Pretreisje komt er aan!

Door Chief op maandag 28 augustus 2017 05:49 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 3.468

Zo lezertjes, het ziet er naar uit dat ik, na een afwezigheid van twee jaren, in november weer eens naar Las Vegas kan. Vrouwlief vroeg mij ineens van de week of ik zin had om naar Sin City te gaan om wat stoom af te blazen. Ze had de zin nog niet afgemaakt of ik stond mijn koffers al te pakken. Bij wijze van spreken dan. Het wordt wel bijna 24 uur reizen vanaf hier maar je moet er wat voor over hebben he.

Snel even een vriend in Nederland een bericht verstuurd of hij te porren was om ook te gaan en binnen 10s had ik een bericht terug: “OK”. Kort maar krachtig. Erg handig als je vrienden hebt die a) nog vrijgezel zijn b) een stuwmeer aan vrije dagen hebben en c) ook van een potje pokeren houden. Nee, niet Tom. Die is erg druk met hun nieuwe huis die net af is. Er is ook een kans dat Uncle John een paar dagen komt maar dat is afhankelijk of Aunt Mai en/of iemand anders mee wil. Uncle John vliegt namelijk niet graag alleen. Watje. Overigens was het de vorige keer dikke pret met Uncle John in de Stad der Verderf maar daarover een andere keer.

Ik kijk er naar uit om weer eens een paar dagen achter elkaar te spelen. Het is misschien wel even geleden dat ik een kaartje heb gelegd maar pokeren verleer je niet. Het is net als fietsen, hoop ik althans. Zal er wel even in moeten komen en misschien is de metagame wel veranderd maar in de basis blijft het spelletje natuurlijk wel hetzelfde.

Met veel plezier denk ik terug aan de periode 20 jaar geleden toen ik vol in de underground pokerscene zat. Ondanks dat ik er goed aan verdiend heb kwam het echt niet aanwaaien. Het was nog echt een onontgonnen gebied en heel veel moest je aan de levende lijve ondervinden in plaats van opzoeken op het internet. Het had zo z’n charmes maar helemaal ongevaarlijk was het niet: overal waar met contant geld wordt geschoven loert gevaar. Dan heb ik het niet over de vele games die je op den duur in vrijwel iedere kroeg zag maar de underground scene waar je nauwelijks over hoorde of las. Tot op zekere hoogte kon je het gevaar beperken en daar kwam je eigenlijk alleen achter door je oren en ogen open te houden en soms, heel soms door schade en schande.

Het gevaar beperken bestond grotendeels uit het toch proberen selectief te zijn in welke games je speelde. Hoe groter de games waren, hoe groter de kans natuurlijk dat er buiten een paar gladjanussen stonden te wachten om de spelers te overvallen wat meer dan eens gebeurde, ook Tom en mij. Niets spectaculairs hoor, gewoon een paar gorilla’s met een Russisch/Oost-Europees accent met getrokken messen. Gewoon je centen inleveren en je verlies nemen want geen enkele hoeveelheid geld is het risico waard dat je in het ziekenhuis belandt of misschien zelfs erger. Een dure les was het zeker maar een les desalniettemin. Die gasten hadden niet eens bivakmutsen of zo op want ze vertrouwden erop dat je niet naar de politie stapte. Good call. Wat moesten wij bij de politie zeggen? Joh, we zijn net overvallen toen we uit een illegale pokergame kwamen bij die en die. Of ze ons alsjeblieft konden helpen? Je kan er wel een heel lulverhaal omheen hangen maar dan is de kans groot dat je door de mand valt. Mondje dicht dus.

Gelukkig werd het allemaal steeds beter en professioneler. De host, zeg maar diegene die de game organiseert en er vaak een (dikke) vergoeding voor krijgt, is ook veel aan gelegen om het zo veilig mogelijk te houden omdat die anders de spelers kwijtraakt. De plekken waar we speelden werden steeds mooier en er kwamen zelfs bodyguards/uitsmijters bij die je naar je auto begeleidden. Ook kwamen er steeds meer games beschikbaar al was het niet altijd even makkelijk om daarin te geraken. Veruit de meeste games waren by invitation only. Dat wil zeggen dat een bestaande speler voor jou garant moet staan. Garant betekent op z’n minst dat de bestaande speler borg staat voor eventuele schulden van de nieuwe speler en dat de nieuwe speler enigszins betrouwbaar is. Je begrijpt natuurlijk wel dat niemand staat te springen om daarom garant te staan.

Je moest daarom enigszins met geld gooien wilde je in de gratie van de spelers komen waarvan je wist dat die toegang tot de goede games hadden. Soms volstond het met een handjevol hondertjes maar meestal lukte het wel door veel actie te geven en altijd voldoende cash bij je te hebben zodat je nooit een schuld hoefde te openen. Werd je eenmaal uitgenodigd voor die game waar je zo graag in wilde dan was het werk nog niet afgelopen. Tom’s en mijn regel nummer 1: je wint niet in de eerste twee keer dat je deelneemt ook al krijg je de kaarten van je leven. Denk niet dat het makkelijk is om geld te dumpen zonder dat het opvalt. Zelfs geld verliezen is hard werken. Go figure.

Een andere manier om het gevaar te beperken was om niet met Jan en alleman aan tafel te gaan zitten. Zo hadden we geen problemen met de criminelen/maffiosi “met het kleinere werk” maar je hoorde ook van mannen die grof geweld niet schuwden. Daar probeerden we van weg te blijven wat wel opportunity costs met zich mee bracht want er leek wel een correlatie te bestaan: hoe ruiger de lui, hoe slechter ze konden kaarten. Aan de andere kant, je kan niet al het geld in de wereld winnen. Ondanks dat je voorzichtig probeerde te zijn kon je nooit voorkomen dat je met doorgewinterde criminelen aan tafel zat. Wat mij nog levendig bijstaat was een game in Amsterdam, vlak bij de Wallen waar een Joego aan meedeed die wij niet eerder hadden gezien. Hij had een normaal postuur maar met tattoos in zijn nek en zelfs gezicht.

Lijkt mij persoonlijk niet heel erg handig om een crimineel te zijn die zo makkelijk herkend kan worden maar goed, ieder zal er anders over denken. Hij werd niet bij naam geÔntroduceerd maar simpelweg als Joego. Joego had niet zijn avond en verloor de ene buy-in na de andere. Nadat hij weer eens alles naar het midden had geschoven met de verliezende hand waren zijn centen blijkbaar op. Hij stond op, bewoog zijn rechterarm naar achter. Met zijn linkerhand trok hij zijn shirt iets omhoog en met een klap legde hij een pistool op tafel. Iedereen deinsde achteruit en in mijn onhandigheid viel ik met stoel en al achterover.

Terwijl ik het ergste vreesde klonk heel droog uit zijn mond: “Kopen? 1,500 euro”. De host pakte vliegensvlug 1,500 euro en gaf die aan Joego. Het pistool legde hij ergens in de la en de game kon verder toen iedereen zichzelf bij elkaar had geraapt. Ik heb geen idee wat er met die pistool is gebeurd, wilde ik ook niet weten denk ik maar dat Tom en ik, en vele andere spelers, niet meer daar gingen spelen moge duidelijk zijn.

In Vegas zal het wat dat betreft een stuk rustiger aan toe gaan. Misschien een beetje saai zal je denken maar ik heb mijn portie wel gehad. Daarnaast ben ik de veertig al gepasseerd en heb ik twee kleine kinderen thuis. Ach, het was een schitterende tijd waar ik heel veel heb mogen ontdekken en leren en echt, ik zou het zo weer over doen. Nou ja, misschien niet helemaal hetzelfde want die Joego met een pistool op zak is wel een ervaring die ik had willen missen. Al was het maar omdat ik er als een watje uitzag toen ik achterover viel. Nee, de ballen om een die-hard crimineel te worden heb ik duidelijk niet.

Go bigger or go more broke

Door Chief op maandag 21 augustus 2017 04:08 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 3.624

Enkele blogs geleden beschreef ik hoe ik de eerste stappen in de wondere wereld der beleggen had gezet wat natuurlijk spielerij bleek op het moment dat ik de institutionele vorm van beleggen van dichtbij meemaakte. Particuliere en institutionele beleggers komen elkaar weliswaar tegen op dezelfde beurzen maar het zijn feitelijk twee compleet verschillende werelden die zich niet geheel zonder toeval in dezelfde universum bevinden.

Aan de ervaring die ik had opgedaan in het handelen van aandelen en daaraan gerelateerde producten was het toch had ik vrij weinig want ik begon aan de Fixed Income desk: obligaties. Geloof mij, dat is een compleet andere speelveld en verre van saai. Zeker tijdens de GFC (Great Financial Crisis) maar daarover later meer. Waar ik, misschien ironisch, veel meer aan had was mijn ervaring als pokerspeler: snel rekenen, om kunnen gaan met grote bedragen, in alle tijden je rust bewaren en soms zelfs een bluf durven callen.

Er zijn grof gezegd drie soorten spelers op de Fixed Income markt. Zo heb je the real money: partijen die obligaties kopen als lange termijn belegging zoals pensieonfondsen, verzekeraars en beleggingsfondsen. Dan heb je de flow traders, investment banks die een soort market maker kopen. Hun doel is om de obligatie zo kort mogelijk op hun balans te hebben en puur te verdienen aan de “spread”, het verschil tussen aan de ene kant de biedkoers (= koopprijs) en aan de andere kant de l
aatkoers (= verkoopprijs). Ten slotte de prop traders, andere afdelingen van dezelfde investment banks die juist obligaties kopen en verkopen om te speculeren voor risico en rekening van de bank zelf. Ik heb zelf voornamelijk gewerkt voor spelers met real money.
Handel in obligaties vindt plaats via de OTC (Over The Counter” daar waar aandelenhandel zich voornamelijk via schermenhandel plaatsvindt. Als je een aandeel wilt kopen doe je dat middels via een paar klikken op een scherm terwijl je toch echt met mensen zult moeten praten wil je een obligatie kopen. Dat gaat ongeveer zo:

De telefoon op je desk begint te blinken en zachtjes te rinkelen en het is eigenlijk not done om je telefoon vaker dan twee keer over te laten gaan. Je ziet aan het nummer dat het bijvoorbeeld Merril Lynch (toen nog geen Bank of America Merril Lynch) in Londen is. Darn, ik heb mijn eerste koffie nog niet eens binnen of ik heb weer zo’n arrogante kwal aan de lijn. Then again, iedereen in dit wereldje is arrogant. De een alleen iets meer dan de ander en Merril Lynch lijkt hun aannamebeleid zo te hebben ingeregeld dat ze alleen de meest arrogante lui aannemen. Anyway, ik pak op en noem de naam van mijn werkgever.

“Merril here”. Ja dat zag ik al op het scherm kwal. “Yea?”. “I’ve got Barclays 17 CoCo three and a quarter at 89”. Ook goedemorgen denk ik maar. Even een vertaling: hij heeft een Converteerbare obligatie (CoCo) uitgegeven door Barclays in de aanbieding. De aflosdatum is 2017 en heeft een couponrente van 3.25%. Met deze informatie kan ik de obligatie identificeren. De prijs waartegen Merril wil verkopen is 89 per 100 nominale waarde. “How much?” vraag ik. “On your screen” krijg ik als antwoord. Ik zie op mijn scherm verschijnen dat hij 20 miljoen de deur uit wil doen. “Fill or kill at 88 and a quarter” antwoord ik: ik wil alles op 88.25 of helemaal niets. Het blijft twee seconden aan de andere kant van de lijn totdat “Filled” klinkt wat betekent dat hij akkoord is met de prijs.

Je kan je voorstellen dat handelen in Fixed Income tijdens de financiŽle crisis aardig naar de klote was. Niet alleen stonden heel specifiek bepaalde soort obligaties zoals RMBS, zeg maar verpakte hypotheken, en rentederivaten negatief in de spotlights, ook Lehman Brothers dat ťťn van de grootste spelers was binnen de Fixed Income stond op omvallen. Banken vertrouwden elkaar niet meer maar moesten wel obligaties van hun balans proberen te krijgen om hun kapitaal te preserveren wat, zoals we nu weten, bij lange na niet lukte.

Zelfs nu nog merken we de gevolgen van de GFC. Door o.a. het opkoopprogramma van de ECB (Europese Centrale Bank) is de liquiditeit op de Fixed Income markt behoorlijk opgedroogd. Daar waar mijn grootste transactie ooit, ruim 2 miljard aan Duitse staatsobligaties, redelijk eenvoudig binnen een dag en zonder noemenswaardig de koers te laten bewegen kon afhandelen moet ik nu toch al best zorgvuldig te werk gaan voor een paar honderd miljoen wil ik niet de hoofdprijs betalen. Bummer.

Grootste blunder die ik ooit heb gemaakt? Nou, door een nulletje te veel te tikken. Ik moest 10 miljoen aan een Euro – US Dollar FX forward kopen maar had per ongeluk een nulletje teveel op het scherm geknald. Daardoor kwam ik, zonder het zelfdoor te hebben, met 100 miljoen van dat spul te zitten. Pas de volgende dag zag ik een grote beweging in mijn P&L die ik niet kon verklaren en zag toen pas mijn fout. Oopsie! Nou had ik geluk dat de EUR/USD koers net de goede kant op was gegaan waardoor er een plus was maar geloof me, ik heb daar behoorlijk veel gezeik mee gehad. Dubbel bummer.

Spannendste moment? Dat moet toch echt het omvallen van Griekenland zijn geweest. De GFC had veel meer impact op de markten maar ik stond destijds nog niet hoog op de corporate ladder waardoor ik niet daadwerkelijk beslissingen nam maar veel meer uitvoerend was. Tijdens de hele fiasco rondom de schulden van Griekenland stond ik echter front en center. Mijn toenmalige werkgever was de grootste private houder van Griekse staatsobligaties en aangezien de politiek geen hulp wilde bieden zonder concessies van de private sector was ik dus betrokken bij de onderhandelingen tussen alle partijen. Geloof me, dat was een ervaring die zowel belachelijk leerzaam was alsmede iets dat ik nooit meer wil meemaken. Politici en beleggers is nu eenmaal zoals water en vuur. Wat het nog gecompliceerder maakte was het feit dat er zoveel overheidsinstanties betrokken waren: alle Europese landen, de ECB, noem het maar op.

Desondanks, of juist mede daarom, is de wereld van Fixed Income beleggen toch wel mijn wereldje geworden. Met andere soorten van beleggen heb ik inmiddels ook hands-on ervaring maar obligaties en alle daaraan gerelateerde producten blijven mij toch enorm boeien. Het is op het eerste oog een veel saaiere wereld dan de flashy wereld van IPO’s en miljardenovernames die je op de aandelenmarkt ziet maar schijn bedriegt: Go bigger or go more broke.

Pseudo vakantie

Door Chief op maandag 14 augustus 2017 02:17 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 4.655

Zo, de twee weken “vakantie” zitten er weer op en de aanhalingstekens staan er niet voor niets. Ben blij dat ik weer naar kantoor mag, kan ik tenminste bijkomen. Het begon allemaal nog alleraardigst met een korte trip van vier dagen naar MaleisiŽ met o.a. Legoland. Lekker dichtbij vonden wij en dus was het gewoon een kwestie van hotel en vervoer huren. Zo gepiept en dus kwam maandagochtend een chauffeur met een comfortabele Toyota Alphard ons ophalen. De trip was heerlijk rustig en bij afwezigheid van verkeer waren we in iets meer dan een uur aan bij het hotel. Snel inchecken – en natuurlijk probeert Jr, tevergeefs, de grootste slaapkamer in te palmen – en dan beetje rondwandelen. Uitstekend begin van de vakantie dacht ik zo.

Wat volgde waren twee dagen Legoland: de eerste voor het park zelf en de tweede voor het bijbehorende waterpark, uiteraard alleen te betreden tegen extra kosten. Soit, het is vakantie. In tegenstelling tot Centerparks (zie ook hier) was het heerlijk in Legoland. Het park zelf was lekker rustig op deze doordeweekse dag en dus hoefden we nergens in de rij te staan voor attracties. Win! Helaas kan ik de prijs voor “Vader van het Jaar” ook dit jaar wel vergeten aangezien ik Jr heb laten jokken. Voor een attractie waar hij in een auto mocht zitten en besturen was hij namelijk wel groot genoeg maar niet oud genoeg. Ik zei dus tegen hem dat je er pas in mag als je 6 jaar bent. Kleine teleurstelling voor het mannetje totdat ik tegen hem zei dat hij groot genoeg was en best 6 jaar kon zijn. Grijns. Proef op de som: “Jr, hoe oud ben jij?”. “Zes” was het trotse antwoord terwijl hij al naar ingang van de attractie sprintte. Ach, die genoemde prijs zou ik toch nooit winnen.

Ik merkte ook dat vrouwlief een stuk relaxter was dan de vorige keren dat we met Jr naar een attractiepark gingen. Hoogstwaarschijnlijk omdat de kleine Miss ook mee was: raakten we er ťťn kwijt dan hadden we er nog altijd eentje over. Kansloos voor de prijs, weet je nog? Het waterpark was ook wel erg tof moet ik zeggen. Legio (of moet ik zeggen Lego, no pun intended) glijbanen en Jr is inmiddels groot genoeg dat hij van iedere glijbaan af mag. Gelukkig durft hij er ook in zijn eentje van die krengen af want elke keer die trappen op, dat is wel wat veel gevraagd van deze oude man. Opvallend: niet alleen kon je op dit park cabana’s huren maar zelfs luxe cabana’s die afgesloten kunnen worden omdat ze airco’s hebben! Kost je omgerekend zo’n 100 euro per dag, 4x meer dan de entreeprijs maar: ze waren niet allemaal leeg! Welkom in AziŽ.

De ellende begon die avond. Nee, niet vanuit het werk. De teams hadden alles netjes onder controle. Plus, het is ook komkommertijd bij onze klanten dus vanuit die hoek was het ook erg rustig. Ik kreeg die avond een Whatsapp van een oud collega die ik al jaren niet had gesproken. De beste man had een lumineus idee voor een start up in Singapore. Hij zou de komende dagen in Singapore zijn en wilde mij graag ontmoeten. Waarom zei hij niet maar ik ging er van uit dat hij gewoon wat algemene dingen over het eiland wilde weten en ach, het was een zeer geschikte vent en een etentje met hem zou sowieso geen verspilde tijd zijn en dus spraken we af op de dag nadat wij weer terug zouden zijn. Die dag zouden vrouwlief en ik ook met de makelaar op pad gaan om een nieuwe huurwoning te zoeken maar we zouden ruim op tijd terug moeten zijn.

We waren ook ruim op tijd terug maar helaas was geen enkele woning die wij zagen leuk/goedkoop/goed genoeg en dus werden er weer meer afspraken voor bezichtigingen ingepland. Afijn, die avond met mijn oud collega gaan eten en helaas was zijn idee zo briljant in zijn eenvoud dat we uren hebben zitten sparren en discussiŽren terwijl ik dacht met een uurtje of twee wel thuis te zijn. Fail.

Heel simpel gezegd wordt de nieuwe onderneming een verzekeraar en mijn oud collega heeft het benodigde kapitaal al bij elkaar. Als zijn concept lukt dan zou het wel eens de verzekeringswereld op z’n kop kunnen zetten en dat idee spreekt mij ontzettend aan. Er is mij een financieel uiterst aantrekkelijk aanbod gedaan van loon plus aandelen maar voor het geld hoef ik mijn huidige baan niet op te zeggen. De kans om iets van de grond op te bouwen en de verzekeringswereld wakker te schudden is echter goud waard voor mij. Toen ik niet meteen nee zei op zijn aanbod pakte hij door. Hij belde zijn grootste geldschieter, een venture capitalist, en die zou de volgende dag invliegen voor een ontmoeting. Ok dan…..

Die meeting verliep uiterst geanimeerd en de venture capitalist leek mij wel iemand die echt op een afstand kon blijven. Hij had immers nog legio aan andere projecten lopen. Afspraak is dat ik even de tijd neem om het te laten bezinken. Die tijd heb ik ook wel nodig want het concept wat er staat, inclusief de backbone die al is ontwikkeld, is echt fantastisch maar er zijn nog talloze uitdagingen aan te gaan voordat het echt succesvol zal worden. Toch ben ik twee dagen later naar Hong Kong gevlogen om een andere partner van de onderneming to-be aan de tand te voelen en helaas, ook nu niets anders dan positieve gevoelens.

Tussen dat alles door ook nog even twee biedingen gedaan op twee verschillende woningen, meer woningen bekeken, op pad met het gezin en je kan je misschien voorstellen dat ik weer blij ben dat ik even op kantoor mag uitpuffen. De komende tijd heb ik het nodige om over na te denken maar het is een luxe probleem waar ik hopelijk nog velen van tegenkom.