik paniek in zijn stem. Waarschijnlijk wilde RichieRich voorkomen dat wij alle programmeercode en ontwerpen zouden kopiëren om op die manier een doorstart te maken. Dat kon mij op dat moment geen bal interesseren, de veiligheid van onze collega’s was het allerbelangrijkste. Politie bellen was het eerste wat in mij opkwam maar Mark zei dat het weinig zin had in Bangkok: RichieRich en zijn vrouw hadden goede connecties binnen de politie die waarschijnlijk niet of op z’n hoogst zeer laat van zich zouden laten horen. Ik had geen persoonlijke ervaring met de Thaise politie maar ik geloofde Mark op zijn woord. Op dat moment kon ik maar één persoon bedenken die ons misschien kon helpen: Uncle John.