The Uncles, the saga continues - deel XV

Door Chief op maandag 27 maart 2017 06:03 - Reacties (35)
Categorie: -, Views: 2.575

In het vorige deel had ik de dubieuze eer om een aanbod van Ricky te ontvangen: of ik voor hem wilde werken. Met het verhaal van Uncle John en Aunt May nog vers in mijn geheugen was de keuze makkelijk gemaakt. Wat er daarna gebeurde, lees hieronder met mij mee

Nadat ik eenmaal het besluit had genomen om niet in te gaan op het aantrekkelijke aanbod van Ricky was het tijd om mijn rug te rechten. Ondanks een potentieel hachelijke situatie had het geen zin om er omheen te draaien en dus vertelde ik Ricky zo helder, doch diplomatiek, mogelijk dat ik het aanbod niet aan kon nemen: Natuurlijk was het aanbod erg lucratief en sprak het vertrouwen uit in mij, iemand die hij nog nooit gesproken had, maar daar schuilde natuurlijk ook risico voor ons beiden. Daarnaast was ik een complete vreemde in zijn organisatie en dan op zo’n plek binnenkomen, dat zou heel veel scheve ogen veroorzaken besloot ik mijn korte betoog.

Zo, dat klonk in mijn oren toch erg goed nietwaar? De handlanger van Ricky die eerder was binnengekomen met de tas vol geld hoorde echter alleen maar de afwijzing en keek mij eerst stomverbaasd en toen kwaad aan. “Weet je wel tegen wie je nee zegt idioot” vroeg hij retorisch maar werd al snel de mond gesnoerd door Ricky die daarvoor alleen zijn hand hoefde op te steken. Toch wilde Ricky het niet zomaar opgeven. Om die scheve ogen hoefde ik mij geen zorgen te maken volgens hem, want als iemand het mij moeilijk zou maken dan zou hij daar hoogstpersoonlijk een einde aan maken, zo garandeerde hij. Ik wist even niet hoe letterlijk ik dit moest nemen. Als het om het geld ging, daar konden we over praten vervolgde de grote man.

Oei, hier had ik even niet op gerekend en mijn hersenen moesten weer in overdrive modus naast de al ingeschakelde maak-alsjeblieft-die-man-niet-boos modus. De zelfrespect modus was allang uit gezet. Om het geld ging het niet want zijn bod was al zeer royaal en zeker niet een bod die door mijn werkgever snel gevolgd zou worden. Ook zijn garantie dat ik geen problemen zou krijgen met de rest van zijn mannen/vrouwen was een hele geruststelling zei ik maar toch. Ik was compleet nieuw in zijn wereld, had mijn strepen in de verste verte nog niet verdiend en dus kon ik onmogelijk zijn aanbod aannemen. “Excuses” zei Ricky en ik merkte dat hij enigszins geÔrriteerd begon te raken. Ik was slim genoeg om het reilen en zeilen in de organisatie snel eigen te maken. Was de triade soms niet goed genoeg voor mij? “Is dat het probleem?”

F**k. Dit ging de verkeerde kant op dacht ik bij mezelf en de situatie werd alleen maar erger toen Uncle Ngau op zijn beurt geagiteerd reageerde. Of Ricky alsjeblieft niet zo door wilde drammen, ik had mijn wens immers toch al duidelijk gemaakt. Vervolgens escaleerde het al snel. De handlanger van Ricky bitste luid naar Uncle Ngau dat die zich er niet mee moest bemoeien en even leek het erop dat het wederzijds respect volledig verdween. Uncle John had intussen nog geen woord gezegd, dronk rustig van zijn thee en zat op de bank alsof er niets aan de hand was. Ik ramde ondertussen maar vol op de paniek knop in mijn hoofd.

Op het moment dat in mijn hoofd DEFCON 1 afging, alle sirenes vol loeiden en de zwaailichten op volle wattage aan het ronddraaien waren begon mijn neus, waarschijnlijk van de stress, weer rijkelijk te bloeden. Toen ik dat opmerkte zakte de adrenaline waardoor ik de pijn toch weer voelde en verrek, mijn neus en ribben deden nog steeds serieus pijn en misschien nog wel meer dan eerder maar dit was precies wat ik nodig had: een out! Met de hand nu voor mijn neus en mond mompelde ik dat ik serieus pijn had. Of we het hier een andere keer over konden hebben maar ik wilde toch even naar een arts of EHBO post.

Eindelijk greep Uncle John in. Hij stond op en sloeg een arm om me heen. “Ricky, laten we het hier een andere keer over hebben, het is wel mooi geweest voor vandaag”. De handlanger van Ricky was niet overtuigd en liep naar de deur toe, waarschijnlijk om de uitweg te blokkeren maar zijn baas floot hem, vrij letterlijk, terug. Ricky stond op en gaf beide Uncles een hand waarna hij voor mij kwam staan. Hij sloeg zijn hand op mijn schouder en glimlachte: “Wij spreken elkaar snel weer”. Prima, maar dat was een zorg voor later. Wie dan leeft, wie dan zorgt!

Ondanks de pijn die steeds heviger werd was ik ontzettend opgelucht toen we buiten stonden. Ik stelde voor dat ik een taxi zou nemen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis maar daar wilde Uncle John niets van weten. De “parkeerwachter” kwam zijn Aston Martin al brengen en Uncle John gebood mij om in te stappen. Ik was als de dood dat mijn bloed op de bekleding terecht zou komen dus ik twijfelde nog steeds. “Niets wat een beetje schoonmaken niet weg kan halen en ach, een beetje bloed in mijn auto past wel een beetje bij mijn imago, niet” grapte Uncle John en die grap kon ik ondanks alles wel waarderen. Uncle John hielp me bij het instappen want leuk zo’n sportauto maar instappen met gekneusde ribben, daar is de auto niet op ontworpen. Met licht gekreun liet ik mij in de stoel zakken waarna Uncle Ngau de deur dicht gooide. “Zie jullie bij het St. Therasa hospital” riep hij nog na waarna Uncle John wegreed.

The Uncles, the saga continues - deel XIV

Door Chief op maandag 20 maart 2017 05:51 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 2.009

Ricky, de broer van Billy en een grote meneer in een van de grootste en machtigste triades in Hong Kong was gearriveerd en had zijn broertje een lesje geleerd. Billy was met zijn gorilla's afgedropen en de Uncles en ik zelf waren nog achtergebleven. Hoe het verder ging, welnu, lees hieronder met me mee!

Ik stond perplex dat de Uncles het blijkbaar over mij hadden gehad, of in ieder geval genoemd hadden, in het bijzijn van Ricky. Dat niet alleen, ook nog in eens in positieve woorden blijkbaar! Het klinkt niet erg bescheiden maar jullie mogen best weten dat naast mijn gezwollen neus en ribbenkast nu ook mijn borstkas lichtjes zwol van trots. Ondertussen druppelde er nog wat bloed uit mijn neus op ťťn van de rollen bankbiljetten dat nu met recht bloedgeld genoemd mocht worden.

Ricky had het zich inmiddels gemakkelijk gemaakt en leunde relaxed achterover op de bank. Zijn blik was nog steeds op mij gericht en de trots die ik zojuist voelde maakte langzaam plaats voor lichte nervositeit. “Zo kerel, jij bent dus die Chief uit Nederland” begon Ricky en ik knikte ter bevestiging. Volgens dezelfde Ricky moest ik toch wel behoorlijk indruk hebben gemaakt op de Uncles. Met name Uncle John liet zich zelden in het openbaar zo positief uit over personen ging Ricky verder en ik draaide mijn hoofd naar Uncle John die nog steeds stoÔcijns naar voren keek. “Tjah, we konden moeilijk zeggen dat je een koekenbakker bent nadat je ons zo vaak aan de pokertafel hebt uitgekleed. Dat zou ons niet heel erg sieren, wel?” kwam Uncle Nga tussenbeide en ik kon niet anders dan in de lach schieten.

Ook Uncle John grinnikte waardoor mijn nervositeit in z’n geheel verdween en ik kan jullie vertellen dat ik met een stuk meer zelfvertrouwen daar stond. “Goeie kop, goed met getallen, verstand van financiŽle zaken en respect voor ouderen” somde Ricky op. “Oh, en hij laat zich het kaas niet van het brood eten, kijk maar naar de kop van die halve gare broer van je” deed Uncle Ngau er bovenop op. “Waarom zei je eigenlijk niet meteen dat die jongen aan het vals spelen was” vroeg Uncle John ineens. Tjah, zoals ik eerder al schreef wilde ik geen trammelant maken in het hol van de leeuw met zoveel spiermassa in het kamp van Billy. Ik had heel veel vertrouwen in de Uncles maar ook al gaf ik geen zak om mijn eigen fysieke welgesteldheid – en ik wilde wel degelijk heelhuids blijven - moest ik natuurlijk ook denken aan jullie, de Uncles. Zo, dat was eruit.

Uncle Ngau was enigszins in zijn trots aangetast maar Uncle John keek mij eigenlijk voor het eerst sinds minuten weer eens aan, nu met een begrijpende blik dat meer waard was dan duizend woorden. “Ik kan eigenlijk iemand zoals jij wel gebruiken” hoorde ik ineens. Dat was Ricky. Hij lichtte het ook nog eens toe: de triade nu kon niet meer de triade zijn zoals tien jaar geleden, of zelfs maar vijf jaar geleden. Te lang hadden ze stilgestaan in hun methodes van intimidatie en geweld om maar een paar dingen te noemen. De manier waarop ze hun geld verdienden moest veranderen wilden ze mee blijven gaan in de veranderende wereld. “Wauw” dacht ik, dit was geen doorsnee triade lid dacht ik bij mezelf. Uncle Ngau knikte heftig mee met de woorden van Ricky die verder ging. In zijn hele organisatie had hij meer spieren dan hersencellen, veruit de meesten hadden hun middelbare school niet afgemaakt als ze daar Łberhaupt aan begonnen waren. Daarnaast wist hij zeker dat er veel geld lekte uit zijn organisatie, ook door zijn eigen mensen. Op zich vond hij dat niet eens erg, it’s all in the game immers, maar hij wist nu echt niet waar en hoeveel.

“Kortom, ik zoek iemand als jij die mij daarbij helpt. Iemand van buiten die niet onder de invloed is van wie dan ook, die verstand heeft van die dingen waar ik geen zin of tijd heb. Als je goed genoeg bent om Uncle John’s vertrouwen te winnen dan ben je zeker goed genoeg om voor mij te werken” besloot Ricky. Waar ik eerst ademloos luisterde raakte nu mijn kin met een harde klap de grond want mijn bek viel open van verbazing. Hoe was ik in hemelsnaam van een pokergame in een sollicitatiegesprek belandt???? Erger nog, een sollicitatiegesprek met de triade en dan ook nog een van de grootste en machtigste van Hong Kong……. Voordat ik mijn adem gevonden had ging Ricky die duidelijk op stoom was alweer verder. Geld was in ieder geval geen probleem voor hem, wat ik nu ook verdiende, hij was bereid dat te verviervoudigen. No questions asked. Ik zou aan niemand verantwoording hoeven af te leggen behalve aan hemzelf. Nu duizelde het serieus in mijn hoofd en ik was sprakeloos.

Dringend zoekend naar hulp keek ik naar Uncle John maar die keek mij net zo vragend aan. Deze moest ik dus zelf oplossen. Laten we eerlijk zijn, het zou best stoer zijn om te kunnen zeggen dat je in een triade zat en dan niet het lulletje rozenwater aan de onderkant. Nee, ik zou binnen kunnen rollen als iemand die aan niemand verantwoordelijkheid hoefde af te leggen behalve de Dai Lo. Ik zag de geromantiseerde scenes uit al die maffiafilms voorbijkomen in mijn gedachten. Aanzien, dikke auto’s, vrouwen voor het oprapen en schijt hebben aan alles en iedereen. Ik geloof dat er een dikke glimlach kwam op mijn gezicht. Nee, geen glimlach. Een grijns.

Die grijns verdween net zo snel als die kwam want het gezicht dat mij geen soelaas had geboden had dat toch, onbewust, allang gedaan. Dat was het gezicht van Uncle John. Ik was zijn verhaal van eerder deze dag nog lang niet vergeten. Hij had dat alles waarover ik een seconde geleden dacht: macht, aanzien, geld. Ik twijfelde er echter geen moment aan dat hij dat alles weg zou geven als dat zijn zoontje terug zou brengen. Verrek, hij zou zijn eigen leven daarvoor opgeven. Nee, die les was ik nog lang niet vergeten en hoewel ik zelf nog geen kinderen had zag ik het nut er niet van in om niet alleen mijn leven, maar ook van de levens om mij heen in gevaar te brengen. Dat was dus mijn antwoord op de makkelijke vraag of ik voor Ricky zou willen werken. De moeilijke vraag kwam daarna: hoe zou ik nee zeggen tegen een man die waarschijnlijk net zo vaak nee te horen heeft gekregen als pakweg een Scarlett Johansson die ’s nachts, uiteraard in lingerie, op je voordeur klopt en vraagt of ze een kopje suiker van je mocht lenen. Challenge accepted…….

The Uncles, the saga continues - deel XIII

Door Chief op woensdag 15 maart 2017 07:39 - Reacties (51)
Categorie: -, Views: 2.078

De Uncles hadden mij uit mijn benaderde situatie op de WC van de Karoakebar gered en blijkbaar was er iemand belangrijk op weg. Iemand waarvoor Billy en zijn twee gorilla's duidelijk schrik hadden. Wat er toen gebeurde.....wel, lees hieronder met mij mee!"


We konden beter naar een andere ruimte gaan tenzij we zin hadden om de conversatie in de WC te vervolgen aldus Uncle John. Mij kon het weinig uitmaken, met bloed in mijn neus rook ik toch niets buiten dat. De grootste gorilla begreep het en dirigeerde Billy naar de uitgang van de WC en ditmaal protesteerde Billy helemaal niet, alsof hij verdoofd was. De andere handlanger volgden de twee gedwee. In een kleine colonne liepen we achter de gorilla’s aan en de ramptoeristen, onze medespelers, stonden zich nog steeds aan ons te vergapen. We liepen langs de ruimte waar Billy onze centen op een slinkse manier afhandig probeerde te maken en ik keek goed of ik de dealster nog zag. Ze zat nog op dezelfde plek aan de pokertafel, gelukkig. De show was voor de ramptoeristen afgelopen op het moment dat wij een andere kamer betraden die op de pokertafel en stoelen na precies hetzelfde eruit zag als de vorige ruimte.

De Uncles namen plaats op een bank en gebaarden mij te gaan zitten. Ondanks de adrenaline voelde ik nog steeds de stekende pijn in mijn ribbenkast en zitten leek mij de pijn alleen maar te verergeren. Ik gaf Uncle John daarom maar een pijnlijke grimas en hij begreep dat ik bleef staan. “Hey, ga je nog wat te drinken halen voor ons of wat?” vuurde Uncle Ngau richting het drietal zonder iemand specifiek aan te spreken. Daar stonden ze, Billy en de twee gorilla’s. Als schooljongetjes die aan het wachten waren op de directeur nadat ze betrapt waren op spieken tijdens een proefwerk. De gorilla die mij vasthad maakte aanstalten om naar buiten te lopen om drank te halen. “Thee voor ons twee oudjes en een whisky, straight, voor onze vriend” bestelt Uncle Ngau. “Doe maar een dubbele” gaat Uncle John daar lichtjes overheen terwijl hij mij een beetje bedenkelijk keek. Hell, doe de hele fles maar dacht ik bij mezelf.

Niet veel later krijgen we de drankjes van een andere medewerkster dus die gorilla had het netjes uitbesteedt en nog voordat ik het glas goed en wel in handen heb giet ik het ineens achterover. De welkome warme gloed die ik toen kreeg kan ik mij nog levendig herinneren. De daaropvolgende verbaasde blikken van de Uncles ook, zij hadden mij immers nog nooit alcohol zien drinken in welke gelegenheid dan ook. Nog voordat ik het glas heb neer kunnen zetten gaat de deur weer open en meteen besefte ik dat de term “gorilla” een beetje prematuur had gebruikt. De man die door de deur kwam paste maar net door de opening. Zijn metersbrede borst werd alleen overtroffen door zijn lengte die toch minstens 1m90 moest zijn. Gelukkig had ik alcohol op dacht ik bij mezelf want als die man geweld zou gaan gebruiken dan werd de pijn tenminste een beetje verdoofd want pijn, dat zou het dan zeker doen….. “Dai Lo!” hoorde ik de twee handlangers van Billy zeggen terwijl ze hun ogen naar de grond hadden gericht. De man negeerde het en keek naar Billy die meteen het voorbeeld van zijn buren volgde en nauwgezet zijn schoenen met zijn ogen inspecteerden. Zijn schouders hingen nu op kniehoogte.

De man kon niemand anders zijn dan de broer van Billy. Hij kon qua gelaat nooit ouder zijn dan veertig en was uiterst verzorgd gekleed. Niet op een overdreven chique manier maar echt modern. Hij zou zo tussen de Wallstreet bankiers passen. Hij liep met uitgestoken hand naar Uncle John lopen, wat bij hem 2 stappen was, en die schudde hem ferm de hand. “Hallo Uncle John!” zei hij terwijl hij netjes zijn hoofd een beetje boog uit respect. “Hallo Ricky” antwoorde Uncle John. Ook Uncle Ngau werd op dezelfde respectvolle manier begroet. Geweld loerde in ieder geval nog niet godzijdank. Ricky keek mij aan en leek af te wegen aan wie hij voor zich had. “Is dat hem” vroeg hij aan Uncle John die knikte. Que??? Kende hij mij?? Had Uncle John over mij verteld?? Na het bevestigend knikje van Uncle Jonh keek hij mij meer weer aan en knikte op een goedkeurende manier en ik wist niet meer wat hier aan de hand was.

Ricky plantte zich op de ander bank en knoopte zijn colbert los. “Sorry voor het ongemak Uncle John maar zou u mij vertellen wat hier aan de hand is?” vroeg hij en Uncle John keek mij aan en knikte bemoedigend. Fuck it, dacht ik. No point in beating around the bush en dus vertelde ik luid en duidelijk wat ik tijdens het pokeren gezien had. In detail. Uncle John keek geenszins verbaasd maar er ging een lampje branden bij Uncle Ngau. “Daarom vroeg je om een deckchange! Ik vond het al vreemd!” en ik kon alleen verontschuldigend knikken. Ik wilde het niet laten escaleren verontschuldigde ik en nu knikten beiden Uncles goedkeurend naar me en dat liet al mijn pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen voor zover het nog niet al door de whisky verdoofd was. “Het is mijn woord tegen de zijne” wees ik naar Billy “maar je kan de dealster vragen om het te bevestigen, als ze tenminste de waarheid durft te spreken” besloot ik mijn relaas.

Ricky keek naar zijn broertje en de twee handlangers die nog geen piep hadden gegeven en nog steeds diep geconcentreerd naar hun schoenen keken. Zwijgen is toestemmen zal Ricky hebben gedacht want hij zei dat het niet nodig was om de dealster te laten komen. Hij stond op en ging voor Billy staan. “Kijk me aan!” baste hij waardoor zelfs ik een paar centimeter omhoog sprong en Billy deed meteen wat hem gevraagd werd. “Je bent verdomme een schande voor de familie” en hij gaf Billy een ferme klap in zijn gezicht met zijn open hand. PATS klonk het en ik voelde plaatsvervangende pijn. Medelijden had ik niet, dit had Billy dik en dik verdiend. Ricky pakte zijn broertje in zijn nek en duwde hem naar Uncle John. “Weet jij verdomme wie dit is?” vroeg hij retorisch aan zijn broertje want hij wist heus dat Billy het niet wist. “Uncle John had Wanchai en Causeway Bay in zijn broekzak met Uncle Ngau als ťťn van zijn rechterhanden toen jij nog in verdomde luiers zat” zij hij met fors verheven stem. Hoewel Uncle John niet meer in de organisatie zat genoot hij het volste respect van iedereen vervolgde hij en hij beklemtoonde het woord “iedereen”.

Ik keek naar Uncle John die kalm als altijd op de bank zat. Onbewogen. Verdraaid, wat was ik trots dat ik naast die man mocht staan en ik schaamde mij een beetje dat ik daar een beetje zielig stond te doen met een bloedneusje en wat pijn in de ribben terwijl die oude man op de bank toch het nodige serieuze geweld doorstaan had moeten hebben. “Je weet wat je moet doen!” ging Ricky verder en duwde Billy naar de bank waar de Uncles op zaten. Billy knipte als gek op en neer met zijn bovenlichaam en bleef maar sorry zeggen. Het was gewoon lachwekkend om te zien. Ricky keek de twee gorilla’s even aan die prompt het voorbeeld van Billy volgden. Nog meer komedie maar ik kon mijn lachen nog inhouden. Nog wel. “Niet ons” zei Uncle John en knikte naar mij en meteen ging het drietal verder met buigen maar nu naar mij toe. “Het is al goed” zei ik om maar niet in een schaterlach te voorkomen. “Scheer jullie weg maar met jou reken ik straks af” riep Ricky en het drietal wist niet hoe snel ze moesten afdruipen.

Ricky ging verder met verontschuldigingen. Dat zijn broertje een lafbek was die hij als broer maar moeilijk in het gareel kon houden maar zijn lesje kwam nog. Wij hoefden ons in ieder geval geen zorgen te maken dat hij nog ooit zou vals spelen als hij zijn handen liefhad en ik geloofde meteen dat Ricky woord bij daad zou houden. “Hey!” riep Ricky en meteen kwam er een handlanger vanaf de gang binnen. Ricky knipte met zijn vingers waarop de handlanger een zwarte handtas gaf. Ricky opende de tas en haalde er twee rollen met bankbriefjes uit. Hij liep naar mij en stak de rollen uit naar mij en ik had genoeg maffiafilms gezien om te weten dat ieder rolletje HK$100k moest zijn, HK$200k totaal dus. “Mijn verontschuldigingen en neem dit aub aan, voor het doktersbezoek” zei hij. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde het niet aannemen want dat was veel en veel te overdreven maar weigeren kon ook gezien worden als een belediging! Uncle John, zoals altijd, voelde het perfect aan en legde zijn hand op mijn arm. Ik keek hem aan en hij knikte en dus nam ik het aan.

Glimlachend knikte Ricky goedkeurend toen ik de twee rollen aannam en hij ging weer op de bank zitten. Hij bleef me aankijken en sprak me weer aan. Dat zowel Uncle John als Uncle Ngau zich lovend over mij hadden uitgelaten en ik liet van verbazing de twee rollen uit mijn handen vallen wat gelach van de mannen in de kamer opleverde. “Hey, verman je even, goed? Je wilt toch niet dat Ricky denkt dat wij gelogen hebben hť” zei Uncle Ngau lachend. Ik zakte snel door mijn knieŽn om de rollen op te pakken en ik voelde de pijn in mijn ribben niet eens meer. Goeie genade, ik had toch een beste beurt bij de Uncles gemaakt dacht ik bij mijzelf. Ik!

The Uncles, the saga continues - deel XII

Door Chief op maandag 6 maart 2017 10:14 - Reacties (62)
Categorie: -, Views: 2.679

Al hangend tegen de muur hoor ik de welbekende en zeer welkome stemmen van Uncle John en Uncle Ngau. Ik had geen idee of die twee mij zouden helpen maar ik was allang blij dat ik niet alleen was met Billy en zijn twee gorilla's. Hoe het toen verder ging, lees hieronder met me mee!


Door het geschreeuw van de twee Uncles en ontstaat er wat verwarring. Dankbaar maak ik daar gebruik van en probeer me los te wrikken uit de greep van de gorilla maar ik geef meteen op als ik een vlijmscherpe pijn aan de linkerkant van mijn borst voel. Lekker dan, minimaal een flinke kneuzing in de ribben. Waarschijnlijk van de knal tegen de deurklink? Mental note: deur is harder dan mijn ribbenkast.

“Laat hem **** los!” schreeuwt Uncle Ngau maar de gorilla die mij vast heeft gepind blijkt zeer selectief als het aankomt op naar wie hij luistert en zijn ijzeren greep lijkt nog een tandje vaster gedraaid te worden. “Wie denk je dat je bent” schimpt Billy naar Uncle Ngau maar dat was buiten de gorilla gerekend die naast hem stond want die fluisterde iets in het oor van Billy. “Wat dan nog? Moet ik hem kennen of zo?” schreeuwde Billy geÔiriteerd. “Ik zou naar hem luisteren” zei Uncle John rustig zonder ook maar een vin te verroeren.

De gorilla die naast Billy stond gebaarde naar zijn soortgenoot en het was nu duidelijk dat die lager in de pikorde stond want hij liet me los. Ik was zo verrast met mijn vrijlating dat ik bijna door mijn benen zakte. Alleen de nieuwe pijnscheut in mijn ribbenkast hield mij overeind. Met mijn hand probeer ik de pijn in mijn ribben te verlichten en zet de paar stappen richting de Uncles. Billy ziet dat, draait zich om en zet een stap in mijn richting waarna ik alles vergeet. Ik verbijt de pijn en plant met zo’n hoog mogelijke snelheid mijn vuist in het gezicht van Billy die compleet wordt verrast. Op het moment dat Billy neergaat probeert de gorilla die mij vast had in te grijpen tot Uncle John in een authoritaire stem zegt dat hij dat beter kan laten waar gehoor aan wordt gegeven.

Ik zet nog de enkele stappen die nodig zijn om bij Uncle John te geraken en ga naast hem staan. Ik schud even met mijn hand die zojuist intiem contact had gemaakt met het lelijke gezicht van Billy. Ik zou graag willen vertellen dat ik een vuist van ijzer heb lieve lezertjes maar helaas is het tegenovergestelde waar. Hopelijk deed het gezicht van Billy hem meer pijn dan ik in mijn hand voelde. Bijna vuur spuwend staat Billy op en wil mij aanvliegen waarna Uncle Ngau zich demonstratief voor mij opstelt. Geweldig, niet alleen heb ik de op leeftijd zijnde Uncles nodig om mij te vrij krijgen, nu word ik ook nog fysiek beschermd door een gepensioneerde! Geen tijd om mijn ballen onder mijn broek te schamen want dit was nog niet voorbij.

De gorilla die naast Billy staat houdt hem tegen en dan gaat Billy pas echt goed los. Kwaad gebiedt hij zijn handlanger hem los te laten om in zijn bewoordingen mij compleet te verbouwen maar de gorilla blijft hem tegen houden. “Sorry Uncle John” verontschuldigt de gorilla zich tegen Uncle John die nog steeds roerloos stond te kijken. Billy wil er echter niets van weten en blijft als een bezetene om zich heen zwaaien tot de gorilla naar zijn collega kijkt en hem vraagt om Dai Lo te bellen. “Dai Lo” betekent letterlijk vertaald “Grote Broer” en dat is diegene die het voor het zeggen heeft. De andere gorilla twijfelt tot Uncle John ook hem gebiedt te bellen. Verbrouwereerd pakt de man zijn mobiel uit zijn broekzak en niet lang daarna heeft die iemand aan de lijn. “Hij is onderweg” zegt hij zonder iemand specifiek aan te kijken.

Dat lijkt Billy te kalmeren en hij stopt met het rondzwaaien van zijn armen. “Wacht maar” zegt Billy en zijn handlanger laat hem los hoewel die nauwgezet de bewegingen van Billy volgt. De andere handlanger gaat naast hen staan en zo staan die drie tegenover ons drie en ondanks dat Uncle Ngau nog steeds klaar stond om de eerste de beste aan te vliegen was ik blij dat het geweld, in ieder geval voor nu, was gaan liggen. “Wil iemand vertellen wat hier in Godensnaam aan de hand is” vraagt Uncle John en Billy houdt wijselijk zijn mond. “Ik denk een misverstand” zeg ik langzaam terwijl ik nog maar eens wat bloed onder m’n neus veeg. “Misverstand??” roepen de Uncles in koor en kijken mij stomverbaasd aan, een blik die wordt gedeeld door Billy.

Tjah, ik kon nu natuurlijk een heel relaas over het valsspelen van Billy ophouden maar feit blijft dat het zijn woord was tegen de mijne. Het zag er natuurlijk slecht uit voor Billy aangezien het vrij duidelijk was dat hij mij had aangevlogen wat natuurlijk niet voor hem pleitte maar hard bewijs had ik niet. Of toch, de dealster! Voordat ik daar aan had gedacht kon ik alleen maar bedenken dat ik niet wilde dat dit verder zou escaleren. Uncle John z’n stem was zeer waardevol, zoveel was al gebleken maar we bevonden ons nog steeds in het hol van de leeuw. Ik had ook werkelijk geen flauw idee hoe die broer van Billy in elkaar stak en het enige wat ik zeker wist was dat ik de Uncles en mezelf niet nog meer in de problemen wilde brengen.

“Pleur op” hoor ik Billy roepen terwijl die naar de deur van de WC keek. Ik draaide me en zag mijn medespelers nu als ramptoeristen in de deuropening staan, vergapend aan wat zich afspeelde in dat hokje van enkele vierkante meters groot. Het kon me niet schelen wat die allemaal gezien hadden, het enige dat ik wilde was samen met de Uncles met zo min mogelijk schade vertrekken. Dat zou nog wel even op zich laten wachten want de telefoon van de gorilla die mij vast had ging over. Hij nam op en zijn bleke gezicht sprak boekdelen. Trillend gaf die gorilla zijn mobiel aan Uncle John en de grimas op het gezicht van Billy was priceless en een aanzicht die ik niet snel zal vergeten.

“Ja?” sprak Uncle John door de telefoon en ik probeerde mijn oren te spitsen om te horen wat er besproken werd. Blijkbaar weinig want het enige wat Uncle John daarna zei was “Ok, ik geef hem even. Tot zo” en hij gaf de mobiel door aan Billy. Nu hoefde ik mijn oren niet te spitsen want zelfs ik hoorde een gebulder uit het mobieltje komen en Billy zelf moest het mobieltje verder van zijn oor houden. Was zijn gezicht al bedrukt, zijn hele houding veranderde en het leek net alsof hij de doodstraf opgelegd had gekregen. Zijn schouders zakten volledig in en zijn hoofd zakte vrijwel helemaal weg in zijn nek. Hierdoor voelde ik mij weer groter worden en leek de pijn die ik eerst voelde volledig te verdwijnen. Ha! Payback will be a bitch!!