Las Vegas, part III

Door Chief op maandag 29 mei 2017 02:55 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 2.267

Die avond gingen we door tot een uur of drie. Althans, ik hield het toen voor gezien. Tom was nog zo fit als een hoentje en besloot nog te blijven zitten. Prima, ik zou hem de volgende ochtend/middag wel zien en wat we dan zouden doen, dat kwam dan wel. Die nacht sliep ik uitstekend en waarschijnlijk door de opwinding van in LV te zijn werd ik weer vrij vroeg wakker. Ondanks de weinige uren aan slaap voelde ik mij fit, klaar om de stad te veroveren of in ieder geval de pokertafels aan te stampen. Een blik naar rechts leerde dat het bed van Tom er onbeslapen uitzag. Die had natuurlijk weer de hele nacht doorgehaald. Niets nieuws, dat deed hij wel vaker.

Ik stond dan ook rustig op en waste me en even later liep ik op mijn dooie gemak naar de casinovloer om Tom te zoeken. Eerst nog een koffie scoren en in LA had ik al geleerd om vooral van die “Coffee American” weg te blijven, wat een smerige bocht! Dan maar een overpriced latte halen bij die toko met groen/witte logo. Terwijl ik door het casino loop valt het mij op dat het voor een stad die nooit slaapt wel teleurstellend rustig was. Later, na de vele trips naar LV, leerde ik dat de ochtenden altijd het rustigst zijn op de casinovloeren van LV. De casino’s zien er dan misschien anders uit, het aanblik is eigenlijk altijd hetzelfde: oude dametjes die stoÔcijns op de knopjes van een fruitmachine drukken. Stomdronken jongeren die naar hun kamer proberen te strompelen of uitgezakt in een stoel ploffen en direct in slaap vallen. Een leger aan schoonmakers die de speelvloeren weer vertoonbaar maken. Het ochtendaanblik is altijd hetzelfde.

Met de oversized latte in de hand ging ik dus op zoek naar Tom. De grootste kans om Tom te vinden was natuurlijk daar waar ik hem had achtergelaten, de pokertafel. Weer volgde ik de bordjes met wegaanwijzingen, die waren er niet voor niets: de casinovloer was echt letterlijk vierkant en alles leek op elkaar. De pokerroom was volledig verlaten op de dienstdoende manager na. Die kon me vertellen dat Tom, hem kenden ze natuurlijk nu wel, ergens rond vijf uur in de ochtend weg was gegaan. Waarheen, dat kon hij mij niet vertellen. Mijn ogen keken in het rond maar Tom was in geen velden of wegen te bekennen.

Op mijn slippers slenterde ik verder over de casinovloer en daar, daar zag ik die blonde gast zitten. Met een sigaar in zijn ene hand en een flesje Heineken in zijn andere tuurde hij naar een fruitmachine. Ik tikte op zijn schouder en Tom keek mij lachend maar met een vermoeide blik aan. “Heyyyyy Chief man!” kwam er uit zijn mond maar helaas was dat niet het enige: van zijn adem trok de vloerbedekking krom kan ik je vertellen. Word er nog misselijk van als ik eraan terug denk. Ik deinsde een stap terug en vroeg hem hoe het gegaan was. Oh, het pokeren ging wel aardig maar de rest niet zo goed melde hij. Ik voelde al nattigheid. “Slecht?” vroeg ik. Tom keek mij aan. “Heel slecht” was zijn antwoord. “Alles?” vroeg ik. “Meer” fluisterde Tom….

Ik plofte in de stoel naast hem. We hadden ieder ongeveer 10,000 gulden meegenomen en blijkbaar had hij het voor elkaar gekregen om nog eens US$1,000 op te nemen op zijn creditcard. Al met al had hij dus zijn hele bankroll, plus een beetje, er op de eerste dag in LV doorheen gebrand. Een van zijn betere blow outs. Op de vraag hoe hij dat voor elkaar had gekregen kwam zijn verslag. Hij was op weg naar onze kamer toen hij voorbij een blackjack tafel liep waar de spelers stonden te juichen. Nieuwsgierig als hij was ging hij even kijken om niet veel later zelf plaats te nemen. Het begon lekker maar voor hij er erg in had was hij twee ruggen lichter. De hotstreak van de tafel was niet bestand tegen de koude Hollander. Hij dumpte nog eens drie ruggen voordat hij er een brui aan gaf maar wilde het er niet bij laten zitten en dus ging hij naar een roulettetafel. Ik zuchtte al dus hield hij het kort. Binnen een paar uurtjes was hij door de dollars heen en met de laatste US$1,000 die hij met zijn credit card op had kunnen nemen had hij een bommetje rond het nummer 23 gezet en uiteraard kwam het balletje nog niet eens in de buurt van dat nummer. Einde verslag.

Ik moet er behoorlijk verslagen uit hebben gezien. Natuurlijk hadden we mijn bankroll nog dus zouden we het wel de resterende acht dagen kunnen uitzingen maar dit was natuurlijk een klote begin van een trip naar LV die onvergetelijk had moeten worden: Waar twee heidekneuters zoals wij eens zouden laten zien hoe je een stad als LV kon veroveren. In plaats van in de spotlights te staan stonden we samen dik elf ruggen in het rood. Het was tijd voor plan B maar het was nooit in ons opgekomen om een plan B te maken, zo overtuigd waren wij van ons kunnen. Tom keek verontschuldigend. Beschaamd. “Sorry man” zei hij maar dat was niet nodig. Ik wist waar ik aan begonnen was en eerlijk is eerlijk, ook ik had mijn blow outs gehad waarbij de ene nog serieuzer was dan de ander.

Ik pakte zijn fles Heineken van zijn hand en nam een flinke slok op mijn nuchtere maag. Nam daarna een hijs van zijn sigaar en liet de rook zo lang mogelijk in mijn mond rollen. Mental note, combinatie van latte, bier en sigaar valt niet heel erg lekker in de maag. Geen paniek, dit is Las Vegas. Dit is de stad waar mensen dromen van het grote geld. Waar je met je laatste kwartje multimiljonair kan worden en wij hadden meer dan een kwartje. Ik moest grijnzen om die gedachte en blijkbaar kon Tom gedachten lezen want ook op zijn gezicht verscheen een grote grijns.

Las Vegas, part II

Door Chief op maandag 22 mei 2017 02:41 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 2.394

Nog voor de eerste kaarten gedeeld werden strompelde een oude man achter zijn rollator de vloer op. “Hey Mikey!! How’s your hip?” hoorde ik vanaf de andere tafel. De man, blijkbaar genaamd Mike, kreunde wat en maakte een wegwerpgebaar terwijl hij in een slakkengang verder rolde. “At least he still has his own hip” hoor ik de man naast mij mompelen. Ik kijk de man enigszins verbaasd aan. “Nothing but plastic in me junior, nothin’ but plastic” onthult de man. Je zou bijna medelijden krijgen. Bijna.

In plaats van een bruisende Las Vegas waren wij een bejaardensoos terecht gekomen. Las Vegas stijl, dat wel. In Nederland verzamelen de oudjes zich bij de welbekende AH, hier gaan ze zitten aan een pokertafel. We hadden het gevoel een besloten feestje te zijn binnengewandeld want het was duidelijk dat de mannen elkaar allemaal kenden. Gelukkig werden we hartelijk ontvangen toen we vertelden dat we toeristen uit Nederland waren. “Holland!! So you guys are weedheads!” Nou had ik van mijn leven nog nooit wiet geprobeerd maar dat ging er niet in bij die mannen. Toen de onvermijdelijke Wallen ter sprake kwamen was het feestje natuurlijk helemaal compleet. Ja, de vrouwen stonden halfnaakt voor de ramen. Ja, je kon er willekeurig eentje kiezen als je er maar voor betaalde. Nee, wij waren daar geen vaste klanten. Nog meer onbegrip van hun kant.

Ondertussen kabbelde het spelletje voort en laten we eerlijk zijn: hier was geen droog brood te verdienen. De rake (de % van de pot die het casino inhoudt) was weliswaar laag, veel lager dan in de gemonopoliseerde Holland Casino, maar deze oudjes speelden vrijwel geen hand tenzij ze een monster vast hadden. Bluffen zat niet in hun repertoire of misschien iets dat ze voor het laatst gedaan hadden voor WW2. Ik kon me dus makkelijk staande houden maar hier vond zeker niet het betere schuif- en smijtwerk plaats. Daarnaast duurde iedere hand ontzettend lang met deze oudjes. Over iedere move moest worden nagedacht, zelfs als het overduidelijk was. Het hielp natuurlijk niet dat de mannen natuurlijk niet meer zo goed zagen ondanks de jampot brillen die ze op hadden. De slijtage was er hard ingeslagen. Misschien was hier wel wat te verdienen maar reken dat om naar een uur salaris en daarvoor ging niemand aan de kassa bij de AH zitten. Desondanks bleven we zitten.

Ik hoor jullie al denken, en je grote droom dan om je te meten met de Groten Der Aarde? Die droom was niet aan diggelen maar slechts uitgesteld want dit lieve Tweakers, dit was vermaak van de bovenste plank. De mannen waren dan wel oud en hadden de daarbij horende kwalen zoals langzaam handelen en in sommige gevallen ook hardhorend maar ze hadden ook een leven achter zich met de daarbij horende ervaringen. Ervaringen die ze maar al te graag deelden met jongen honden zoals Tom en ik. Het sarcasme waarmee ze dat deden, dat was gewoon om je te bescheuren. Tot huilen aan toe.

Zo verloor een bejaarde man genaamd Dan weer eens met zijn pocket azen en wist ons te vertellen dat de laatste keer dat hij met pocket azen gewonnen had zo ongeveer een paar decennia geleden was: toen hij zijn eigen jongeheer voor het laatst had gezien, al liefdevol wrijvend over zijn dikke buik. Of Jack die elke keer voordat hij inzette, en dat kwam niet zo vaak voor, eerst een puf van zijn inhaler moest hebben. Iedere keer dat John een paar chips verloor bootste hij een hartaanval na. Hij kon weten hoe dat eruit zag: hij had er twee overleefd.

Die eerste avond had Tom alle geluk van de wereld. Het casino kende een “high hand jackpot”: bij een four-of-a-kind kreeg je $100. Bij een straight flush kreeg je $250 en voor een royal flush kreeg je $500, handje contantje. Die avond kreeg Tom, of eigenlijk de dealers, het voor elkaar om maar liefst twee maal een four-of-a-kind te krijgen en daarbovenop twee straight flushes. Ik weet niet wat de statistische kans daarop is maar ik weet wel dat die kans heel, HEEL klein is. Iedere keer dat hij zo’n hand kreeg verzamelden al die oudjes om hem heen. Dit hadden ze van hun leven nog niet gezien en dat zegt al heel wat: tezamen bestreken ze bijna twee millennia aan jaren. En wat deed Tom, Tom maakte ons onsterfelijk door iedereen mee uit eten te nemen van die centen. “Let’s all go to the buffet, on me!” zei Tom na de tweede straight flush. High fives en gejuich alom, daarna een hoop gerochel en weer de inhalator van Jack. De meesten hadden al gegeten, het was immers acht uur in de avond maar de pokerroom liep, strompelde, rolde leeg en in een colonne gingen we op weg naar het buffet van het hotel. Prachtig gezicht, Tom en ik die twee mannen in rolstoelen naar het buffet duwden met daarachter nog een stel bejaarde mannen die opgewonden waren als tieners.

Tom was natuurlijk de gevierde man en voor die paar honderd dollar hadden we een te gekke avond. Nooit geweten dat een kleine twee dozijn bejaarden nog zo’n kabaal konden maken. Het was fantastisch. Aan cholesterolniveaus of diŽten werd voor een paar uur niet gedacht. De mannen gingen los op alles wat los en vast zat. Nou ja, op alles wat ze nog met hun kunstgebitten konden wegkauwen natuurlijk. De toetjes deden het dan ook verbazingwekkend goed. Toen iedereen hun buikjes goed vol had gegeten, bij die oudjes is dat natuurlijk snel gebeurd, gingen we weer terug naar de pokerruimte die sinds wij weg waren compleet leeg was. Een leuke pauze voor de dealers zou je denken tot je bedenkt dat deze dealers slechts het minimumloon verdienen en het moeten hebben van de tips van de spelers. Dat wist ik en dat wist Tom ook dus wat deed Tom, Tom gaf ieder van de twee dealers die nog aan tafel zaten ieder $100. Voor de moeite. Een erg mooi gebaar van Tom natuurlijk maar dat was niet het laatste wat hij die avond/nacht weg zou geven……..

Twijfels

Door Chief op donderdag 18 mei 2017 03:56 - Reacties (34)
Categorie: -, Views: 3.763

De jongste telg van ons gezin werd vannacht wakker en viel niet zelf in slaap en dus hees deze papa zich uit bed om zich over haar te ontfermen. Zachtjes wieg ik haar in mijn armen terwijl ik naar de huiskamer loop. Ik doe de schuifdeuren richting het balkon open en een lekkere zwoele lucht komt ons tegemoet. Al wiegend loop ik heen en weer maar de kleine blijft zachtjes wenen. Even later wordt haar broer wakker voor een plasje. Bij het teruggaan naar zijn slaapkamer ziet hij mij lopen en wil hij natuurlijk gezellig bij papa blijven. Goed, ga maar op de bank liggen zeg ik hem. Hij ploft neer op de bank en sluit zijn oogjes.

De jongste dommelt lichtjes in mijn armen en ik ga naast het ventje op de bank zitten. Al snel zie ik hem rustig ademhalen, een teken dat hij weer in dromenland is beland. Een schoon geweten doet wonderen denk ik bij mezelf. Ik kijk naar buiten waar de maan heel mooi op het zwembad schijnt. De jongedame opent weer haar oogjes en begint weer zachtjes te huilen. Stil maar kleintje, zeg ik. Alles komt goed, probeer ik.
Ze stopt weer met huilen en haar oogjes gaan weer toe. Ik neem geen risico en blijf nog even zitten en al wiegend kijk ik weer naar het maanlicht op het water. Mijn blik verplaatst zich naar onze kroost die nu beiden vast lijken te slapen. Komt het eigenlijk wel goed zeg ik bij mezelf. Het zit niet in mijn karakter om een doemdenker te zijn, het glas is altijd half vol voor mij. Na regen komt immers weer zonneschijn maar nu, nu kruipt er een onbehagelijk gevoel over mij heen.

We leven in een wereld waar ťťn van de machtigste mensen op aarde niet gekozen is omdat hij zo kundig is maar omdat het volk niet wilde stemmen op de gevestigde orde. Een wereld waar een onberekenbare man in Noord-Korea op ieder moment op de kill switch kan drukken. Dezelfde wereld waar ik bijna dagelijks gewaarschuwd word dat het niet de vraag is of er een terroristische aanval plaats zal vinden maar wanneer. Een wereld zonder respect, begrip of geduld. In deze wereld groeien mijn kinderen op.
Ik ben de laatste die zal zeggen dat ik een wereldverbeteraar ben. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de Vrede winnen, noch zal ik ooit door een Paus tot Heilige worden verklaard. Dat is ook niet erg want met pak hem beet 7 miljard mensen op deze aardkloot is de kans statistisch gezien natuurlijk al klein. Toch wil ik een beetje helpen om het leven op deze aardkloot toch iets leuker te maken voor mijn kinderen.

Door op te staan voor ouderen, zwangere vrouwen en ook kleuters die in dezelfde bus of metro rijden als ik. Even die dame met haar zware boodschappentas te helpen of even de deur open te houden voor die collega die achter je aanloopt. Door niet op het sluiten knopje te rammen als ik de lift in stap maar deze openhoud voor iemand die aan komt lopen. Door te luisteren en niet te oordelen. Door te beseffen dat het prima is om het met elkaar eens te zijn dat we het oneens zijn met elkaar.

Door geduld te hebben als je in de rij staat voor de kassa van je supermarkt, bemand door een studente die net is begonnen. Door niet alleen via social media met je vrienden en familie in contact te blijven maar af en toe bellen om te vragen hoe het gaat, of er iets nieuws is. Door tevreden te zijn met wat je hebt en iemand iets te gunnen.

De jongedame lijkt nu echt te slapen en voorzichtig sta ik op van de bank en breng ik haar naar haar commode. Zachtjes leg ik haar terug en warempel, ze verroert geen vin, ook niet als ik haar nog een kusje geef. Terug naar de huiskamer waar ik de oudste optil, met zijn 20+ kg geen kattepis. Het lukt me om hem in zijn bed te leggen zonder hem te wekken. Ik dek hem af met een laken en ook hij krijgt nog een kus voordat ik naar mijn eigen bed ga.

Als een dief in de nacht sluip ik terug in bed om moeder de vrouw niet te wekken. Ik ben toch bezig dus kus ik haar ook nog zachtjes op haar bol. Ik vouw mijn armen achter mijn hoofd en met een lichte zucht sluit ik mijn ogen. Alles komt goed. Toch?

Las Vegas, part I

Door Chief op maandag 15 mei 2017 02:26 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 2.277

De eerste keer, de meesten van ons zullen het zich levendig herinneren. Ik ben daar in ieder geval geen uitzondering op: ondanks dat het bijna twee decennia geleden was herinner ik het mij als de dag van gisteren. Met 21 jaar was ik daar ook wel klaar voor. Aan de andere kant, ben je ooit ťcht klaar voor dat ene speciale moment?


21 dus en ik stond voor de deur. Ogen gesloten en diep ademhalend, in trance. Ik had er zoveel over gehoord, gelezen en ja, ook gezien en nu, nu stond ik op het punt om het zelf te beleven. De deur kon ieder moment worden geopend en de nervositeit steeg. “Klonk” doet de deur en ik voel het licht en de warmte op mijn gelaat. Ik doe mijn ogen open. This. Is. It. Op het moment suprÍme verstijf ik echter en kan ik mij niet bewegen. Lichte paniek breekt er bij mij uit, inclusief koud zweet. Gelukkig biedt een ongeduldige medepassagier uitkomst als deze tegen me aanstoot: of ik aub door wil lopen en het vliegtuig wil verlaten. Snel stap ik het vliegtuig uit en zet mijn eerste treden op het Beloofde Land: McCarran International Airport, Las Vegas.


Toen ik eenmaal de leeftijd had bereikt dat ik de casino’s van Las Vegas mocht betreden heb ik samen met een maat meteen tickets geboekt naar de stad der lichte zeden. Dat ging destijds nog via een reisbureau. Voor de jongere Tweakers onder ons: dat is een fysieke plek waar de bejaarde Tweakers onder ons, waaronder ik, hun vakantie/vliegtickets boekten uit bijvoorbeeld catalogi. Die catalogi waren overigens gemaakt van papier en dus niet te lezen op je e-Reader, iPad maar moest je fysiek pagina voor pagina doornemen. Rechtstreekse vluchten vanuit Amsterdam naar LV bestonden niet en dus besloten we eerst een paar dagen Los Angeles te doen alvorens we doorvlogen naar LV.


Zowel mijn maatje als ik waren heuse pokerliefhebbers. In verschillende blogs van mij hebben jullie al kunnen lezen dat ik op best aparte plaatsen heb gespeeld en wel, deze maat was bijna altijd als partner in crime erbij. Laten we deze maat Tom noemen. Tom leerde ik kennen in mijn vroege tienerjaren en we groeiden tot dikke vrienden ondanks dat we als persoon erg verschillend in elkaar steken. Zo waren wij getuigen bij elkaars bruiloft bijvoorbeeld. Hij is het type vriend die als je om geld vraagt maar ťťn vraag terug stelt: wat is je rekening nummer. Als je om een nier vraagt hij simpelweg vraagt of je liever zijn linker of rechter nier wilt. Eentje die ik letterlijk blind vertrouw en soms zelfs heb moeten doen. Samen hebben we prachtige avonturen beleefd, de eerste keer Vegas was er ťťn van.


Tom was/is goed in poker, heel goed zelfs maar hij had ťťn groot probleem: hij kon om het minste of geringste volledig de weg kwijt raken aan tafel en alles verliezen wat hij had opgebouwd and then some more. Hoe vaak ik hem daarvoor op zijn flikker gaf en hoe zeer hij het zelf wist, het was iets wat hij nooit kwijt zou. Om een voorbeeld te geven: hij was als twintiger dankzij het spelen op de aandelenbeurzen miljonair. Dankzij diezelfde aandelenbeurzen had hij nog geen jaar later tonnen schuld. Desondanks hadden wij altijd een 50/50 regeling wat betekende dat we alle winsten en verliezen met elkaar deelden. Het ironische is dat dit mij vrij veel centen heeft gekost over de jaren heen maar hij ondertussen, volledig op eigen kracht, meer dan tien miljoen euro waard is. Who’s the sucker now?


Anyway, samen met Tom nam ik de vlucht van Amsterdam naar LA en die vlucht was lang. Hťťl lang. Het IFE (in flight entertainment) systeem van destijds bestond uit een pak kaarten en wat muziek op onze discman en we waren dan ook blij toen we eenmaal de VS bereikt hadden. LA was zoals gezegd niet meer dan een noodzakelijke tussenstop en zijn er dan ook niet meer dan drie dagen gebleven alvorens we doorvlogen naar LV. Daar keken we onze ogen uit. Dankzij mijn ouders was ik geen onbereisde student die niets van de wereld had gezien maar dit, dit was echt andere koek. De korte trip met de taxi vanaf het vliegveld naar onze verblijfplaats, het Luxor hotel/casino, was adembenemend voor gambling degenerates als wij. Al die casino’s naast elkaar op de Strip, de een nog mooier en luxueuzer dan de ander, het belachelijk aantal aan gigawatts aan neonlichten die je haast verblinden, het was allemaal mooier en heftiger dan ik me voor had kunnen stellen. Kwijlend met een open mond zogen we alles op richting het Luxor en wreven in onze handen: dit zou feest worden.


Het Luxor hotel/casino was destijds pas 3-4 jaar oud en behoorlijk luxueus, zeker voor twee studenten zoals wij. Anno 2017, ondanks hun grondige verbouwing ergens in 2008/2009 kan het niet meer tippen aan het ander geweld van luxe wat er door de loop der jaren is bijgebouwd. Denk aan bijvoorbeeld de Aria, Encore etc. Terug naar het Las Vegas anno 1998 waar we in de Luxor zijn, op dat moment een luxueuze oase. We keken onze ogen uit en gedroegen ons als echte toeristen. Ik schaam me bijna als ik er aan terug denk. Snel inchecken en naar onze kamer waar twee enorme Queen size bedden op ons staan te wachten. Kabel TV met kanalen zoals HBO die toch wel erg nieuwe films lieten zien en onder ons, onder ons stonden de duizenden vierkante meters aan casino op ons te wachten.


Nog voordat we onze koffers hadden uitgepakt liepen we onze kamer uit richting de pokerroom van het casino. Wij waren regulars aan de pokertafels van het Holland Casino in Amsterdam maar lieve Tweakers, dit is Vegas. Dit is het Heilige Land voor de gokkers. De stad zonder moraal. Waar alles kan, zolang je maar betaalt. Op weg naar de pokerroom raak ik steeds meer opgewonden. Zo meteen zou ik me mogen meten met de Groten Der Aarde, de beste pokerspelers die er rondlopen. Ik had me voorgenomen om mijn beste poker te laten zien en misschien, heel misschien, zou ik nog een beetje kunnen winnen ook! Moge Vrouwe Fortuna aan mijn zijde staan!


Door de bordjes te volgen kwamen we snel bij de eerste kleine teleurstelling van deze trip: de pokerroom was niet meer dan een afgezette ruimte met drie of vier pokertafels. Er waren maar twee tafel open ondanks dat al avond was. Dit was niet de glorieuze arena waar we hoopten onze pokerskills aan de ultieme test te kunnen onderwerpen. We lazen elkaars teleurstelling op onze gezichten maar niet te snel getreurd! Dit is nog steeds Vegas en we zijn in een pokerroom: kom op met die chips en kaarten! We konden snel aanschuiven aan een tafel met lage limieten. Netjes, doch enigszins nerveus, gaven we wat briefjes van $100 om niet lang daarna een stapel chips voor ons te hebben. Wachtend op de chips kijk ik rond de tafel en ik schrik: sinds Tom en ik zijn gaan zitten is de gemiddelde leeftijd van de spelers aan tafel met minimaal 30 jaar gedaald……


Niets dan (hoog)bejaarden aan onze tafel en een snelle blik op de andere tafel leert dat het daar ook Casa Pensionada was. Ik had de lijpste pokerspelers verwacht met aan hun zijde jonge mokkels. Zonnebril op, kauwend op een tandenstoker, coole tricks makend met hun chips. Die geen spier vertrokken bij de grootste bluf en mij zouden doorzien alsof ik voor een X-ray stond. In werkelijkheid waren dit spelers waar het hart ieder moment kon stoppen met kloppen. In plaats van kauwen op tandenstokers hoor ik het geklepper van hun kunstgebitten. De hete spelersvrouwen die ik had verwacht hadden plaatsgemaakt voor rollators, nog niet eens gepimpt. Door mij heen kijken? Ik vroeg me af of ze Łberhaupt nog iets zagen…..
Het was een hele, HELE koude douche. Ik had een berg aan verwachtingen opgebouwd voor deze eerste keer en deze berg stortte als een kaarthuis in elkaar. Daar konden deze lieve en gepensioneerde mannen natuurlijk niets aan doen maar de droom die ik had, de droom om mij te meten met de Groten Der Aarde, die was in duigen gevallen. Of toch niet?

Singapore, part II

Door Chief op maandag 8 mei 2017 02:03 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 2.951

BOODSCHAPPEN

Het doen van boodschappen is hier doodeenvoudig. Overal zijn supermarkten te vinden en vrij veel supermarkten zijn 24/7 open. De grotere supermarkten, en dat zijn er relatief veel hier, hebben hun eigen slager en visboer. Zo kan je ter plekke vissen uitkiezen die voor je worden geschoond alvorens je het mee naar huis neemt.
Online boodschappen doen is ook goed mogelijk en je betaalt niets extra’s voor bezorging zolang je een minimum besteding doet, vaak in de orde van grootte van §40-§70. Dat bedrag heb je snel gehaald want boodschappen doen is gewoon niet goedkoop hier. Niet gek als je bedenkt dat SIN vrijwel niets lokaal produceert. Bijna alles wordt vanuit omringende landen, m.n. MaleisiŽ , Thailand, China en AustraliŽ geÔmporteerd. Met name rundvlees is duur hier. Hoe anders op een paar km afstand: MAL. Dit is wel een interessant artikel hierover http://www.themalaymailon...-and-s50-at-a-supermarket, het laat zien hoeveel meer je in MAL kan kopen tov SIN voor hetzelfde geld. Ik vraag me af of dit ook zo extreem is tussen Nederland en bijvoorbeeld Duitsland/BelgiŽ.
Dat er hier veel buitenlanders wonen zie je ook terug in het assortiment, met name in de duurdere supermarkten. Zo kan ik hier vrij eenvoudig heuse erwtensoep, drop en stroopwafels kopen als ik daar behoefte aan zou hebben. At a premium price, dat dan wel weer. De keuze is hier enorm, de prijskaartjes fors.

ZORG

SIN staat bekend als een land waar de zorg uitstekend is. Het is dan ook niet vreemd dat zorgtoerisme naar SIN – buitenlanders die naar SIN komen voor een medische behandeling – populair is. Hier kennen ze een tweeledig zorgsysteem: publieke en private zorg. De publieke faciliteiten zijn natuurlijk een stuk soberder maar van hoge kwaliteit en relatief lage prijs. Wachtrijen zijn hier een veel kleiner probleem dan bv NL vanwege een relatief hoge aanbod. Zo zijn er bijna 20 publieke ziekenhuizen en een veelvoud aan medisch specialistische centra.
De publieke sector is vrij goedkoop door de hoge subsidies. Het wordt daarnaast betaalbaar gehouden door een systeem dat iedere werknemer verplicht om een deel van het inkomen te sparen via het Central Providence Fund, het CPF. Dit is het sociaal zorgstelsel van SIN waaruit deelnemers hun pensioen maar ook hun zorg en huisvesting kunnen betalen.
Voor de private zorg betaal je uiteraard meer maar dat wil niet zeggen dat de zorg die je krijgt per definitie beter is in termen van medische kennis/kundigheid. Voordelen van private zorg is dat het allemaal beter/moderner uitziet, je kan kiezen voor prive kamers, geen wachtrijen hebt en meer van dat soort moois. De kosten: de zorgverzekering van mijn gezin – twee volwassenen en twee kinderen – die ons in staat stelt van het private systeem gebruik te maken kost mijn werkgever bijna US$2,000. Voor de zekerheid: dat is per maand. Oh, mocht je hier ooit naar toe komen dan is het handig om een doosje paracetamol mee te nemen. In NL voor minder dan §1 te krijgen, hier kost je dat het vijfvoudige. Wie het kleine niet eert….
Wat wel erg prettig is – vind ik persoonlijk – is de inzicht in de kosten die je maakt. Dat komt door de zorgverzekering die we hebben wat vaak gebaseerd is op reimbursement dus eerst zelf betalen en dan claimen, behalve voor ziekenhuisopnames. Zo weet ik bijvoorbeeld dat een consult bij huisarts §20 - §100 kost en je voor een sessie bij fysiotherapeut §50-§100 neer mag leggen. De enorme prijsverschillen is het verschil tussen de private en publieke zorg.
Wat helaas wel weer heel typisch SIN (en ook HK) is: de hoeveelheid medicatie die je meekrijgt voor het minste of geringste. Het is bijna cultureel te noemen dat patiŽnten zich pas behandeld voelen als ze tien verschillende pilletjes/drankjes meekrijgen voor bijvoorbeeld een simpele griep. Vaak is dat niet meer dan paracetamol en van dat soort moois maar evengoed. Nou ben ik redelijk thuis in medicatie dus veel van het spul wat wij meekrijgen laten we ongeopend maar een hele goede ontwikkeling vind ik dat persoonlijk niet.

VEILIGHEID/HYGIENE

Tjah, in een land waar straffen relatief hoog zijn en lijfstraffen zoals de doodstraf en stokslagen bestaan, en ook gegeven worden, kan je er eigenlijk vanuit gaan dat criminelen wel twee keer nadenken voordat ze een klus zullen doen. Aan de andere kant van dat spectrum moet je wel beseffen dat het ook overdreven kan zijn: Zo staat er een boete van §500 op het spugen van kauwgom op straat. Het is echter niet zo dat je overal blauw, ook hier lopen agenten in donkerblauwe uniformen, rond ziet lopen en werkt het veel meer zelfregulerend. Dat komt mede door de hoge straffen wat toch afschrikt en de vele camera’s die overal hangen. Big brother is watching you. Toch geeft het ons een veilig gevoel en je kan letterlijk je mobiel op een terras laten liggen en weglopen zonder dat iemand die steelt. Been there, done that, multiple times en ik heb nog steeds dezelfde iPhone 6. Niet dat het niet voorkomt hoor maar relatief minder.
Ook vanwege de hoge straffen en zelfregulering is SIN een uiterst schone stad. Geen beelden van uitpuilende vuilnisbakken, zwerfafval of ander vuilnis. Binnen roken is niet toegestaan, alsmede verboden binnen een straal van enkele meters van openbare gelegenheden en zorginstellingen. Voor de straf rokende Tweakers onder ons soms een uitdaging maar het zei zo. Sommige (attractie)parken kennen een algeheel rookverbod zoals de Singapore Zoo maar de meesten hebben wel speciale rokersplekken. Ook op Changi airport heb je rooklounges
Ondanks de goede hygiŽne heb je hier wel enge ziektes door het tropisch klimaat en de genoemde flora en fauna: dengue is hier volksvijand nummero uno maar ook zika komt hier voor. Ziet u dus een mug: rennen!
Dat alles maakt SIN ook een beetje mak, gevoelloos. Protesteren mag niet zomaar en iedereen lijkt gedachteloos in een keurslijf te lopen.

FLORA EN FAUNA

Houdt u net als ik van slanke Aziatische vrouwen dan is het echt genieten van de lokale fauna. Zelden heb ik als getrouwde Tweaker van zoveel natuurlijk schoon op zo’n kleine oppervlakte kunnen genieten en dat voor gratis en niets! Ik heb er geen spijt van dat ik getrouwd ben en eigenlijk is dat ook wel een opluchting: ik zou niet weten hoe ik zou moeten kiezen tussen al dat moois.
Voor de echte fauna hebben we hier natuurlijk al het mooie van een tropisch klimaat. Zo kom je regelmatig aapjes tegen op weg naar de school van Jr, hebben wij wilde gecko’s als onbedoelde huisdieren en kan je her en der in de bossen wel eens een slang tegenkomen.
De prachtige bananenbomen, palmbomen en mangobomen laten ons vakantiehart nog vaak sneller kloppen want ondanks de hoge bevolkingsdichtheid is hier verbazingwekkend veel groen te vinden. Bergen hebben we hier niet, Bukit Timah Hill, eigenlijk dubbelop want Bukit is Maleis voor berg, is het hoogste punt van het eiland op een duizelingwekkende hoogte van 164m. Zelfs al zou er sneeuw liggen, lekker een bergje af skiŽn zit er niet in.
Uiteraard water genoeg aanzien we op een eiland wonen maar de Bounty-witte stranden (voor die Tweakers die de reclames nog kennen) zal je hier niet aantreffen. Her en der heb je wel leuke strandjes maar er zijn tal van andere locaties waar je een betere strand belevenis zal ervaren. Kom dus niet naar SIN als je een echte strandvakantie zoekt.

ETEN & DRINKEN

FAN-TAS-TISCH maar dat is vooral omdat wij als gezin een voorkeur hebben voor Aziatisch eten. Je kan hier iedere keuken vinden maar de nadruk ligt op de Aziatische keuken. Uit eten gaan is hier veel meer ingeburgerd dan bijvoorbeeld NL. Zo eten wij, met name in het weekend, buitenshuis. Het aanbod is hier dan legio, over de gehele breedte van het prijsspectrum dus je kan altijd iets nieuws proberen. Uit eten kan ontzettend goedkoop, van §2 voor een chicken rice – toch wel het nationale gerecht – in een foodcourt tot de meest bizarre bedragen voor wagyu steaks.
SIN staat bekend om de zogenaamde “hawker centers”. Dit zijn foodcourts met allemaal eetstalletjes in een grote, vaker niet dan wel afgesloten, ruimte met allemaal tafels en stoelen. Eten kan hier voor weinig geld. Het is niet de hoogste kwaliteit maar doorgaans wel erg lekker. HygiŽne is doorgaans goed in de hawker centers maar het blijft altijd opletten. Naast deze hawker centers heeft iedere mall wel een grote sectie voor restaurants maar daar domineren vaak de grotere ketens waardoor het wel enigszins repetitief wordt.
Hoewel SIN niet al te veel Michelin sterren heeft is er ťťn ster wat daar bovenuit steekt: een plek waar je het gerecht dat een Michelin ster heeft gekregen voor minder dan §1.50 kunt nuttigen. U leest het goed, §1.50 en de komma staat echt op de goede plek. U dient daarvoor wel uren in de rij te staan maar dit is een artikel daarover: http://www.news.com.au/li...d2642678231d066f091d690df
Wat drank betreft: alcohol is hier ontzettend duur. Een pint kost al gauw §8 en een glaasje huiswijn kost je meer dan §10 en dan zit je nergens speciaals. Mocht je dus een keer lekker zat willen worden dan kan je dat beter ergens anders doen.
Eet je liever thuis maar wil je niet koken, gebruik dan de tal van Apps/websites die vergelijkbaar zijn met Thuisbezorgd zoals Foodpanda. Prima service met tal van keuze maar afhankelijk van je woon locatie. Mis je je patat speciaal of kroketje dan kan je terecht bij de Holland Club.

EDUCATIE

Educatie staat hier hoog in het vaandel, temeer omdat de overheid dondersgoed beseft dat kennis een heel belangrijke motor is van de lokale economie. Het schoolsysteem is t/m de basisschool gelijk als dat we kennen in NL: 2 jaar kleuterschool , 6 jaar basisschool. Vanaf dan is de middelbare school en overgang naar universiteit anders dan in NL. Hier in SIN ga je na 5 jaar middelbare school eerst naar een (junior) college voordat je naar een universiteit gaat bijvoorbeeld.
Ondanks dat er veel aandacht (en financiŽle) middelen wordt besteedt aan lokale scholen is er toch wel druk op de leerlingen. Presteren op school is van groot belang voor het prestige element maar nog belangrijker: of je al dan niet op de betere scholen terecht kan. Bijscholing via prive lessen en andere extracurriculum activiteiten zijn dan ook volledig ingeburgerd.
Door de grote expat gemeenschap zijn hier ook tal van internationale scholen, waaronder zelfs een heuse Nederlandse school: de Hollandse School dat 500-600 leerlingen heeft, inclusief de peuterspeelzalen. Daar waar in bv HK het ontzettend moeilijk is om je kind(eren) op een internationale school te plaatsen door de enorme vraag is het hier in SIN echt een appeltje, eitje. Geen wachtlijsten, geen debentures van tienduizenden euro’s en dat heeft allemaal te maken met ťťn belangrijke regel: Singaporese kinderen mogen niet zonder toestemming van de Ministry of Education (MOE) zich inschrijven op een internationale school, een vorm van nationalisme. Omgekeerd sta je als buitenlander helemaal onderaan de lijst bij inschrijvingen voor een lokale school.
De kosten voor een internationale school liggen ondanks dat er voldoende aanbod is op een vrij hoog niveau. Zo zijn wij jaarlijks alleen al voor junior bijna §20,000 kwijt aan de Hollandse School voor lesgelden, naschoolse activiteiten (sport), busvervoer en andere toeters en bellen. Komt over niet al te lange tijd nog onze miss bij…… Voor de goede orde, de Hollandse School is al ťťn van de goedkoopste buitenlandse scholen. Typisch Hollands he: ons bent zuunig!

FINANCIEEL EN INKOMEN

Je ontkomt natuurlijk niet aan dit onderwerp. Zoals genoemd is het vermogen per inwoner erg hoog maar is dit vermogen tegelijkertijd zeer ongelijk verdeeld. Dat komt mede door het gebrek aan vermogensbelasting en hoge kosten van leven en zorg in SIN. Dat trekt de rijke en ultrarijke personen uit een wijde omgeving om zich hier te vestigen, met name uit MaleisiŽ, Thailand, AustraliŽ en IndonesiŽ. Kijk alleen maar naar het onwerkelijk aantal super- en hypercars die hier rondtoeren ondanks de genoemde hoge kosten.
SIN heeft heel lang met HK lopen wedijveren als financieel centrum van AziŽ wat duidelijk is gewonnen door de laatst genoemde. Toch zie je daar een kentering in komen door de alsmaar stijgende lasten in HK en de onzekerheid in HK met betrekking tot China. FinanciŽle instellingen komen langzaam aan richting SIN al is het nog steeds moeilijker om hier financieel talent aan te trekken dan HK.
SIN zet zich momenteel met name in op fintech en gerelateerde werkgebieden door daar flink op te subsidiŽren in de hoop hiermee voldoende economie naar het land te trekken.
Naast de afwezigheid van vermogensbelasting zijn ook de overige belastingen zijn hier laag. Het hoogste tarief voor inkomen staat vanaf dit jaar op 22% (was 18%) dat u betaalt vanaf een inkomen boven S$320,000 oftewel zo’n §213,000. Nu hoor ik veel Tweakers al lachen over het drempelbedrag maar naast de zeer vermogende inwoners heb je hier ook heel veel grootverdieners, veelal buitenlanders/expats. Dat staat natuurlijk in geen enkele verhouding met het modale inkomen voor lokale mensen: §2,700/mnd bruto wat vrijwel hetzelfde bedrag is netto door de hoge inkomensdrempels.
Daar tegenover staat dat SIN ook erg hoog staat op de lijstjes inzake cost of living. Volgens het jaarlijkse onderzoek van “The Economist” heeft SIN de twijfelachtige eer om al voor de 4e jaar op rij bovenaan dit lijstje te staan met HK in haar kielzog. Dit wordt in SIN natuurlijk gevoed door de kosten voor auto en wonen en in HK de idiote vastgoedprijzen. Ach, kan SIN tenminste zeggen dat ze ergens bovenaan staan.
Per saldo heb je met een modaal inkomen een minder stressvolle leven in NL dan hier in termen van financiŽn. Heb je een (heel) ruim bovenmodaal inkomen dan kan je zonder al te veel problemen en ondanks de hoge kosten (veel) meer sparen dan je in NL gewend bent maar dat is ook afhankelijk van je persoonlijke omstandigheden en keuzes. Heb je bijvoorbeeld kinderen en vergoed je werkgever niet de lesgelden van je kroost dan kon je nog wel eens van een koude kermis thuiskomen.
Geld speelt dan ook een belangrijke rol in het dagelijks leven van de Singaporees. Dat heeft ook te maken met het gebrek aan sociale vangnetten buiten de al genoemde voor de zorg en educatie. Zo heb je geen/nauwelijks vangnet voor werkeloosheid of arbeidsongeschiktheid. In HK is de waarde van geld helemaal extreem maar desalniettemin staat het ook hier hoog op de agenda. Je wordt dan ook kapot gebeukt door alle reclames van banken, verzekeraars en andere financiŽle instellingen over uw financiŽle toekomst. Nou ja, nog altijd beter dan reclames voor wasverzachters of tandpasta denk ik maar.


SAMENGEVAT

Singapore is een modern land/stad dat van alle gemakken is voorzien. Daarnaast is het hier warm, schoon, veilig en zijn de faciliteiten zoals zorg en educatie uitstekend te noemen. Daarentegen is het over de breedte genomen een duur land. Natuurlijk, tot op een bepaalde hoogte heb je zelf de hand in de kosten die je maakt maar je ontkomt er niet aan dat je in het algemeen meer betaald voor hetzelfde in NL.
Voor grootverdieners is SIN een goede bestemming om vermogen op te bouwen vanwege de lage inkomstenbelasting en het ontbreken van een vermogensbelasting. Haal je echter “slechts” een modaal inkomen dan is het best wel buffelen om een financieel stabiel leven op te bouwen vanwege het gebrek aan sociale vangnetten en de hoge standaard kosten zoals je woning, zorg en boodschappen.
Vaak heb ik in deze blog SIN vergeleken met HK. Enerzijds omdat ik in beide heb gewoond of nu nog steeds woon maar ook omdat ze ook erg met elkaar te vergelijken zijn. Beiden zijn moderne steden met hoge bevolkingsdichtheid, is het belasting klimaat vergelijkbaar en mede daarom populaire bestemmingen voor gastarbeiders zoals ik.
Het grootste nadeel aan HK is het wonen en dan het gebrek aan woonruimte. Ondanks dat SIN een hogere bevolkingsdichtheid per km2 kent dan HK zit het daar veel meer op elkaar gepakt omdat een heel groot gedeelte van de beschikbare km2 helemaal niet geschikt is om te bouwen. Kijk je naar aantal inwoners per bebouwde km2 dan schrik je van het verschil. Ook de verhouding met China en de daarmee gepaarde onzekerheid werkt niet in het voordeel van HK tov SIN. Daarentegen is HK veel bruisender, spannender en het echte financiŽle centrum van AziŽ hoewel de spanningen met mama China oplopen wat voor onzekerheid zorgt.
Ons bevalt Singapore in ieder geval ontzettend goed en behoudens een ontslag zie ik ons de eerstkomende jaren nog niet vertrekken naar een andere bestemming.
Ik durf SIN best aan te bevelen als land om je tijdelijk te vestigen mits je financiŽn dat toe staan. Mocht je nog vragen en/of opmerkingen hebben, voel je vrij om een reactie achter te laten of mij te PM-en.