Kooplust

Door Chief op dinsdag 29 november 2016 03:48 - Reacties (31)
Categorie: -, Views: 4.188

Een dagje later dan jullie van mij gewend zijn maar het was dan ook een weekend die ik niet snel zal vergeten. Afgelopen zaterdag ging vrouwlief met onze helper een ochtendje winkelen voor de aankomende baby en aangezien junior zwemles had mocht ik lekker thuis blijven. Althans, dat dacht ik want huize Chief was letterlijk te klein toen de dames thuiskwamen: tassen en tassen vol kinderkleding, speeltjes en God weet wat. Het leek een eindeloze optocht van tassen die hun weg naar ons appartement hadden gevonden. Ik denk dat vrouwlief persoonlijk de deflatie in dit land een halt heeft toegeroepen.

Het was uitverkoop was de enige verklaring die de hoofdverdachte, mevrouw Chief, gaf en dat was blijkbaar carte blanche om dan ook maar alle winkels leeg te kopen. Zowel junior als zijn zusje hebben nu voldoende kleding om ze te kleden tot ze volwassen zijn en als ze een beetje zuinig doen ook voor de jaren daarna. Ik vrees met grote V dat het eerste woordje van dochterlief niet papa of mama maar PRADA zal zijn…. Heb medelijden met me.

Om van de schrik te bekomen en mijn eigen gemoederen te sussen zonderde ik mij af in de studeerkamer en ging ik verder met mijn speurtocht naar een gemotoriseerde bolide maar daar had ik beter mee kunnen wachten. De shopping spree van vrouwlief had duidelijk sporen achtergelaten. De zoektocht begon namelijk met een, in mijn ogen, bescheiden budget en tot mijn eigen verbazing waren er auto’s binnen dit budget beschikbaar. Zelfs modellen die ik niet op voorhand afschreef en die niet al het klokje rond hadden gereden. Ik kreeg een sprankje hoop dat de zoektocht niet voor niets was geweest!

Zo zag ik een betaalbare auto met de minimale eisen die ik had: maximaal 5 jaar oud, minder dan 75k aan km’s op de teller, benzine motor en als het even kon niet spuuglelijk. Toen kwam ik op het lumineuze idee dat als dit model betaalbaar was dat een vergelijkbaar model wat ik mooier vond toch ook wel binnen handbereik moest zijn. En jawel, met enige aanpassing van de zoekfilters – lees: prijs - zag ik dat mijn onderbuik gevoel uitkwam. Voor een kleine meerprijs had je toch wel een leukere auto maar die was dan wel ouder dan 5 jaar. De stap naar dat model maar dan jonger dan 5 jaar was qua prijs nog niet eens absurd en tjah, als we toch al geld aan het uitgeven waren…..Afijn, om een lang verhaal kort te maken kwam ik zodoende uit op de auto die aan de eisen voldeed: een zo goed als nieuwe Aston Martin Rapide. Dat het niet op dezelfde enthousiasme kon rekenen bij vrouwlief behoeft geen uitleg mag ik aannemen maar het zaadje is geplant!

Aston Martin, het blijft toch wel mijn favoriete automerk. Niet zozeer om de techniek want als ik de experts mag geloven lopen ze mijlenver achter op de concurrentie. Nee, het zijn toch echt de looks en de herinneringen aan dit merk die ik heb. Herrinneringen dankzij Uncle John maar daarover lezen jullie volgende week meer.

Liefde

Door Chief op maandag 21 november 2016 01:51 - Reacties (27)
Categorie: -, Views: 3.492

Van jongs af aan ben ik een grote liefhebber. Telkens als ik een mooie voorbij zag komen keek ik langer dan normaal. Soms tot ze volledig uit het zicht waren. Nu dat we in Singapore wonen is dat gedrag alleen maar erger geworden. Eerlijk is eerlijk, ik kan er werkelijk waar niets aan doen. Hier zijn simpelweg gewoon meer, veel meer, exotische exemplaren te vinden. Mijn hart wat dan sneller gaat kloppen als er weer eentje voorbij komt maakt overuren. De oplettende lezer heeft natuurlijk allang door waar ik het over heb: auto’s. Ja mede-Tweaker, ik ben een autoliefhebber. Naast de voorliefde voor vrouwen, computers en gadgets heb ik een zwak voor de geblikte luchtvervuiler.

Tot op zekere hoogte durf ik voor mijzelf een vergelijking tussen vrouwen en auto’s te maken. Zo heb ik van beiden totaal geen verstand. Daar zal vrouwlief het totaal mee eens zijn, geen discussie mogelijk. Net als daten met het vrouwelijk geslacht ging mijn relatie met de gemotoriseerde koekblik met vallen en opstaan. Mijn eerste exemplaar dames en heren: een Alfa 156. Net als mijn eerste vriendin fantastisch om te zien (zij was model bij Elite) maar mijn God wat een ramp als het op onderhoud aankwam. Ik heb werkelijk waar nooit geweten dat een auto zoveel waarschuwingslampjes kon hebben en volgens mij zijn zelfs die nog stuk gegaan in dit monster van Italiaanse makelij.

Van beiden heb ik binnen twee jaar afscheid genomen en ik had er van geleerd. Looks waren niet meer leidend hoewel je natuurlijk nooit je ogen moet sluiten. Niet voor vrouwen maar ook niet voor auto’s. Toen ik dus in de markt was voor mijn tweede auto dat ook meteen mijn eerste leaseauto moest worden nam ik de les van de vorige mee. Deze moest betrouwbaar zijn en dus werd het een nieuwe Volkswagen Passat. Deze deed precies wat ik er van verwachtte: comfortabel, degelijk, zuinig en verre van lelijk maar ja, het hart ging er niet echt sneller van kloppen. Zie daar, dat is ook meteen de beschrijving van mijn tweede meer serieuze vriendin.

Voor ik te ver ga en vrouwlief gaat lezen dat ik haar met een potentiŽle roestbak vergelijk houd ik het hier maar bij. Gelukkig kom ik als autoliefhebber, want dat ben ik nog steeds, hier uitstekend aan mijn trekken zonder er een te bezitten. Het aantal bovengemiddelde auto’s ligt hier adembenemend hoog. Je valt niet meer op met een Lamborghini, Ferrari of Maserati om nog niet te beginnen over de M5/M6/RS5/RS6 en de AMGtjes van Mercedes. En dat voor een eiland waar de prijs van een middenklasser letterlijk 2.5-3 keer zo hoog ligt als in Nederland. De eerstvolgende die gaat klagen over de autoprijzen in Nederland mogen ze voor straf hiernaartoe sturen. Oh, met een pakketje drugs in zijn/haar tas natuurlijk. Kan die meteen het juridisch systeem hier vergelijken met Nederland……

Dus op zoek naar een tweedehandse auto op de websites hier krijg ik pijn aan mijn ogen van al die nullen voor de komma. Nou ben ik ook wel erg verwend geweest als het op auto’s aankomt. Na de Passat kwamen nog een Audi A5 en nog een half jaar een BMW 5. Ach, het is een luxeprobleem. Totdat vrouwlief deze blog leest natuurlijk…… Over vrouwlief gesproken, het werd volgens haar toch stilaan tijd om de babykamer in te richten. Nu was er afgelopen weekend een babybeurs waar ze heen wilde en dus sleepte ze een huilende junior en mijzelf mee. Babybeurs…Ha! Armagaddon zou een meer toepasselijke titel zijn geweest. Ironisch dat een beurs die bedoeld is om de nieuwe generatie te verwelkomen uitziet als het einde van de wereld.

Lezers van de vorige blog hadden dezelfde ervaring als ik: leven met een zwangere vrouw is niet altijd eenvoudig. Stel je dan een ruimte voor met honderden van deze irrationele schepsels. Gelukkig was die van mij nog bij zinnen en ik heb me, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, kostelijk vermaakt. Met name om de stellen die voor het eerst ouder worden. Ik zag aanstaande moeders die een babyfoon kochten voor een prijs dat je zou mogen verwachten dat die babyfoon ook de was voor je kan doen, de hond uitlaat en je kind de fles geeft. Of een andere vrouw die gecharmeerd was van de duurste ledikantje maar manlief bedenkelijk keek. De blik van de vrouw die daarop volgde wens ik geen man toe. Hilarisch. Ja, lieve lezertjes, vorige week was het jullie leedvermaak maar gisteren was het mijn beurt. Nu weer terug naar de zelfkastijding van lijstjes met autoprijzen…….

Bommetje? Bommetje!

Door Chief op maandag 14 november 2016 01:21 - Reacties (41)
Categorie: -, Views: 4.323

Dat geen twee kinderen hetzelfde zijn neem ik voor waar aan. Dat dit ook geldt voor zwangerschappen kan ik bij deze bevestigen. Met gevaar voor eigen leven wilde ik dit even melden. Voor vrouwlief dit onder ogen komt. Ik wil toch iets van wetenschappelijke waarde achterlaten voor het nageslacht.

Want zie, geheel in lijn met wat we zien in de wereld der Geborenen lijken zelfs nog niet geboren meisjes moeilijker te zijn dan jongetjes. Ja, dit is een seksistische opmerking maar als we ons al druk gaan maken om wel/geen Zwarte Piet dan kan ik net zo goed alles zeggen wat ik denk. Tijdens de eerste zwangerschap van vrouwlief, ons zoontje, was er eigenlijk niets aan de hand. Ze bleef gevrijwaard van veruit de meeste nare bijverschijnselen. Misselijkheid, vermoeidheid en zelfs emotionele uitbarstingen bleven gedurende de ruim acht maanden weg. Met weemoed denk ik daar aan terug…..

Deze zwangerschap van onze aanstaande dochter is van een heel andere koek en dan van een soort koek die ik niet blief. Junior en ik spelen tegenwoordig op dagelijkse basis Minesweeper maar dan in het echt. Ze past niet meer in haar favoriete jurk. Boem, bom! Ze mag geen sushi meer. Bom! Ze moet steeds weer plassen. Bom! Nee, wacht. Toch wel, bom! Langzaam maar zeker leren junior en ik waar we de vlaggen moeten planten en junior leert sneller dan ik. Ik geef hem dan ook meer kans om zijn zusje te ontmoeten dan ik.

Het was dan ook uiterst onbedachtzaam van mij om het eens te zijn met vrouwlief toen die beweerde dat de buik toch wel erg groot werd, veel groter dan destijds met junior. Ik nam aan dat het een goed teken was? Immers, dat kindje moet toch ergens groeien nietwaar? Tranen met tuiten mensen, tranen met tuiten volgden. Ik ben uren bezig geweest om haar te kalmeren terwijl junior breed lachend met zijn Lego aan het spelen was. Op die mijn was papa mooi getrapt. In plaats van op z’n minst wat pleisters te brengen speelde hij vrolijk verder. Op zijn medeleven hoefde ik ook al niet rekenen. Geweldig. Komt die nog wel achter met Sinterklaas.

Ik denk dan ook twee, nee zelfs drie keer na voordat ik een antwoord geef. Alle woorden leg ik dan ook zorgvuldig op een weegschaal en zorg ervoor dat ze ook niet verkeerd geÔnterpreteerd kunnen worden want: ook al bedoelde je het niet zo, tijd voor uitleg krijg je namelijk niet. Juist. Bom! Ook zoonlief gedraagt zich nu veel rustiger dan pak hem beet drie maanden geleden. Dat is dan wel weer mooi meegenomen. "Het hoort erbij" vertel ik zoonlief als die vraagt waarom mama weer huilt. Mama kan er ook niets aan doen. Leg maar eens aan een peuter uit hoe hormonen werken. Niet dat ik het zelf weet overigens. Dus mocht je binnenkort zelf papa worden dan raad ik je ten zeerste aan een oude Windows versie te installeren. Dan kan je alvast oefenen. Minesweep ze!

Dromen

Door Chief op donderdag 10 november 2016 03:58 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 1.933

Het was toch wel HET onderwerp van gisteren. Meneer Trump heeft, tegen alle verwachtingen in, de presidentsrace in de VS gewonnen. De grafieken van de verschillende financiŽle markten op mijn schermen gaven aan dat er op z'n minst een beetje paniek was. FML was mijn eerste gedachte maar na enig denken was ik eigenlijk wel hoopvol. Zeer hoopvol zelfs.

De Amerikaanse verkiezingen van gisteren hebben mij ťťn ding bewezen: niets is onmogelijk. Ik bedoel, een bewezen racist en sexist die geen enkele politieke ervaring heeft wordt de president van de VS. Niets maar dan ook niets is onmogelijk Het monster van Lochness wordt morgen gevonden, Elvis keert terug en geeft alsnog een afscheidstournee, we horen eindelijk de waarheid over de dood van J.F. Kennedy en mijn vader zal niet lijden. Daarom ben ik hoopvol lieve lezers.

De Amerikaanse bevolking heeft ons laten zien dat als er maar genoeg mensen zijn die hetzelfde willen dat het ook bewerkstelligd kan worden. Trump is het levend bewijs. Hongersnood wordt verleden tijd want daarover zal de meerderheid het eens zijn dat verhongeren echt niet kan. We vinden bewoonbare planeten die ons helpt om overbevolking te voorkomen. We gaan elkaar weer lief en aardig vinden want dat vinden we toch allemaal fijn? Als we het met z’n allen willen, ECHT willen dan gaan we elkaar zelfs weer respecteren en omarmen we weer met z’n allen Zwarte Piet. Droom groot.

Maar na dit dromen ging ik weer peinzen want, helaas voor mijzelf, ben ik geen optimist die z’n kop in het zand steekt. Soms zou dat zo makkelijk en fijn kunnen zijn. Met jaloezie kijk ik dan ook naar het gemak waarmee een struisvogel haar ogen sluit voor de werkelijkheid. Ik kan het niet. Ik kan er nog steeds niet bij dat Trump de VS gaat vertegenwoordigen. Het was dan wel een duivelse keuze, Clinton of Trump, maar dan nog. Cruyff, moge hij lekker zijn peukie roken op de eeuwige velden in de hemel, zou waarschijnlijk geroepen hebben dat Trump niet van Clinton kon winnen maar dat Clinton wel van Trump kon verliezen en dat laatste is denk ik gebeurd maar dat op zichzelf geeft ook weer hoop.

De hoop dat de bevolking niet op Trump en zijn (waan)ideeŽn heeft gestemd maar tegen Clinton heeft gestemd. Dat ze weliswaar een sterkere Amerika willen maar niet ten koste van alles, laat staan een muur tegenover Mexico (ik ga juichen als iemand Trump op de gevoelige plaat legt terwijl die een taco eet). Dat Trump helemaal niet de gek is als wij denken, getuige de eerste toespraak na zijn overwinning die van een compleet andere toon was dan tijdens zijn campagne. De tijd zal leren of het ijdele hoop is maar ondertussen droom ik verder. Dromen van een wereld met respect en waarin papa niet zal lijden. Droom groot.

Maandag ochtend blues

Door Chief op maandag 7 november 2016 03:35 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 2.600

Sinds deze maand is er officieel een einde gekomen aan een relatie waar ik, vaak letterlijk, hard aan heb moeten werken. Ik had het wel zien aankomen, de relatie was eigenlijk al tanende. Het begon spectaculair, met een platina randje maar na niet al te lange tijd vervaagde dat in hooguit een goud randje. Wat er gebeurd is: ik ben geen Flying Blue member meer met een Elite status. Na een jaar Platinum en twee jaar Gold member ben ik voortaan niet alleen voor KLM maar ook voor diens partners een gewone toerist die geen enkele vorm van voortrekken mag genieten. Voordat jullie denken dat ik zielig in een hoekje zit uit te huilen, lees met me mee.

Als ik eens met het vliegtuig op vakantie mocht keek ik met wat ontzag en ja, zelfs een beetje jaloers, naar de zakenmensen die ik voorbij zag lopen. Letterlijk. Ik moest immers in de rij staan voor de incheckbalie en de immigratie terwijl deze strak in het (mantel)pak gehesen mannen en vrouwen vrolijk konden doorlopen. Perks die alleen voorbestemd waren voor de Frequente Vlieger, the Frequent Flyer onder ons. Alsof het niet genoeg was dat ze op kosten van de werkgever naar de meest begeerde plekken mochten vliegen kregen ze ook nog eens overal voorrang. Simpelweg omdat zij een kaartje aan hun handbagage hadden met een bepaald kleurtje. Het leven leek ineens zo oneerlijk.

Ik was dan ook opgewonden toen ik voor het eerst door mijn werkgever naar het buitenland werd gestuurd: ik zette mijn eerste stap richting een felbegeerde Elitestatus bij een vliegtuig maatschappij. Hoewel ik natuurlijk nog mijlenver van zo’n status weg was kon ik het in mijn fantasie haast ruiken. Met een glimlach die rijen chagrijnige wachtenden voorbij lopen bij het inchecken en/of paspoortcontrole. Tot ziens harde stoeltjes in de terminal, hallo zachte fauteuils in de lounge! Heerlijk languit plaatsnemen in de lounge waar je gratis mag komen en gefÍteerd wordt op drankjes, hapjes en natuurlijk gratis WiFi. Dan heb ik het nog niet eens over die gratis upgrades of mooier nog, al die mooie plekken op aarde waar ik gratis naar toe kon vliegen met de gespaarde airmiles. Hemels! En dat op kosten van de werkgever die ook zo vrijgevig is om je in toch wel luxe hotel te plaatsen en ook nog je eten en drinken voor je af te tikken. Ik voelde me een paradepaard onder de werkpaarden. Die eerste business trip, dat was slechts het begin naar waar ik heen wilde.

Tot zover de dromen van een nog redelijk jonge man die nog zo nat achter de oren was dat die eigenlijk met een dweil achter hem moest lopen om ongelukken voor anderen te voorkomen. De werkelijkheid lieve lezers is dat je er wel degelijk een prijs voor betaald. Laten we simpel beginnen, met de Gold status. Bij Neerlands trots KLM betekent het dat je minimaal dertig vluchten in een kalender jaar moet hebben gemaakt. Ik zat daar ruim boven. Een simpele rekensom leert dat ik daarvoor dus op z’n minst vijftien maal eenzelfde routine mocht doorlopen. Een routine ja want met iedere vlucht verdwijnt een beetje van de magie van vliegen en als je maar vaak genoeg vliegt dan wordt het een routine. Een vervelende routine.

Laten we voorop stellen dat je zo min mogelijk tijd kwijt wilt zijn voor de reis. Je hebt dus weinig aan lounge toegang want dat is natuurlijk pure tijdverspilling. Het begint bij het controleren of je vlucht vertraging heeft en of die niet Łberhaupt geannuleerd is want je moet begrijpen dat de vertrektijden natuurlijk alleen dienen ter indicatie. Niets meer dan dat. Mocht het je geluksdag zijn en geen van beiden het geval is dan beweeg je je richting Schiphol. In een slakkengang natuurlijk, veroorzaakt door de files die de A4 en A9 richting Schiphol dagelijks vrolijk bevolken. Vervolgens loop je al dan niet via de immigratie naar je gate. Om tijdsverlies te voorkomen plande je de reis natuurlijk zo strak mogelijk waardoor je nog net op tijd bij de gate aankomt om vervolgens vaker wel dan niet te zien dat de vlucht alsnog vertraagd is. Episch. Dat is dus alleen de heenweg, beeld je in hoeveel pret je hebt als je beseft dat je ook nog terug moet. Vertraagd. Hoera!

Nee lieve lezers, de roze wolk van Frequent Flyer duurde niet lang bij mij. Iedere vlucht die ik nam betekende minimaal ťťn en meestal twee nachten van huis. Ik was dus een volle twee tot drie maanden per jaar van huis. Helaas heb ik een gezinssituatie waarbij ik daadwerkelijk van vrouwlief en kind houd dus ja, ik had meer dan eens schuldgevoelens als ik weg was. Verhaaltjes vertellen aan je zoon voordat die gaat slapen helpen daar maar matig bij. Ik begrijp best dat de voordeeltjes van Frequent Flyer erg handig zijn voor menig reiziger maar ik was er snel klaar mee.

Ik hoor het jullie denken: Maar Chief, als je dan privť gaat reizen met je gezin? Dan mag je toch flaneren met je Elitestatus en ook gebruik maken van alle voordelen die daarbij horen? De rij voorbij lopen? Ha! Jij wel ja maar je gezin mag alsnog achteraan de rij aansluiten en tenzij je een heel comfortabele bank hebt thuis waarop je graag slaapt kan ik dat niet aanraden. Dan toch naar de lounge? Ja natuurlijk mag jij er dan als wel gewaardeerde vaak-vlieger zonder betaling in plaatsnemen maar of u alstublieft toch de overpriced toegangskosten voor je gezin wilt betalen? U wilt betalen met uw creditcard meneer?

Sinds ik een nieuwe baan heb ben ik dus geen Frequent Flyer meer. Het aantal keren dat ik naar het buitenland moet is drastisch verlaagd. Nu ben ik gewoon veel meer thuis en ik heb meer rust aan mijn kop. Geen voorkeursbehandeling meer, geen voordeeltjes meer maar toch gelukkiger zijn. Het leven kan soms zo makkelijk zijn.