Gewoon, een dinsdag

Door Chief op dinsdag 22 mei 2018 11:28 - Reacties (18)
Categorie: Over mij, Views: 3.573

Leuk joh, die ouders-van-de-kinderen-uit-groep-1/2A Whatsapp groep. Dat is een Whatsapp groep gecreŽerd door en voor de ouders van de kinderen uit de klas van mijn zoon. Meestal wordt die gebruikt om vrijwilligers te zoeken voor een activiteit in de klas en dan blijft het angstaanjagend stil in de chat. Wordt er echter animo getest voor een borrel voor de ouders dan meldt zich in een rap tempo de ene na het andere drankorgel. Ik zal verder geen namen noemen.

Zelf reageer ik sporadisch. Een enkele keer, op straffe van een week lang op de bank te slapen, om mij aan te melden als vrijwilliger zoals als coach voor het schoolvoetbaltoernooi uit de vorige blog. Soms gewoon omdat ik het niet kan laten zoals vorige week. Tijdens een zeldzaam rustig moment op kantoor zag ik dat er nieuwe berichten waren in de genoemde Whatsapp groep. Een foto zelfs, een foto van een besmeurde linkerschoen met als ondertiteling “Hallo! Mocht je een vergelijkbare rechter schoen tegenkomen in de spullen van je kind, zou je die dan aub mee willen geven aan je kind?”

Kon het niet laten. Ik ben het model van die schoen gaan opzoeken op internet wat een fluitje van een cent was. Even snel Photoshop zodat ik alleen de rechter variant had en hup, die Whatsapp groep in gooien met als ondertiteling “Hallo! Mocht je een vergelijkbare LINKER schoen tegenkomen in de spullen van je kind, zou je die dan aub mee willen geven aan je kind?””. Uit de reacties in de chat kan ik de keuze maken uit de volgende conclusies: a) Ik heb een obscure gevoel voor humor of b) de andere ouders hebben geen gevoel voor humor. De tijd zal het leren.

Over tijd gesproken, ik worstel nogal met het vinden van tijd om te werken aan de volgende Uncles, toch wel een crowdpleaser als ik zo onbescheiden mag zijn, te werken. Het zit uiteraard in grote lijnen al in mijn hoofd aangezien het om herinneringen gaat maar de tijd er voor vinden wil vooralsnog niet lukken.

Nou is tijd sowieso al een breed en rekbaar begrip. Zo had ik als twintiger geen enkel besef van tijd. Ik YOLO-de gewoon van het ene feestje naar de ander en ik kon dagenlang onafgebroken aan een pokertafel zitten om daarna in een diepe winterslaap te geraken. Op papier was ik student met een bijbehorende collegerooster maar er waren weken bij dat ik geen collegezaal van dichtbij zag. Tijd bestond niet, had nauwelijks waarde. Chump change at best.

Ik kan je eerlijk vertellen dat in het laatste decennia tijd in waarde nog harder is gestegen dan in de hoogtijdagen van Bitcoin. Voor mij is het enorm lastig om bijvoorbeeld werk en privť goed te balanceren. Ik weet heus wel dat het een kwestie is van keuzes maken maar niemand die je dan vertelt wat de juiste keuze nu is. Ja, achteraf is het makkelijk lullen maar dat is de koe in de spreekwoordelijke kont kijken. Koeien lijken mij lieve beesten hoor maar aangezien ik geen koe fetisjisme heb doe ik dat toch liever niet. Ja, dat zeg ik er toch maar even expliciet bij voordat het een eigen (internet) leven gaat leiden.

Jaahaaa, ik weet ook wel dat ik vaker voor mijn privť leven zou moeten kiezen. “Je krijgt de tijd nooit meer terug” wordt er dan gezegd. Ja, hallo, ik ben niet achterlijk. Iedere dag weer verlang ik naar de dagen dat mijn vader er nog was, dat ik gewoon even met hem kon kletsen ook al duurde dat nooit lang. Ik weet echt wel dat ik noch die tijd noch mijn vader terug krijg. Fact of life.

Ik weet daarnaast ook heus wel dat de ene seconde even snel tikt als de andere seconde maar toch lijkt het op momenten alsof de tijd exponentieel snel voorbij vliegt, met name bij mijn kinderen. Zo leek de Miss gisteren nog hulpeloos op het speelmatje te liggen terwijl het vandaag al vrolijk door de speeltuin stuift. Als er dan ook nog eens een mannelijke peuter een bovengemiddelde interesse toont in mijn dochter dan krijg ik het helemaal te kwaad.

“Zooooo, wat zijn je plannen met mijn dochter? Wat doe je voor de kost of ben je zo'n klaploper zonder baan? Waar heb je je opleiding genoten, als je uberhaubt al op school hebt gezeten?”. Zomaar een aantal vragen die ik in een spervuur op die arme peuter loslaat die mij dan uiterst beteuterd aan blijft staren (of in een enkel geval gillend wegrent met alle gevolgen van dien). Ze mogen mijn tijd stelen maar van mijn dochter, daar blijven ze maar mooi vanaf.

Ach, ik kan talloze voorbeelden blijven noemen en uren over tijd praten maar laten we dat nou net niet hebben: tijd.