Las Vegas, part VII

Door Chief op dinsdag 27 juni 2017 05:32 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 1.978

Tom en ik zaten aan de $10-$20 tafel in de Mirage toen ik twee prachtige koningen kreeg gedeeld wat ongetwijfeld zou helpen in onze missie om $10,800 bij elkaar te winnen. Hoe het daarna ging lezen jullie hieronder.
Tot blogs! Chief


Vanuit de UTG (Under the Gun, de eerste speler na de big blind) positie raise ik naar $40 en de man naast me die mij al eerder met een 4-bet om de oren had geslagen maakte er $60 van die alleen werd betaald door mrs. Bling Bling. Met de twee koningen in mijn hand raisde ik voor de laatste keer naar $80 en werd, uiteraard, gecalled door beide opponenten. Waarna de dealer de flop op tafel legde: K-T-7 rainbow (oftewel drie kaarten van drie verschillende suits) Ik denk dat mijn ogen begonnen te glinsteren bij het zien van deze prachtige flop en het kwijl kon ik nog net in mijn mond houden.

Het had weinig zin om nu gas terug te nemen want na mijn 4-bet speelde ik mijn hand min of meer face-up. Mijn bet op de flop werd betaald door beide opponenten waarna de dealer een T als turn draaide voor mijn full house. Hmmm, jammer. Alleen een hand as J-T zou mij nog geld opleveren dacht ik terwijl ik de $40 bet naar voren schoof. Tot mijn verbazing maakte de man naast mij er $80 van en ook de mevrouw met meer goud om haar handen en nek dan wat er in Fort Knox lag betaalde de $80 bij. Een vreugdesprong was nu wel op z’n plaats maar in plaats daarvan betaalde ik de $40 met de volle intentie om op de river een check-raise te plaatsen want echt bang was ik niet. Het leek mij erg sterk dat beide spelers een T vasthadden. Had de man naast mij 77 die hij voor de flop agressief speelde om mij te isoleren? Wat had die mevrouw dan in hemelsnaam? Was ze te koppig om een hand als AK weg te leggen? AK leek mij sowieso al onwaarschijnlijk omdat ze dan de laatste K in haar handen zou moeten hebben. Ik dacht er niet te lang over na want mijn hand speelde zichzelf wel om eerlijk te zijn.

De river, de laatste kaart, bracht een ogenschijnlijk onschuldige 9 op tafel. Alsof de man mijn script volgde bette hij $40 na mijn check en de vrouw was nog niet van plan om op te geven en ging mee. Ik kon haar chips al proeven! Snel maakte ik er $80 van en bijna nog sneller maakte de man naast mij er $120 van. Toen pas viel het kwartje in de bodemloze put wat mijn hersenen op dat moment waren. Door mijn eigen hebberigheid in combinatie met de ijzersterke hand had ik helemaal niet nagedacht over de potentiële handen die mij nog konden verslaan. Of ja, handen. In dit geval was het er maar één: TT.

Terwijl het kwartje nog bezig was aan de vrije val kwam de klap als een mokerslag aan want daar waar ik eerst een winnaarswaas voor mijn ogen had was het nu kraakhelder: dit ging mij veel centen kosten. Waarom wist ik niet maar de mevrouw betaalde de $120 en hoewel ik 99.99999% zeker was dat het weggegooid geld was legde ik de laatste $40 bij. De man draaide zijn hand om maar ik wilde het niet eens zien. Er kwam een rimpel van geluid vanaf onze tafel die tot dat moment zo stil was geweest. Vanuit mijn ooghoek zag ik het: twee tienen. Lachend laat de vrouw KQ zien voor een straat. Waar zij mee bezig was weet ik niet maar klasse dat ze haar verlies lachend nam. Ik daarentegen was daar niet toe in staat. Ik gooide mijn kaarten, zonder deze aan iemand te laten zien, naar de dealer. “Kings” vroeg de man mij. “I don’t remember” antwoord ik waarna ik opsta.

Man man, wat was ik er ziek van en Tom had ongetwijfeld de donkere wolk rondom mijn hoofd gezien want hij kwam met een bezorgd gezicht vragen wat er was gebeurd. Langzaam gaf ik een verslag van de hand. De ras optimist die Tom was kwam nu in volle glorie naar boven: ik had nog relatief geluk gehad. Wait, wut?! Ja natuurlijk zei Tom! Ik had niet het maximale verloren ondanks deze enorme set-up van kaarten! Hmmmmm….daar had hij wel een punt. En, ging hij verder, deze bad beat had ik nu gehad en nog steeds lag ik op het schema dat we hadden opgesteld. Het kon natuurlijk veel slechter! Tegen zoveel positivisme was ik niet opgewassen en ergens had hij wel gelijk. Just shake it off Chief en terug naar de tafel om uren te maken!

Met hernieuwde moed en energie nam ik weer vastberaden plaats op mijn stoel aan tafel. Dit was een marathon, geen sprint sprak ik mezelf toe. Zes dagen met minimaal 15 uren kei-hard werken met als einddoel $10,800 of in ieder geval zo dicht mogelijk bij in de buurt. Dat moest ik mij voor ogen houden. Een tegenslag als deze zou slechts één van de velen zijn die je altijd tegenkwam aan de pokertafel, dat is namelijk inherent aan het spelletje. De kunst was om in dat soort gevallen je verlies te minimaliseren en het van je af te schudden.

Oh wat kan ik nu lachen om mijn kinderlijke naïviteit van destijds want ja lieve sceptische lezertjes, jullie lijken gelijk te krijgen. En hoe! Vanaf het moment dat ik weer aan tafel zat ging het met een rotvaart bergafwaarts. Niet alleen aan de tafel waar ik aan zat maar ook nadat ik was doorgeschoven naar de hoofdtafel waar Tom ook aan zat. Man o man, ik kreeg een pak slaag van jewelste. Na een uur of veertien aan de diverse tafels doorgebracht te hebben was het tijd voor een tussenstand en nee, daar werden we niet vrolijk van of eigenlijk: het was om te janken. Tom kon geen zwarte cijfers overhandigen en stond $400 in het rood terwijl ik het nog veel slechter had gedaan met mijn min $600.

We hadden de vijftien uur niet volgemaakt maar toch besloten er voor vandaag een einde aan te maken. Aan de bar van de Mirage likten we onze wonden. Het optimisme waarmee Tom mij had opgebeurd was in geen velden of wegen te bekennen en ik vroeg me af of dat nu enige zin had gehad. Stilletjes zaten we aan de bar toen twee dames bij ons kwamen zitten. Eén dame kwam naast mij zitten en de ander naast Tom. Ik keek de dame naast mij aan en het was meteen duidelijk dat zij werkzaam was in de entertainment branche van het fysieke soort, tegen een vorstelijke betaling uiteraard: dikke plamuurlaag aan make-up, diepe decolleté die niets aan de fantasie overliet, je kent het type wel.

Als extra zout in de wonden verdwenen deze dames net zo snel weer als ze verschenen waren na het zien van onze gezichten. Je kan veel over ze zeggen maar mensenkennis, dat hebben ze wel. Onze diep betreurde gezichten spraken boekdelen: van een kale kip kan je niet plukken! Hun tijd is ook geld en dus verdeden ze hun tijd niet aan ons. Echt, je moet toch diep zijn gevallen willen zelfs deze dames die toch al niet bekend staan om hun kieskeurigheid geen tijd aan je willen verspillen!

Tom en ik keken elkaar beduusd aan terwijl onze toch al beurs gebeukte grijze massa probeerden te verwerken wat we zojuist hadden meegemaakt. Tom begon te lachen. Eerst als een boer met kiespijn maar al snel bulderde hij het uit. Zijn aanstekelijke lach sloeg over op mij en al snel zaten wij te lachen alsof we de beste mop van de wereld hadden gehoord. Tranen kwamen in onze ogen terwijl we elkaar op de schouder sloegen en ik krijg nu nog pijn in mijn buik als ik er aan terug denk. De barman sloeg het gade maar ja, iemand die waarschijnlijk alles wat God verboden had al een keer had gezien aan zijn bar was natuurlijk niet snel onder de indruk.

Langzaam kwamen we weer bij zinnen en veegden de tranen van onze ogen. Lager dan dit konden we niet meer zinken zei ik en niet voor de eerste keer deze reis zou ik het weer aan het verkeerde eind hebben.

Las Vegas, part VI

Door Chief op maandag 19 juni 2017 04:54 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 2.272

Eindelijk vlogen de kaarten vakkundig uit de handen van de dealer over het laken naar de spelers en begonnen Tom en ik aan onze missie: zes dagen lang, minimaal 15 uren per dag tegen een gemiddeld uurtarief van $60 om ons verlies die we tot dusverre hadden opgelopen goed te maken. De eerste paar handjes die voorbij kwamen werden vakkundig door zowel Tom als mij gepast wat mij tijd gaf om de spelers wat beter te bekijken. De twee dames aan tafels leken veertig, misschien begin vijftig. De andere mannen aan tafel varieerden in leeftijd van zo’n begin dertig tot eind veertig voor zover ik kon inschatten. Ze keken strak in hun kaarten en gaven geen moment de illusie dat ze een praatje wilden maken of dat ze daar voor de gezelligheid zaten. Meer dan “call, raise, reraise” hoorde ik niet. Twee mannen zag ik zeer kundig trucjes doen met hun chips. Achteloos, zonder na te denken.

Ik keek Tom aan en hij knikte een beetje zenuwachtig. We were in for a ride! Dit was niet de Tom die ik kende, de Tom die overal maling aan had en voor de duivel niet bang was. Zelfs hij leek onder de indruk van wat zich aan tafel afspeelde. Deels kwam dat natuurlijk door de omgeving. Nog nooit hadden we in zo’n grote pokerroom gespeeld. Zo had je bijvoorbeeld in het Holland Casino van Amsterdam had je één, maximaal twee tafels die tegelijk open waren. Deels kwam dat ook door de commentaren van de oudjes uit de Luxor. Ik hoor het nog in mijn hoofd: ***damn shark infested pool. God zij dank won Tom vlak daarna de eerste hand die hij speelde. Hij hitte een pair op de flop, verbeterde op de turn naar two pair en zijn hand hield stand na een bet op de river die door één andere speler werd afbetaald. Dat gaf de burger, in dit geval twee heidekneuters, moed.

Ook ik won binnen een rondje een lekker handje. Ik flopte een flushdraw en speelde die draw agressief. De laatste kaart maakte mijn flush compleet en ik werd netjes afbetaald. Terwijl ik de chips toevoegde aan mijn stack gleed de spanning voelbaar van me af. Ik begon me veel meer op mijn gemak te voelen in deze toch wel professionele omgeving. Let’s face it, dit was natuurlijk heel wat anders dan de homegames die we op de meest vreemde plekken hadden gespeeld. De spanning maakte plaats voor zelfvertrouwen en ik voelde me steeds beter. Tom ook want ik zag hem vakkundig een hand winnen zonder zijn kaarten te laten zien waardoor zijn lichaamstaal toch een meer relaxte taal sprak.

Nu ik meer ontspannen aan tafel zat had ik ook wat meer, en vooral beter, oog voor de medespelers en na een tijdje had ik het idee dat beide dames toch wel heel veel handjes speelden, een teken dat ze misschien niet heel erg selectief waren in hun hand selectie. Misschien kon ik daar wel misbruik van maken. Tom raisde in een hand toen beide dames betrokken waren en ik reraisde waarna de dames pijlsnel hun kaarten weglegden. Ook Tom paste, die had geen zin om alleen tegen mij te spelen. Hij keek me aan en had denk ik wel een idee wat ik net had gedaan: met twee compleet willekeurige kaarten even het water bij de dames getest. Test geslaagd. Misschien had ik het niveau van de spelers wel overschat. Was ik niet gewoon geïntimideerd door alle eerder genoemde factoren?

Het antwoord op de vraag of ik de spelers overschat had kwam, helaas, eerder dan ik dacht. Een paar handjes later dacht ik het kunstje te herhalen: de beide dames betalen de big blind, een speler daarna raised en ik reraise weer met een redelijk willekeurige, lees: bagger, hand. Tot mijn afgrijzen maakt de meneer die meteen links van mij zat er een 4-bet van. Iedereen past tot aan mij en ondanks de rothand die ik heb betaal ik die laatste bet bij maar dat is puur voor statistische redenen. De man bet nog vrolijk op de flop en de turn waarna ik moet opgeven. Bah. Ik kijk de man nog even aan die zijn gezicht draait en ik ontmoet zijn ogen. Volledig emotieloos, alsof het hem niet kan boeien. Volgende hand aub, lijkt hij te denken.

De beste man had natuurlijk een sterke hand kunnen hebben en was het niet meer dan toeval. Helaas, toeval bestaat niet en vooral niet aan de pokertafel. Het leek wel alsof iedereen aan de tafel ineens wakker waren geworden: daar waar de game initieel nog redelijk mak was en je nog goedkoop de flop kon bekijken regende het spontaan 3-bets en 4-bets. Beetje voor beetje slonk het aantal chips voor mijn neus aangezien ik heel veel moeite had aan het nieuwe tempo. Ik was dit helemaal niet gewend! Ja, af en toe kwam je wel een heel agressieve speler tegen maar dat was er vaak maar één aan tafel maar nu hadden we er vijf of zes die ook nog eens tegelijk aan het beuken waren. Ik begon er broos uit te zien….

Tom had relatief geluk want hij werd snel verhuisd naar een andere tafel toen daar een speler opstapte. Tom wist niet hoe snel hij zijn chips bij elkaar moest pakken en verdween pijlsnel. De twee dames hielden de eer aan zichzelf en stapten na een half uurtje ook op. Dat voorbeeld had ik misschien moeten volgen want voor ik het wist stond ik in plaats van plus nu zo’n $300 in het rood en de vooruitzichten waren niet rooskleurig en dat is nog een eufemisme. In het kwadraat nog wel. Waarom ik niet opstond en op zoek gaan ging naar een andere, en vooral MAKKELIJKERE game? Hoogmoed. Jeugdige onbezonnenheid maar vooral: eerzucht. Hiervoor was ik toch naar Las Vegas gekomen? Om mij te meten met de betere spelers? Nou had ik eindelijk gekregen waar ik om vroeg en dan meteen met de staart tussen mijn benen wegrennen? No way!

Met dat in mijn achterhoofd besloot ik te blijven zitten en er zat weinig anders op dan een schietgebedje te doen. Ik weet niet wat hielp: mijn onnozele vastberadenheid of het schietgebedje maar de plekken van de twee dames werden opgevuld door een echtpaar van zo’n veertig jaar schat ik. Ze leken nerveus want de dame liet onhandig haar chiprack op de tafel vallen en haar echtgenoot probeerde de chips die links en rechts over de tafel rolden bij elkaar te vegen. Hoorde ik nou een paar mannen aan tafel hun lippen aflikken? De plek van Tom werd ingenomen door een dame van makkelijk in de vijftig met genoeg bling bling aan haar nek en handen om blind van te raken. God zij dank, de game zag er meteen een heeeel stuk beter uit en alsof dat niet genoeg was leek ook de wind 180 graden te zijn gedraaid. Een paar uur lang kreeg ik met zeer grote regelmaat prachthandjes gedeeld zodat ik het gebeuk kon beantwoorden met meer gebeuk. De drie nieuwe spelers/speelsters, met name madam Bling Bling lekten links en rechts chips waarvan een groot deel voor mijn neus terecht kwamen.

Vier uur later was ik van de min $200 naar een plus van bijna $600 geklommen en stond ik ruim boven de benodigde $60/uur. Ik stond even op om mijn benen te strekken en liep langs de tafel van Tom die een duim omhoog stak. Ik zag dat de dealer al de kaarten deelden voor de volgende hand en snel ging ik weer aan tafel zitten om niets te missen. Dat was maar goed ook want toen ik mijn kaarten bekeek zag ik een rode koning en een zwarte koning. Ik voelde me de koning te rijk!

Las Vegas, part V

Door Chief op maandag 12 juni 2017 02:38 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 2.136

Mijn humeur was een stuk beter nu we een uitgewerkt plan hadden om onze zuurverdiende – ahum – centen terug te verdienen. Daardoor leek de pracht en praal die de Strip rijk is nog indrukwekkender vanuit de taxi op weg naar de Luxor. Binnen een kwartier reden we de oprit van de Luxor op en ik sprong er zowat uit voordat de taxi stilstond. $15 armer maar een plan rijker snelden we het hotel/casino in op weg naar de pokerroom. Het was nog net voor de middag en we hoopten maar dat er leden van de seniorenbrigade aanwezig waren in de pokerroom.

Het geluk lachte ons toe want het wekelijkse zogenaamde “free roll” poker toernooi stond op het punt om te beginnen. Je kon je wekelijks “gratis” kwalificeren voor dit door het casino gesponsorde toernooi door minimaal een x aantal uren te spelen in hun pokerroom, geen onbekend fenomeen in Las Vegas. Vooral de kleinere pokerrooms probeerden op deze manier aan klantenbinding te doen. Daar kwamen wij natuurlijk niet voor: wij waren op zoek naar de broodnodige informatie om te kunnen beginnen met het in werking stellen van ons, al zeg ik het zelf, geniaal plan.

Dan, diegene met de edelen delen bedekkende buik, stond het dichts bij de ingang en dus klampte ik hem aan met Tom in mijn kielzog. Of hij ons kon vertellen waar we $10-$20 Limit Hold’em konden spelen. Zijn ogen werden bijna groter dan zijn buik voordat hij zowat stikte in zijn eigen gelach. Al proestend sprak hij zijn collega-bejaarden aan terwijl hij naar ons wees. “These boys want to play a $10-$20 game guys!” en de senioren bulderden van het lachen alsof ze de beste grap van hun leven hadden gehoord. Jack pakte zijn inhalator er bij en John greep naar zijn hart alsof hij een hartaanval had. Stonden we daar, geniaal plan in ons hoofd, keihard uitgelachen in werkelijkheid. Domper.

Met een strak gezicht zei Tom dat we bloedserieus waren. Nog meer gelach. Dit kon wel even duren zo. Toch kalmeerden de mannen langzaam en Dan was toch zo vriendelijk om ons te vertellen dat we dan naar de Mirage moesten, daar hadden ze dagelijks meerdere $10-$20 tafels en hoger. “You might as well hand me the money junior, I could use a new hip” sprak Mike ons moed toe. Meer hoefden we niet te weten. Mirage it is!

Terwijl we wegliepen hoorden we Dan ons nog naroepen “Just that you now, that place is a ***damn shark infested pit” maar dat kon ons niet deren. We zouden wel laten zien wat deze twee heikneuters konden doen aan de juiste pokertafel. Snel naar onze kamer om wat van onze bankroll over was op te halen en hup, de taxi in richting de Mirage waar we dezelfde ochtend nog langs waren gelopen. Het ritje duurde maar een kleine tien minuten maar dat waren hele lange minuten voor Tom en mijzelf. We hadden er zin in. Dollars in de broekzakken en een vastomlijnd plan in ons hoofd.

We zagen niet eens hoe mooi het Mirage hotel/casino eruit zag. Was de Luxor al behoorlijk over de top, de Mirage deed daar nog eens een schepje bovenop. Het kon ons niet boeien, we hadden maar één missie: geld verdienen. Vlot vonden we de pokerroom en nu waren wel onder de indruk. Minimaal twintig tafels staarden ons aan, meer dan de helft bevolkt door spelers. De sfeer was heel anders dan wat we in de Luxor hadden gezien. Het was stil, kalm, bijna ijzig. Chiprunners leken geruisloos tussen de tafels en de kassier te bewegen, spelers leken niet te spreken. Enige wat je hoorde waren de chips die af en toe van positie wisselden. De spelers waren ook behoorlijk anders dan de bejaardensoos in de Luxor. Hier in de Mirage zagen we toch voornamelijk dertigers en veertigers die allemaal strak voor zich uit keken, sommigen door een zonnebril. Ik voelde me helemaal op mijn plek. This was it! Dit was precies waarvoor we gekomen waren! Pokeren met de beste spelers op de aardkloot. Vergeet die 15 uren per dag, hier kon ik makkelijk 24/7 spelen! Bring it!

We liepen naar de ingang van de pokerroom en informeerden naar de tafels die open waren. Van $3-$6 tot en met $40-$80 werd er op dat moment gespeeld. Alle drie de $10-$20 tafels waren vol maar weer lachte het geluk ons toe. Met ons twee erbij hadden ze genoeg spelers op de wachtlijst voor een nieuwe $10-$20 tafel. Het werd wel een “must-move” tafel. Een wat? Om niet als complete noobs over te komen hielden we onze monden stijf dicht maar de dienstdoende manager zag de talrijke vraagtekens rondom onze hoofden. Het betekende dat spelers van deze tafels moesten verhuizen naar de andere drie $10-$20 tafels als daar een plek openkwam en er verder niemand voor die game op de wachtlijst stond. Dit was om er voor te zorgen dat die drie games zo vol mogelijk bleven. Ah zo en ik voelde me een kleuter die net wordt verteld hoe hij zijn veters moet strikken.

Daarna riep deze manager vakkundig en zakelijk de namen van de lijst om. Must-move of niet, Tom en ik namen snel plaats aan de tafel die ons werd toegewezen. De overige spelers en speelsters stroomden ook al snel toe. Vijf mannen en twee dames gingen aan onze tafel zitten. Nog snel werd de chiprack van de tafel door de dealer en brush gechecked, de laatste $100 biljetten werden omgewisseld naar chips. Ik stond, of eigenlijk zat, te popelen om te beginnen. Idem voor Tom. Shuffle up and deal!

Las Vegas, part IV

Door Chief op maandag 5 juni 2017 03:27 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 2.154

First things first en dus stuurde ik Tom naar onze kamer om zich te fatsoeneren want die geur uit zijn mond, daar werd niemand vrolijk van. Daarnaast konden we een frisse start wel gebruiken. Terwijl hij naar boven liep scoorde ik alvast wat croissantjes en twee latte. Met een half uur kwam een beter ruikende Tom weer beneden. Je kon niet aan hem afzien dat hij de hele nacht had doorgehaald en zijn grijns op zijn gezicht verraadde ook niet dat hij nog niet zo lang geleden voor meer dan tien ruggen het schip in ging. Dat was wel het mooie, misschien ook wel het enge, aan Tom: hij kon het zo van zich af laten glijden.

Om inspiratie op te doen besloten we de Strip op te gaan, iets wat we nog niet gedaan hadden. De hitte was overduidelijk aanwezig en het herinnerde je eraan dat je eigenlijk midden in de woestijn zat. Een heel luxe stukje woestijn, dat wel. Met de inspiratie zat het wel snor in deze stad die er volledig op was ingericht om jou te lokken en je daar te houden tot je je laatste cent uit je broekzak had getrokken. Miljarden waren er uitgegeven aan de resorts/casino’s die aan de Strip stonden. Zo liepen we langs de kastelen van de Excalibur, de nagebouwde New York-New York met aan de overkant de kolossale MGM Grand, ooit het hotel met de meeste kamers ter wereld. Niet veel verder kwamen we langs de bouwputten waar later de Paris en de Bellagio in vol ornaat zouden verrijzen. Tussendoor had je ook nog de kleinere casino’s, winkels met snuisterijen, hordes toeristen, straatartiesten en…..bedelaars. Als je zo’n bedelaar voor bijvoorbeeld de Bellagio zag zitten kon het contrast bijna niet groter zijn.

Als ware toeristen keken Tom en ik onze ogen uit en meer dan dat deden we eigenlijk niet want onze wandeltocht verliep eigenlijk zwijgzaam. Misschien omdat we zo onder de indruk van alles waren, misschien omdat we aan het nadenken waren hoe we die die ruggen terug konden verdienen. Wie zou het zeggen. Niet veel later liepen we langs Caesars Palace, Treasure Island en de Mirage en dan vergeet ik voor het gemak de wat “kleinere” resorts zoals de Flamingo en Bally’s. Het was eigenlijk te bizar voor woorden: enkele vierkante kilometers midden in de woestijn die jaarlijks miljoenen bezoekers trok, voor miljarden omzet maakte en tienduizenden zo niet honderdduizenden mensen aan het werk hield. Goed en wel beschouwd was de Strip gewoon een stad binnen een stad en deze stad werd alleen maar groter. Nu heb je resorts erbij als de Wynn, de Encore en mijn persoonlijke favoriet: de Aria.

Na deze wandeling stonden de zweetdruppels op onze voorhoofden en hadden we geen zin meer om verder te lopen. Daarnaast moesten we ons plan nog in elkaar flansen! We namen plaats in een eetcafé waar de airco ons heerlijk verwelkomde. Nog steeds hadden Tom en ik bijna geen woord met elkaar gewisseld, verzonken in onze eigen gedachten tot we ruw werden verstoord door een waitress die met een overduidelijk gemaakt zuidelijk accent ons vroeg wat wij wilden bestellen. Enigszins geïrriteerd bestelde Tom twee koffie, de rest kwam straks wel. Binnen de minuut kwam de waitress terug die nu op haar buurt geïrriteerd was. Vrij luid zette ze twee mokken voor ons neer om die ze vervolgens volgoot met een zwarte vloeistof wat dus koffie zou moeten zijn. Ik nam een slok wat weer bevestigde dat die Amerikaanse koffie gewoon bocht was.

Geen casinospelen meer behalve poker, zo begon ik en Tom knikte. Uren maken vervolgde Tom. Keihard uren maken, geen negen tot vijf mentaliteit. We begonnen elkaar vliegensvlug aan te vullen. Ik had nog iets meer dan $10k die we volledig konden gebruiken want mijn creditkaart was voldoende om de hotelkosten en eten te dekken. Stel nou dat we een $10-20$ limit game konden vinden (no-limit was toen nog helemaal niet populair). Met mijn $10k zouden we ieder $5k hebben oftewel 250BB (BB = big blinds) aan die $10-$20 tafel. Dat zou wel een beetje de maximale limieten zijn waarop we konden spelen. Zouden we namelijk hoger gaan spelen dan was de kans te groot dat we door een slechte run zo door onze bankroll heen zouden zijn. Mocht één van ons onder de $2k komen dan zou diegene naar een $5-$10 maar hopelijk zou het zover niet hoeven te komen.

Met een beetje mazzel konden we gemiddeld zo’n 3BB per uur verdienen oftewel $60 per uur. Mimimaal 15 uren per dag draaien zou per persoon zo’n $900 per dag moeten opleveren oftewel $1,800 met zijn tweeën. We hadden nog 6 volle dagen voordat we weer zouden vertrekken dus: 6 x $1,800 = ………$10,800. Tadaaaaa!!!! Dolenthousiast nam ik een flinke slok van die zwarte meuk om dat net zo snel weer terug in de mok te spugen. Wanneer zou ik het nou eens afleren? Ok, we hadden een feilloos plan de campagne en het enige wat tussen ons en die $10,800 stond was het uitvoeren van dat plan. We moesten op zoek naar een pokerroom waar ze $10-$20 limit hold’em aanboden. Tegenwoordig heb je websites en apps die je real-time laten zien welke limieten waar gespeeld worden en zelfs hoeveel mensen er in de wachtrij staan. Daar was ten tijde van dit avontuur natuurlijk nog totaal geen sprake van. De internetboom was in volle gang maar was nog niet doorgedrongen in de poker community en dus bleef er weinig over dan iedere casino af te gaan totdat we een geschikte plek zouden vinden.

Tom knipte met zijn vingers om aan te geven dat hij een betere oplossing had: Luxor!! Daar zat dagelijks voor enkele millennia aan pokerervaring. Die oudjes zouden ons toch wel van de nodige informatie kunnen voorzien? Opgelucht dat we niet weer die hitte in hoefden rekende ik meten op de cent nauwkeurig de twee koffie af – nog meer chagrijn van de waitress. We hielden een taxi aan en gingen op weg naar de Luxor, opgewonden door het vooruitzicht dat we een vrijwel waterdicht plan hadden om ons geld terug te winnen.