Chief went Vegas! (slot)

Door Chief op dinsdag 28 november 2017 02:13 - Reacties (17)
Categorie: Over mij, Views: 3.384

Goed, de Aria dus. Sinds de opening van dit hotel eind 2009 dacht ik ben ik er eigenlijk vaste klant en dat hebben ze voor het meest te danken aan hun pokerroom. Hun hotel kamers zijn niet slecht hoor, helemaal niet, maar voor die prijsklasse zit je denk ik liever in bijvoorbeeld de Encore.

De pokerroom van de Aria daarentegen, die is voor de limieten waar wij op spelen perfect. Het is een ideale mix van spelers (toeristen, pro’s, locals), inrichting (ruim en modern) en de dealers. Geloof het of niet, dealers en dan met name goede dealers kunnen een wereld van verschil uitmaken voor de spelers.

Ik ben met opzet op de avond van aankomst niet even gaan kijken in de pokerroom ondanks de afwezigheid van ruim twee jaar want ik ken mezelf: voor je het weet zou ik zijn gaan zitten en dan zou ik de rest van de week behoorlijk brak door moeten waarschijnlijk. Soms ben ik best trots op mijn ijzeren discipline. Soms dan. Heeeeeel soms.

Dankzij de vele uurtjes slaap tijdens de vluchten eerder had ik totaal geen last van jetlag wat wel eens anders is geweest. Ditmaal werd ik netjes pas rond acht uur in de ochtend wakker. Dit gold helaas niet voor Ben die slechts een paar uurtjes had kunnen slapen en er best brak uitzag. Even naar het ontbijtbuffet van de Aria en toen, toen ein-de-lijk op weg naar de pokerroom.

Voor mezelf had ik besloten om mijzelf even de tijd gunnen om er weer een beetje in te rollen wat pokeren betreft. De laatste keer dat ik nog live had gepokerd was vlak voor ons vertrek vanuit Nederland naar Singapore dik twee jaar geleden. De basis zou ik nog wel beheersen maar ik wist maar nooit. Discipline, weet je nog? Ik startte dus op de laagste limiet die de pokerroom aanbood: de $1-$3 NL Hold’em met een max buy-in van $300. Het grootste nadeel van deze structuur is dat je dus max kan beginnen met 100x de BB wat niet veel ruimte geeft voor creative plays. Vanaf de $2-$5 BB mag je met 200x de BB beginnen.

Anyway, het was geen slechte keuze om aan de lage limieten te beginnen want mijn God wat speelde ik als een zak str***. Verkeerd callen, niet het maximale uit een winnende hand halen, idiote momenten kiezen om te bluffen. Het enige voordeel was dat ik vaak een “oh ja” moment had na een misplay en dat ik langzaam maar zeker weer een beetje in het pokerritme kwam.

Met het komen van het pokerritme kwam ook het euforische gevoel om weer eens aan de pokertafel in de Aria te zitten. Ik kon, ondanks de “blunders” echt even achterover zitten en om me heen te kijken en dan kreeg ik toch wel een gelukzalig gevoel. Ik ben toch wel met m’n neus in de boter gevallen bij het trouwen met vrouwlief. Er zijn nl maar weinig vrouwen die hun man zo maar alleen naar Las Vegas laten gaan, vrouw en kinderen achterlatend. Heerlijk anoniem een kaartje leggen in de stad der Verderf. Nou ja, anoniem. Ik werd in de eerste uren al door enkele dealers herkend wat ik knap vond aangezien ze letterlijk duizenden verschillende gezichten per jaar zien.

Wat gênanter was wat op de eerste avond gebeurde toen een nieuwe speler aan onze tafel kwam. Hij ging zitten met $200 aan chips en ik keek hem toevallig aan toen hij rondkeek. Ik zag een TL buis boven zijn hoofd aan gaan. Uh oh. “Hey man, I know you!!” Ik was hoogstverbaasd aangezien ik zeker geen regular was. “Yea, I saw you play the 5/10 a couple of years ago. You lost a huge pot in a set over set while the other guy sucked out on you. I remember you because you didn’t blow up and kept cracking jokes! Love that attitude man”. Hij steekt zijn vuist uit en ok, uit beleefdheid geef ik hem een box. Die hand herinner ik me wel maar met name de man aan wie ik die hand verloor. In Vegas speel ik nl vrijwel nooit de 5/10 game omdat de spelers daar gewoon stuk voor stuk beter zijn. Die avond was er echter een whale aan tafel, iemand die overduidelijk meer geld dan verstand van pokeren had. Ik was er gelukkig vroeg bij want al snel was er een enorme wachtrij voor die game alleen omdat die man aan tafel zat.

Die vent dumpte lachend tienduizenden dollars waarvan een stukje aan mij en dat ondanks die vette pot die hij van mij won. Ik denk dat dat mijn meest winstgevende trip naar Vegas ooit was. Anyway, de man die mij herkende lijkt geen aandacht meer aan mij te schenken totdat hij “Btw, what are you doing in a 1/3 game?”. Toeval of niet, binnen een kwartier staan er vier spelers op die hun heil ergens anders gingen zoeken. En bedankt.

Zonder nu in details te gaan, misschien in een ander blog, kan ik zeggen dat ik tijdens de trip meer dan zestig uren aan de pokertafel heb gezeten. De pokerroom in de Aria maakt, net als de meeste andere pokerrooms in Vegas, gebruik van het Bravo systeem. De dealer swiped jou membership kaart aan tafel en dat wordt netjes gelogd. Dat is voornamelijk omdat spelers $2 per uur krijgen ($3 in de graveyard shift) als ze pokeren om maar spelers te lokken.

De week ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. Naast het pokeren hebben we wel wat, maar niet veel andere dingen gedaan. Kan ook niet als je een “werkweek” van dik zestig uur hebt geklokt. Die uren hebben we niet voor niets gemaakt. Naast de ongrijpbare ervaring met de vele personen waarmee we gespeeld hebben konden we aan het einde van de week allebei zwarte cijfers laten zien. Zodanig zelfs dat ik mijn totale kosten heb goedgemaakt en Ben dus een dikke plus kon bijschrijven aangezien hij slechts ¤450 voor zijn ticket vanuit A’dam had betaald. Win!!

Velen zullen niet begrijpen hoe je zoveel uren aan dit spel kan besteden maar voor mij was het echt heerlijk om eigenlijk alleen maar met pokeren en alles daaromheen bezig te zijn. Op de terugweg lag ik op mijn stoel en bedacht me dat een week mijn gedachten verzetten eigenlijk brood noodzakelijk was. Eindelijk had ik even tijd voor mezelf om dingen op een rij te zetten, met name wat betreft het verlies van mijn oude heer. Hoe vaak had ik thuis niet doelloos voor mij uit zitten staren alleen om wakker geschud te worden door een knuffel van junior.

Ik bleef namelijk tegen mijzelf zeggen dat de euthanasie van pa het beste was voor hem wat misschien ook wel zo is maar het gat in mijn ziel die daarmee achtergelaten werd kon niet door die gedachte worden bedekt. Gedurende de week heb ik heel veel aan hem gedacht omdat hij als ex-gokverslaafde natuurlijk alle smeuïge details wilde horen. Nooit maakte hij zich zorgen hoeveel ik won of verloor maar hij wilde via mij toch een beetje de sfeer van een casino proeven zonder het risico te lopen dat hij in verval zou raken.

Op die stoel op de vlucht naar Ghuanzhou heb ik zitten janken als een baby, voor het eerst sinds het overlijden van mijn pa en ik kan je zeggen, dat luchtte gigantisch op. Verlies is verlies, hoe de omstandigheden ook zijn of waren en ik mag daar best om treuren. Ik krijg hem er niet voor terug en dat hoeft ook niet. Het is ook niet dat ik dat hoofdstuk afgesloten heb maar ik sta tenminste toe dat ik daar kapot van ben. Toen, na die huilbui, toen besefte ik pas waarom vrouwlief had voorgesteld dat ik een week met Ben naar Vegas zou gaan. Ik wil graag denken dat ik de man des huizes ben maar het is duidelijk wie daadwerkelijk alles in de gaten heeft. Iets met neus en boter, weet je nog?

Chief went Vegas!

Door Chief op woensdag 22 november 2017 09:38 - Reacties (21)
Categorie: Over mij, Views: 3.169

Voor diegenen die mijn bescheiden bijdrages aan Tweakblogs gemist hebben, mijn excuses! Hopelijk is het a.s. maandag gewoon weer een ouderwetse CBM!

Het heeft langer geduurd dan me lief is lieve Tweakers maar ik heb nu eindelijk tijd gevonden om even te bloggen! Het was (en is!) een heksenketel op werk sinds mijn terugkomt uit Las Vegas en daar bovenop was het halve gezin geveld door een virus, inclusief mijzelf. Ik zal jullie de details daarvan besparen maar heel prettig was het allemaal niet, dat kan ik jullie verzekeren.

Goed, nu deze smoesjes uit de weg zijn: Vegas! My long love. De stad waar ik altijd weer naar terug wil maar nooit zou willen wonen. De stad die mij zowel liefde als een trap in mijn kl*ten heeft gegeven. Aangezien ik deze blog kan typen is het levend bewijs dat ik niet alles heb verloren tijdens deze trip maar laat ik even niet vooruit lopen op de feiten. Dat zou immers wel een heel korte blog opleveren, nietwaar?

Het was een lange reis vanuit Singapore naar Las Vegas en om het mijzelf een beetje aangenamer te maken vloog ik business class. Om dat enigzins betaalbaar te houden vloog ik met China Southern via Ghuanzhou. Dit was de eerste keer voor mij dat ik long haul met een Chinese carrier vloog maar ik had wel een beetje research gedaan. Zo wist ik, last minute wijzigingen voorbehouden, dat ik op de langste leg Ghuanzhou – Los Angeles in de A380 zou vliegen met full flat stoelen. Dat zou op zich prima moeten zijn.

Het begon best aangenaam op Changi Airport. China Southern heeft geen aparte balie voor de business/first class passagiers bij het inchecken maar een aparte VIP ruimte die ze delen met een aantal andere vliegmaatschappijen. Bij de ingang word je baggage overgenomen en mag je plaatsnemen in een lederen fautieul terwijl het papierwerk wordt geregeld. Dat duurde een kleine vijf minuten en hup door de paspoortcontrole. Het was erg rustig op het vliegveld en kon ik zonder wachten door de poortjes. Mijn vingerafdrukken werden zowaar in één keer geaccepteerd en kon ik naar de lounge om de anderhalve uur tot boarden te overbruggen.

De lounge zelf was niet bijzonder. Geen van de Skyteam leden (waar China Southern en bijvoorbeeld KLM deel van uitmaken) heeft een eigen lounge in Singapore en dus maken ze gebruik van Dnata in Terminal 1 waar ik vanuit vertrok voor de vlucht naar mijn eerste stop in Ghuanzhou. Niets te klagen hoor. Veel heb ik niet nodig. Wat water en wifi en ik ben een gelukkig man. Laat nou beiden aanwezig zijn geweest.

Voor ik het wist was ik aan boord van een A320 naar Ghuanzhou. Geen persoonlijke IFE system maar in plaats daarvan kregen we (ik en twee andere business class passagiers) een tablet met wat films en series voor deze iets minder dan vier uur durende vlucht. Wat mij wel opviel was de kwaliteit van de maaltijd: van hetzelfde niveau als andere maatschappijen op long haul vluchten! Toch weer mooi meegenomen.

In Ghuanzhou stond al een jongedame met bordje met mijn naam op mij te wachten bij de uitgang van de gate. Die begeleidde me door de paspoortcontrole en security check om mij vervolgens af te zetten bij de lounge van China Southern. Ik moest serieus doorlopen wilde ik haar bijhouden en eigenlijk moest ik een sanitaire stop maken maar door de vaart die ze erin hield had ik weinig keus dan haar te volgen. Waarschijnlijk moest ze die route nog talloze malen maken die dag dus liet ik het maar gaan.

Aangezien Ghuanzhou de thuisbasis is van China Southern was deze lounge full service incl douches, slaapkamers en God weet wat. Ik moest hier bijna drie uur overbruggen en dus nam ik het maar van. Even lekker douchen en wat eten en daarna wat achterstallige films kijken op mijn Chuwi Surbook (aanrader!).

Vanuit de lounge kon ik mijn gate zien en mijn Chinese medepassagiers blijven mij verbazen. Ruim een half uur voordat het boarden zou beginnen gaan ze al in de rij staan. In een willekeurige rij wel te verstaan. Er zijn nl verschillende borden geplaats voor de verschillende secties maar de Chinezen zien aanwijzingen niet anders dan iets wat “FYI” is. Toen ik eenmaal aanschoof in de rij voor business class vond ik de rij best lang. Nou weet ik wel dat de business class in een A380 vrij veel stoelen heeft maar toch niet zoveel? Wat bleek, meer dan de helft van de mensen stonden dus in de verkeerde rij. Toen security mensen de tickets kwamen controleren moesten ze dus aansluiten bij de andere rijen. Achteraan. Een stampij dat sommigen maakten…..

Anyway, van de dertien uur durende vlucht naar Los Angeles heb ik zeker tien uren geslapen als een baby. Win!!!! In LA nog een beetje moeten haasten om mijn laatste vlucht naar Las Vegas te halen maar eindelijk, na bijna vierentwintig uur, zat ik in de taxi naar de Aria, het hotel waar ik een week zou blijven. Mijn maatje uit Nederland, laten we hem Ben noemen, was al een paar uur aangekomen. Helaas was hij vergeten dat je bij het gebruik van Nederlandse creditcards je ook een pincode moet gebruiken die hij uiteraard niet meer uit zijn hoofd wist. Dus of hij even de roomrates voor een totaal van ruim US$4,000 cash wilde betalen. De roomrates worden later aangepast (daarover later meer) maar hij mocht meteen vier ruggen inleveren. Niet de beste start van zijn trip… LoL

Gelukkig kon ik bij aankomst mijn creditcard gebruiken en gaven ze Ben netjes zijn centjes terug zodat die zijn bankroll weer kon aanvullen. Helaas hebben ze per incheck balie slechts $1,000 contant geld in de kassa dus moest de dame die ons hiel bij drie collega's langs.....Het was inmiddels middennacht en of ik nou in “the city that never sleeps” was of niet, ik ben gaan douchen en heb nog even met Ben gekletst maar ben toen gaan maffen zodat ik de volgende dag fris en fruitig aan de pokertafel zou kunnen plaatsnemen. Dat was ook hard nodig zou blijken……

The Good, the Bad and the Condemned, part VII

Door Chief op donderdag 2 november 2017 04:52 - Reacties (23)
Categorie: Uncles, Views: 3.192

We waren aangekomen in de wijk Central nadat we de agenten geloosd hadden. Uncle John had mij net verteld dat er hommeles was in de onderwereld omdat er een grote jongen binnen een triade verdwenen was. Alles en iedereen die met de triades te maken had werd nauwlettend door de overheid in de gaten gehouden, waaronder de Uncles. Vandaar dat ze mij het telefoonnummer van hun huisadvocaat hadden gegeven. Hoe het verder ging, dat lezen jullier hieronder

De gedachte dat ik het telefoonnummer van een advocaat in mijn telefoon had gaf mij aan de ene kant een raar gevoel van veiligheid en aan de andere kant ook een gevoel van onrust. Ik hoopte van harte dat ik het nummer voor niets had geprogrammeerd maar de enige die daar antwoord op kon geven was de tijd. Ik vroeg me ook af wat er nou met die vermiste Dragon Head was gebeurd. In mijn hoofd spinde het met kleurrijke scenario’s, ongetwijfeld voortgekomen uit de vele triade en maffia films die ik had gezien. Was hij ontvoerd? Waarom? Een deal die fout liep? Veel meer dan dat kon ik er niet over nadenken want de Uncles stapten wederom uit de wagen.

Met een paar stappen stonden we voor een vrij oud gebouw dat ingepakt zat tussen andere gebouwen zoals in de meeste delen van deze overbevolkte stad. Op de begane grond zag ik het ene eettentje na de andere die ondanks het tijdstip nog vrij druk bevolkt waren wat ook typisch was voor Hong Kong: mensen werken tot laat en gaan dus ook laat uit eten. Het is dan ook een normaal straatbeeld als je kleine kinderen tot ver na negen uur over straat ziet lopen met hun ouders.

Ik keek omhoog naar het gebouw waar we voor stonden en op de gevel van de tweede verdieping zag ik een uithang bord met de woorden “Club Blue” in kapitale letters. We waren in ieder geval op de juiste plek, zoveel was zeker. In de lobby stonden twee liften te wachten maar de deur naar het trappenhuis stond er direct naast en de Uncles liepen dan ook naar het trappenhuis. Een kleine zucht van mijn kant want eerlijk is eerlijk: ik was, en ben, liever lui dan moe. Trouwens, ik had geen zin in nog een duw van een diender in een trappenhuis al was die kans natuurlijk bijna gelijk aan nul.

Een paar trappen later kwamen we de club binnen en voordat ik ook maar even rond had kunnen kijken hoorde ik een luide damesstem: “Sh**, daar hebben we Chief. Zullen we hem maar gewoon het geld geven? Scheelt iedereen tijd”. Ik draaide naar de bron van de stem en daar zat ze, Percy. Grijnzend keek ze mij aan. Niet alleen zij, de tientallen aanwezigen draaiden allemaal hun gezicht naar mij en even, voor heel even, stond ik in de spotlights. Ouch. Weer een ellenboog van Uncle John. “Busted!” zei die. Grapjas.

Het moment was gelukkig kort aangezien veruit de meesten meer geinteresseerd waren in het spel dan het kijken naar een gespierde spijker maar desalniettemin een beetje pijnlijk. Een dame gekleed in een mantelpak kwam naar ons toe en vroeg ons vriendelijk welke game wij wilden spelen. Ze had momenteel $25-$50 en $50-$100 No Limit Hold’em voor ons in de aanbieding. Er was ook een interesselijst voor $100-$200 maar daar stonden nu slechts twee namen op. Resoluut verzocht Uncle Ngau ons alle vier aan een $50-$100 te zetten en ons op de lijst voor de $100-$200 game te zetten maar bijna net zo snel corrigeerde ik hem: ik wilde graag aan de $25-$50 tafel beginnen en ik paste beleefd voor de $100-$200 lijst.

Ik wilde even rustig aan doen want ik had toch nogal wat moeten verwerken zo kort achter elkaar. Ontmoeting met agenten, krijgen van een telefoonnummer van een advocaat voor het geval “shit happens”, achtervolging van agenten, lozen van diezelfde agenten en de mysterie van de verdwenen triade bobo. Sorry, er waren nieuwsuitzendingen die nog minder nieuws hadden. Ik moest even bijtanken.

De Uncles werden over twee tafels verspreid terwijl ik aan de enige $25-$50 mocht plaatsnemen. Ik overhandigde wat biljetten aan de dame in mantelpak die de dealer de opdracht gaf mij een equivalent in chips te geven. So far so good. Eenmaal aan tafel zocht ik het gezicht van Percy op die ik al snel aan de tafel van Uncle Ngau en Uncle Yin zag zitten. Dat verklaarde ook haar vergulde blik: die twee waren levende vissen en dat wist zij net zo goed als ik. Ik gunde het haar van harte ondanks haar opmerking eerder, al was het maar omdat ze gewoon een lekker ding was. Haar blik kruiste die van mij en ze stak een duim omhoog: Dinner has been served.

Ik wachtte even tot het mijn big blind was en dus had ik even de tijd om eens goed rond te kijken terwijl een serveerster mijn bestelde drankje ging halen. De setup van deze club was echt niet verkeerd. Het had een rustige en moderne uitstraling, weinig rood (duhhh, het is Club Blue) en goud wat je typisch tegenkwam. Het licht was gedempt zodat je een rustgevend gevoel had maar het was meer dan voldoende om alles en iedereen te zien. Uit de luidsprekers klonk lounge muziek op een bescheiden volume. De pokertafels waren van professionele casino’s kwaliteit, inclusief automatische kaart schud machines. Ook de pokerchips waren van professionele kwaliteit en zelfs van ceramische kwaliteit in plaats van de porselein/klei die je in de meeste casino’s tegenkomt. De dealers hadden een uniform aan. Het was overduidelijk dat hier flink veel geld in was geïnvesteerd.

Er was duidelijk gekozen voor een andere setup dan hun concurrent The Hong Kong Poker House, op dat moment de meest populaire pokerclub van Hong Kong. Die club draaide wat lagere limieten maar trok veel meer spelers die dan vrij dicht op elkaar gepakt zaten. Dealers daar hadden gewoon hun dagelijkse kloffie aan. Nee, hier mikten ze duidelijk op klanten van het hogere segment zoals ik al had gehoord en met dit bezoek kon bevestigen. Hier kon ik wel aan wennen.

De dealer ontwaakte mij uit mijn gedachten. Het was mijn beurt om de big blind te posten. Shuffle up and deal.