The Uncles, the saga continues - deel XI

Door Chief op maandag 27 februari 2017 06:58 - Reacties (43)
Categorie: -, Views: 2.092

Ik was er dus achtergekomen dat Billy vals speelde en onder een hoedje speelde met de dealster die de kaarten markeerde en ook nog Billy voorzag van seintjes. In plaats van mijn ontdekking wereldkundig te maken vroeg ik schaapachtig om een nieuwe deck. Hoe het verder ging, lees je hieronder

Het vragen om een nieuwe deck is eigenlijk niets bijzonders, zeker niet onder Chinezen. Die zijn toch al zo bijgelovig als de pest dat ze zo’n beetje alles proberen om Vrouwe Fortuna aan hun zijde te krijgen waaronder dus het veranderen van kaartdeck. Daarnaast zullen veruit de meeste Chinezen van stoel blijven veranderen tot ze op een plekje aan tafel komen waar ze een dikke hand winnen. Soms lijkt het gewoon een stoelendans in plaats van pokergame. Dit blijft overigens niet voorbehouden aan Chinezen, menige westerling maakt zich ook schuldig aan dit gedrag.

Terwijl ik mijn onnozele blik probeer vast te houden voel ik de priemende ogen van de beide Uncles branden maar ik durf ze niet aan te kijken. Zij weten donders goed dat ik helemaal niet bijgelovig ben en er zelfs lacherig om doe dus dit zullen ze niet begrijpen. Als ze maar even geen vragen zouden stellen want dat zou de situatie alleen maar moeilijker maken en Billy deed al moeilijk. Het eerste wat die zei was dat er niets mis was met de kaarten maar ik kreeg hulp uit een onverwachtste hoek! Een andere speler koos mijn kamp, waarschijnlijk uit eigenbelang, en wilde ook een nieuwe deck. Chagrijnig knikte Billy naar de dealster die een nieuw deck tevoorschijn toverde en trok er het plastic vanaf. Gelukkig, dit leek een volledige nieuwe deck. Gezien de eenvoud van hun markeringen verwachte ik niet dat ze zo geavanceerd waren dat ze een gemarkeerde deck opnieuw hadden ingepakt. Trouwens, als ze dat wel zouden kunnen, waarom daar niet al gelijk mee beginnen in plaats van gedurende het spel te markeren?

De dealster wast de kaarten en ik kan even rustig adem halen al durf ik de Uncles nog steeds niet aan te kijken. Heel even had ik eraan gedacht om de markeringen tegen Billy te gebruiken. Hij wist immers niet dat ik er van wist. Die gedachten schoof ik snel opzij want dat zou mij dan een behoorlijke voordeel geven ten opzichte van de andere spelers wat mij dan de facto ook een valsspeler zou maken in de striktste zin van het woord. Je kan een waslijst met negatieve eigenschappen over mij opstellen, vals spelen zou daar niet bij staan. Nee, deze oplossing leek mij het beste. Ergens wilde ik wel heel erg Billy het schaamrood aan de kaken stellen maar dit leek mij nou niet het ideale moment. Of plek.

Nog steeds voel ik de blik van de Uncles op mij gericht en ik besluit maar even een sanitaire stop te gaan maken. Misschien dat ze daarna zich weer zouden concentreren op het spelletje. Stilletjes en toch zo snel mogelijk loop ik de kamer uit en de gang op richting het toilet die gelukkig leeg is. Ik leeg mijn blaas in het urinoir en probeer een manier te vinden om het Billy betaald te zetten. Ik vroeg me af of ik het de Uncles, en Percy, na afloop moest vertellen wat ik opgemerkt had. Ook zonder hard bewijs zouden ze mij geloven, daar twijfelde ik niet aan. Het probleem was dat ik niet goed in kon schatten hoe de Uncles zouden reageren. Best case scenario is dat ze er gewoon nooit meer zouden spelen maar veel waarschijnlijker was dat ze het Billy op een of andere manier betaald zouden zetten. Hoewel Billy het verdiende vond ik dat nu nog te ver gaan. Nee, ik denk dat het beter zou zijn als ik mijn mond hield en een excuus zou verzinnen om binnen niet al te lange tijd die toko te verlaten om er nooit terug te keren.

Met mijn gedachten op een rij wilde ik de deur openen maar dat werd al voor mij gedaan: op het moment dat ik de deur open wil trekken wordt aan de andere kant met volle vaart tegen de deur geduwd. Er zit zo’n vaart in die deur dat ik achterover word geduwd nadat ik van zeer dichtbij kennis maak met diezelfde deur( en helaas niet met de dealster, don’t tell the mrs). Met een rotvaart val ik achterover en ik probeer mezelf zo goed mogelijk op te vangen. Door de vaart knal ik half zittend tegen een muur waartegen ik pijnlijk tot stilstand kom. Ik voel dat mijn bril niet meer op mijn gezicht zit maar veel erger is de pijn die ik in mijn gezicht voel. Instinctief grijp ik met mijn hand naar mijn neus en mijn hand is meteen vochtig. Ik kijk snel en zie een bebloede hand. Lekker dan, bloedneus. Ik hoor voetstappen en kijk omhoog terwijl ik mijn hand weer voor mijn neus houd. Ook zonder bril zie ik dat Billy binnen is gelopen en achter en naast hem staan twee van zijn gorilla’s. “Zo jongen, probeer je een bijdehand te zijn” hoor ik iemand zeggen maar ik weet niet wie van die drie apen dat zegt aangezien mijn oren nog een beetje suizen.

Binnen twee stappen staat een van de twee gorilla’s zowat op mijn kruis en trekt mij omhoog. Ik probeer met mijn armen halfslachtig wat te zwaaien maar de man trekt zich nergens iets van aan en knalt mij weer met de rug tegen de muur aan. Als ik al geen koppijn had, nu had ik het zeker. Oh, tel daar ook maar een pijnlijke rug bij op want die muur was zeker harder dan mijn rug. Sorry, geen Terminator hier. De man die mij beet heeft laat niet los en zo bungel ik met mijn voeten van de vloer tegen de muur terwijl Billy dichter bij komt. Hij haalt uit en landt zijn vuist in mijn maag zodanig dat ik naar adem moet happen. Hij is lelijk, een valsspeler en hij stonk uit z’n bek maar verdorie, hij kon hard stompen. Terwijl ik mij proestend probeer los te wrikken uit die houding zie ik uit een ooghoek ineens de tweede gorilla die nog in de deuropening staat naar voren struikelen.

“Wat is hier ******* aan de hand!” hoor ik iemand schreeuwen en vlak daarna een andere stem die roept “Laat ******* die man los!”. Als ik ooit blij was geweest om bekende stemmen te horen was dat nu wel. Uncle Ngau en Uncle John.

The Uncles, the saga continues - deel X

Door Chief op dinsdag 21 februari 2017 03:54 - Reacties (31)
Categorie: -, Views: 2.096

Billy had zojuist een enorme laydown gemaakt tegen Uncle John door zijn paar azen in zijn hand weg te leggen op een ogenschijnlijk onschuldige board. We konden onze ogen niet geloven

Net als de anderen was ik diep onder de indruk aan tafel maar ik zou mijn lever geven voor een paar goede oordoppen want ondanks zijn fantastische lay down was Billy natuurlijk weer aan het zeuren als een klein kind over de hoeveelheid pech. Wat een gejank. Man, ik zou allang blij zijn dat ik niet veel meer had verloren in dezelfde situatie maar het is duidelijk dat Billy en ik heel verschillende mensen zijn. Thank God for that.

Het spel gaat verder maar ik neem even gas terug en probeer in mijn gedachten de hand over te spelen tussen Billy en Uncle John. Had ik in die keren dat ik met de Uncle John aan tafel gezeten iets over het hoofd gezien? Natuurlijk, hij heeft zijn zwakheden waarvan de grootste zijn gemis aan discipline is. Ik had echter nooit een bepaald patroon in zijn bewegingen gezien anders dan wat je van een gemiddelde pokerspeler kan verwachten. Stap voor stap ga ik de hand na. Aan de grootte van de bets kon het niet liggen, die hadden niets weggeven. Ook het gedrag van Uncle John gaf geen aanleiding te denken dat hij enorm sterk of zwak was. Wat had Billy dan gespot dat ik gemist had?

Ik vouw mijn handen achter m’n hoofd en leun naar achteren, een beetje gefrustreerd over mezelf dat ik iets over het hoofd heb gezien dat Billy wel opgemerkt had. Mijn ogen glijden onbewust naar de frêle handen van de bevallige dealster terwijl zij net de kaarten bij elkaar veegt van de vorige pot. Verdorie, heb ik ineens een hand fetisj gekregen want ik kan mijn blik niet van haar handen weghalen en dat terwijl de rest van haar lichaam minstens zo interessant is. Dan zie ik het gebeuren. Terwijl haar handen over de kaarten glijden is er één kaart die onder haar rechterduim geplakt lijkt en met haar hand meebeweegt. In een flits wrijft ze met de zijkant van haar nagel over de korte kant van de kaart om vervolgens weer schijnbaar door te gaan met het wassen van de kaarten.

Mijn pupillen worden voelbaar groter want ondanks het wassen blijft diezelfde kaart onder dezelfde rechterduim en veegt ze bijna onmerkbaar nog twee keer met haar nagel op ongeveer dezelfde plaats als de eerste keer. Ik beleef een episch facepalm moment en kan me nog maar net beheersen om niet daadwerkelijk mijn handpalm met het nodige op mijn gezicht te planten want dit was een van de meest elementaire, en dan nog niet eens een heel subtiele, vorm van vals spelen: markeren van kaarten! Aangezien de dealster uit het kamp van Billy kwam wist ik eigenlijk al genoeg. Kalmeer even Chief, n=1 is nou niet bepaald overtuigend bewijs maar meer bewijs heb ik eigenlijk niet nodig. Ik WIL namelijk niet geloven dat Billy een betere speler is dan waar ik hem voor aanzag.

Grootste onzin van mijn kant natuurlijk want je kan niet iedereen die een hand goed afspeelt er van beschuldigen dat die vals speelt. Toch maar even beter opletten of het dan toch niet gewoon toeval was maar ik had daar een hard hoofd in. Bij de daaropvolgende handen probeerde ik zo onopvallend mogelijk naar de kaarten te kijken die iedereen gedeeld kreeg. Soms moest ik een heel klein beetje mijn gezicht draaien maar de markeringen waren duidelijk zichtbaar in de hoeken van de kaarten als je maar wist waar je naar zocht. Niet op iedere kaart zat markeringen. Het zou kunnen dat de dealster nog niet de kans had gehad om alles te markeren of dat alleen de plaatjes gemarkeerd werden. Ik voelde ook goed aan de kaarten die ik gedeeld kreeg en jawel, ik voelde duidelijk twee streepjes en zoals verwacht zag ik een koning aan de andere kant van diezelfde kaart.

Of dat niet genoeg was zag ik dat de dealster ook nog eens aan het seinen was. Zij voelde namelijk de tweede kaart (de bovenste kaart wordt iedere keer “geburned” voordat de flop, turn of river gedeeld wordt) door de bovenste kaart een heel klein beetje te verschuiven. Omdat niet iedere kaart gemarkeerd was kon ze niet altijd seinen maar ze probeerde het wel. Het systeem was heel simpel: één keer tappen met haar duim voor aas, twee keer voor koning, drie keer voor dame, vier keer voor boer en vijf keer voor de tien. Verder ging het markeren blijkbaar niet. Weer zag ik een kaart onder haar duim plakken bij het wassen en weer werd er een kaart gemarkeerd. Ditmaal blijkbaar een boer want haar nagel ging vier keer over de kaart. Omdat ze vier streepjes moest zetten duurde het wassen van de kaarten net even iets langer dan normaal.

Er is geen twijfel mogelijk dat deze game rigged is en uiterlijk bleef ik kalm, van binnen kookte ik. Ik was kwaad. Deels op Billy maar eigenlijk nog meer op mezelf. Dat het zo lang duurde voordat ik het in de gaten had gekregen. Met al mijn ervaringen met shady places had mij dit niet mogen overkomen. Het was niet de eerste keer dat ik vals spelen was tegen gekomen en deze viel zelfs in de categorie amateuristisch en toch was ik erin getuind en ik voelde zelfs wat schaamte. Ik had mij teveel laten leiden door Unle Ngau en Uncle John en was daardoor helemaal niet op mijn hoede. Desalniettemin had ik gewoon met een gezonde dosis argwaan aan tafel moeten gaan zitten zoals ik eigenlijk altijd deed.

Één puzzelstukje was nu op z’n plek gevallen: Billy speelde vals. Een veel groter stuk van de puzzel was hoe ik de anderen, met name de Uncles en Percy, kon waarschuwen zonder groot alarm te slaan. Laten we wel wezen, dit was Billy’s plek en die paar gorilla’s buiten die ik had gezien op de weg naar binnen leken mij weinig kieskeurig als het kwam op de ethiek van hun werkgever om maar te zwijgen over de waarschuwing van Uncle John over de broer van Billy. Met alle respect voor de Uncles, fysiek zouden we geen schijn van kans maken. Even een SMSje sturen leek mij ook niet slim want zover ik Uncle Ngau kon inschatten zou hij eerst een enorme tramalant maken en dan pas vragen stellen. Dan gaat de TL buis in mijn hoofd aan. Verrek, natuurlijk! Heel simpel!

“Joh, kunnen we niet even een andere pak kaarten pakken? Deze zitten mij echt tegen. Krijg al een half uur pure vuilnis gedeeld” komt uit mijn mond en ik kijk er een beetje hopeloos bij om een hard sell te maken. De nominatie voor de Oscar voor beste bijrol kan mij niet meer ontgaan dit jaar.

Update: geen Ucles, nog niet ;)

Door Chief op dinsdag 14 februari 2017 08:16 - Reacties (29)
Categorie: -, Views: 2.838

Geloof het of niet maar het was een heerlijke week. Natuurlijk ben ik diep en diep bedroefd dat we afscheid hebben moeten nemen van mijn vader maar man, wat een prachtig afscheid heeft deze man gehad. Als hij toch moest gaan, dan maar zo!

Dinsdagochtend kwamen we in alle vroegte aan op Schiphol, zijn gelijk doorgereden naar Limburg en het weerzien met pa was hartverwarmend. De man was fysiek nog maar een schim van de 80+ kg die hij ooit was maar aan zijn pretogen was niets veranderd. Mijn klein ventje wurmde zich langs me en rende zoals altijd weer naar zijn opa. Heerlijk om te zien.

Mijn vader was kalm, berust en vooral: opgelucht. Opgelucht dat hij ons waardig kon verlaten voordat de ziekte dat niet meer toe zou staan en ik ben de Nederlandse samenleving dan ook dankbaar dat dit mogelijk is. We kunnen veel zeuren over wat er gebeurt in Nederland maar de kans op euthanasie is iets waar we met zijn allen heel trots op kunnen én moeten zijn.

Woensdagmiddag is hij in alle rust heengegaan en wat lag hij er vredig bij. Geen pijn meer, geen zorgen meer, geen lijden meer. Geen moment heeft hij ons de indruk gegeven dat hij bang of ongerust was. Zelfs op het laatste moment had ik zijn hand vast maar zijn hand lag heel rustig in de mijne. Geen moment heeft hij er in geknepen. Omdat hij zo kalm en vrolijk was de laatste dagen hebben we met het gezin nog heel wat afgelachen. Het was eigenlijk te bizar voor woorden. Voor een buitenstaander misschien een morbide gedachte om te lachen met/om iemand die snel zou sterven maar voor ons was het de perfecte manier van afscheid nemen van elkaar. Zo lag ik op een gegeven moment op zijn plekje op de bank toen hij even een pitstop moest maken. Toen hij terug kwam zei ik: Oh, laat ik maar opstaan voordat de huisarts mij met jou verwart en ik dat spuitje krijg. Daar hebben we met z’n allen nog keihard om kunnen lachen.

De mentale kracht van mijn vader is iets wat ik nooit zal vergeten. Daardoor kregen wij ook zoveel kracht om er mee om te gaan en met name mijn moeder….. Ik had niet verwacht dat ze zich zo kranig kon houden en het was niet op een geforceerde manier. Nee, ik zag heel duidelijk dat zij vrede had met zijn besluit, hoezeer zij hem ook zou gaan missen. Ook tijdens de uitvaart van afgelopen zaterdag was mijn moeder erg rustig. Uiteraard vloeiden de tranen af en toe rijkelijk maar dat was maar voor even. Ook zij is opgelucht voor de man waarmee zij ruim 50 jaren lief en leed heeft gedeeld.

De klap en het rouwen zal nog wel komen voor mijn moeder maar daar ben ik op dit moment niet zo bang voor. Ze heeft echt innerlijke rust gevonden en daar ben ik met recht enorm trots op. Ook weet ik dat ze mijn drie zussen om haar heen heeft en daarnaast een boel fantastische vrienden die er voor haar staan als ze hen nodig heeft.

En ik, ik ben weer in Singapore. Het was even rennen en vliegen maar het was het allemaal meer dan waard. Het enige dat telt is dat vrouwlief en dochterlief het goed maken en dat mijn vader prachtig afscheid heeft kunnen nemen van iedereen. Toevallig staat hier reviews: Gebruikersreview van de Maand - Januari 2017 het mooi beschreven: "Opnieuw kon Chief op liefde rekenen in het nominatietopic". Ik heb heel veel steun van jullie lezers gevoeld in de mooie berichten die jullie hebben achtergelaten en de PBs met steunbetuigingen waarvoor ik jullie allemaal hartelijk wil bedanken. Ik zal de gebeurtenissen van de afgelopen tijd natuurlijk nog moeten laten bezinken maar een manier om dat te doen is voor mij om te schrijven en dus verwacht ik komende week weer verder te gaan met de Ucles ;)

Nogmaals mijn dank en natuurlijk: tot blogs!!

Update: geen Uncles

Door Chief op zondag 5 februari 2017 15:50 - Reacties (64)
Categorie: -, Views: 2.803

Lieve lezers. Morgen, maandag, zal er geen nieuw deel van de Uncles verschijnen. In plaats van te bloggen vlieg ik terug naar Nederland om definitief afscheid te nemen van mijn vader. Hij heeft geknokt met alles wat hij in zich had maar genoeg is genoeg. Het was lange tijd de verwachting dat ik geen afscheid zou kunnen nemen en zelfs het bijwonen van zijn begrafenis hing aan een zijden draadje simpelweg omdat vrouwlief hoogzwanger was. Het was waarschijnlijk de moeilijkste keuze uit mijn leven en welke keuze ik ook zou maken, ik zou met consequenties moeten leren leven.

Toch heeft een mirakel plaatsgevonden en heeft vrouwlief vrijdagnacht om 1:30 onze prachtige dochter gezond en wel ter wereld gebracht!!! Een wolk van een meid en zowel moeder als dochter verkeren in goede gezondheid. Jullie begrijpen natuurlijk dat op dit moment een zeer trotse echtgenoot en vader deze blog aan het schrijven is!

De bevalling zelf was overigens het grootste avontuur ooit wat ik beleefd heb en diegenen die de Uncles hebben gevolgd en/of aan het volgen weten dan dat het echt iets bijzonders moet zijn geweest wil ik dat zeggen maar geloof mij: dit was compleet bizar en ik kom er zeker op terug. Ik zeg geen woord teveel als ik zeg dat vrouwlief de dapperste en sterkste vrouw is die ik ken, inclusief mijn moeder en dat is nogal een statement!!

Niet lang na de geboorte van dochterlief belde ik naar mijn ouders en mijn vader nam op, precies wat ik hoopte. "Pap, kan je mama vragen om de iPad te pakken? Er is hier iemand die hallo wil zeggen". Papa begreep natuurlijk meteen wat er aan de hand was, riep mijn moeder die onder de douche stond maar nog geen minuut later had ik ze via FaceTime aan de lijn met de camera frontaal op onze dochter.

Het beeld wat ik toen kreeg vanuit duizenden kilometers verderop, daar zal ik eeuwig dankbaar voor zijn. Een moeder met zeiknatte haren en een huilende papa die toch nog zijn kleindochter heeft kunnen zien. Door de tranen heen lachte hij naar onze dochter en het enige wat ik kon zeggen was: "Papa, je wachten is beloond". Hij zakte op zijn knieen en keek huilend omhoog en zei "Dank u".

We hebben de situatie even aangekeken maar vrouwlief herstelt uitstekend en dochterlief doet het hardstikke goed. Daarop zei vrouwlief dat ik maar snel vluchten moest regelen voor zoonlief en mijzelf en aldus geschiedde. Dinsdagmorgen komen wij weer in het kikkerlandje aan en als het goed is hebben we dan nog een beetje tijd met mijn vader en kunnen wij hem vaarwel zeggen bij de uitvaart. Persoonlijk, en niet via het internet waar wij in eerste instantie rekening mee hielden.

Dit is mij een week wel en ik hoop dat ik nooit meer zo'n rollercoaster van emoties ga meemaken. Ik ben inmiddels net 40 maar nog zo'n week en je kan mij bij elkaar vegen. Pa heeft altijd gezegd dat ik niet moest komen zolang dochterlief nog lekker bij haar moeder in de buik zat maar hij is heel, heel blij en trots dat hij alle vier de kinderen bij zich heeft als het moment daar is. Ik houd een kleine slag om de arm maar als alles goed blijft gaan dan zijn wij dinsdagochtend weer in jullie tijdzone.

Voorlopig sluit ik deze blog af door te zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk even niet zal bloggen maar ook met de belofte dat ik wederkeer. Niet dat ik een populaire blogger ben maar inmiddels weet ik dat er een aantal zijn die mijn blogs trouw lezen waarvoor ik niets anders dan erkentelijk ben en deze lezers wil ik niet teleurstellen.

Alvast dank voor jullie begrip en steun en zoals altijd: tot blogs!!

/edit: Schroom niet om ons te feliciteren met de geboorte van onze dochterlief ondanks wat er met mijn vader staat te wachten!! Ze is de felicitaties waard, altijd!!