Go big or go broke

Door Chief op vrijdag 28 juli 2017 03:46 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 5.700

Ik ben regelmatig te vinden in het beleggingsforum van Tweakers aangezien ik persoonlijke en professionele interesse in alles wat met beleggen te maken heeft. Hoe dat zo gekomen is:

Dankzij de vader van Bas (ja, hij weer) raakte ik op jonge leeftijd al in de ban van financiële markten, met name de aandelenmarkt. De vader werkte voor de boerenleenbank en via hem konden wij ons inschrijven voor het beursspel en zo raakte ik al snel in de waan van aandelenkoersen. Getallen die wild op en neer konden gaan wat kon resulteren in grote winsten en grote verliezen. Het kon om voor mij onvoorstelbaar bedragen gaan, het ging enorm snel en bovenal: het was enorm spannend.

Combineer dat met mijn genetisch bepaalde interesse in gokken en het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik snel koos voor een baan later wat met beleggen te maken had. Let’s face it: beleggen is gewoon gokken vol steroïden. Ga maar na voor hoeveel miljarden er dagelijks aan financiële producten verhandeld worden. Daar durft een casino nog niet eens over te dromen. Er betstaat wel een wezenlijk verschil tussen gokken en beleggen in aandelen bijvoorbeeld: gokken is per definitie een zero-sum game. Voor iedere winnaar moet er namelijk per definitie een verliezer zijn. Een vaak genoemde misvatting is dat dit ook zou gelden voor aandelenmarkten maar de werkelijkheid is anders. Immers, als een bedrijf aandelen uitgeeft en jij koopt die aandelen dan koop je een stuk(je) van de toekomstige resultaten en eventuele verkoopwaarde. Het bedrijf of diens eigenaar verliest echter niet nadat jij die aandelen koopt.

Anders is het voor veel derivaten. Opties en bijvoorbeeld futures op aandelen zijn wel een zero sum game. Deze derivaten zijn immers contractuele afspraken over een toekomstige prijs. Als de ene belegger verdient aan het prijsverschil tussen de werkelijke prijs en de vooraf afgesproken prijs dan moet de tegenpartij dit prijsverschil betalen. Zero-sum. Anyway, I’m degressing.

Ik kan jullie melden dat ik dus schaamteloos heb zitten gokken met derivaten, aandelenopties om precies te zijn. Dat waren namelijk de eerste instrumenten die ik verhandelde. Ik weet het nog heel goed: ik was net in die wintermaand 19 jaar geworden en had uiteraard de ballen verstand van beleggen. Gelukkig was daar Tom, die al een tijdje bezig was met het spelen op de beurs. Het leek ons een lumineus idee om samen te beleggen en zo openden we een rekening (op mijn naam) bij de inmiddels verdwenen Postbank. Gezamenlijk stortten wij het bedrag van een whopping Fl.1,000- en dat was net genoeg om onze eerste drie call opties Koninklijke Olie te kopen. Call opties zijn opties die meer waard worden als de onderliggende waarde, in dit geval het aandeel Koninklijke Olie, en dus belegden speculeerden gokten wij dat het aandeel Koninklijke Olie in waarde.

Enkele weken later beleefde de oostkust van de VS een bovengemiddeld zware sneeuwstorm. We hoorden het nieuws 's avonds op de radio en de volgende ochtend zaten we met de neus voor de TV. Koersen volgende we namelijk via Teletekst die ook nog eens een kwartier waren. Wat denk je dat er gebeurde: er werd keihard gestookt in de huizen van de Amerikanen, olieprijs schoot omhoog en daarmee Koninklijke Olie. Ieder keer dat de Teletekst pagina waar onze optie te zien was gaf een waanzinnig gevoel: de prijs werd hoger en hoger. Spectaculaire rendement voor Tom (ook hij is bekende uit mijn blogs) en mij en dat rendement nam alleen maar toe in de weken die volgden. Dat was de eerste van een reeks winstgevende trades en nog geen jaar later was ons startkapitaal van FL1,000- met meer dan een factor 100 groter geworden. Je leest het goed, meer dan een factor 100. We leken een gouden combinatie: Tom, die leefde met het motto “Go big or go broke” en altijd de randen van het risico opzocht en ik die toch vaak te behoudend was en zo kwamen we toch vaak uit op de gulden middenweg.

Het had echter nul komma nul met beleggen te maken want natuurlijk waren wij niet slimmer dan anderen. We hadden gewoon alle geluk van de wereld. We vonden het machtig. Het bellen naar de orderlijn, online transacties maken bestond natuurlijk nog niet, vragen naar de bied en laatkoersen, je order doorgeven en bevestigen en dan later weer bellen of je order was uitgevoerd of niet. We moesten alles op papier/Excel bijhouden want online bankieren was ook nog niet beschikbaar en dus kreeg je maar eens om de zoveel tijd een bankafschrift.

Natuurlijk leefden we nog volledig in de waan dat wij de beste en slimste beleggers ter wereld waren. We schaften dan ook een peperduur maandelijks abonnement voor een online handelssysteem aan. We konden nu overal ter wereld, online en real-time alle koersen zien die we wilden zien inclusief de bied- en laatboeken van aandelen en opties. Zo zat ik regelmatig tijden de IT lessen van mijn uni naar koersen te kijken in plaats van de IT opdracht waar ik aan had moeten werken terwijl ik druk aan het SMS-en was met Tom over transacties.

De 2-3 jaren die daarna volgden waren misschien minder spectaculair in termen van rendement maar nog steeds bizar winstgevend. Eigenlijk niet vreemd: je moest enorm pech hebben om géén geld te verdienen aan aandelen aangezien we in de IT hype zaten en de records op de aandelenbeurzen in sneltrein vaart vermorzeld werden. We droomden hardop van de plezierboten, villa’s en supercars die we wilden kopen. Midden 1999 echter werd mijn vader dusdanig ziek dat ik thuis de zaakjes over moest nemen. Op dat moment heb ik, met heel veel pijn, afscheid moeten nemen van het partnerschap met Tom. Ik vond het niet eerlijk dat Tom alles zou moeten doen en ondertussen was Tom ook al bezig voor anderen waarvoor hij een percentage van hun rendement ontving.

Het heeft dik een jaar geduurd voordat mijn vader weer terugkeerde in normale doen en in die tijd kon ik niet beleggen vanwege tijdsgebrek. Lijdzaam las ik de krantenkoppen: “AEX record wederom gebroken”. Keer op keer. Toen barstte ergens in 2000 de internetbubbel. Koersen duikelden sneller dan dat ze waren geklommen en het bloed vloeide rijkelijk op de beursvloer, waaronder dat van Tom. Ik was er met geluk bij een ongeluk, zonder kleerscheuren vanaf gekomen omdat ik al tot mijn nek in de zaken van mijn ouders zat.

Het duurde daarna nog even voordat ik terug keerde naar de beurzen hoewel ik het nog altijd wel volgde, al was het maar voor mijn studie. Ik was echter helemaal in het pokeren gedoken en dat leverde gewoon vrij makkelijk (en vrij veel) geld op en leerde ik de meest interessante mensen kennen zowel in de goede als dekwade zin van het woord. Pas toen ik mijn huidige vrouw leerde kennen ben ik gaan afstuderen en had ik een eerste echte kantoorbaan bij een grootbank in Nederland waar ze zo gek en onwetend waren om mij aan te nemen. Hoe het daarna in de grote mensen wereld ging, dat bewaar ik voor een volgende keer.

p.s. Ik ga er de komende twee lekker even lekker tussenuit met het gezin en ben niet van plan veel tijd op het internet door te brengen. Twee weken geen CBM dus. Tot blogs!
Chief

Zwart gat

Door Chief op maandag 24 juli 2017 02:33 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 3.325

Slaapdronken kijk ik eens me heen en probeer me te oriënteren. Het enige wat ik kan zien is zand. Her en der lijk ik vlekjes te zien die bewegen. Hoogstwaarschijnlijk wat mensen. Verrek ja, het seizoen gaat over een maandje beginnen en traditie getrouw begint onze voorbereiding met een conditietraining. Sowieso zijn dit soort trainingen niet aan mij besteedt maar de gek die heeft bedacht om op een onchristelijke tijd van 7 uur in de ochtend te beginnen moeten ze aan een schavot hangen. Zijn compagnon die bedacht dat “het wel leuk zou zijn” om dat op het strand te doen mogen ze daarnaast hangen. Ik sta al klaar met manden rottend fruit. Ik zie de leden van het eerste herenteam al enthousiast hun spieren losmaken. Ze spelen natuurlijk niet voor niets in het eerste team, deze overenthousiaste gekken. Ja, spring nog maar eens lekker rond. Het maakt niet uit wat jullie doen, binnenkort worden jullie vervangen door ons: het eerste jongensteam. Dat weten wij, dat weten zij. Hoewel ik vrij laat, op mijn tiende, ben begonnen met tafeltennissen was al snel duidelijk dat mijn genen mij niet in de steek lieten. Al snel ontgroeid ik de lokale vereniging en sinds mijn 14e speelde ik bij deze vereniging. Ik hoor gekreun achter me en draai me om. Ah, mijn jongste teamgenoot met dezelfde ideeën ovr conditietraining als ik. Drie jaar jonger dan ik maar gezegend met meer talent in zijn pink dan ik in mijn hele lijf. Helaas kan hij nog niet omgaan met de druk die bij presteren hoort. De vraag is niet of hij beter wordt dan ik. Het is de vraag wanneer of eigenijk, hoe snel. Baas boven baas.

Eindelijk is deze tenenkrommende dag voorbij. Uiteraard kreeg ik weer de nodige verwijten naar mijn kop: ik liep de kantjes ervan af. Mijn commentaar “Sorry hoor, maar als jullie iemand zoeken die 10km over het zand blijft rennen dan haal je maar een kameel” kan op weinig sympathie rekenen van de trainer gezien zijn dodelijke blik. Het kan me weinig boeien want zolang ik het hoogste winstpercentage van het team heb stellen ze me toch wel op. Snel douchen en dan naar huis. Ik heb nog een hoop te doen, waaronder het aanpassen van mijn MtG (Magic the Gathering) deck. Bas, mijn beste maatje, had gisteren on-ge-na-dig hard de vloer met mij aangeveegd. Keer op keer weer zodat het zelfs bijna fysiek pijn ging doen. Bij de zoveelste pot waar een nederlaag onafwendbaar leek hoorden we ineens de moeder van Bas. “Bas, telefoon!” klonk het. Het was een gezamenlijke vriend, Jasper. Bas hield zijn hand op het spreken gedeelte van de hoorn. Of wij langs wilden komen want hij had een nieuwe brommer, een heuse Aprilia. Ik schudde mijn hoofd want het was al laat en de volgende ochtend stond dus die verschrikkelijke conditietraining op mij te wachten.

“Ik kom eraan, in mijn uppie” eindigde Bas het gesprek en ik was wel opgelucht dat er een einde kwam aan die afstraffing. Aan de andere kant vond ik wel jammer dat ik niet meeging. Jasper kennende had die dat beestje natuurlijk meteen opgevoerd. Ik was wel een beetje jaloers, zou zelf ook graag een brommer willen hebben maar ik kreeg alles van mijn ouders gedaan maar een brommer, over hun lijk. Een dubbele moord ging mij net te ver om aan een brommer te komen en dus bleef mijn rijervaring beperkt tot de ritjes op de brommers van vriendjes én vriendinnetjes. Oh the humility…..

Met die gedachten in mijn hoofd probeer ik mezelf schoon te krijgen onder het stromende water. Sodekneiter, dat zand zit echt over overal! Sta al een dik kwartier onder de douche maar voel het zand nog overal kruipen. Coach/chauffeur begint irritant op zijn horloge te tikken. Jaja, het is goed hoor. Nou ja, moet straks na het werken toch weer douchen en een beetje zand in de wagen van de coach heeft die ook wel verdiend. Ach shit ja, pa en ma zijn naar een bruiloft bedenk ik me als ik instap. Als ik maar een beetje op tijd op stap kan maar met ouders die een bruiloft belangrijker vinden dan een stapavond van hun zoon – ware kindermishandeling als je het mij vraagt – zou dat nog wel eens tegen kunnen vallen. Vorige week was het ook weer 23u voordat ik met alles klaar was. Dat die Hollanders een avondje zelf gaan koken…..

Ik ben voor de verandering ruim op tijd voordat de spits in de zaak gaat beginnen. Ik stap uit, stamel nog een bedankje naar de coach en zie het zand op de achterbank als ik de deur dichtgooi. Grijnzend loop ik de zaak binnen met mijn weekendtas over de schouder terwijl ik een spoor van zand en modder achterlaat. Verbaasd ben ik als mijn zus meteen voor mijn neus staat op het moment dat ik binnen loop. Idioot, pa en ma zijn er niet dus zal zij moeten bijspringen klinkt het in mijn hoofd. Ik dacht dat ik geen zin had om te werken maar aan haar blik te zien was ik niet de enige. Ze keek alsof iemand overleden was! Lichtelijk overdreven zus, lichtelijk overdreven.

Ik moest even met haar meelopen naar achter en ineens maakte ik mij zorgen. A ) Wat had ik nu weer gedaan wat niet mocht en B ) hoe waren ze daar dan achter gekomen? Terwijl ik koortsachtig nadenk over welke van mijn zonden nu weer ontdekt zijn zie ik ineens tranen in de ogen van mijn zus. “Bas heeft vannacht een ongeluk gehad en hij is helaas gestorven.”. Mijn hersenen die zojuist nog op volle toeren draaiden vallen nu abrupt stil. Ik kan niet denken, praten of bewegen. Minutenlang sta ik stil, roerloos. Zus schudt aan mijn arm. “Gaat het?”. Of het gaat??? Ongeluk? Hoe kan hij daar aan gestorven zijn? “Bel Jasper, ze zijn op je aan het wachten”. Meteen ren ik naar het kantoortje, grijp de telefoon en tik het bekende nummer in. Jasper neemt binnen een tel op. Voor ik goed en wel door heb wat er is gebeurd heeft Jasper al opgehangen met de mededeling dat Mark al bij hem is en dat ze meteen aankomen. Ik zak op de stoel.

Ik weet niet hoeveel later maar daar stonden we. Drie van de vier musketiers, huilend in elkaars armen. Bas was met de nieuwe brommer van Jasper gaan rijden maar was niet teruggekomen. Jasper had gedacht dat Bas weer een geintje met hem uithaalde en de brommer mee naar huis had genomen om het de volgende dag weer terug zou brengen. Wat geen van ons wist was dat Bas een eenzijdig ongeluk had gehad en midden in de nacht op een verlaten straat was gevonden door iemand die zijn hond aan het uitlaten was. Bas ademende toen al niet meer. De politie werd er bij gehaald en middels de portemonnee die Bas bij zich had was zijn identiteit vastgesteld en werden zijn ouders op de hoogte gebracht van het ergste nieuws dat je aan ouders kan brengen.

Door de dikke betraande ogen konden we nauwelijks zien waar we fietsten op weg naar het huis van Bas wat 200 meter verderop lag. Ik weet niet eens goed of ik aan moet bellen of gewoon achterom moet gaan zoals ik altijd deed. Besloot dat laatste te doen. Ik trek de hordeur naar me toe en duw vervolgens de keukendeur open zoals ik duizenden keren had gedaan. Wat nu anders was dat ik geen “Hoiiii” riep maar stil naar de huiskamer liep met Jasper en Mark in mijn kielzog. Daar zag ik de huilende ouders en zusje van Bas. Ik val in de armen van Bas’ moeder en kan alleen huilen. Janken. Ik voel haar handen op mijn gezicht en ik word getroost door diegene die hoogstwaarschijnlijk de meeste pijn heeft van iedereen. Met heel veel moeite kijk ik op en ik zie door de tranen de pijn, de onwaarschijnlijke pijn van een moeder die haar 17-jarige zoon zojuist is verloren. Die pijn die voor altijd een zwart gat in mijn hart heeft gebrand.

Het is inmiddels meer dan twee decennia geleden dat dit gebeurd is maar vergeten zal ik het niet en rond deze tijd doet het altijd net even meer pijn. Het zwarte gat zit er na al die jaren nog steeds. Het is niet kleiner geworden maar er is wel iets van een dekentje overheen gegroeid. Je hoort wel eens “als je er niet dood aan gaat, dan word je er sterker van”. Nou, de moeder van Bas is enkele jaren later aan kanker overleden en ik kan nou niet zeggen dat de rest van de betrokkenen er zoveel sterker uit zijn gekomen. Tijd heelt alle wonden wordt wel ook eens gezegd maar wonden zoals deze helen niet. Het scherpe gaat er wel een heel klein beetje vanaf maar dat zwarte gat, dat zwarte gat blijft.

Baby's are go!

Door Chief op maandag 17 juli 2017 02:50 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 4.349

De kleine miss is inmiddels weer ruim vijf maanden oud en goeie genade wat groeit ze hard. Letterlijk. Daar waar haar grote broer op dezelfde leeftijd op de 95 percentiel zat qua gewicht komt deze jongedame op de 99 percentiel. Op de Nederlandse maatstaf wel te verstaan. Kan je nagaan wat dat zou betekenen op de Aziatische schaal waar de kinderen over het algemeen toch al wat lichter en kleiner zijn…... Kleine Babyzilla dus. Geen idee waar dat vandaan komt want drinken, dat doet ze eigenlijk moeizaam. Waar broerlief dik 200ml binnen 5 minuten achterover had gegooid (en dan nog mekkerde om meer) kan zij makkelijk een uurtje doen over de helft. Jaja, het leven van ouders gaat niet altijd over rozen kan ik jullie vertellen.

Om maar te zwijgen van de brakke nachten want slapen, daar heeft ze ook niet echt behoefte aan. Sliep ze met drie maanden ineens de hele nacht door, paar weken later werd dat ritme abrupt verbroken met een krijsende baby om de anderhalf tot twee uur. Dat heeft tot zo’n twee weken geleden geduurd en vrouwlief en ik zijn er nog niet van bijgekomen.

Maar Chief, je krijgt er zoveel voor terug! Vast, maar de verloren slaap is het in ieder geval niet! Ik ga ook geen zoetsappige verhalen houden over die lieve lachjes, nieuwe trucjes en dat soort meuk waar talloze ouders je mee lastig vallen. Ik verdenk zulke ouders overigens dat ze dat doen om zichzelf moed in te praten maar dat terzijde. Toch maak je dankzij je kroost ook nog wel eens wat mee, lees met me mee.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de periodieke checkup van de kleine Miss en ditmaal ook weer wat inentingen. Inmiddels kennen wij deze procedure wel en dus ging ons gezinnetje van vier naar een privékliniek met het plan om daarna gezellig samen te lunchen. Wij waren ingeboekt op een vroeg tijdstip en bij aankomst bleken er nog twee wachtende baby’s te zijn maar gelukkig werd ons medegeeld dat wij de eerst volgende waren. Toeval of niet maar beide baby’s hadden een heel entourage meegenomen: papa, mama, opa’s, oma’s en een helper. U leest het goed: 7 volwassenen per baby. Zeven, laat het u even inzinken. Ik geef het gelijk toe, een baby moet je in de gaten houden maar 7 paar ogen lijkt mij lichtelijk overdreven. De toch tamelijk ruimte wachtruimte bleek nu aan de kleine kant. Blijkbaar heb ik een memo gemist dat het die dag de “Dag Der Drie Generaties” was of zo? Wie weet.

Die baby’s waren ongeveer van dezelfde leeftijd als ons dochtertje van vijf maanden, plus of min een maand schatte ik zo in. Niets bijzonders zou je zeggen tot het volgende zich afspeelde. De gezinnen van baby nummer één en baby nummer twee, laten we ze voor het gemak Blauw voor het jongetje en Roze voor het meisje noemen, zaten min of meer tegenover elkaar en wij zaten daar aan de zijkant zo’n beetje tussenin. Alsof je een tenniswedstrijd aan het bekijken was en een wedstrijd lieve Tweakers, dat werd het.

Het begon met Blauw die op de schoot van zijn mama zat. Mama liet hem voorzichtig los en zowaar, Blauw bleef enkele seconden rechtop zitten alvorens hij voorover op de buik van mama tuimelde die triomfantelijk rondkeek. Dat was het signaal voor de mama van Roze die haar subiet overnam van haar (schoon)moeder en Roze op haar schoot zette en *hop*, haar handen weghaalde. Ook Roze bleef netjes zitten, hoogstwaarschijnlijk van stomme verbazing, en dat hield ze warempel zo op het eerste oog een paar seconden langer vol dan Blauw. Roze één, Blauw nul. Mama Roze keek bijna minachtend naar Mama Blauw.

Die liet het niet op zich zitten en begon Blauw te kriebelen en te kietelen, net zo lang tot hij een heerlijke babylach liet horen. Het sein voor Mevrouw Roze om datzelfde te doen bij haar dochter maar papa Roze moest er aan te pas komen met het trekken van gekke gezichten tot Roze tot een flauw lachje verleid kon worden waardoor Blauw op overtuigende wijze de stand weer gelijk trok. De tussenstand van 1-1 was blijkbaar onbevredigend voor beide partijen want het volgende onderdeel van de onaangekondigde Olympische Babyspelen stond op het punt van beginnen.

Roze werd op haar rug op de mat speelmat die tussen de beide gezinnen op de vloer lag gelegd en *hup*, Roze draait zich om en kijkt fier met haar hoofd omhoog rond. Ook Blauw word op dezelfde mat neergelegd en ook hij draait zich feilloos rond om vervolgens zijn ouders en grootouders in hun ogen te kijken. Vrouwlief en ik hebben ondertussen de allergrootste moeite om niet keihard te lachen. Ik weet niet hoe lang ik het nog vol zou kunnen houden. Junior kijkt ondertussen niet op of om, zo druk is hij bezig met puzzelen.

De jury, wij, hadden volledig objectief bepaald dat op dit onderdeel geen winnaar/winnares aan te wijzen was. Een oordeel die blijkbaar ook werd gedeeld door beide moeders want mevrouw Blauw tilt haar kandidaat op en legt hem op haar schoot en snauwt wat naar de helper die als de brandweer een geprepareerde flesje melk uit de tas haalt. Voor Blauw, of wij overigens, goed en wel in de gaten heeft wat er aan de hand is wordt het flesje met een *plop* in zijn mondje geduwd. Door instinct gedreven begint blauw te zuigen en eerlijk is eerlijk, dat ging met een behoorlijk tempo.

Uiteraard volgde mevrouw Roze het voorbeeld, weliswaar met enige vertraging aangezien het flesje nog gemaakt moest worden. Afijn, toen het flesje eenmaal klaar was en op de juiste temperatuur was ging ook *hup* het flesje in het mondje van Roze. Niets mis met haar natuurlijke instincten want ook zij begon netjes te drinken van het aangeboden melknat.

Mijn ogen, inmiddels nat van de tranen, wisten niet wat ze zagen en koortsachtig probeerde ik mijn lach in te houden. Vrouwlief draaide zich al om en aan haar schokkende schouders verraadden dat zij die strijd had verloren. Als ware cheerleaders wierpen de grootouders zich ook in de strijd en moedigden hun respectievelijke kleinkind hartstochtelijk aan. De Olympische gedachte “Meedoen is belangrijker dan winnen” ging hier in ieder geval niet op.

Junior kijkt nu op terwijl hij nog steeds zoet – op zich ook al een hele overwinning voor ons – met de puzzels aan het spelen was en heeft een vragende blik op zijn gezicht. Hoe het afliep durf ik niet te zeggen want de praktijkassistente roept de naam van de kleine Miss. Snel lopen wij naar de kamerdeur, blij dat we over enkele seconden onze lach de vrije loop konden laten. Terwijl we opstaan zie ik dat alle ogen op ons gericht zijn, alsof we ineens opgemerkt worden, en op dat moment laat de Miss zien wat zij in haar mars heeft. Of ja, eigenlijk horen want ze laat een knalharde scheet en begint daar hartelijk om te lachen zoals alleen baby’s kunnen lachen: onbeschaamd en vrijuit. Vrouwlief en ik houden het niet meer en gieren het uit van het lachen. Ik denk dat ze ons in de wachtkamer nog minutenlang hebben kunnen horen. De kinderarts begreep er werkelijk waar geen fluit van maar dat drukte de pret niet: mijn dochtertje had zojuist bevestigd dat ze uit het juiste hout gesneden was. Er is niets gelogen over de mate van competitie tussen kinderen, hoofdzakelijk veroorzaakt door de ouders, hier in Azië maar ik ben blij dat mijn dochtertje en wij daar de maling aan hebben.

Las Vegas, part IX

Door Chief op maandag 10 juli 2017 02:22 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 2.078

Na twee dagen en zo’n 34 uren pokeren stond onze teller op $2k en lagen we achter op schema. Volgens datzelfde schema hadden we nu op $3.4k moeten zitten om het beoogde doelbedrag te halen en dus moesten we extra uren maken. Geen enkel probleem want zo vaak kwam het niet voor dat we 24/7 konden pokeren in een stad die toch nooit sliep. Slapen was voor de zwakkelingen, iets wat je tot het oneindige kon doen na je leven. Dit is Vegas!

That said, die nacht sliep ik als een roos en werd een paar uur later compleet opgefrist wakker. Tom was mij al voor en stond onder de douche. Man, ik zou tegenwoordig een lever geven om zo fit te zijn na een paar nachten met slechts enkele uren aan slaap. Nu moet ik weken bijkomen als ik een nacht doorhaal (of door de kroost wakker word gehouden) maar dat is voor een andere blog.

Snel een bagel met cream cheese en een latte scoren, the breakfast of choice lately, en dan snel op weg naar de Mirage, ons tweede thuis in deze stad. Weer liepen we de Strip over maar het aanzicht zou mij nooit vervelen. Was het niet een idee om mij hier te vestigen en het proberen te maken in de pokerwereld? Hmmmmmm…interessante gedachte! Die gedachte bleef gedurende de wandeling die in een straf tempo verliep in mijn hoofd hangen. Zou ik het in mij hebben om het hier te kunnen maken? Nooit geschoten is altijd mis en ik nam me voor om deze optie serieus te overwegen als ik weer terug in Nederland zou zijn. Er was in ieder geval niets mis met mijn ambitie: als je droomt, droom groot!

Met de bagel en latte in mijn maag stonden we weer voor de pokerroom van de Mirage, onze nieuwe werkplek, om aan dag drie te beginnen. Nog maar enkele dagen om financieel op break even te komen alvorens we weer de lange tocht over de oceaan te maken. Ik werd een beetje verdrietig van de gedachte dat ik deze stad achter mij moest laten. Nu ik van Vegas geproefd had wilde ik meer, veel meer! Snel moest ik die gedachten weer van mij af schudden want we konden plaatsnemen aan een tafel die op het punt stond te beginnen.

Nog nagenietend van de mooie winst van de vorige dag nog in ons achterhoofd namen we zelfverzekerd plaats aan tafel op deze vrijdag. Het weekend was bijna begonnen en met het weekend kwamen ook de horden Amerikaanse toeristen die voor het weekend naar Vegas kwamen. Die toeristen waren ook broodnodig om ons doel te halen.

Onze “werkdag” begon rustig en na een uur kon Tom plaatsnemen aan een andere tafel. We hadden besloten dat we zoveel mogelijk aan aparte tafels zouden zitten om de visvijver zo groot mogelijk te houden. Visvijver, ik kan er nu wel om lachen. Gevist werd er maar helaas waren wij niet de vissers….. Gedurende die vrijdag voelde je de atmosfeer in de pokerroom langzaam veranderen. Op de vroege avond kwamen de eerste groepjes toeristen. Dat was waarschijnlijk ook het sein voor de pro’s om zich te melden. Die kenden dit patroon natuurlijk en in plaats van hun tijd te verkwisten kwamen ze pas als de visomstandigheden ideaal waren, iets wat ik pas veel later zou leren.

Met de verandering van de atmosfeer veranderde het ritme van het spelletje aan tafel ook. Daar waar ik over het algemeen de agressor was aan tafel veranderde dat langzaam naar andere spelers die ik wel herkende van de dagen daarvoor. Hoewel ik ze herkende weigerde ik toe te geven dat zij betere spelers waren dan ik. Ik werd chagrijniger met ieder uur die verstreek want werkelijk waar niets leek meer te lukken. Dacht ik een speler te betrappen op een bluf dan bleek deze toch net even een iets sterkere hand te hebben dan gedacht. Had ik een keer een sterke hand dan kreeg ik een enkeltje richting value-town aangeboden door een speler die de nuts (de sterkst mogelijke hand) vasthad en had ik eindelijk een onverslaanbare hand dan verdwenen de kaarten van de tegenstanders al in de muck waardoor ik het minimale verdiende.

Die keren dat ik naar Tom kijk zie ik dezelfde frustratie op zijn gezicht. Bij hem is dat altijd duidelijker zichtbaar dan bij mij aangezien zijn bleke gezicht dan altijd rood aanloopt. Easy tell. De aanwezigheid van een enkele speler die nog slechter was dan ik maskeerde het feit dat er visvoer werd gestrooid en misschien belangrijker: ik was diegene die er ongegeneerd happen van nam! Langzaam maar zeker namen het aantal chips voor mijn neus af en moest ik telkens weer een paar honderd dollar aan chips bijkopen en ruim 16 uur later stond ik $700 in de min. Tom moest het doen met een verlies van $500 en we namen het verlies voor die dag/nacht en verlieten de pokerroom, nu $1,200 lichter.

Dag vier en vijf verliepen min of meer hetzelfde met een totaalverlies van bijna $3k waardoor de totaalteller op min $2.2k stond wat natuurlijk nergens in de buurt kwam van de benodigde $10.2k om ons doel te halen. De weg terug naar de Luxor was inmiddels omgedoopt tot de "Walk of Shame". Dag zes en tevens de laatste dag was er een waar vuurwerk bij te pas kwam, letterlijk, aangezien er ergens een feestje plaatsvond waar ze vuurwerk afstaken. Ik stond zo halverwege die dag weer ruim $500 in de min om de nacht af te sluiten op $200 winst. Tom leverde $100 in op deze laatste dag waardoor het resultaat na zes dagen pokeren waar we meer dan 100 uren de man aan tafel hadden gezeten uitkwam op een min van $1,800, give or take. Niet helemaal waar aangezien je $2 per uur krijgt aan de pokertafel om je als klant te “belonen” en dus hadden Tom en ik samen meer dan $400 aan perks opgespaard die we in de Mirage konden uitgeven.

Ik hoor jullie al denken: jajaja Chief, dit zagen wij allang aankomen! Jullie gaan met hangende pootjes en staart tussen de benen het vliegtuig in en vliegen huilend terug naar Nederland om nooit meer een voet in Las Vegas te zetten! Dat we het vliegtuig in gingen, dat zeker maar van huilen was geen sprake. Ha! Mooi niet! Ondanks de bizar korte nachten hadden we meer energie dan ooit. De hele terugreis spraken we honderduit over alles wat we hadden gezien en meegemaakt, niet in de laatste plaats over de pak slaag die we hadden gekregen. Dat was nog eens andere koek dan die homegames waarin wij speelden.

Als je ons had horen praten dan had je nooit verwacht dat we $12k hadden verloren, je zou eerder denken dat we de jackpot gewonnen hadden. Zo voelde het misschien wel een beetje want wat we geproefd hadden in Vegas, dat smaakte naar heel veel meer. Wat we met die $400 aan opgespaarde perks hebben gedaan? Nou, die kwamen mooi van pas toen Tom en ik nog geen zes maanden later weer richting Las Vegas vertrokken en met onze koffers voor de Mirage stonden maar dat, dat is misschien voor een andere keer.

Ada

Door Chief op woensdag 5 juli 2017 09:37 - Reacties (15)
Categorie: -, Views: 2.638

Kennen jullie nog de film Cold Mountain uit 2003? Die film waarin Ada de hoofdrolspeelster is en wordt vertolkt door de prachtige Nicole Kidman. De frêle blondine die het hart van menig man sneller doet kloppen. Nou kreeg ik vannacht (mijn tijd) een mailtje van een dame genaamd Ada. Daarmee houdt iedere vergelijking met de actrice op want de Ada die ik ken is namelijk inmiddels 63 jaar, grijs en allesbehalve frêle. Toch doet ook zij mijn hart sneller laten kloppen.

Neen, ik heb geen afwijkend voorliefde voor de oudere generatie van het vrouwelijk geslacht mocht je dat denken. De Ada die mij een mail stuurde was mijn assistente bij mijn vorige werkgever. Overigens doe ik haar daarmee geen recht want ze was veel meer dan dat. Ada was met recht mijn vertrouwenspersoon op kantoor, de go-to vrouw in tijden van twijfel.

Ik herinner het mij nog levendig. Vers op Nederlandse bodem na enkele jaren bakkeleien in Hong Kong werd mij medegedeeld dat mijn functie kwam met een assistente. Ik besloot grondig huiswerk te verrichten voor de zoektocht naar de ideale assistente en zo las ik iedere Cosmo, Glossy en soortgelijke magazines. Uiteraard om inspiraties op te doen naar de ideale vrouw….euuuhhhh…assistente. Mijn vrouw keek mijn nieuwe liefde voor de slanke vrouw dan ook argwanend aan maar het was werk gerelateerd verzekerde ik haar. Dat was, tot op zekere hoogte, nog niet eens gelogen.

Enigszins teleurgesteld was ik dan ook toen ik mij bij de HR meldde voor de eerste werkdag: de vacature was al gevuld daar een bestaande collega en ze zou me zo op komen halen. Ik kon de map met alle knipsels uit de modebladen dus de haard ingooien. Niet veel later kwam ze. Ada. Het enige wat ik zag was haar enorme glimlach en ik was gelijk verkocht. Ze mocht dan uiterlijk niets lijken op de ideale assistente die ik in mijn hoofd had maar ik was met mijn neus in de boter gevallen. Voor de zoveelste keer in mijn leven.

Voordat ze mij kwam helpen was ze directiesecretaresse dus het was zeker geen stap omhoog voor haar maar ze had het gezien op de tiende verdieping waar de directie resideerde. Zin in pensioen had ze al helemaal niet en dus werd ze met mij opgezadeld, een snotaap van midden dertig die vergeleken met haar natuurlijk pas net kwam kijken. Na die eerste ontmoeting kwam ik er al snel achter dat ze exceptionele kwaliteiten had. Zo voelde ze blindelings aan wanneer ik wel en niet gestoord kon worden. Mijn kantoordeur stond altijd open maar niemand kwam er in zonder toestemming van Ada die als het moest in Ada de Verschrikkelijke kon veranderen. Dat heb ik mogen aanschouwen toen een boardmember door bleef drammen terwijl ik aan de telefoon hing en zij letterlijk de ingang blokkeerde met haar imposante lichaam. Ik denk dat zij de enige van die tienduizenden werknemers die het bedrijf rijk was die daarmee wegkwam maar ze had haar strepen ruimschoots verdiend.

Die strepen waren welverdiend kan ik jullie zeggen want in alles wat Ada deed merkte je dat je op haar kon vertrouwen. Nooit begon ze over privé mails die zij ook kon lezen aangezien ze volledige toegang tot mijn mailbox had. Je hoorde haar ook nooit roddelen of ook maar één slecht woord over haar eerdere managers zeggen. Was er sores op de werkvloer waar ik nog niets van wist dan gaf ze dat subtiel aan zonder in details te treden of zelfs namen te noemen. Zat ik een dag niezend op kantoor dan kwam zij met een glas oplosvitaminen binnen en vertrok niet alvorens ik die had leeggedronken. Zakenreizen werden steevast gepland op de dagen dat mijn ouders op onze zoon pasten en er stond altijd een taxi of ander vervoer voor mij klaar op de plek van bestemming. Ze heeft zelfs een paar uur op junior gepast toen ik op een vrije dag met spoed naar kantoor moest terwijl vrouwlief aan het werk was. Junior heeft een onmisbare herinnering aan Ada: die zo’n mooie dieren van papier kon vouwen. Geniaal.

Deze keer mailde ze mij dat het onafwendbare afscheid was aankomen: haar pensioen. Volgende week vrijdag zou ze afscheid nemen van een carrière die tientallen jaren besloeg met minstens evenzovele managers waarvoor ze had gewerkt. Ik durf te zeggen dat ieder van hen met evenveel weemoed als ik terug zal denken aan de samenwerking met haar. Ze schreef ook dat ze een beetje bang was voor de tijd die komen zou, de hele dag haar vent om haar heen. Dat zou wennen worden! Ik kon geen goed advies geven anders dan haar vooral op haar hart te drukken vooral te genieten van het leven, op welke manier dan ook.

Samen met junior heb ik gisteren een papieren konijn gevouwen (met dank aan online instructies!) die de kleine heeft ingekleurd. Die heb ik vanochtend per koerier naar mijn zus in Nederland verstuurd die het zal doorsturen naar Ada, vergezeld door een bosje bloemen. Ada, misschien uiterlijk niet zo mooi als Nicole Kidman maar in mijn ogen haar gewicht in goud dubbel en dwars waard. Een tweede Ada ben ik nog niet tegengekomen maar dat maakt de herinnering aan Ada misschien des te mooier.