The Good, the Bad and the Condemned, part X

Door Chief op maandag 18 december 2017 09:05 - Reacties (16)
Categorie: Uncles, Views: 2.618

Nadat ik hoogst persoonlijk een aantal spelers aan gort had gespeeld eindigde mijn eerste bezoek aan club Blue vrij snel: we waren er uit getrapt. Wachtende op de auto van Uncle Yin kwamen stomtoevallig enkele handlangers van Ricky voorbij gelopen die mij aanspraken als "Chief Gor", alsof ik deel uitmaakte van de triade. Hoe het verder ging, dat lezen jullie hieronder.


Geloof mij, de uitdrukking op mijn gezicht was minstens net zo verbaasd als die op Percy’s gelaat. In de pokerscene in Hong Kong was ik wel vaker “Gor” genoemd en zelfs “Si Fu” maar nooit door leden van de triade.

De mannen liepen gewoon door alsof er niets gebeurd was en in hun ogen was er natuurlijk ook niets gebeurd. Buiten hun gehoorafstand barste Uncle Ngau in lachen uit en klapte zodanig hard op mijn schouder dat ik wakker schrok. “Zo jongen, nu hoor je er helemaal bij” lachte Uncle Yin mee en hoewel hij het natuurlijk gekscherend had gezegd maakte ik mij nu toch lichtelijke zorgen. Zoals altijd was daar Uncle John die de situatie goed inschatte: ik hoefde me geen zorgen te maken, het betekende niets al had ik wat meer krediet als ik over straat zou lopen in Mong Kok, het gebied van Ricky. Percy’s ogen waren nu zo groot als schoteltjes terwijl ik niet goed wist wat ik er van moest denken.

Voordat ik aan Percy probeerde uit te leggen dat ik niets met de triades te maken had kwam de wagen van Uncle Yin al voorrijden en stapten we in. Eenmaal in de auto draaide Uncle Yin die voorin zit zich om en vroeg zich openlijk af wat de mannen van Ricky nou in Central deden. Uncle John was ook verrast die mannen daar te treffen. Triade leden blijven zoveel mogelijk in hun eigen gebied maar deze mannen waren zelfs van Kowloon naar Hong Kong Island gegaan. Terwijl de auto richting Wanchai reed bleef het opvallend stil, alsof iedereen in haar of zijn gedachten ergens anders was.

Wanchai lag om de hoek en binnen tien minuten stonden we voor het King’s hotel. Hotel was overigens wel heel veel eer voor dit gebouw. De hotelkamers besloegen slechts een aantal verdiepingen in dit gebouw. Daarboven en daaronder bevonden zich voornamelijk (karaoke)bars en mahjong ruimtes. Één van de bars werd ’s avonds omgebouwd in een pokerroom met ruimte voor drie tafels. Het was de plek waar ik de Uncles had ontmoet.

Percy draait zich naar mij om op het moment dat zij uitstapt en kijkt mij recht in mijn ogen aan. Haar blik wordt vergezeld door een licht verlegen glimlach. Ik mocht dan geen Adonis zijn maar zelfs ik herkende die blik. Uh oh. Dit beloofde niet veel goeds. Die blik duurde in mijn gedachten eindeloos maar zal in werkelijkheid niet meer dan twee of drie seconden hebben geduurd voordat ze zich terugdraaide en uitstapte. Ik boog mijn hoofd voorover om uit te stappen toen ik het inmiddels bekende gevoel van de hand van Uncle John op mijn schouder voelde en ik hem zachtjes “voorzichtig jongen!” hoorde fluisteren. Ik was dus niet de enige die die blik van Percy had gezien.

Met z’n vijven stonden we in de knusse lift naar boven en ineens voelde ik iets over mijn rechterhand glijden. Ik keek naar rechts en keek wederom in het gezicht van Percy die mij uitdagend aankeek. Hoewel ik beleefd een glimlach produceerde wist ik ook meteen dat ik dit in de kiem moest smoren maar voor ik daar de kans voor had gingen de lift deuren open en gaf ons meteen een zicht op de pokerroom omdat de lift zo ongeveer midden in de pokerroom uitkwam.

Zoals altijd als de Uncles de pokerroom in het King’s hotel betraden voelde je een rimpeling van opwinding door de pokerroom gaan. Je hoorde bijna de regelval aan kwijl van de spelers op de grond druppelen. De tafels zaten behoorlijk vol zoals bijna iedere zaterdag en niemand zou nu opstaan om plaats te maken in de hoop dat iemand anders op zou staan. Niet zo lang geleden was ik één van hen maar nu, nu ik de Uncles kende voelde het toch wel anders. In club Blue kende niemand de Uncles maar hier, hier leken de Uncles een paar guppies in een aquarium vol piranha’s.

Ik weet het, ze deden het puur voor de lol maar geld kan je ook op een andere manier weggeven. Kreeg je tenminste nog belastingaftrek over. Oh well, ik moest nu even concentreren op een ander probleem. Misschien hadden de Uncles vandaag wel het geluk aan hun zijde, iets wat ik wel kon gebruiken.

The Good, the Bad and the Condemned, part IX

Door Chief op dinsdag 12 december 2017 06:07 - Reacties (28)
Categorie: Uncles, Views: 2.733

Ik had net een heerlijke poker sessie gehad tijdens mijn eerste bezoek aan club Blue waarbij ik een paar spelers had leeggeplukt. Helaas brak daarmee ook onze tafel op. Hoe het verder ging, dat lezen jullie hieronder

In minder dan twee uur had ik mijn buy-in meer dan vervijfvoudigd van $10k naar ruim $50k. Misschien niet de meest winstgevende sessie ooit maar als ik dat afzet tegen het lage risico dan was het eigenlijk compleet bizar. Helaas was ik daardoor alleen achter gebleven aan de pokertafel. Als ik niet die hele stapel chips voor mij had gehad dan zou ik waarschijnlijk een beetje Remi gevoel hebben gekregen. De manager had natuurlijk de gasten zien vertrekken en de meeste anderen verlieten ook de club. De blik die hij mij gaf was zeer duidelijk: hij was er niet blij mee.

Tjah, ik kan nu eenmaal niet iedereen plezieren hè. Zit ook niet in mijn natuur. Anyway, ik had nu de keuze om a) naar huis te gaan b) te wachten op de Uncles of c) plaats te nemen aan een $50-$100 tafel. Keuze a paste niet bij mij karakter, keuze b zit niet in mijn bloed dus werd het optie c: plaatsnemen aan een $50-$100 tafel. De enige open plek was aan de tafel van Uncle Yin, Uncle Ngau en Percy.

Met mijn stack mocht ik plaatsnemen en daar waren de meesten niet blij mee. De max buy-in aan de $50-$100 tafel was $20k maar aangezien ik van een andere tafel kwam mocht ik alles meenemen. Ik vormde dus direct een bedreiging voor vrijwel alle stacks. De Uncles kon het niets uitmaken, die waren het wel gewend. Ook Percy kon het weinig deren, die zou toch wel een beetje uit mijn buurt proberen te blijven maar de meeste anderen hoorde ik wel even zuchten. De stand stond gelijk 1-0 in mijn voordeel. Bring it!

We hadden nog geen twee rondjes gehad toen ik preflop heads-up kwam tegen Percy. Ik flopte de keiharde nuts (best mogelijke hand) terwijl zij begon te beuken. Op zowel de flop als de turn bette zij terwijl ik gewoon callde. De river veranderde niets aan mijn hand en ik had nog steeds de best mogelijke hand. Ik bette de river en Percy speelde met de chips voor haar en ik zag haar stacks naar voren schuiven om een grote raise te maken. Aangezien ik Percy goed kende nam ik haar een beetje tegen haarzelf in bescherming en zei ik luid en duidelijk dat ze dat beter niet kon doen.

Ze twijfelde geen moment en in plaats van de raise te plaatsen zei ze “call” waarop ik mijn winnende hand liet zien. Percy knikte goedkeurend en gooide haar hand in de muck maar vanaf toen brak de pleuris een beetje uit. Een meneer vond het niet leuk wat er gebeurde en beweerde dat er sprake was van “collusion”. Collusion is een term in de pokerwereld waarbij bedoeld wordt dat twee of meerdere spelers samen werken tegen de rest van de tafel. Een voorbeeld daarvan is als twee spelers elkaar via seinen laten weten welke kaarten ze vast hebben.

Hier was duidelijk geen sprake van. Wat ik deed was waarschijnlijk nou niet helemaal koosjer maar collusion, dat ging te ver. Percy en ik legden uit dat we elkaar al lang kennen en vaak tegen elkaar spelen. Een kleine vriendendienst was het, niet meer dan dat. De man nam daar geen genoegen mee en bleef zeiken waardoor de Uncles er zich ook mee gingen bemoeien. Moet je net Uncle Ngau aan tafel hebben. In niet te misstane krachttermen gaf hij zijn mening die, kort samengevat, neerkwam op “minder zeiken, meer kaarten”. De man, die hoogstwaarschijnlijk geen idee had wat voor achtergrond Uncle Ngau had, begon nu te schreeuwen en stond op en nam een dreigende houding aan. Dat was fout nummer twee want Uncle Yin die naast hem zat sprong op en pakte de man gelijk in een houdgreep. Geen woorden maar daden zullen de Feyenoord fans onder ons denken.

De manager kwam aangesneld maar wist zich eigenlijk geen raad met de situatie die hij zag: een man hevig worstelend in de wurggreep van Uncle Yin. De dealer probeert zo goed en kwaad mogelijk uit te leggen wat er in de hand was gebeurd en dat was blijkbaar genoeg voor de manager om Percy en mij vriendelijk doch dringend te verzoeken om de club te verlaten. Voor Percy kon tegensputteren zei ik dat het prima was want het laatste wat ik wilde was een vechtpartij waarbij we nog een keer de politie mochten ontmoeten. Genoeg politie gezien voor één weekend. Waarschijnlijk genoeg voor de rest van mijn leven.

Uncle John was bij ons aan tafel gekomen en tikte Uncle Yin op de schouder die daarop losliet. De arme man snakte naar adem, waarschijnlijk de enige reden waarom hij niet meer als een dolle man schreeuwde zoals een aantal minuten geleden. We pakten onze chips op, wisselden deze in bij de kassière en samen met de Uncles liep ik op mijn dooie gemak naar buiten, met Percy in onze kielzog. Waarschijnlijk zou ik de club even laten voor wat het was maar ik zou uiteindelijk graag terug willen want het was echt een prima poker gelegenheid.

Zo stonden we dus vroeger dan verwacht buiten. Uncle Ngau stelde voor om naar een andere pokerclub te gaan wat niet ver van onze locatie was, het Kings hotel in Wanchai. De andere Uncles vonden dat een prima idee en ik, ach waarom ook niet. Percy stond er een beetje verloren bij tot Uncle Ngau vroeg of ze zin had om mee te gaan. Dat hoefde je haar geen twee keer te vragen en dus wachtten we samen op de auto.

Terwijl we net de auto de hoek om zagen komen kwamen een aantal mannen voorbij gelopen. “Hi Uncle John, Uncle Ngau, Uncle Yin” hoorde ik beleefd in een stem die ik vaag herkende. Ik keek naar het gezicht van waar de stem vandaan kwam en het schoot als stroomstoot van 220v in mijn hersenstam: dit was dezelfde man die destijds bij Ricky was toen die mij vroeg om voor hem te werken! Hij keek mij aan. “Hi Chief Gor” zei die en ik viel bijna steil achterover. Ik was niet de enige. Percy keek mij aan. “Chief Gor?????”

The Good, the Bad and the Condemned, part VIII

Door Chief op maandag 4 december 2017 06:16 - Reacties (13)
Categorie: Uncles, Views: 2.294

Eerder hadden de Uncles een politiewagen klem laten zetten en waren we op weg gegaan naar club Blue, een nieuwe pokerclub in het Central district van Hong Kong. Eindelijk waren we aangekomen, zonder dat we door de politie waren gevolgd. Bij het betreden van de club voelde me ik al helemaal thuis en nam ik plaats aan een $25-$50 tafel terwijl de Uncles zich over andere tafels hadden verspreid


Het was mijn beurt om de big blind te posten en dus werd het ook wel tijd om eens te kijken wat voor vlees we aan tafel hadden. Eigenlijk vielen drie mannen op. Buitenlanders gezien hun blanke huidskleur. Tussen de dertig en veertig jaar. Wat hen op deed vallen was dat ze strak in het pak zaten, inclusief colbert en stropdas. Ahhhh, typische i-bankers. Type: jasje, dasje, coke in tasje. U kent ze wel. Zo niet, bij deze.

Het werken blijft voor i-bankers blijft zelden beperkt tot weekdagen, met name diegenen die in de M&A divisies zitten want daar gaat het gewoon 24/7 door. Daartegen over staan astronomische beloningen, mits je de targets haalt uiteraard en die targets zijn over het algemeen zeer ambitieus. Kenmerkend voor dit wereldje is ook het hoge alfa mannetjes gehalte met ditto testosteron levels. Daar weken de drie mannen aan mijn tafel dan ook niet van af.

In de paar rondjes die ik rustig aankeek spraken ze met luide stem en maakten ze achteloos de ene bet na de andere. De klassieke steamroll strategie dus en de mannen verwachtten, nee, eisten eigenlijk dat de rest van de tafel eigenlijk braaf achterover gingen liggen zonder enige tegenstand te bieden. Het liefst al kwispelend met onze staart. Wat denken jullie? De tafel ging daar in mee ook nog!! Nou ja, de tafel minus mijzelf. Uiteraard.

Ik heb namelijk nogal een nare eigenschap en dat is dat ik nogal recalcitrant ben. Van jongs af aan heb ik vrij veel moeite gehad met autoriteit maar dat heb ik over tijd enigszins kunnen muteren in allergisch zijn voor misplaatste autoriteit. Oftewel, ik kon er prima mee leven als een leraar mij op mijn gedrag aansprak en laten we wel wezen, dit was vaker wel dan niet gegrond, maar niet als de leraar eiste dat je ja en amen knikte. Leerlingen zijn geen zombies en mogen best hun kritiek hebben die je dan eventueel kan weerleggen maar niet zomaar naast je moet leggen.

Anyway, die eigenschap van mij kwam vrolijk omhoog borrelen bij het aanschouwen van het schouwspel wat zich aan mijn tafel afspeelde. Dat was overigens veel makkelijker dan je zou denken. Echt, die gasten gaven zó veel informatie weg dat ze net zo goed met hun kaarten open konden spelen. De grootte van hun bets in relatie tot de pot, de tijd die ze namen bij een beslissing, hun lichaamstaal, zelfs hoe ze een hijs namen van hun peuken. Beetje de slogan van de Belastingdienst: “leuker kunnen we het niet maken, wél makkelijker” en makkelijker, dat werd het me zeker gemaakt. Overigens was dit wél leuker maar dat was een fijne bonus.

Die mannen waren klaarblijkelijk helemaal niet gewend dat er op ze werd teruggespeeld. Zij plaatsten een raise en ik ging daar vrolijk overheen. Soms callden ze die bet nog wel maar op de bet van de volgende kaart gingen hun kaarten netjes de muck in tenzij ze de kaart vonden die ze nodig hadden. Ik kon namelijk aan de hand van de informatie die ze onbewust gaven makkelijk zien of ze een relatief zwakke hand hadden en zo ja dan ging de druk er vol op, vrijwel ongeacht welke kaarten ik nou vasthad.

Na een uurtje beuken hielden twee van de drie i-bankers het voor gezien. In plaats van te spelen namen ze nu plaats achter de laatste van hen drie die nog aan tafel zat, in hun ogen waarschijnlijk de beste speler van de drie. Jeetje, ze maakten het nu wel erg gemakkelijk. Wat ontzettend hielp was dat ik op een gegeven moment voor de flop een grote raise plaatste met A6s in de hoop dat de blinden, waaronder de laatste i-banker, het zouden opgeven maar in dit geval callde de man. De flop kwam een waanzinnige A-6-6. Op dat moment plaatste ik de range van de man in AT of beter, alle paartjes tussen zessen en negens en heel soms KQ/KJ of zelfs KT gezien zijn historie. Paartje zessen kon natuurlijk niet. Paren van AA t/m tienen hoogstwaarschijnlijk ook niet omdat hij mij dan wel een 3-bet had gegeven voor de flop.

Ik liep dus zwaar voor in vrijwel alle scenarios. Ik bette ongeveer de helft van de pot en er volgde een snelle call. Die man had geen trukendoos laten zien en aldus kon ik zijn range verkleinen naar veruit de meeste gevallen AT of een betere aas en heeeeel soms een pocket pair groter dan zessen maar kleiner dan TT. Op de turn binkte ik de laatst overgebleven zes, gewoon voor het geval dat ik nog niet ver genoeg voorliep. Klein vreugdedansje zou niet misplaatst zijn lieve Tweakertjes. Goed, nu hoopte ik maar dat hij inderdaad een aas had want dan had hij een full house. Niet dat hij nadacht over wat ik eventueel zou kunnen hebben maar op de flop van A-6-6 kon hij best bang zijn voor een betere aas dan hij vasthad of misschien wel AA bij mij. Ik besloot te checken nadat hij hetzelfde gedaan te hebben in de hoop dat hij een aas had en de river zou betten.

De river kwam een fantastische aas waardoor de board A-6-6-6-A zag. Fantastisch! Nu wist ik 100% zeker dat die geen AA kon hebben en dus had ik de nuts: de best mogelijke hand. Hij bette ongeveer drie kwart van de pot dus waarschijnlijk had hij een full house met een aas. Te gek! Ik dacht even na en ik bomb de pot door idioot groot te raisen. De gedachte hierachter was: hij zou mij vrijwel nooit op een zes kunnen zetten gezien mijn preflop raise. Ik probeer in dat geval gewoon erg groot te raisen, ook met een aas, in de hoop dat hij weggooit en ik dus de pot niet hoef te delen.

Dat was waarschijnlijk precies zoals hij dacht want bij callde snel met AJ voor een fullhouse, in volle verwachting om de pot te delen maar helaas voor hem had ik heel stiekem toch die laatste zes. Als een plumpudding zakte hij in elkaar in zijn stoel en één van zijn collega’s sloeg letterlijk een hand voor zijn mond. Rustig stapelde ik zijn chips die de dealer naar mij had toegeschoven op mijn chips en ik had een ware berg voor me staan. Hilarisch.

Niet voor de i-bankers want de laatste die aan tafel had sprong op van zijn plumpudding houding en sloeg het laatste restje whisky die die nog had achterover en liep zonder om te kijken weg, gevolgd door zijn kompanen. Percy keek op van haar tafel en zei: “Oops, he di dit again!!”. Dat was de laatste waarschuwing die mijn andere tafelgenoten nodig hadden want binnen twee minuten stond de rest op, mij alleen achterlatend met mijn chips. Of ik mij ineens eenzaam voelde? Geloof mij, met zoveel gewonnen chips voor je neus voel je je nooit eenzaam. Nooit.

Chief went Vegas! (slot)

Door Chief op dinsdag 28 november 2017 02:13 - Reacties (17)
Categorie: Over mij, Views: 3.710

Goed, de Aria dus. Sinds de opening van dit hotel eind 2009 dacht ik ben ik er eigenlijk vaste klant en dat hebben ze voor het meest te danken aan hun pokerroom. Hun hotel kamers zijn niet slecht hoor, helemaal niet, maar voor die prijsklasse zit je denk ik liever in bijvoorbeeld de Encore.

De pokerroom van de Aria daarentegen, die is voor de limieten waar wij op spelen perfect. Het is een ideale mix van spelers (toeristen, pro’s, locals), inrichting (ruim en modern) en de dealers. Geloof het of niet, dealers en dan met name goede dealers kunnen een wereld van verschil uitmaken voor de spelers.

Ik ben met opzet op de avond van aankomst niet even gaan kijken in de pokerroom ondanks de afwezigheid van ruim twee jaar want ik ken mezelf: voor je het weet zou ik zijn gaan zitten en dan zou ik de rest van de week behoorlijk brak door moeten waarschijnlijk. Soms ben ik best trots op mijn ijzeren discipline. Soms dan. Heeeeeel soms.

Dankzij de vele uurtjes slaap tijdens de vluchten eerder had ik totaal geen last van jetlag wat wel eens anders is geweest. Ditmaal werd ik netjes pas rond acht uur in de ochtend wakker. Dit gold helaas niet voor Ben die slechts een paar uurtjes had kunnen slapen en er best brak uitzag. Even naar het ontbijtbuffet van de Aria en toen, toen ein-de-lijk op weg naar de pokerroom.

Voor mezelf had ik besloten om mijzelf even de tijd gunnen om er weer een beetje in te rollen wat pokeren betreft. De laatste keer dat ik nog live had gepokerd was vlak voor ons vertrek vanuit Nederland naar Singapore dik twee jaar geleden. De basis zou ik nog wel beheersen maar ik wist maar nooit. Discipline, weet je nog? Ik startte dus op de laagste limiet die de pokerroom aanbood: de $1-$3 NL Hold’em met een max buy-in van $300. Het grootste nadeel van deze structuur is dat je dus max kan beginnen met 100x de BB wat niet veel ruimte geeft voor creative plays. Vanaf de $2-$5 BB mag je met 200x de BB beginnen.

Anyway, het was geen slechte keuze om aan de lage limieten te beginnen want mijn God wat speelde ik als een zak str***. Verkeerd callen, niet het maximale uit een winnende hand halen, idiote momenten kiezen om te bluffen. Het enige voordeel was dat ik vaak een “oh ja” moment had na een misplay en dat ik langzaam maar zeker weer een beetje in het pokerritme kwam.

Met het komen van het pokerritme kwam ook het euforische gevoel om weer eens aan de pokertafel in de Aria te zitten. Ik kon, ondanks de “blunders” echt even achterover zitten en om me heen te kijken en dan kreeg ik toch wel een gelukzalig gevoel. Ik ben toch wel met m’n neus in de boter gevallen bij het trouwen met vrouwlief. Er zijn nl maar weinig vrouwen die hun man zo maar alleen naar Las Vegas laten gaan, vrouw en kinderen achterlatend. Heerlijk anoniem een kaartje leggen in de stad der Verderf. Nou ja, anoniem. Ik werd in de eerste uren al door enkele dealers herkend wat ik knap vond aangezien ze letterlijk duizenden verschillende gezichten per jaar zien.

Wat gênanter was wat op de eerste avond gebeurde toen een nieuwe speler aan onze tafel kwam. Hij ging zitten met $200 aan chips en ik keek hem toevallig aan toen hij rondkeek. Ik zag een TL buis boven zijn hoofd aan gaan. Uh oh. “Hey man, I know you!!” Ik was hoogstverbaasd aangezien ik zeker geen regular was. “Yea, I saw you play the 5/10 a couple of years ago. You lost a huge pot in a set over set while the other guy sucked out on you. I remember you because you didn’t blow up and kept cracking jokes! Love that attitude man”. Hij steekt zijn vuist uit en ok, uit beleefdheid geef ik hem een box. Die hand herinner ik me wel maar met name de man aan wie ik die hand verloor. In Vegas speel ik nl vrijwel nooit de 5/10 game omdat de spelers daar gewoon stuk voor stuk beter zijn. Die avond was er echter een whale aan tafel, iemand die overduidelijk meer geld dan verstand van pokeren had. Ik was er gelukkig vroeg bij want al snel was er een enorme wachtrij voor die game alleen omdat die man aan tafel zat.

Die vent dumpte lachend tienduizenden dollars waarvan een stukje aan mij en dat ondanks die vette pot die hij van mij won. Ik denk dat dat mijn meest winstgevende trip naar Vegas ooit was. Anyway, de man die mij herkende lijkt geen aandacht meer aan mij te schenken totdat hij “Btw, what are you doing in a 1/3 game?”. Toeval of niet, binnen een kwartier staan er vier spelers op die hun heil ergens anders gingen zoeken. En bedankt.

Zonder nu in details te gaan, misschien in een ander blog, kan ik zeggen dat ik tijdens de trip meer dan zestig uren aan de pokertafel heb gezeten. De pokerroom in de Aria maakt, net als de meeste andere pokerrooms in Vegas, gebruik van het Bravo systeem. De dealer swiped jou membership kaart aan tafel en dat wordt netjes gelogd. Dat is voornamelijk omdat spelers $2 per uur krijgen ($3 in de graveyard shift) als ze pokeren om maar spelers te lokken.

De week ging dan ook in sneltreinvaart voorbij. Naast het pokeren hebben we wel wat, maar niet veel andere dingen gedaan. Kan ook niet als je een “werkweek” van dik zestig uur hebt geklokt. Die uren hebben we niet voor niets gemaakt. Naast de ongrijpbare ervaring met de vele personen waarmee we gespeeld hebben konden we aan het einde van de week allebei zwarte cijfers laten zien. Zodanig zelfs dat ik mijn totale kosten heb goedgemaakt en Ben dus een dikke plus kon bijschrijven aangezien hij slechts €450 voor zijn ticket vanuit A’dam had betaald. Win!!

Velen zullen niet begrijpen hoe je zoveel uren aan dit spel kan besteden maar voor mij was het echt heerlijk om eigenlijk alleen maar met pokeren en alles daaromheen bezig te zijn. Op de terugweg lag ik op mijn stoel en bedacht me dat een week mijn gedachten verzetten eigenlijk brood noodzakelijk was. Eindelijk had ik even tijd voor mezelf om dingen op een rij te zetten, met name wat betreft het verlies van mijn oude heer. Hoe vaak had ik thuis niet doelloos voor mij uit zitten staren alleen om wakker geschud te worden door een knuffel van junior.

Ik bleef namelijk tegen mijzelf zeggen dat de euthanasie van pa het beste was voor hem wat misschien ook wel zo is maar het gat in mijn ziel die daarmee achtergelaten werd kon niet door die gedachte worden bedekt. Gedurende de week heb ik heel veel aan hem gedacht omdat hij als ex-gokverslaafde natuurlijk alle smeuïge details wilde horen. Nooit maakte hij zich zorgen hoeveel ik won of verloor maar hij wilde via mij toch een beetje de sfeer van een casino proeven zonder het risico te lopen dat hij in verval zou raken.

Op die stoel op de vlucht naar Ghuanzhou heb ik zitten janken als een baby, voor het eerst sinds het overlijden van mijn pa en ik kan je zeggen, dat luchtte gigantisch op. Verlies is verlies, hoe de omstandigheden ook zijn of waren en ik mag daar best om treuren. Ik krijg hem er niet voor terug en dat hoeft ook niet. Het is ook niet dat ik dat hoofdstuk afgesloten heb maar ik sta tenminste toe dat ik daar kapot van ben. Toen, na die huilbui, toen besefte ik pas waarom vrouwlief had voorgesteld dat ik een week met Ben naar Vegas zou gaan. Ik wil graag denken dat ik de man des huizes ben maar het is duidelijk wie daadwerkelijk alles in de gaten heeft. Iets met neus en boter, weet je nog?

Chief went Vegas!

Door Chief op woensdag 22 november 2017 09:38 - Reacties (21)
Categorie: Over mij, Views: 3.324

Voor diegenen die mijn bescheiden bijdrages aan Tweakblogs gemist hebben, mijn excuses! Hopelijk is het a.s. maandag gewoon weer een ouderwetse CBM!

Het heeft langer geduurd dan me lief is lieve Tweakers maar ik heb nu eindelijk tijd gevonden om even te bloggen! Het was (en is!) een heksenketel op werk sinds mijn terugkomt uit Las Vegas en daar bovenop was het halve gezin geveld door een virus, inclusief mijzelf. Ik zal jullie de details daarvan besparen maar heel prettig was het allemaal niet, dat kan ik jullie verzekeren.

Goed, nu deze smoesjes uit de weg zijn: Vegas! My long love. De stad waar ik altijd weer naar terug wil maar nooit zou willen wonen. De stad die mij zowel liefde als een trap in mijn kl*ten heeft gegeven. Aangezien ik deze blog kan typen is het levend bewijs dat ik niet alles heb verloren tijdens deze trip maar laat ik even niet vooruit lopen op de feiten. Dat zou immers wel een heel korte blog opleveren, nietwaar?

Het was een lange reis vanuit Singapore naar Las Vegas en om het mijzelf een beetje aangenamer te maken vloog ik business class. Om dat enigzins betaalbaar te houden vloog ik met China Southern via Ghuanzhou. Dit was de eerste keer voor mij dat ik long haul met een Chinese carrier vloog maar ik had wel een beetje research gedaan. Zo wist ik, last minute wijzigingen voorbehouden, dat ik op de langste leg Ghuanzhou – Los Angeles in de A380 zou vliegen met full flat stoelen. Dat zou op zich prima moeten zijn.

Het begon best aangenaam op Changi Airport. China Southern heeft geen aparte balie voor de business/first class passagiers bij het inchecken maar een aparte VIP ruimte die ze delen met een aantal andere vliegmaatschappijen. Bij de ingang word je baggage overgenomen en mag je plaatsnemen in een lederen fautieul terwijl het papierwerk wordt geregeld. Dat duurde een kleine vijf minuten en hup door de paspoortcontrole. Het was erg rustig op het vliegveld en kon ik zonder wachten door de poortjes. Mijn vingerafdrukken werden zowaar in één keer geaccepteerd en kon ik naar de lounge om de anderhalve uur tot boarden te overbruggen.

De lounge zelf was niet bijzonder. Geen van de Skyteam leden (waar China Southern en bijvoorbeeld KLM deel van uitmaken) heeft een eigen lounge in Singapore en dus maken ze gebruik van Dnata in Terminal 1 waar ik vanuit vertrok voor de vlucht naar mijn eerste stop in Ghuanzhou. Niets te klagen hoor. Veel heb ik niet nodig. Wat water en wifi en ik ben een gelukkig man. Laat nou beiden aanwezig zijn geweest.

Voor ik het wist was ik aan boord van een A320 naar Ghuanzhou. Geen persoonlijke IFE system maar in plaats daarvan kregen we (ik en twee andere business class passagiers) een tablet met wat films en series voor deze iets minder dan vier uur durende vlucht. Wat mij wel opviel was de kwaliteit van de maaltijd: van hetzelfde niveau als andere maatschappijen op long haul vluchten! Toch weer mooi meegenomen.

In Ghuanzhou stond al een jongedame met bordje met mijn naam op mij te wachten bij de uitgang van de gate. Die begeleidde me door de paspoortcontrole en security check om mij vervolgens af te zetten bij de lounge van China Southern. Ik moest serieus doorlopen wilde ik haar bijhouden en eigenlijk moest ik een sanitaire stop maken maar door de vaart die ze erin hield had ik weinig keus dan haar te volgen. Waarschijnlijk moest ze die route nog talloze malen maken die dag dus liet ik het maar gaan.

Aangezien Ghuanzhou de thuisbasis is van China Southern was deze lounge full service incl douches, slaapkamers en God weet wat. Ik moest hier bijna drie uur overbruggen en dus nam ik het maar van. Even lekker douchen en wat eten en daarna wat achterstallige films kijken op mijn Chuwi Surbook (aanrader!).

Vanuit de lounge kon ik mijn gate zien en mijn Chinese medepassagiers blijven mij verbazen. Ruim een half uur voordat het boarden zou beginnen gaan ze al in de rij staan. In een willekeurige rij wel te verstaan. Er zijn nl verschillende borden geplaats voor de verschillende secties maar de Chinezen zien aanwijzingen niet anders dan iets wat “FYI” is. Toen ik eenmaal aanschoof in de rij voor business class vond ik de rij best lang. Nou weet ik wel dat de business class in een A380 vrij veel stoelen heeft maar toch niet zoveel? Wat bleek, meer dan de helft van de mensen stonden dus in de verkeerde rij. Toen security mensen de tickets kwamen controleren moesten ze dus aansluiten bij de andere rijen. Achteraan. Een stampij dat sommigen maakten…..

Anyway, van de dertien uur durende vlucht naar Los Angeles heb ik zeker tien uren geslapen als een baby. Win!!!! In LA nog een beetje moeten haasten om mijn laatste vlucht naar Las Vegas te halen maar eindelijk, na bijna vierentwintig uur, zat ik in de taxi naar de Aria, het hotel waar ik een week zou blijven. Mijn maatje uit Nederland, laten we hem Ben noemen, was al een paar uur aangekomen. Helaas was hij vergeten dat je bij het gebruik van Nederlandse creditcards je ook een pincode moet gebruiken die hij uiteraard niet meer uit zijn hoofd wist. Dus of hij even de roomrates voor een totaal van ruim US$4,000 cash wilde betalen. De roomrates worden later aangepast (daarover later meer) maar hij mocht meteen vier ruggen inleveren. Niet de beste start van zijn trip… LoL

Gelukkig kon ik bij aankomst mijn creditcard gebruiken en gaven ze Ben netjes zijn centjes terug zodat die zijn bankroll weer kon aanvullen. Helaas hebben ze per incheck balie slechts $1,000 contant geld in de kassa dus moest de dame die ons hiel bij drie collega's langs.....Het was inmiddels middennacht en of ik nou in “the city that never sleeps” was of niet, ik ben gaan douchen en heb nog even met Ben gekletst maar ben toen gaan maffen zodat ik de volgende dag fris en fruitig aan de pokertafel zou kunnen plaatsnemen. Dat was ook hard nodig zou blijken……