Voetbalvader

Door Chief op maandag 23 april 2018 07:23 - Reacties (11)
Categorie: Gezin, Views: 3.303

“De morgenstond heeft goud in de mond”. Nou lieve Tweakertjes, als dat waar zou zijn dan zou ik meer goud in mijn mond hebben dan Mr.T in zijn hoogtijdagen aan zijn nek had hangen. De goudsmeden in mijn geval zijn onze twee belhamels, Jr en Miss die min of meer om de beurt voor zessen ons proberen te wekken waarbij de ťťn wat subtieler te werk gaat dan de ander.

Jr weet dondersgoed dat hij zijn ouders niet wakker mag maken, daar is immers de wekker voor hebben we hem al talloze keren uitgelegd. Dat doet hij dus ook niet (meer), althans niet opzichtig. Hij heeft inmiddels een heel arsenaal aan semi-verdekte methodes ontwikkeld: even de deur van het toilet iets te hard dicht gooien, zijn bak met lego laten vallen, een beker water laten vallen. Afijn, alles wat maar voldoende geluid maakt om zijn geliefde vader en moeder uit hun slaap te krijgen.

Miss doet het op een veel minder creatieve doch net zo effectieve manier. Die roept gewoon om papa aangezien deze haar in de ochtend uit haar commode haalt. “Papa”…..”paaapaaaaa”……”PPAAAAAAPAAAAA”. De babyfoon uitzetten heeft geen zin. Zoals in een eerdere blog vermeld is dat kind in staat een ongekend hoog aantal decibel te produceren en schroomt ze niet om dit talent, als je dat zo mag noemen, in te zetten.

Jullie begrijpen natuurlijk dat de wekker op mijn telefoon al maanden niet is aangezet. Aan het begin zette ik deze nog wel in de hoop dat de kinderen eens op een Christelijke tijd wakker zouden worden maar op den duur gooit zelfs een rasoptimist als ik de handdoek in de ring. Nee, van die Duracell batterijen valt niet te winnen. Kansloos.

Over Duracell batterijen en kinderen gesproken, ik was vorige week een halve dag coach tijdens het jaarlijkse voetbaltoernooi van Jr’s school waarbij ik de coach was van het team van mijn zoontje: kleuters van groep 1 en 2 bij elkaar. Er waren genoeg aanmeldingen om vier teams van vijf te vormen en dus werd er besloten om een poulevorm te spelen waarbij alle teams het tegen elkaar mochten opnemen. Drie wedstrijden van 15 minuten ieder en God wat heeft mijn team hun best gedaan!

Van de eerste tot en met de laatste minuut was het volle gas gaan met de kinderen, drie wedstrijden lang. Tien kleuters, opgehoopt in een straal van een meter van een bal, schoppend tegen alles wat bewoog en dat is dus inclusief bal, voeten, benen en scheidsrechters. Volledig opgeslokt door het spel en spelend alsof hun leven ervan af hing. Het waren allemaal vechtertjes.

Toegegeven, mijn team was natuurlijk enorm in het voordeel dankzij de sterke tactische aanwijzingen die ik het team voor iedere wedstrijd gaf:
“Jongens, dit is de bal” en ik hou de bal in mijn handen. Vijf kinderen die begrijpend knikken.
“Dat is hun doel” en ik wijs naar het doel van de tegenstander. Vijf paren ogen volgen hoopvol mijn wijsvinger.
En dan als klapper:
“Deze bal moet in DAT doel.”

Ik verwacht dan ook ieder moment een telefoontje van Mourinho om diens assistent te worden. De uitslagen die mijn team neer hebben gezet liggen namelijk ook volledig in lijn met de speelstijl van deze Portugees: 1-0,0-0,1-0 en 0-0. De nul hebben we het ge-he-le toernooi vast weten te houden. Met een puntenaantal van 8 punten en een fenomenaal doelsaldo van twee voor en nul tegen mocht het team de beker de lucht inhouden.

Mijn eerste stappen in het bestaan van voetbalcoach zijn gezet en de eerste prijs mag ik bijschrijven op mijn palmares en met deze woorden beŽindig ik deze blog: de telefoon gaat.

Vakantie

Door Chief op maandag 16 april 2018 04:23 - Reacties (14)
CategorieŽn: Familie, Gezin, Views: 2.748

Zooooo, daar zijn we weer! Lekker tijd kunnen besteden met mijn gezin na een week vakantie in AustraliŽ. Perth om meer precies te zijn. Is toch een uurtje of drie minder lang vliegen dan de meer populaire bestemmingen Sydney/Melbourne en aangezien dit de eerste vlucht voor de kleine miss van 14 maanden zou worden hebben we het nog redelijk beschaafd gehouden qua vliegtijd. Ze deed het echter voorbeeldig dus vrouwlief is al begonnen met het zoeken naar een bestemming die verder weg ligt. Ik vind alles best zolang het maar geen Nederland is, no offence :)

Persoonlijk vind ik Perth vooral een vakantiebestemming voor gezinnen met kleine kinderen. Hoewel de stad enorm groeit vind ik het geen bruisende stad met een geweldig nachtleven waar je als jong persoon normaliter op zoek naar bent. Veel winkels zijn na zessen gesloten en ook op zondagen is het zoeken naar winkels die open zijn. Je mist de vibe van een metropool. Wat ze daarentegen wťl hebben zijn enorme openbare speeltuinen met prachtig uitzicht over de zee en/of stad, talloze brandschone stranden ťn een prachtige omgeving. Surf op een plank van de duinen in Lancelin, ga wijntjes proeven in Swan Valley, wandel door King’s park, neem een boot naar Rottnest Island of bezoek de markt in Fremantle om maar een paar dingen te noemen. Hoewel het vrij compact is qua gebied is een (huur)auto wel erg aan te raden. We hebben veel plekken bezocht en toch maar zo’n 700km afgelegd in de wagen.

Rijden in dat deel van AustraliŽ is overigens ook vrij speciaal. Zo bestaan de freeways vaak uit 1-baans wegen waar je maximaal 90 en heel soms 100 km/u mag tijden. Om de zoveel km’s heb je dan een stukje waar je een extra baan hebt om die auto die net 5km/u onder het maximum rijdt in te halen om vervolgens weer achter een andere auto aan te sluiten die ook weer 5km/u onder de toegestane maximum snelheid verder sukkelt. Leuk die Audi Q7 die we onder onze kont hadden zitten maar het maximale heb ik daar zeker niet uit gehaald. Nou, niet helemaal waar, ik heb de remmen meer dan eens flink getest. Nee, niet omdat ik (weer) aan de verkeerde kant van de weg zat maar om een kangoeroe die vrolijk over de weg stuitert niet voortijdig in een steak te veranderen.

Over die wagen, daar zit ook een verhaal achter en zoals vaker in mijn blogs verbonden met Uncle John. Ik had hem verteld dat wij naar AustraliŽ zouden gaan op vakantie. Hij had ons graag willen bezoeken maar zijn gezondheid staat het tijdelijk niet toe. Niets ernstigs maar voldoende om hem aan de grond te houden. Toch was hij in staat om ons te verrassen: ik hoefde geen auto te huren daar. Toen wij de douane door waren en door de deuren naar de terminal liepen stond een Chinese man met een A4 in zijn handen met mijn naam. De man was van onder tot boven bedolven onder de tatoeages. Typisch, niet? De man leidde ons naar de parkeerplaats waar dus een fonkelende Audi Q7 op ons stond te wachten. Met de complimenten van Uncle John. Ik kon hem in gedachten zien gniffelen om de grote glimlach op mijn gezicht.

Het allerbelangrijkste is echter dat ik echt heb kunnen genieten van de kinderen. In het normale werkritme zie ik ze, net als de meeste werkenden onder ons, te weinig. Nu kon ik de hele week “gewoon” 24u per dag met ze doorbrengen. Niet dat het makkelijk was hoor, ik heb ontzettend veel respect voor moeders/vaders zoals vrouwlief die thuis blijven voor de kinderen maar genieten was het zeker. Samen dingen zien, beleven en spelen, zaken die toch vaak onbewust ondersneeuwen in het dagelijks leven. Er zit de laatste jaren wat dat betreft wel wat verbetering in doordat ik bewuster het werk het werk laat maar de juiste balans heb ik nog niet helemaal weten te vinden en ik vrees ook dat het bij een utopie blijft. Tot dan probeer ik in ieder geval te genieten van de tijd die ik wťl met ze doorbreng en hoop dat ze hun vader/echtgenoot kunnen vergeven om de gemiste tijd samen.