The Uncles, the saga continues - deel IV

Door Chief op dinsdag 27 december 2016 03:01 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 2.132

Een enorme bom was zojuist ontploft toen ik verteld kreeg dat Uncle John een kind had gehad maar deze vele jaren geleden was omgekomen. Dat de reden daarachter waarschijnlijk te maken had met zijn positie in de Triade. Hoe het verder ging lees je hieronder

Ik had de grootste moeite om alles wat ik net te horen kreeg te verwerken en kon daardoor de doodse stilte niet doorbreken. Duizenden vragen speelden door mijn hoofd. Hoe? Wat? Waar? Maar vooral: HUH??? Terwijl ik duizelde van al die vragen was het Aunt Mai die als eerste sprak. Dat we toch maar eens moesten beginnen met het wegwerken van al die lekkernijen die vlak voor ons op tafel stonden. Uncle John toonde het goede voorbeeld en pakte zijn chopsticks op, een voorbeeld die ik niet kon volgen. Als versteend zat ik daar aan tafel.

Uncle John verschuldigde zich, hij had het er niet zo uit moeten gooien. Meteen ben ik weer bij zinnen want als iemand zich schuldig voelde was ik het. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou voelen om je eigen kind zo kwijt te raken en ik hoopte dat ik het nooit hoefde mee te maken. “Het spijt me” leek het enige wat ik zeggen kon en zowel Aunt Mai en Uncle John knikten. Dat moesten ze al zo vaak hebben gehoord. Ik doe mijn best om weer normaal te doen maar het valt niet mee. Er zit een dikke knoop in mijn maag en trek heb ik dus niet meer maar ik probeer toch te eten, al was het maar om de zware lucht te laten klaren.

Gelukkig hoef ik niet lang te doen alsof want als Uncle John aanstalten maakt om een sanitaire pitstop te maken zie ik die normale blik in zijn ogen: of ik even op wil letten dat zijn vrouw er niet met een andere vandoor gaat terwijl hij naar het toilet gaat. Ik doe mijn best maar garandeer niets grap ik terug en ik voel me een stuk lichter. Als Uncle John uit gehoorbereik is schuift Aunt Mai een beetje naar voren op haar stoel. Ze wist niet hoe ik het voor elkaar had gekregen maar Uncle John had zeer zelden hun verhaal op zo’n detail niveau aan vreemden verteld. Sterker nog, er waren mensen in hun directe omgeving die vaak niet de hoed van de rand wisten. Ik had werkelijk waar geen flauw idee waarom maar de glimlach van Aunt Mai stelde me gerust. Ze was mij niet aan het verhoren.

Hoewel ik me iets minder bezwaard voelde knaagde de verhalen duidelijk aan me. Zo duidelijk dat Uncle John die weer rap terug was en mij aankeek. Of ik iets op mijn lever had en zo ja dat ik het er maar net zo goed uit kon gooien. De nieuwsgierigheid was gewoon te groot en dus flapte ik het er maar uit: Of Uncle John nog iets met de Triades te maken had. Een ironisch lachje kwam uit zijn mond. Nee, hij had niets meer te maken met die lui. Sommigen van de oude garde respecteerden hem nog van vroeger en ook de wat jongere garde kenden hem uit verhalen maar dat was het wel. Hij zelf was helemaal klaar met de zogenoemde broederschap. “Broederschap”, schimpte hij. Terwijl Uncle John en Aunt Mai nog bezig waren met de voorbereidingen van de crematie van hun zoontje begonnen de eersten zich al te verdringen om Uncle John in de organisatie te vervangen.

Was dat om iedere andere reden gebeurd dan zou hij dat hardhandig de kop in hebben gedrukt, waarschijnlijk letterlijk, maar hij had heel andere dingen aan zijn hoofd. Het regelen van de crematie voor zijn zoontje en het zoeken naar de daders van de aanslag namen al zijn tijd en aandacht in beslag. Daarmee brak ook de pleuris uit. Niet alleen rivaliserende Triades maar ook intern rook men zwakte en werd er gevochten om zijn zeer lucratieve gebieden over te nemen. Binnen de organisatie werd de ene spoedbijeenkomst na de andere belegd om de boel in het gareel te houden maar Uncle John nam niet eens de moeite om op te dagen. Daarmee had hij zijn eigen lot in de Triade bezegeld en werd hij een persona non grata.

De meeste van zijn mannen waren alleen loyaal aan de dollars en toen duidelijk was dat Uncle John daar voorlopig niet voor ging zorgen waren veruit de meesten dan ook snel vertrokken. Uncle Ngau zei ik half vragend, half bevestigend en de bekende grote lach van Uncle John kwam weer tevoorschijn. Het was niet heel moeilijk te raden: iedere zin die uit de mond van Uncle Ngau begon en eindigde met vloekwoorden. Daarnaast waren de tatoeages op zijn onderarmen ook moeilijk te missen. Samen met enkele anderen was Uncle Ngau hem trouw gebleven.

Na het verliezen van hun zoon heeft het lang, heel lang geduurd voordat Uncle John weer een beetje zichzelf werd. Uncle John werd letterlijk en figuurlijk geconsumeerd door zijn zoektocht naar wraak en in al die tijd ging het geld er harder uit dan het binnenkwam. Hij kwam pas weer bij zinnen toen Aunt Mai erachter kwam dat zijn mannen tot de nek in de schulden zaten omdat ze lange tijd geen cent te makken hadden en Uncle John niet om geld hadden gevraagd. Als Dai Lo, “Big Brother”, had hij behoorlijk gefaald naar zijn mannen. Genoeg is genoeg had Aunt Mai gezegd en ditmaal landden de woorden wel.

Teruggaan naar hun oude levensstijl was geen optie voor Uncle John aangezien dat de oorzaak was voor het verlies van hun enigst kind. Als er dan toch iets positiefs was aan het verliezen was van hun kind dan was het dat Uncle John daardoor de deur naar de Triade had dicht geslagen zei Aunt Mai. Voortaan zouden ze op een legale manier hun brood verdienen en het had ze geen windeieren gelegd. Je moest volgens Uncle John een halve zool zijn om in die tijd geen geld te verdienen. Economisch ging het Hong Kong voor de wind en daarmee ook Uncle John en zijn mannen die niet meer zijn mannen waren maar inmiddels partners.

Het duurde lang voordat ze Uncle John geen Dai Lo meer noemden. Oude gewoontes sleten moeizaam en niet alleen zij hadden moeite om Uncle John niet meer als een Dai Lo te zien, ook de blauwe brigade kon maar niet geloven dat hij zo resoluut de band met de Triade had verbroken. Zeker in de eerste jaren kwamen ze te pas en te onpas binnen vallen en dat getreiter heeft nog lang voortgeduurd totdat ze door hadden dat de belastingcenten beter te besteden waren. Nog steeds kwamen ze af en toe langs en probeerden ze informatie te winnen maar ook dan hield Uncle John zijn lippen stijf dicht.

Toen onze tafel lang en breed was leeggeruimd bleef Uncle John vertellen en ik durfde me niet te verroeren, bang dat ik daarmee zijn relaas zou onderbreken. Ademloos had ik geluisterd met mijn mond wagenwijd geopend en die mond ging alleen af en toe dicht als ik iets at. Ik had niet eens in de gaten dat wij als enigen in het restaurant waren achtergebleven. Plichtsgetrouw werd onze thee keer op keer bijgevuld toen plots de telefoon van Uncle John weer overging. Het was weer Uncle Ngau.

Early Christmas thoughts

Door Chief op donderdag 22 december 2016 04:31 - Reacties (26)
Categorie: -, Views: 2.301

I’ve been lucky enough to have witnessed the face of our son beaming many, many times. The sight of a wide smile appearing on that toddler while his face is radiating of joy is the best thing that can happen to me as a dad. It could be as simple as seeing his daddy coming home after a day of work, getting his favorite dessert from mommy or listening to a nighttime story as he cuddles up between me and the Mrs in his bed. Yes, I’ve witnessed many of these moments but there’s something in his life that tops it all. Something magical that nor me nor his mommy can reproduce even if our lives depended on it. Something that makes him radiate more than a nuclear power plant on overdrive and makes his smile larger than his face. That something, or actually somebody, is his grandpa.

When grandpa enters the room, the world disappears through the Bermuda triangle, or a wormhole for all he cares as he will only see his grandpa. Regardless what mischief he was up to, what treat he was enjoying, he’ll dump it that very same moment and goes of running as fast as his little legs can carry him to the old man who has his mighty arms spread wide open. Mighty arms that have fed us and many customers by expertly stir frying or braising in that enormous wok of his. A wok only he was allowed to use and that he called his.

Those mighty arms would lift him swirling in the air and that same air would be filled by laughter. Every single time. Every single time except last summer when my dad’s disease already had taken its toll. We would still magically disappear when he entered and our son would go running towards him, appearing to be faster than Mr. Bolt himself but this time, the once mighty arms failed its owner. With happiness in his eyes but obviously weakened body he tried his very best to lift his grandson but this time he wasn’t able to lift him more than a couple of inches of the floor. The happiness in the old eyes was instantaneously replaced by sadness, disappointment. While he quickly tried to cover his emotions, it wasn’t quick enough to hide it from his son, me.

I’ve laughed with the man, fought with the man, disappointed by this very same man but none of it all mattered when I saw that look. That look sent a jolt of pain like I’ve rarely, if ever, felt before. With the laughter of my son still filling up the room, I was utterly lost. Lost for words, lost for knowing what to do. In that split second, the Mrs squeezed my hand she was holding as she saw the same thing I saw and felt the same pain that I felt. Maybe not in that same magnitude but then again, magnitude isn’t relevant when it comes to pain.

Grandpa saved the moment as he sat down on the floor and let his grandson sit on his lap and the little one was beaming and laughing at his grandpa as he cuddled up. That moment I will never forget as I know my dad will never forget. That moment where he turned pain into happiness is a true testimony to his real strength. Strength not from his once mighty arms but the strength from the bond between him and his blood. A bond that I can only hope to achieve with my loved ones as time progresses and only time will tell whether I shall succeed or fail in that.

It’s very likely that in the same year that our precious little princess will be born, we’ll have to say our goodbyes to dad and I can only hope that it will be in that order. That my dad can lay his eyes on the little girl that will be his first granddaughter. A granddaughter that won’t have the same privilege as he big brother of being swirled into the air by the mighty arms of her grandpa but will for sure feel the love despite the many, many miles that set them apart.

I’m indebted for life to my dad for all he did for us and it will take many afterlives for me to be able to repay and yet I don’t feel burdened by this debt. Instead, it gives me a sense of direction in which I have to raise our kids and care for the people who are important to me. Maybe it’s the Christmas feeling, maybe it’s the lack of sleep as I write this in the wee hours of this day but I suddenly felt very grateful. Grateful for those mighty arms spinning my son up in the air and making his laughter spread around the room sounding like music in my ears. Mighty arms that lifted me many, many times when I was a boy and the very same mighty arms that I will have to cross around his chest when the time is there.

While I'm saddened by this inevitable prospect, don’t feel sorry for us as this is part of life. A life that wouldn’t have been the same without this man who I proudly call my dad. Christmas is around the corner and although it doesn’t feel the same when it’s 30+ degrees out there, what better time to celebrate life with your loved ones than Christmas! Eat, sing, drink, laugh and enjoy as we will!!

With this, I wish you all a Merry Christmas and a very Happy New Year! <3

The Uncles, the saga continues - deel III

Door Chief op maandag 19 december 2016 03:09 - Reacties (26)
Categorie: -, Views: 2.041

In het vorige deel maakte ik kennis met Aunt Mai die ondanks haar leeftijd een regelrechte knock-out was. We hadden afgesproken met Uncle Ngau maar aangezien we nog tijd genoeg hadden besloten we gaan lunchen in hetzelfde hotel als we waren

Voor de lunch schoven we op van het Grand Café naar het Chinese restaurant van het hotel: One Harbour Road. Je kon Uncle John namelijk op een boel dingen betrappen maar niet op het feit dat hij een avontuurlijk eter was. Then again, Chinezen schijnen alles te eten dat vier poten heeft behalve tafels dus het is maar hoe je avontuurlijk wil definiëren. Zo toogden wij naar de 7e verdieping van het hotel voor onze dim sum lunch. Ik had van deze plek gehoord maar was er nog nooit geweest. Het moest één van de betere, zo niet beste, Cantonese restaurant zijn van de stad. Het leek me dan ook vrij onmogelijk om op een zaterdagmiddag zonder reservering een tafel te krijgen.

Daar waar ik al voor vreesde werd werkelijkheid. Bij de ingang van het restaurant werden we even staande gehouden door een medewerkster en gevraagd naar de reservering die we natuurlijk niet hadden. De dame in kwestie keek ons vriendelijk aan en tot haar grote spijt kon ze ons niet aan een tafel helpen toen er een collega van haar aan kwam gesneld. “Uncle John! Welkom! Dezelfde tafel als altijd?”. De man keek naar zijn collega en knikte met zijn hoofd dat het goed was. Uncle John vond het prima en we volgden de man naar blijkbaar de stamtafel van Uncle John. Ik sleepte mijn kaak achter me aan. Rijk zijn had zeker voordelen dacht ik maar hoe rijk is dit echtpaar dan wel niet?

Eenmaal aan tafel kreeg ik met enig geweld mijn kaak weer op zijn natuurlijke plek en keek rond. Over de ambiance was niets gelogen: traditioneel, stijlvol maar wat je meteen opvalt is de enorme ruimte van het restaurant dat twee verdiepingen beslaat met een nog betere uitzicht op het water dan de Grand Café. Hier zou ik wel aan kunnen wennen. Terwijl ik geniet van alles wat ik zie, en dat is eerlijkheidshalve inclusief Aunt May, noemt het echtpaar een waslijst aan gerechten op. Op de vraag of ik nog iets specifieks wil antwoord ik ontkennend aangezien de waslijst ruim voldoende was om een groot gezin te voeden.

Wachtend op de gerechten ging het gesprek weer over mij, hoe jong ik eigenlijk was. Dat was een makkelijke, ik zou dat jaar 32 worden. Het echtpaar keek elkaar even aan. Jaar van de Draak dus en ik knikte vragend. Net als onze zoon zei Aunt Mai en voor de zoveelste keer in korte tijd maakte mijn onderkaak contact met de vloer. Zoon? Huh? Ik bedoel: HUH? Ik had duidelijk in de eerste serie vermeld dat Uncle John kind loos was. Technisch gezien klopte het ook: hun zoon was op jonge leeftijd overleden. Uncle John knikte naar Aunt May die begon te vertellen.

Ruim twintig jaar geleden waren ze een vrij standaard gezin van drie. Een standaard gezin tot op een dag een auto op hoge snelheid zich in de zijkant van hun auto boorde waar op dat moment Uncle John met hun zoon in zat. Het zoontje was op slag overleden. Ik wist niet wat ik moest zeggen. De eerste gerechten arriveerden maar bleven onaangeroerd staan. Wat een verschrikkelijk ongeluk moet dat zijn geweest kon ik eruit piepen maar daar was Uncle John het niet mee eens. Ik kende hem natuurlijk nog niet zo lang maar het vuur die ik toen in zijn ogen zag had ik nog niet eerder gezien en het was eigenlijk best angstaanjagend. Ze hadden het namelijk op hem gemunt maar hij had het overleefd, zoonlief niet. Collateral damage. Ik viel zowat van mijn stoel. “John!” riep Aunt Mai streng maar Uncle John keek nog steeds met dezelfde vurige blik.

“Het maakt niet uit Mai, vroeger of later komt hij er toch wel achter en dan kan die jongen het net zo goed van ons horen. Ik vertrouw hem.”. Ik registreerde het wel maar leek het niet te bevatten en Aunt May zag dat ook. Ze keek nog eens naar haar echtgenoot aan maar zei niets wat Uncle John zag als goedkeuring. Uncle John, toch al nooit om woorden verlegen, ging los en met los bedoelde ik dan ook echt los. In zijn jongere jaren was hij betrokken bij de Triades en dat niet alleen, hij steeg rap in de ranken tot hij zelfs de gebieden Wanchai en Causeway Bay onder zijn hoede had. Zelfs ik wist dat je dan een hele grote meneer moest zijn in de onderwereld want dat waren twee van de meest bruisende gebieden en dus leverden ze ook de meeste inkomsten in.

Ook in de Triades, of vooral in de Triades, gaan voorspoed en jaloezie hand in hand: hoe beter het met jou gaat, hoe meer mensen je weg willen hebben en dat was exact wat was gebeurd. Vaker hadden rivaliserende groepen en zelfs groepen uit dezelfde Triade hem proberen op te ruimen maar nog nooit waren ze zo dichtbij gekomen als die bewuste dag. Op het moment dat Uncle John koos voor een leven in de Triade hield hij er altijd rekening mee dat zijn leven ieder moment op het spel stond, zeker toen hij glansrijk carrière maakte. Hij had er echter geen rekening mee gehouden dat zijn zoontje de rekening gepresenteerd zou krijgen.

Vergeefs is hij jaren furieus op zoek geweest naar de daders maar behalve vermoedens vond hij niets. In zijn zoektocht verwaarloosde hij alles om zich heen. Zijn verantwoordelijkheden binnen de Triade, Aunt Mai en ook zichzelf. Het duurde dan ook niet lang voordat anderen binnen de Triade zijn territoria overnamen en Uncle John op een zijspoor werd gezet. Met de jaren verdween ook de hoop dat ze de daders en/of diegenen die erachter zaten zouden vinden maar in deze periode hervonden ze gelukkig wel zichzelf. Het verdriet van het verliezen van hun kind had diepe, diepe sporen achter gelaten en het duurde lang voordat ze weer konden leven. Voor zover dat kon. Sindsdien heeft Uncle John zich dan ook volledig van de Triades afzijdig gehouden en is, legitiem, voor zichzelf begonnen in vastgoed. Tussen hem en de Triades was een status quo: Uncle John bemoeit zich nergens mee en de Triades laten hem met rust.

Ineens werd het stil na het relaas van Uncle John en ondanks de drukte in het restaurant hoorde ik helemaal niets. Het vuur in de ogen van Uncle John had plaatsgemaakt voor leegte terwijl ook Aunt Mai in het niets staarde. De tafel tussen ons was inmiddels overladen met gerechten die stuk voor stuk koud waren geworden.

The Uncles, the saga continues - deel II

Door Chief op maandag 12 december 2016 01:26 - Reacties (31)
Categorie: -, Views: 2.441

In het vorige deel belande ik in de auto van Uncle John en ontmoetten wij zijn verzekeringsagent in het Grand Hyatt hotel in Wanchai. Hoe dat verder ging, lees hieronder

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Van de schrik bekomen probeerde ik de papieren die in mijn handen waren gedrukt door te nemen. Ik werkte weliswaar voor een verzekeraar maar dat maakte mij natuurlijk geen specialist en dus hoopte ik dat ik het vertrouwen van Uncle John niet hoefde te beschamen. Gelukkig betrof het een vrij eenvoudig beleggingsproduct waar een stukje levensverzekering aan gekoppeld was. Helaas eentje waar de honden geen pap van lusten want ik had niet veel tijd nodig om te zien dat dit borderline diefstal was.

Het betrof hier een beleggingsproduct waarin Uncle John de premie als lump sum mocht storten en 20 jaar bij de bankverzekaar stallen. Als dank zou Uncle John dan ieder jaar minimaal 0.8% gegarandeerd mogen bijschrijven maar het voorgespiegelde rendement bedroeg maar liefst 5.1% per jaar. Ruikt u het ook al liever lezer? Alsof dat al niet voldoende was bood de maatschappij ook aan om de helft van de premie te financieren tegen een zeer schappelijke financieringsrente die lager lag dan het beloofde rendement. Ik vroeg beleefd aan de beste man of ik wat vragen mocht stellen, om misverstanden te voorkomen en natuurlijk willigde de beste man mijn verzoek met een uiterst vriendelijke glimlach in.

Als de financiersrente, die gekoppeld was aan de interbancaire rente, zou stijgen dan kon Uncle John dus geld verliezen? De vriendelijkheid van de glimlach verdween. Volgens onze vriend hier hoefden we ons daar geen zorgen over te maken want dan kon de polis gewoon opgezegd worden. Na de vraag wat Uncle John dan terug zou krijgen verdween ook de glimlach als sneeuw voor de zon. Nou, de gestorte premie minus de normale kosten natuurlijk. De gezette man begon licht te zweten want hij voelde het al aankomen: wat waren deze “normale kosten” dan was mijn vervolgvraag? Met het verdwijnen van de glimlach begon het gestotter: Administratiekosten, beleggingskosten, transactiekosten, kosten voor de levensverzekering, commissies en…… De woekerpolis in Nederland was er niets bij. Ik hielp de man uit zijn lijden en vroeg of hij een tabel kon laten zien met daarin het bedrag wat Uncle John terug zou krijgen als hij tussentijds de polis op zou zeggen. De man keek Uncle John hulpbehoevend aan maar die maakte geen aanstalten om een helpende hand te bieden en dus pakte de man met de nodige tegenzin een los velletje uit zijn aktetas en overhandigde die aan mij. Zoals ik al verwachte: door de kosten zou Uncle John pas break-even spelen als hij bijna 15 jaar de polis zou aanhouden. Garantie tot aan de voordeur dus.

Ik wilde dit zo subtiel mogelijk aan Uncle John overbrengen maar het enige wat ik zei was: niet doen. Toen ik die boodschap overbracht waren we ook snel klaar. Zonder mij ook maar een vraag te stellen bedankte Uncle John de man die vrij abrupt opstond. Hij wierp mij nog een nijdige blik toe en sprak Uncle John aan. Hij vond het jammer dat Uncle John mij had meegenomen en hem blijkbaar niet vertrouwde na al die jaren samenwerking. Uncle John moest hard lachen maar gaf de man toch een hand. Naast meneer Baccarat was nu ook meneer Chan niet meer mijn grootste fan en ik bedacht me dat het wellicht een goed idee was om mij te gaan bezinnen want ik had binnen twee weken evenzoveel mannen in het harnas gejaagd. Zou het dan toch aan mij liggen?

Toen meneer Chan eenmaal weggebeend was vroeg Uncle John wat er mis was aan het aanbod en dus legde ik het uit. Eenmaal klaar vroeg hij zich hardop af hoeveel die agent aan hem verdiend had en weer schoot hij in de lach: Hij had onlangs de vrouw van meneer Chan gezien en haar buste had duidelijk meer dan een “nip-and-tuck” gehad. Dat was het geld wel waard lachte hij en ik stikte bijna in de koffie. Geniaal. Het bleef me overigens verbazen hoe vermogende personen zoals Uncle John soms zo weinig verstand hadden van financiële zaken. Hij was echt niet de enige en waarom denk je dat dit soort "beleggingsproducten" als zoete broodjes over de toonbank gingen.

Terwijl ik zo goed en kwaad als het kon mijn broek probeerde schoon te vegen hoorde ik “Dag schat” achter mij en tegelijkertijd stond Uncle John op die zijn armen weid spreidde. Nog vegend draaide ik mijn hoofd en keek recht naar een prachtige vrouw die in de armen liep van Uncle John. De vrouw was ietsjes kleiner dan Uncle John, tenger maar niet mager en een gezicht met zeer verfijnde gelaatstrekken. Alsof mijn staren nog niet gênant genoeg was probeerde ik abrupt op te staan waardoor ik de koffie omstootte. Weer de lach van Uncle John. Maak je geen zorgen zei hij trots, ik was niet de eerste man die dit overkwam bij het ontmoeten van zijn vrouw. Hoewel je het niet aan Chinezen kan zien kan ik je vertellen dat ik bloosde zoals ik nog nooit gebloosd had. Uncle John kreeg een speelse ellenboog van de dame die daarna haar hand uitstak. Jij moet de jongeman zijn die John een hele nacht in Macau heeft gehouden zei ze glimlachend en nu wist ik al helemaal niet meer waar ik kijken moest. Ik kon haar nog een slap handje geven en mijn ego liep een serieuze deuk op. Niet cool Chief, niet cool.

De vrouw nam plaats naast Uncle John en al zittend hielden ze elkaars hand vast. Prachtig. Haar naam was Mai en ik mocht haar Aunt Mai noemen en ik was zojuist een grote fan van haar geworden. Je zou het niet zeggen na wat hij net liet zien, zei Uncle John, maar die jongen heeft naast ballen ook nog een goede kop. Vermanend vroeg Aunt Mai of zijn echtgenoot op zijn woorden wil letten maar het enige wat Uncle John deed was zijn tong uitsteken. Boys will be boys. Het gesprek ging al gauw over mij. Dat ik in Nederland geboren was, drie zussen had en recentelijk naar Hong Kong was geëmmigreerd voor werk. Mijn vrouw was achtergebleven maar zou zich over enkele maanden bij mij voegen waarop Aunt Mai moest lachen. Ze keek haar man aan en vroeg hem mij uit de problemen te houden. Uncle John keek als de onschuld zelve maar iets zei me dat ze het niet geheel als grap had bedoeld.

De ober zet de voor Aunt Mai bestemde cappuccino neer op het moment dat het mobieltje van Uncle John overgaat. “Het is Ngau”, een van de andere drie Uncles, zegt hij tegen mij en loopt van tafel. Dat lijkt het seintje voor Aunt Mai om mij eens van top tot teen te bekijken. Begrijpelijk als je beseft dat die onbekende jongeman een avond en nacht met je echtgenoot op pad is geweest in Macau, zeker als je man dan ook nog een multimiljonair is. Er zijn mensen voor minder gestorven. De blik waarmee ze keek was echter niet afkeurend of argwanend. Het was eerder nieuwsgierig, vragend maar op een zachte manier. Ik voelde mijn wangen weer warm worden daar in het Grand Café van een high-end hotel, uitzicht op het water en een prachtige dame want dat was ze ondanks dat ze minimaal de 50 moet zijn gepasseerd. Gelukkig kwam Uncle John snel. Uncle Ngau zat gisteren in een pokergame waar een enorm goede speler aan zat en die game zou vandaag met min of meer dezelfde spelers verdergaan. Het was ook nog eens in een nieuwe stek, gerund door een maat van hem. Of we straks niet langs wilden komen in plaats van bij Uncle John samen te komen. Hoogstwaarschijnlijk konden wij dan ook wel aanschuiven. Ik vond het prima en dus werden de plannen ter plekke gewijzigd. Aunt Mai schudde haar hoofd even maar repte er verder geen woord over. We hadden echter nog een paar uur voordat de game zou beginnen zei Uncle John. Mooi, zei Aunt Mai, dan konden we met haar gaan lunchen want ze had toch nog geen plannen. Ik werd zo mogelijk een nog grotere fan van haar want mijn maag rommelde weer, zoals zo vaak.

Gebruikersreview: Junior

Door Chief op donderdag 8 december 2016 02:03 - Reacties (27)
Categorie: -, Views: 3.980

INLEIDING

Na enkele maanden de eer te hebben gehad om opgenomen te zijn in de Tweakers Gebruikersreview/Blog van de Maand ben ik geïnspireerd geraakt door de prachtig geïllustreerde en uiterst informatieve gebruikersreviews die iedere maand de revue passeren. Aangezien ik toch niet kon slapen besloot ik mijn eerste review te schrijven. Zonder overigens de illusie te hebben dat ik ook maar ergens in de buurt kom van de gevestigde orde maar Rome is ook niet in één dag gebouwd.
Nu dat ik ruim 4 jaar een Junior in huis heb denk ik dat ik een redelijk goed inzicht heb in dit model en wil daarom mijn gebruikerservaring met jullie delen, voor wat het waard is. Helaas heb ik geen toestemming van de mede-gebruiker (vrouwlief) gekregen om foto's te plaatsen. Graag hiervoor uw begrip.

Koppeling tot de Tweakers product database kan helaas niet omdat het simpelweg, en tot mijn grote verbazing, ontbreekt.

VERPAKKING

Het begint meteen spannend want na productie duurt het even voordat je weet of je de mannelijke danwel vrouwelijke versie in handen gaat krijgen. Ik heb me daarnaast laten vertellen dat de logistiek van de producent zo nu en dan steken laat vallen en dat je uiteindelijk zelfs meer dan een exemplaar ontvangt. Mocht dat bij u gebeuren, maakt u dan geen zorgen: u hoeft de extra exemplaren niet te retourneren. Mocht u echter daarbij in paniek raken dan is dat echter ook heel normaal. In dat geval raad ik u aan de nodige maatregelen te nemen, waaronder zorgen voor een voldoende voorraad van Prozac.

In totaal duurt het een maand of 9 voordat je de Junior daadwerkelijk in handen mag nemen. Gedurende deze maanden is het volstrekt normaal dat de verpakking in omvang toeneemt wat tevens een goed teken is. Je wilt immers geen ondermaatse Junior na het lange wachten. Wel moet je voor lief nemen dat je partner je gewenste EN ongewenste updates geeft over de voortgang van productie. Deze variëren van overmatig anti-peristaltische bewegingen aan het begin tot krampen en slechte nachtrust aan het einde. Ook het gedrag van uw partner zal hevig fluctueren. Hier heb ik het al een en ander over gemeld in deze blog. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

UNBOXING

Het kan gebeuren dat je tijdens de lange wachtperiode een beetje je interesse in de Junior verliest en daarom is het enorm handig dat je partner je er dagelijks aan herinnert, mede via de genoemde updates. Dan komt het grote moment eindelijk aan: de unboxing! Wees gerust, hoewel de verpakking enorme proporties heeft aangenomen doet uw partner het zware werk. Ik moet u wel waarschuwen dat het uitpakken voor vele gebruikers een beetje als een anticlimax ervaren kan worden maar is (mede) afhankelijk hoe sterk uw maag is. Sommige medegebruikers die niet konden wachten hebben op bijvoorbeeld op Youtube gekeken naar de unboxing momenten van anderen wat vaker kwaad deed dan goed maar ook hier weer: de ervaringen verschillen daarin van man tot man.

Het unboxen zelf kan nogal tijd in beslag nemen. In ons geval was het in nog geen twee uur gepiept maar er zijn gevallen bekend dat het zelfs langer dan een dag kan duren. Lange adem, handen van staal en een onnatuurlijk sterke partner zijn hier dan ook zeer gewenst.
De manier van unboxen verschilt van gebruiker tot gebruiker. Normaliter volstaat de natuurlijke manier maar het kan ook zo zijn dat hulp ingeroepen moet worden van specialisten die u zullen bijstaan met hun gereedschap. Ook de plaats van unboxen kan nogal verschillen. Sommigen geven de voorkeur aan een huiselijke omgeving of zelfs in bad. Geef hier uw persoonlijke invulling zou ik zeggen.

Op advies hebben wij de unboxing in een ziekenhuis gedaan onder begeleiding van een team aan specialisten, ongetwijfeld omdat datzelfde team - niet geheel onterecht - weinig vertrouwen had in mij. Het zij ze vergeven.

Lastig is wel dat de Junior geleverd wordt zonder handleiding. Dit kan voor veel gebruikers, waaronder ikzelf, als uiterst lastig worden ervaren. Gelukkig kunt u op het internet en de betere boekenwinkels vele handleidingen vinden. Tevens hebben we hier op Tweakers ook verschillende topics met gebruikers. Ik raad u wel aan met enige terughoudendheid gebruik te maken van teveel bronnen aanzien ze meer dan eens elkaar tegenspreken. Onze ervaring is dat gezond verstand nog het beste advies is, gecombineerd met de specialisten van uw plaatselijke gezondheidscentrum.

U kunt daarnaast gebruik maken van uw ouders en/of schoonouders die zichzelf als experts zullen beschouwen. Overigens, zij zullen u hoogstwaarschijnlijk al van advies voorzien, ook al heeft u daar niet om gevraagd.

SPECIFICATIES

Daar waar dit onderdeel bij andere reviews vaak bovenaan staan heb ik het met opzet pas hier geplaatst. U weet immers pas na enkele maanden welke versie u zal ontvangen, een extra verrassingselement zoals ik dat graag noem. In ons geval was het een mannelijke versie en werd ons gegarandeerd dat we maar één geleverd zouden krijgen.

Hoewel het gewicht en de lengte van uw Junior normaliter binnen bepaalde bandbreedtes zal vallen kunnen de uiterlijke specificaties significant van elkaar verschillen. Hier kan ik wel enig gebruikersadvies geven. Zo mag de huidskleur van Junior bijvoorbeeld niet teveel afwijken van die van u of uw partner. Is dit bij levering wel het geval dan moet u met uw partner in conclaaf of u daadwerkelijk bij het productieproces betrokken was. Dit geldt in mindere mate voor gelaatstrekken en bijvoorbeeld de kleur van het haar maar bij twijfel biedt een DNA test soelaas.

Uniek aan de Junior is dat de specificaties gedurende het gebruik veranderen. De manier waarop is voor een groot deel het resultaat van hoe u met uw Junior omgaat. Dit is overigens een vrij moeizaam en op momenten zelfs pijnlijk proces maar andere gebruikers blijven u vertellen dat u er heel veel voor terugkrijgt. Helaas kan ik u niet vertellen wat u dan terugkrijgt of wanneer want ik ben er zelf nog steeds op aan het wachten.

DAGELIJKS GEBRUIK

Dan het dagelijks gebruik. Net als met de specificaties zult u merken dat uw dagelijks gebruik met Junior verandert naarmate de Junior ouder wordt. De interactie is vrij beperkt aan het begin maar neemt exponentieel toe tot de Junior ongeveer 15-16 jaar in gebruik is. Daarna neemt de interactie net zo snel weer af, soms tot een niveau dat u zich afvraagt of u nog wel een Junior in huis heeft. Althans, dat is mij verteld want wij hebben zelf onze Junior nu pas iets meer dan 4 jaar. Wellicht dat ik in de toekomst hierover een update kan geven.

Hoeveel plezier u dagelijks heeft aan uw Junior ligt ook grotendeels aan u. Over het algemeen geldt hier dat u meer plezier heeft naarmate u er meer tijd mee doorbrengt maar helaas zijn hier geen garanties voor te geven. Daarnaast is het natuurlijk zo dat u natuurlijk nog andere bezigheden heeft maar u zult zien dat u vrij snel (on)vrijwillig uw hobbytijd zult inruilen voor Junior. Uw partner zal daar ook een uiterst grote rol in spelen, met name als zij uw hobbies sowieso al tijdverspilling vindt.

Tot op heden moet ik zeggen dat ik de Junior als uiterst prettig heb ervaren. Ik kan er veel mee/om lachen en door veelvuldig gebruik zie ik dat de Junior ook steeds meer op mezelf begin te lijken. Dat willen we uiteindelijk allemaal, meer mini-me's, nietwaar? Ook word ik dagelijks verrast door de enorme ontwikkeling van de Junior wat in mijn ogen meer verbazingwekkend is dan de ontwikkeling in de IT maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening die menige Tweaker zal betwisten. Tijd doorbrengen met de Junior werkt soms wel verslavend en ik geef toe dat ik daardoor weinig tijd meer heb voor mijn andere hobbies, waaronder het schrijven van blogs en hopelijk meer gebruikersreviews in de toekomst maar het zij zo.

Uiteraard heb ik, net als alle andere ervaringsdeskundigen, ook de moeilijke momenten gehad. De vele gebroken nachten en het schijnbaar eigen willetje van de Junior zijn hier slechts enkele voorbeelden van.

Het mooie van het ontwikkelen van de Junior is dat daarmee uw persoonlijke ontwikkeling ook een vlucht neemt. Zo ben ik bijvoorbeeld meer geduldig geworden en ben ik soms bewust en soms onbewust gezonder gaan leven.

ONDERHOUD EN ACCESSOIRES

Ik zal meteen met de deur in huis vallen: onderhoud van de Junior is verre van goedkoop. U zult toch een flink deel van uw inkomen moeten reserveren voor de Junior en dan niet alleen voor de eerste jaren maar zelfs tot vele jaren daarna. Gelukkig heeft u, tot een bepaalde hoogte, de kosten in uw eigen hand. Zeer belangrijke rol daarin speelt uw partner die vaker wel dan niet uw Junior van vele accessoires zal willen voorzien ook al zijn deze niet strikt noodzakelijk.

Daarmee beland ik meteen bij de accessoires die zeer, ZEER talrijk aanwezig zijn. Voor ieder is wat wils en u zult merken dat uw Junior er zich steeds nadrukkelijker mee gaat bemoeien, met name als u een vrouwelijke Junior heeft.

CONCLUSIE

Ik denk dat ik de Junior tekort doe als ik domweg alle plussen en minnen op ga sommen en dus zal ik dat achterwege laten. Na ruim 4 jaar samen met een Junior doorgebracht te hebben moet ik zeggen dat ik een uiterst gelukkige gebruiker ben. Ik denk zelfs dat ik een gelukkiger mens ben geworden dankzij de Junior, een ervaring die door de meeste andere gebruikers wordt beaamt. Het is, zoals u heeft kunnen lezen, niet altijd rozegeur en maneschijn maar over het algemeen domineert het gelukkige gevoel. Behalve op de ochtenden dat onze Junior ons om 5 uur in de ochtend wakker maakt maar ik houd mijzelf maar voor dat het bij de gebruikerservaring hoort.

Het is zelfs zo goed bevallen dat we nu in afwachting zijn van de tweede Junior en in dit geval is ons medegedeeld dat het om de vrouwelijke versie gaat, de Miss. De verwachte levering hiervan is februari 2017. Ik verwacht dus dat ik hier in de toekomst meer over kan vertellen en of de gebruikerservaring vergelijkbaar is met de Junior. Indien gewenst kan ik u hierover inlichten.

Om deze review ten slotte af te sluiten kan ik u ten zeerste aanraden om een Junior, Miss danwel een combinatie hiervan te overwegen. Al was het maar om de vergrijzing enige tegengewicht te geven.