To the moon! (Part 4)

Door Chief op maandag 29 oktober 2018 05:59 - Reacties (20)
Categorie: Werk, Views: 2.454

In mijn leven zijn er niet veel situaties geweest waarbij ik nerveus werd van werk gerelateerde zaken, de enige die ik mij kan herinneren is de val van Griekenland en de impact daarvan, maar nu zat ik absoluut nerveus achter mijn laptop: Venture had dit nooit mogen doen. De aandeelhoudersovereenkomst (hoeveel punten zouden dit zijn in Scrabble?) stelt heel nadrukkelijk dat geen van de aandeelhouders haar aandelen van de hand mag doen zonder uitzonderlijke toestemming van de andere aandeelhouders. Venture had dus zo op het eerste oog de overeenkomst op een grove manier geschonden tenzij Mark iets wist wat ik niet wist.

Ondanks het tijdstip bel ik Mark die in een opperbest humeur antwoordt. Waarom zou hij ook niet in zo’n beste stemming zijn? We hebben immers een getekende LOI in onze handen voor een investering van US$10M met de optie voor een additionele US$20M, meer dan voldoende voor de overname plannen. Als ik hem uitleg wat ik tegen ben gekomen verdwijnt zijn goede humeur als sneeuw voor de zon. Natuurlijk heeft hij nooit zijn toestemming gegeven voor de voorwaarden van de lening die Venture heeft uitgegeven m.b.t. de aandelen in DreamHolding. Sterker nog, hij wist helemaal niets van de lening!

Mark en ik zijn het eens over het feit dat het niet uitmaakt dat de rente en de aflossing van de lening niet noodzakelijk in aandelen DreamHolding betaald hoeven te worden. Dat Venture deze optie in de leningsvoorwaarden heeft opgenomen is tegen de afspraken in. De eerstvolgende Dreamholding aandeelhoudersvergadering is twee weken na onze ontdekking gepland maar Mark ik en besluiten dat dit probleem niet kan wachten. Dit probleem en het feit dat ik geen acceptabele verklaringen krijg over de boekingen moeten we zo snel mogelijk oplossen.

Nadat we de twee dagen daarop tevergeefs Venture om verklaringen te vragen besluit Mark om RichieRich, de man die het bij Venture voor het zeggen heeft, persoonlijk op te zoeken. RichieRich is echter nog minimaal een week in Vancouver en dus zit er niets anders op dan een ticket naar Canada te boeken. Tegelijkertijd zal ik naar Bangkok vliegen om daar de dagelijkse gang van zaken te bewaken zodat we geen kostbare tijd verliezen.

De tijd kruipt zelfs in het altijd hectische Bangkok tergend langzaam vooruit. Continue probeer ik de acties van Venture vanuit verschillende perspectieven te bekijken maar geen enkel perspectief biedt een rationele verklaring en ik heb dan ook een heel slecht gevoel over de gang van zaken. Desondanks probeer ik zo normaal mogelijk te doen richting onze medewerkers die met man en macht werken aan de front- en backend. We hebben namelijk een heel agressieve tijdslijn m.b.t. de overname want iedere dag dat je niet verkoopt is wel een dag dat je “gewoon” kosten maakt.

De wet van Murphy lijkt echter te gelden als ik een bericht vanuit China lees: de overheid besluit dat Tencent niet langer hun game Monster Hunter: World mag aanbieden. Geruchten worden ook steeds sterker dat de Chinese overheid de duimschroeven voor online games nog harder zal aandraaien. Het feit dat Tencent nog steeds geen licentie heeft gekregen om de immens populaire game PUBG in China te lanceren versterken die geruchten alleen maar.

Waarom dit voor ons van belang is? Venture heeft de afgelopen jaren veel in één van hun dochteronderneming geïnvesteerd die een online MMPORG aan het ontwikkelen was. Deze game is volledig in en voor de Chinese markt ontwikkeld en zou via Tencent in die markt gezet worden. Met het nieuwe negatieve bericht over Tencent en de Chinese online game markt in het algemeen is het niet moeilijk te deduceren dat dit ook een gigantische impact kan hebben op de cashflow van Venture. Nou zijn Chinese developers zou niet de meest verdienende developers ter wereld maar als je er maar genoeg en lang in dienst hebt dan gaat ook dat op een gegeven moment pijn doen.

De berichten die ik van Mark krijg zijn ook verre van bemoedigend. RichieRich heeft aangegeven helemaal niet van onze aandelen af wil maar de flexibiliteit wilde hebben. Hij ziet het dan ook geen reden waarom wij er zo’n probleem van maken, ook niet als Mark hem nog eens aan de aandeelhoudersovereenkomst herinnert. Dit probleem lijkt dan ook heel klein als RichieRich een veel groter probleem aankaart: hij gaat niet akkoord met de voorwaarden waaronder de nieuwe investeerder zal toetreden. De nieuwe investeerder krijgt 25% in handen voor de US$10 miljoen. Daarmee verwatert het percentage wat Venture in handen heeft onder de 50% en dat staat Venture niet toe. Daarnaast had Venture inderdaad cashflow problemen aangezien de lancering van hun game in China flink vertraging had opgelopen.

Mark viel bijna letterlijk van zijn stoel toen hij dat vernam en was nog niet helemaal bekomen toen ik hem sprak. Dit was een gigantisch probleem voor ons. De US$10 miljoen voor 25% in een start-up die zich in een pre-revenue staat bevond was een kleine Godswonder op zich en we zagen geen enkele mogelijkheid dat de nieuwe investeerder met een lagere percentage genoegen zou nemen. Aangezien Venture voorlopig nog onvoldoende middelen zou hebben om de overname te financieren bevinden we ons in een patstelling. Koortsachtig probeerden we oplossingen te bedenken, niet wetende dat de “can of worms” de komende dagen echt geopend zou worden…..

To the moon! (Part 3)

Door Chief op maandag 22 oktober 2018 10:34 - Reacties (16)
Categorie: Werk, Views: 2.951

“Don’t ask, just sign”, die zin lijkt voor mijn ogen te dansen en voor het eerst sinds een hele, HELE lange tijd zijn de twee stemmetjes in mijn hoofd het met elkaar eens: dit is ronduit belachelijk. Waarin de twee stemmetjes wel in verschillen is in hoe ze reageren. Het ene stemmetje stelt voor om meteen een ontslagbrief te typen in en te leveren en het andere stemmetje stelt voor om de beste man maar eens op te zoeken en ongezouten onze mening te geven. Aan jullie om de reactie aan het juiste stemmetje te plakken.

In plaats van toe te geven aan welk stemmetje in mijn hoofd besluit ik even af te koelen, een “zen” momentje op te zoeken wat enigszins lijkt te lukken ook. Over enkele weken staat er een bestuursvergadering met Venture op de agenda en ik ga dan gewoon de bom laten barsten dat ik weiger te tekenen tenzij ze het jaarverslag aanpassen of een verdraaid goede verklaring kunnen geven. Doen ze dat geen van beiden dan…..dan…. Tja, ik weet het nog niet maar laat ik voorlopig niet op de muziek vooruitlopen al kan ik rustig stellen dat het momenteel wel k**muziek is.

Ik heb het met Mark kort over dit akkefietje maar heel veel tijd spenderen we er niet aan want er heeft zich een spannende mogelijkheid aangeboden: een overname! Via ons netwerk is ons ter ore gekomen dat een verzekeraar in Thailand op zoek is naar een exit. Het betreft een hele kleine lokale speler dat een beetje een familiebedrijf is en al enkele jaren verlies maakt. De indicatieve overname prijs van US$7-10 miljoen is nog te behappen.

Een overname van een verzekeraar zou een fantastische stap voor ons zijn. Niet alleen worden er in Thailand geen nieuwe verzekeringslicenties meer uitgegeven, het verlaagt ook de “execution risk” van onze business plan aanzienlijk! Mochten we in de overname slagen dan wordt onze business plan aanzienlijk versneld en kunnen we onze first-dollar-revenue al eerder bereiken! Uiteraard zijn we dolenthousiast over deze kans maar buiten de due dilligence die we op de overname prooi moeten doen hebben we één heel groot probleem: we hebben geen blanco cheque in ons bezit….

Nou zouden we wel naar Venture kunnen rennen en ons handje (weer) ophouden maar we hebben de afspraak liggen dat wij op zoek zouden gaan naar een extra investeerder omdat Venture zelf natuurlijk ook geen onuitputtelijke bron van kapitaal kan en wil zijn. We nemen dan ook snel contact op met de meest hoopgevende lead die we hebben, de Venture Capitalist in Singapore. Gelukkig zijn zij ook erg enthousiast over de mogelijkheid tot de overname van een verzekeraar en dat zet de onderhandelingen over een investering in een stroomversnelling.

Tussen de onderhandelingen door werken we vrijwel dag en nacht door om zoveel mogelijk informatie over de overname target te verzamelen want we willen zo goed mogelijk ons huiswerk doen voordat we formeel contact met ze leggen. Tijdens deze zoektocht komen we erachter dat deze verzekeraar zich toelegt op maritieme verzekeringen, een tak van sport waar geen van ons de ballen verstand van heeft. Op zich hoeft dat geen deal breaker te zijn: we kunnen altijd besluiten om bestaande contracten te herverzekeren totdat de contracten verlopen. Het bedrijf heeft ook tal van verkoopkantoren waaronder een aantal op aardig fraaie locaties zoals Phuket en ik besluit dan ook dat ik mij op zal offeren door deze kantoren te bezoeken tijden de due dilligence. Wat een straf….

We zoeken ook uit wat de wettelijke bepalingen in Thailand zijn met betrekking tot ontslagen aangezien we er vanuit gaan dat we toch wel een deel van het bestaande personeel zullen moeten laten gaan aangezien we helemaal niet met maritieme verzekeringen verder willen gaan. Ook willen we ons uitsluitend richten op verkopen via het digitale kanaal en hebben we dus geen behoefte aan fysieke verkooppunten. Helaas blijkt dat ontslagen in Thailand behoorlijk kostbaar is vanuit het werkgeversperspectief wat een kleine domper is.

Gelukkig hebben we ook goed nieuws want de onderhandelingen met de potentiële aandeelhouder in Singapore verloopt soepel. Zo soepel dat we binnen de kortste keren een getekende LOI oftewel een “Letter of Intent” in onze handen hebben. Een LOI legt de belangrijkste voorwaarden vast zoals waardering van DreamHolding en het percentage wat de tegenpartij in handen zal krijgen. Daarnaast spreekt de LOI ook de intentie uit dat beide partijen binnen enkele weken tot een wettelijke overeenkomst komen. Hoewel beide partijen vrij eenvoudig zonder gevolgen uit een LOI kunnen komen is dit wel een mooie mijlpaal voor ons waar we best trots op zijn!

Gevoel voor blijdschap kon ik echter moeilijk hebben. Wij kregen het bevestigende mailtje met een kopie van de getekende LOI gedurende een avond waarop ik allerlei stukken van Venture aan het doorspitten was in de hoop om meer begrip te krijgen over de financiële verslaggeving van Venture. Die bewuste avond was ik een stuk tegengekomen dat Venture bij de Canadese beurs had gedeponeerd. In dat stuk stond dat Venture het voornemen had om een nieuwe lening, een subordinated debt, uit te geven. Nou is dat op zichzelf helemaal niet vreemd want in de wereld van venture capital is het gebruik van subordinated debt heel gangbaar. Er was echter iets speciaals met de voorwaarden van deze lening. Volgens het gedeponeerde stuk mocht Venture de rente en zelfs de aflossing niet alleen met cash betalen maar ook met aandelen in één van haar investeringen en meer specifiek: in aandelen DreamHolding…….

To the moon! (Part 2)

Door Chief op maandag 15 oktober 2018 04:48 - Reacties (13)
Categorie: Werk, Views: 2.035

Dat ik als nieuwbakken manusje-van-alles meer dan genoeg te doen heb, zoveel is heel snel duidelijk. Van brandjes blussen omdat Jantje-die-Pietje-niet-leuk-vindt tot op audiëntie bij lokale toezichthouders en ondertussen vlieg ik van hot naar her om investeerders warm te maken voor DreamHolding. Fantastisch werk, zeker omdat ik op heel veel fronten vooruitgang zie. De tech kant ontwikkelt zich razendsnel en van de tientallen potentiële geldschieters die we tot op heden gesproken hebben zijn we nu in een luxe positie belandt waar we ons nog maar hoeven te richten op een handvol die concreet zijn. Daarnaast leer ik ook een boel buiten de harde kennis om. Zo leer ik dat alle Thai een nickname hebben. Dat is maar goed ook want hun namen bestaat niet zelden uit vijf of meer lettergrepen. Ga daar maar aan staan!

Bij de potentiële investeerders richten we ons maar op één heel specifieke venture fund dat in Singapore zit en de anderen houden we zogezegd “warm”. De reden hiervoor is dat deze venture fund een heel goede naam heeft in de business en als wij deze binnen kunnen hengelen dan volgen de anderen bijna vanzelf. Makkelijk is het niet maar we hebben het idee dat we dicht bij een deal zijn maar zolang er nog geen handtekening onder het contract staan hebben we nog niets. He-le-maal niets.

Door alle ontmoetingen met investeerders en toezichthouders komen wij automatisch in aanraking met andere fintech/insurtech start-ups waarbij ik persoonlijk de ene interessanter vind dan de ander. Waar ik mij over verbaasde is dat bij veel van deze start-ups blockchain en ICOs (Initial Coin Offering) van cryptocurrency centraal staan. Voor de goede orde, ik denk dat blockchain een waardevolle manier kan zijn om gegevens gedecentraliseerd op te slaan omdat daarmee administratieve processen versneld kunnen worden en wellicht ook meer weerbaar is tegen manipulatie maar waarom er weer een cryptocurrency tegenaan gesmeten moet worden is beyond me. Of ja, ik begrijp het wel: het bekt enorm lekker en er is veel aandacht voor cryptocurrencies waar dus handig op wordt ingespeeld maar zelden zit er een gedegen bedrijfsplan achter. Misschien begrijp ik het gewoon niet en die kans acht ik niet klein overigens.

In onze pitch speelt blockchain technologie een kleine doch een belangrijke rol maar hebben wij helemaal geen cryptocurrency in de planning. Spreek je echter met mensen achter dit soort ontwikkelingen, lees je op fora onder dit onderwerp dan kom je steevast dingen tegen als “whitepaper”, “when lambo” of “to the moon!” en nemen de financiële projecties duizelingwekkende bedragen aan. Het is bijna lachwekkend maar wel realiteit……

Naast al het goede dat gebeurt merk ik dat Mark en ik toch niet altijd op één lijn zitten. Ondanks dat hij CEO is en zich op de strategie moet richten en de grote lijnen moet bewaken zit hij boven op het tech team en is hij enorm aan het micro managen, dit tot ergernis van onze Chief Technology Offer (CTO) die Dave heet. Dave is een Filipijn en al jaren een zakenpartner van Mark en heeft zich onlangs met een Thaise verloofd die over enkele maanden zal bevallen van hun eerste kind. Dave alsmede een aantal anderen van zijn team hebben al een aantal maal hun beklag bij mij gedaan en van wat ik heb gezien kan ik ze geen ongelijk geven. Door dat micro-managen stokt veel van de ontwikkelingen bij Mark die zich met duizenden dingen moet bezighouden, laat staan het micro-managen van twee dozijn developers.

Gelukkig kunnen Mark en ik daar open over praten en wat nog meer scheelt: hij is er zichzelf van bewust. Wat niet helpt is dat het dan na zo’n gesprek een paar dagen goed gaat tot hij zich weer in zijn oude gedrag vervalt. Work-in-progress zeg maar. Hij bedoelt het ook echt helemaal niet zo, dat moet je eigenlijk ook wel weten. Mark is iemand die ongelofelijk loyaal is. Iemand die bij problemen eerst aan anderen denkt alvorens hij aan zijn eigen hachje denkt. Dat maakt hem ondanks zijn tekortkomingen dan ook enorm geliefd bij het personeel die anders allang vertrokken waren.

Waar ik mij meer zorgen om maak is de financiële administratie en dat zorgt voor heel veel overuren. Wat ik aantref is niets minder dan een zooitje documenten, Excel files en emailtjes met getallen en halfbakken verklaringen. Allemachtig wat een puinhoop. De jongedame in Bangkok die voor mijn aantreden verantwoordelijk was voor de administratie heeft noch de ervaring noch het lef om harder aan de benodigde touwtjes te trekken. Geen van beiden zijn haar kwalijk te nemen maar het resultaat is dat ik vele uurtjes door moet brengen als forensische accountant terwijl ik helemaal geen accountant ben!

Ook moest ik al vrij snel het halfjaarverslag nog goedkeuren en ondertekenen. Venture is namelijk beursgenoteerd en daarmee verplicht om minimaal eens per jaar een jaarverslag te publiceren en ze hebben er voor gekozen om twee maal per jaar inzicht te geven in haar financiën aan haar aandeelhouders. Aangezien wij voor 70% eigendom zijn van Venture moeten onze cijfers geconsolideerd worden in de cijfers van Venture.

Bij het doornemen van de halfjaarcijfers valt mij al vrij snel een grote post op die ik niet begrijp. Zonder op details in te gaan weiger ik de stukken te ondertekenen zonder dat ik een bevredigend antwoord heb op de vraag waarom de transactie als zodanig is verwerkt. Na mijn zoveelste poging om het e.e.a. uit te leggen waarop dagen geen reactie volgt krijg ik eindelijk laat op een avond antwoord vanuit Canada van niemand minder dan de CFO van Venture maar het is een antwoord die ik in de verste verte niet zag aankomen: “Don’t ask, just sign”. What the F***…….

To the moon!

Door Chief op vrijdag 5 oktober 2018 11:31 - Reacties (25)
Categorie: -, Views: 4.145

Gisteravond was een sporadische avond dat ik vroeg thuis was en dus zat ik na het avondeten zowaar in één van onze comfortabele recliners met mijn neus in een VI. Voor de niet-voetballiefhebbers, dat is de afkorting van het weekblad Voetbal International dat wekelijks ook hier in Singapore op de deurmat valt. Vanuit deze comfortabele positie waar ik languit op de stoel lag hoorde ik hoe het begin van een kleine wereldoorlog tussen mijn kroost zich ontspon. Ongetwijfeld de zoveelste van vandaag.

“Gor gor share!” hoor ik de Miss tegen haar broer roepen die veelzeggend zwijgt. Terwijl ik het tijdschrift langzaam onder ooghoogte laat zakken om getuige te zijn van het eerste vuurwerk zie ik de jongste van ons gezin al dreigende stappen maken richting de stamhouder van onze familie. Ondanks het verschil in lengte en gewicht weet ik dat de Miss op geen enkele manier onder de indruk is van haar broer en dus grijpt ze met haar knuisjes in het boek die Junior nu krampachtig vasthoudt.

Ik heb geen enkele intentie om wat voor vorm van diplomatie dan ook uit te oefenen in deze situatie, ook niet als de Miss het op een gillen zet. Boven dat gegil hoor ik de stem van de Mrs: “Ach, geef haar even dat boekje jongen, ze is nog zo klein”. Na het horen van de interventie van de moeder des huizes spring ik op. “Aha!” roep ik. “Size DOES matter!” roep ik nog luider. De kinderen zijn hier van zo stomverbaasd dat ze het boekje wat ze zojuist nog allebei zo passioneel vasthielden op de grond laten vallen. Ongewild heb ik de explosieve situatie geneutraliseerd. Deze keer dan.

Deze situaties, wellicht met uitzondering van de laatste paragraaf, zullen de meeste ouders onder ons wel bekend voorkomen. Helaas ontstaan dit soort situaties ook onder volwassen, waar twee partijen krampachtig aan iets vasthouden maar dan niet zo makkelijk op te lossen valt. Afijn, laat ik niet op de dingen vooruitlopen. Dan is de blog wel heeeeeel snel afgelopen terwijl ik eindelijk de tijd heb om deze leuke hobby uit te oefenen.

Zoals sommigen van jullie zich misschien herinneren ben ik van de zomer van de zekerheid van een Fortune 500 onderneming overgestapt naar de onzekerheid een startup wat zich bezighoudt met verzekeringen. Laat ik even wat meer vertellen over deze startup die ik voor het gemak DreamHolding noem. Deze DreamHolding, de naam zegt het al, is een holding maatschappij waarbij standplaats Hong Kong is. Onder deze DreamHolding bevinden zich twee werkmaatschappijen, één in Bangkok (DreamThailand) en één in Singapore (DreamSingapore). In Bangkok zit het hele tech team, voornamelijk developers, met enkele medewerkers ter ondersteuning van het reilen en zeilen van de onderneming. In totaal zitten daar ruim twintig medewerkers. Het kantoor heeft 5 personen in dienst, inclusief mijzelf. Op papier ben ik de CFO van alle drie de maatschappijen maar in de praktijk is dat niets meer dan een manusje van alles. Heerlijk.

De holding heeft twee aandeelhouders waarvan de minderheidsaandeelhouder (25%) de kennis inbrengt en de meerderheidsaandeelhouder (75%, duh) het kapitaal. De minderheidsaandeelhouder is de CEO en tevens een goede vriend, Mark, die mij heeft overgehaald om deel uit te maken van DreamHolding. De andere aandeelhouder is een venture capitalist dat een notering heeft op de Canadeze beurs en een marktwaarde heeft van ongeveer CAD$500 miljoen en voor het gemak noem ik deze gewoon Venture.

Venture wordt feitelijk gerund door één persoon en laat ik hem RichieRich noemen. RichieRich is van oorsprong een Amerikaan die zich in Bangkok heeft gevestigd maar natuurlijk veelvuldig op reis is. Zijn pseudoniem heb ik niet willekeurig gekozen: die man is een fortuin waard. Zijn eerste zak goud heeft hij enkele decennia geleden in de financiële wereld vergaard en sindsdien is hij voor zichzelf begonnen. De zak goud is gaan rollen en die ene zak veranderde in de loop der jaren in meerdere zakken goud.

RichieRich heeft namens Venture enkele miljoenen in DreamHolding geïnvesteerd maar houdt zich daarbuiten afzijdig buiten de formele aandeelhoudersvergadering die eens per kwartaal plaatsvinden. Tussendoor wordt hij door mijn vriend Mark op de hoogte gehouden. Ik heb RichieRich enkele keren ontmoet en je zou niet snel doorhebben dat je te maken hebt met een multimiljonair, zeker niet als je naar zijn uiterlijk kijkt: slecht geschoren en zich het liefst voortbewegend in een doodnormale spijkerbroek, t-shirt en sneakers. Zijn vrouw daarentegen is van een compleet andere orde, onder andere door de vele juwelen die ze altijd leek te dragen als ik haar zag. Deze dame is een Thaise en niet zomaar eentje. Eentje van een rijke familie en die banden heeft met officiële functionarissen en de minder legale organisaties die in Bangkok de dienst uitmaken.

Met zulke mensen die achter je staan zou niets ons in de weg staan om van deze startup een doorslaand succes te maken. Een zo goed als gegarandeerde “ticket to the moon!” Toch?