010

Door Chief op maandag 26 februari 2018 07:52 - Reacties (26)
Categorie: Familie, Views: 3.076

Het zat even niet mee qua vrije tijd en vandaar de radiostilte van enkele weken maar gelukkig nu toch even de tijd om een blog in elkaar te flansen. Een van de redenen dat het ik even weinig tijd had was mijn moeder, of om meer specifiek te zijn: de verhuisplannen van diegene die mij letterlijk op de aarde heeft gezet.

Sinds mijn vader er niet meer is schermt moederlief met de gedachte om het pittoreske dorp in Noord-Limburg te verlaten. Hoewel ze daar toch dik veertig jaar naar alle tevredenheid heeft gewoond dreigde er toch een soort van sociaal isolement vanwege haar – zelf verklaarde – taalgebrek. Ze wilde liever richting Rotterdam, daar waar de meeste van haar vrienden en vriendinnen woonachtig waren.

Zelfs bij het typen van de naam Rotterdam doet pijn aan mijn vingers. Het ligt helemaal niet aan de stad zelf maar aan mijn voorkeur voor de voetbalclub uit de hoofdstad. Ik dacht dat ik daar boven stond maar niets is minder waar: ik heb een hekel aan de stad puur en alleen vanwege een spel dat tussen twee elftallen wordt gespeeld. Bizar.

Gelukkig wist ik mijn mening over “010” voor mij te houden in het beslissingsproces van mijn moeder, iets wat mijn zussen een stuk minder goed lukte. De familie chat in Whatsapp explodeerde zowat. Alle drie hadden ze wel een mening over de toekomstige woonplaats van onze moeder en zoals zo vaak verschilden alle drie de meningen.

Ik prijsde mij gelukkig dat ik op zulke momenten zeven, in de zomer helaas zes, tijdzones verderop woon en hield mij dan ook wijselijk buiten de discussie terwijl de whatsappjes elkaar in rap tempo opvolgden. Ze meenden het alle drie goed hoor en ze hadden het ook alle drie bij het rechte eind ware het niet dat het uiteindelijk maar om één ding draait: zo lang mijn moeder nog, relatief, gezond is en geen verzorging nodig heeft gaat het erom wat zij ZELF wil. En dat was, helaas, Rotterdam.

Toen dat besef een dikke maand geleden eindelijk bij de dames was geland werd de zoektocht naar een geschikte woning gestart. Volgens moeder zelf had ze slechts enkele bescheiden wensen voor de woning: er moest voldoende natuurlicht binnen kunnen komen, dicht bij een metro of NS station liggen, nabij een supermarkt en het liefst bij een Chinese toko in de buurt. Als het even kon ook dicht bij een huisartspraktijk en ook nog 24u per dag bewaking indien het een flatgebouw betrof.

U begrijp het al lieve lezer, mij leek de kans aanzienlijk groter dat Doutzen Kroes bij ons slechts gehuld in een nachtjapon om een kopje suiker zou vragen. De zoektocht begon en zag er aan het begin vrij kansloos uit tot één der vriendinnen van mijn moeder met de gouden tip kwam. Ze zijn gaan kijken en warempel, het was precies wat ze zocht! Vijf minuten lopen van de metro, het zonlicht straalt in alle hoekjes van de woning, supermarkt om de hoek, toko binnen een straal van een kilometen, een huisartsenpraktijk op 1 bushalte en……én, 24u een huismeester aanwezig. We hoeven alleen maar de badkamer wat op te poetsen en de muren een nieuwe lik verf te geven en ze kan er zo in.

Ik kon het bijna niet geloven en natuurlijk ben ik zelf niet in het appartement geweest maar de foto’s zagen er veelbelovend uit. Ook moeder zelf is enthousiast al is ze ook enigszins zenuwachtig om te verhuizen. Begrijpelijk. Zo ver is het natuurlijk nog niet want de verbouwing duurt wel een paar weken en dan moet ze nog het een en ander regelen. Toch is ze wel optimistisch dat ze daar eind mei, begin juni de nieuwe woning kan betrekken.

Uiteraard ben ik ontzettend blij voor haar dat ze de woning zo snel heeft kunnen vinden en de zorgen die ik heb over mijn moeder die zal moeten wennen aan een nieuwe woonomgeving bedek ik met de prettige gedachte dat ze een actiever sociaal leven zal hebben. Ondertussen wacht ik iedere avond trouw aan de deur. Met een kopje suiker.

Ooooone hundred aaaaannnd.......!!

Door Chief op maandag 5 februari 2018 07:11 - Reacties (24)
Categorie: Over mij, Views: 2.843

Nee nee, ik verwijs niet naar het edele darts hoewel ook ik net als vele andere Nederlanders een setje darts aanschafte toen Raymond van Barneveld in 1998 zijn eerste wereldtitel bemachtigde. Mijn ambitie om de eerste Aziatische wereldkampioen darts te worden was helaas een kort leven beschoren aangezien ik binnen de korste keren een toegangsverbod had voor cafés in de meeste provincies van Nederland: ik raakte van alles maar zelden het dartbord. Het helpt natuurlijk niet als, net als ik, spleetoogjes hebt maar ik zou zeggen dat ik in ieder geval een "A" for efforts heb verdiend. Vele slachtoffers die mijn pogingen om de “triple 20” te raken én dat overleefd hebben zullen dat tegenspreken.

Anyway, I’m degressing. De blogtitel verwijst naar het heugelijke feit dat dit mijn, jawel, 100e blog hier op Tweakblogs.


*Wacht geduldig op applaus wat uiteraard uitblijft*


Nee? Geen applaus? Fair enough. Ik zal de laatste zijn die mijn blogs zal betichten van enige literaire inhoud of vormgeving. Misschien enige vorm van vermaak? Een beetje dan? Voor mij in ieder geval wel. Lekker af en toe niet nadenken over de dagelijkse zaken maar heerlijk oude tijden herleven in bijvoorbeeld de avonturen van de Uncles, emoties een plek geven zoals tijdens de ziekte van mijn vader of schaamteloos paraderen over mijn lieve gezin zoals de blogs over vrouwlief, Junior en de kleine Miss. Oh, over de kleine Miss gesproken, sinds gisteren is ze iets minder klein want ze is één jaar geworden! Knallend feest tot in de kleine uurtjes lieve Tweakers, knallend feest inclusief spuitende champagne, knallend vuurwerk en een hoofdrolspeelster die ver na haar gebruikelijke bedtijd op bed ging. Althans, zo wil ik het mij graag herinneren. In werkelijkheid spoot alleen het flesje melk wat rond omdat ondergetekende weer eens de speen niet goed had vastgezet, was het enige vuurwerk voorbehouden aan het kleine kaarsje op de taart en lag de hoofdrolspeelster om 18:35, zeg zo’n 5 minuten later dan haar normale bedtijd, volledig uitgeteld in haar commode. Fantasie, dat heb ik dan wel weer.

Het was ontzettend lief dat enkele schoon familie leden tijd, moeite en geld hadden genomen om de oversteek van Vietnam naar Singapore te maken en de heugelijke dag nog feestelijker hebben gemaakt. Ik wil graag denken dat het ere was van mijn nakende 100e blog maar ok, ik begrijp dat dat een beetje ondersneeuwde aan de eerste verjaardag van de Miss. Die heeft overigens ontzettend genoten van alle aandacht die ze kreeg. Ik weet vrij zeker dat ze de flauwste benul heeft van het concept “verjaardag” maar dat zal haar worst wezen. De vele klodders slagroom – en begin aub niet over “a moment on the lips, forever on the hips” – op haar glimmende toet sprak boekdelen: MOOOORRREEEEE!!!

De medebewoners van het complex zullen trouwens wel raar hebben gekeken toen zij bij ons binnen gluurden: ineens was het vol in een huis waar normaliter een handvol mensen rondlopen. Die zullen wel gedacht hebben dat wij de betere rent-a-friend bedrijf hadden gevonden of misschien geld weggaven. Het was in ieder geval illustrerend dat ze langer voor onze tuin stonden dan normaal. Het was in ieder geval een tof weekend bedacht ik mij toen ik eindelijk in bed lag. Junior op wiens kamer wij sliepen aangezien onze slaapkamer was geconfisqueerd door een deel van onze bezoekers snurkte tevreden, de Miss die nog even van zich liet horen met een klein huiltje maar weer snel stil was en een vrouw die boe noch ba kon zeggen. Het leven lacht mij toe. Keihard.