The Uncles - Aftermath

Door Chief op maandag 31 oktober 2016 03:04 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 2.232

Met de vorige blog is een einde gekomen aan de serie “de Uncles” die, ook voor mij, verrassend lang duurde. Dit einde zal voor sommige Tweakers een opluchting, voor anderen een teleurstelling zijn. Je kan nu eenmaal niet iedereen plezieren, toch? Tijdens het schrijven van de blogs kwamen de herinneringen levendig terug wat toch wel een episch gevoel gaf. Een beetje verslavend ook. Voor mij was het een in ieder geval een fantastische ervaring om wekenlang over hetzelfde verhaal te schrijven, niet in de laatste plaats door de reacties die ik heb mogen ontvangen alsmede de nominaties voor Blog van de Maand. Niet dat ik motivatie nodig had maar indien dat wel het geval was, jullie lezers voorzagen mij daar ruim van! Kudo’s aan jullie!


Wat betreft de Uncles, het is me een kwartet bij elkaar. Deze heren hebben gecombineerd meer dan een kwart millennium op aarde rondgelopen en ze zijn eigenlijk geen dag ouder geworden. Je kan makkelijk over straat met ze lopen en dan ineens worden aangetikt door een elleboog: zie je dat lekker ding daar? Met hun ogen is dus ook niets mis. Het is echt een voorrecht om met deze heren om te gaan en dankzij hun is mijn blik op de wereld aangescherpt. Levenslessen die je niet leert in de schoolbanken maar met praktijkvoorbeelden en daarvan gaven zij genoeg. Sommige van die voorbeelden spraken tot de verbeelding, anderen waren ronduit hilarisch. Ik zou echter geen van die ervaringen hebben willen missen.

Vier heren van ongeveer dezelfde leeftijd met een vriendschap die over de jaren heen gesmeed is. Alle vier zijn ze financieel onafhankelijk al heb ik geen idee wie het grootste vermogen heeft. Kwam nooit ter sprake. Ondanks dat ze stuk voor stuk twee maal zou oud waren als ik klikte het gewoon. Ze hadden een geweldig gevoel voor humor, een vrolijk doch realistische blik op het leven en ondanks dat ze gepensioneerd waren een drukke agenda. Ondanks hun eigen agenda kwamen ze regelmatig bij elkaar, bijvoorbeeld om een avondje te kaarten. Ze waren het overigens niet altijd met elkaar eens en ze schroomden dan niet om hun visie in taal en gebaar uit te drukken. In dat soort situaties liet ik het wel uit mijn hoofd om als scheidsrechter op te treden. Ze hadden mij niet nodig om het gevecht voor hun te voeren, daarvoor hadden ze zelf meer dan genoeg vuur in hun lijf.

Wellicht is het jullie opgevallen dat ik van de vier Uncles er slechts één bij naam heb genoemd: Uncle John. Dit is niets ten nadele van de andere Uncles die ik ontzettend graag mag. De reden hiervoor is zowel simpel als voordehand liggend: ik trok het meeste op met hem en heb zodanig de beste band met hem opgebouwd. Uncle John heeft ook zelf actief bijgedragen aan het tot stand komen van deze blogs door enkele zaken aan te vullen of mij te corrigeren waar nodig. Hij vind het vreselijk grappig dat ik erover geschreven heb maar stelde als enige voorwaarde dat hij anoniem zou blijven. John is dan ook niet zijn echte naam maar dat mag verder geen roet in het eten gooien. Voor zijn bijdrage als een van de hoofdrolspelers in het verhaal alsmede zijn input mocht ik als tegenprestatie hem natuurlijk vertellen wat ik allemaal geschreven had. Dat was nog niet eenvoudig. Aan emailen doet die beste man niet en om nou die lappen tekst eerst door Google Translate te gooien en vervolgens over Whatsapp te mikken…… Dus iedere week hing ik meerdere malen met Uncle John aan de lijn, zo goed en kwaad als ik het allemaal kon vertalen. Hij vond het in ieder geval top!

Het "succes" van deze reeks had ik trouwens niet verwacht. Enkele lezers keken rijkhalzend uit naar het vervolg. Dat de Uncles in de toekomst nog eens hun opwachting zullen maken staat daarom al vast. De vele herinneringen die ik aan ze heb staan in mijn geheugen gegrift, mede omdat ze op z’n zachts gezegd niet alledaags zijn. Ze zullen niet allemaal de revue passeren maar de ervaring die als bron gaat dienen voor de volgende (mini)serie heb ik al in mijn hoofd dus mocht je een liefhebber zijn geworden van de Uncles: stay tuned!

Uncles - deel XI

Door Chief op donderdag 27 oktober 2016 01:39 - Reacties (56)
Categorie: -, Views: 2.145

Ik speel de hand nog een keer af in mijn hoofd en probeer er een logica in te ontdekken. Waarom die laatste raise uit het niets? Nog belangrijker, waarom was ik zo bang om te callen met mijn toch wel monsterhand? Nog een keer de rekensom, en nog een keer. Uitkomst is keer op keer hetzelfde: dit is gewoon een call. Waarom bewegen mijn handen dan niet? Ik kijk hem nog een keer aan, bijna starend. Niets. Blanco. Hij kijkt mij niet aan en staart naar de pot. Had ik hem al een keer zo kalm gezien? Waarom blijft hij van zijn chips af?

Minuten strijken voorbij en dan weet ik wat mij te doen staat. Nog een keer diep ademhalen. Het enige wat zich dan beweegt zijn mijn lippen. I fold zeg ik tegen de dealer terwijl ik naar mijn hand staar. I fold herhaal ik als ik de dealer aankijk en ik laat mijn hand naar het midden van de tafel glijden. Open en bloot. Het engeltje gooit haar harp op de grond en begint erop te springen terwijl het duiveltje zijn hoorntjes van zijn kop wil trekken. What the f*** schreeuwen ze met hun laatste restje energie. Meneer Baccarat ziet mijn hoogste flush en de scene veranderde onmiddellijk. De slapende vulkaan in de vorm van meneer Baccarat barstte. Als door een wesp gestoken vliegt hij overeind en slaat met zijn vuisten op de tafel. Met een schok worden de Uncles wakker waardoor een van de kopjes koude koffie sneuvelt. De vulkaan spuwt zijn lava in onverstaanbare woorden en gooit hij zijn kaarten hard op tafel, face up.

Ik zie de kaarten van meneer Baccarat en die spreken voor zich. Full house. De turn gaf hem two pair en de river resulteerde in een winnende full house. Full house tegen flush en dan niet het maximale eruit kunnen halen. Dat moest natuurlijk hem net overkomen. Genoeg moet genoeg zijn geweest want met beide handen graait hij de chips die in het midden lagen naar zich toe om ze vervolgens met de rest van zijn stack in een moordtempo weg te lopen. Ik denk dat ik zelden zo blij ben geweest met het verliezen van een hand. Ik moet er wel om grinniken. Game, set and match: Chief. Een van de Uncles probeert halfdronken op te staan om de meneer te achtervolgen maar valt weer in zijn stoel. De andere Uncles wrijven de slaap nog uit hun ogen. Ze hebben even tijd nodig om zich te herinneren waar ze zijn. Ik laat ze even terwijl ik nog maar eens aan mijn koffie slurp. Kopje nummer….ontelbaar. Ik kijk even op mijn horloge en het is inmiddels iets na achten in de ochtend. Of avond? Ik weet het zelf niet meer. Ik kan alleen nog denken aan die laatste hand. Ik kan de logica van meneer Baccarat niet ontdekken maar wellicht was die er wel niet. Om heel eerlijk te zijn maakte ik een statistische fout door te folden tenzij ik er zeker van was dat ik geklopt was. In poker bestaat echter niet zoiets als zekerheid, je kan nl niet de kaarten van je tegenstander zien. Je hebt hooguit een vermoeden. In dit geval een vermoeden gevoed door de kalmte van meneer Baccarat.

De Uncles zijn weer een beetje terug op aarde. Ik loop naar ze toe en geef ze een kort verslag van wat er zich de afgelopen uren afgespeeld heeft. De laatste hand leg ik niet in detail uit maar ik kan ze zwarte cijfers overhandigen. De Uncles lijken een beetje teleurgesteld dat meneer Baccarat het niet heeft uitgespeeld maar snappen ook wel dat ik daarin vrijuit ging. De teleurstelling maakt gelukkig snel plaats voor complimenten die ik dankbaar in ontvangst neem. Dan word het toch tijd om de VIP room te verlaten. Ik loop terug naar mijn plek en tel mijn stack die ondanks het verlies van de laatste hand groter is dan waarmee ik begonnen was. Ruim HK$300k in de plus en ik was dik en dik tevreden. Los van het gewonnen bedrag voelde ik me de morele winnaar. De chipstack deel ik in vijven maar de Uncles willen de winst niet hebben maar nu ga ik op mijn strepen staan. Eerlijk is eerlijk al is het voor hen natuurlijk wisselgeld. Het duiveltje is in slaap gedonderd en protesteert niet tegen. Het engeltje zou trots op me zijn geweest, for what it’s worth. Ik geef de dealer die toch vrijwillig zonder pauzes bijna drie uur heeft door gewerkt een flinke tip en ook de waitress mag ik niet vergeten. Dat arme mens heeft zich een slag in de rondte moeten lopen voor alleen al mijn koffies. Zou makkelijker zijn geweest om mij gewoon aan een cafeïne infuus te hangen. De Uncles volgen mijn voorbeeld met de fooien en zo was het voor deze twee medewerkers ook wel de moeite waard zo laat in de nacht. Bij het verlaten van de ruimte kijk ik nog even om. De VIP room, ik wil er toch nog even van genieten.

We besluiten nog te ontbijten en gezamenlijk lopen we naar het dim sum restaurant dat 24u open was. Tussen de hapjes en de thee door probeer ik zo goed en kwaad als ik kon een meer uitgebreid verslag te doen. Ook de laatste hand kwam voorbij. Ze hebben alleen het eindresultaat op tafel gezien en snappen niet dat ik die hand weg kon leggen. Om eerlijk te zijn snapte ik het zelf ook niet. Het enige verweer was dat ik meneer Baccarat niet eerder zo kalm had gezien. Alsof het hem niet kon boeien. Dat gaf me gewoon een raar onderbuik gevoel. Beter dan dat kon ik het niet uitleggen maar ik zag dat niet alle Uncles dat geloofden. Alsof ik een truc achter wilde houden. Was het maar zo. Dat zou me heel veel geld hebben opgeleverd over de jaren heen dacht ik bij mezelf.

Tegen het einde van het ontbijt raakte ik vermoeid. Zo snel als de adrenaline mijn lichaam verliet, zo snel kwam de vermoeidheid op. Laten we eerlijk zijn, het was ook een behoorlijk heftige dag en nacht geweest, eentje die met stip in de ranglijst van mijn geheugen binnenkwam, niet wetende dat de Uncles in de toekomst eigenhandig een eigen top tien zouden opleveren. Eenmaal in de helikopter gaat bij mij het lichtje uit, alsof ik dagelijks een helikoptervlucht maak. In Hong Kong aangekomen moet ik door Uncle John wakker gemaakt worden. Handen worden geschud met gelach en jawel, de volgende afspraak werd alweer gemaakt: volgende week zaterdag zouden we weer gaan kaarten. Meneer Baccarat was natuurlijk een uitstekend voorbeeld van hoe het niet moest dus de lessen zouden gewoon doorgaan. In de ogen van de Uncles was ik inmiddels een halve pokergod. Weer naar het huis van Uncle John, sommige dingen zou ik nooit afleren. Ik was trouwens zo moe dat ik overal ja tegen zou hebben gezegd. Ditmaal zou ik mijn paspoort in mijn broekzak hebben. Misschien ook wel wat extra inentingen. Je weet namelijk maar nooit……

De lift die ik van Uncle John krijg aangeboden sla ik niet af en op weg naar huis kan ik met moeite mijn ogen open houden. Uncle John geeft me een dijk van een compliment. Dat ik ondanks alles zo kalm kon blijven, zelfs tegen meneer Baccarat. Ik wil van alles zeggen. Over zijn villa, de andere Uncles, de helikoptervlucht, het baccarat, zijn steun tegen meneer Baccarat, die laatste hand. Van vermoeidheid kom ik niet verder dan dankjewel. Een dankjewel uit de grond van mijn hart. We nemen afscheid bij ons appartement en ik ben weer terug waar het begon, de ingang van onze flat. Ik kan nog wat kleding uittrekken voordat ik mezelf op mijn bed gooi. Een aantal uren later word ik even wakker. Uit automatisme pak ik mijn telefoon en zie drie gemiste oproepen. Vrouwlief. Het duiveltje dekt mij toe en het engeltje kijkt begrijpend. Ik sluit mijn ogen, voor nu.

Uncles - deel X

Door Chief op maandag 24 oktober 2016 02:08 - Reacties (39)
Categorie: -, Views: 2.281

Met een half miljoen aan chips voor mijn neus, een plan in mijn hoofd en het eerste kopje koffie die werd bezorgd zat ik klaar om te beginnen. Zodra de eerste kaarten over het vilt vlogen vergat ik de Uncles en het bedrag waarom we spelen. De chips zijn niet meer dan dat: stukjes plastic met wat getallen daarop. Meneer Baccarat vervalt weer in zijn oude patroon. One-trick-pony. Bet na bet na bet, met vrijwel iedere hand. Het eerste kwartier betaal ik vrijwel iedere hand af, ongeacht wat ik heb. Lesgeld. Op die manier probeer ik wat meer informatie te verzamelen. Ik win wel her en der een potje maar al snel sta ik in de min. Helaas voor hem begin ik dan handjes te krijgen die value hebben en ik blijf de board, de gemeenschappelijk kaarten, hitten. Bottom pair, middle pair, top pair. Waar de eerste genoemde twee in een full-ring game normaliter moeten verbeteren om de hand te winnen zijn deze goud waard in een heads-up game. Zeker tegen een halve, of in dit geval hele, maniak zoals meneer Baccarat. Ik laat meneer Baccarat het vuile werk opknappen en op die manier blaas ik de potten ook niet op. Al snel verhuizen een stel chips van hem naar mij waardoor ik nog meer zelfvertrouwen tank. Her en der pakt meneer Baccarat een potje maar de schaal tipte duidelijk terug in mijn richting en staan we al snel weer break-even en lijkt mijn opponent wat gas terug te nemen.

Met iedere hand die we speelden kreeg ik steeds een beetje meer informatie en op die manier werd de puzzel steeds completer. Wat hij zelf waarschijnlijk niet in de gaten had was dat hij een klassieke fout maakte van veel recreatieve spelers: zonder dat ze het doorhebben spelen ze met bepaalde patronen. De mens is van nature een gewoontedier en hoewel ik af en toe mijn twijfels had bij meneer Baccarat leek hij toch een mens van vlees en bloed. Act strong when you’re weak, act weak when you’re strong. Op die manier probeerde de man bewust of onbewust mij in de luren te leggen. Af en toe gooide hij de chips naar het midden en soms schoof hij ze in een nette stapel bijna geruisloos naar voren. Helaas voor hem merkte ik dat op. Het leek erop dat wanneer hij de chips in het midden gooide, zijn handen relatief zwakker dan als hij ze bijna stiekem de pot probeerde in te schuiven. Bij een volgend handje waarop onze handen moeten worden opengedraaid blijft de hypothese staan: BAM!!!! Mijn hartje, die toch al zoveel te verduren had gehad, maakte een vreugdesprongetje en het duiveltje en engeltje pakten hun pom poms er bij. Gimme a C….gimme an H…..gimme an I…..afijn, jullie weten al waar dat naar toe ging. Mijn zelfvertrouwen steeg naar ongekende hoogte en met een rode gloed over me heen besloot ik dat het tijd was om mijn strategie maar eens aan te gaan passen: Beast mode.

Waar ik normaliter juist speler ben die wat minder risico neemt heb ik over de jaren heen ook de Beast modus ontwikkeld, juist om van het voorspelbare af te komen. Het betekende simpelweg dat ik meer risico’s nam en belangrijker nog, simpelweg begon te beuken met de meer marginale handen. Tablecaptain zijn. Dat ging de ene keer natuurlijk beter dan de ander maar het was een aangename toevoeging aan mijn enigszins beperkte arsenaal. Voordat ik die modus inschakel kijk ik nog even naar de Uncles. Ik was ze bijna vergeten, zo geconcentreerd keek ik naar de kaarten en bewegingen van meneer Baccarat. Aha, geen wonder dat ze zo stil waren: de ene helft van het kwartet ligt te dommelen en de andere helft lijkt in diepe slaap. Misschien was een ton de man niet spannend genoeg voor ze om wakker te blijven. Jammer, want ze zouden Beast mode missen. Met de nieuwe strategie begon ik zelfs de marginale handen agressief te spelen. Ik raisde dan de bet van meneer Baccarat en als hij een keer checkte dan beukte ik een aantal chips in de pot. Niet iedere hand natuurlijk want dan zou ik gewoon de idiote strategie van meneer Baccarat overnemen maar als ik ook maar een snuifje zwakte rook: bam! Nou weet ik niet of het zijn zichtbare vermoeidheid was of dat hij geen idee had wat hem overkwam maar hij liet zich echt overrompelen. Keer op keer legde hij zijn hand weg. Fold. Fold. Fold. Met iedere fold raakte hij meer gefrustreerd.

Op den duur had ik zo’n 80% van zijn chips te pakken. Deels door goed spel, deels door de informatie die ik had goed te gebruiken en niet in de minste plaats door de kaarten die ik kreeg. Ook het leeftijdsverschil tussen meneer Baccarat en mijzelf begon een rol te spelen. Minder en minder vloekte meneer Baccarat bij een verloren pot. De strijd van de jaren won ik dus ook. Tijd voor de genadeslag! zei het duiveltje, schor van zijn luide aanmoedigingen. Die kans leek te komen toen ik A♥J♥ kreeg. Een mooie hand in heads-up. Meneer Baccarat called mijn raise en we zien een flop met daarin twee harten. Ondanks dat ik nog steeds maar aas oog heb heeft deze hand ontzettend veel potentieel. Nog een harten en ik heb de nuts, de best mogelijk hand. Meneer checked waarop ik bet. Na een paar seconden called hij mijn bet. De turn. Harten! GINNNNNNN! Rustig binnenhengelen Chief, rustig binnenhengelen maande het engeltje mij. Die wilde klaarblijkelijk ook naar bed. Meneer checked weer en ik bet waarop hij hetzelfde aantal chips naar voren schuift en we gaan naar de river waarop de board een pair laat zien. Ik maak me nog steeds geen zorgen met mijn hand en na de check van meneer Baccarat bet ik. Meneer Baccarat denkt even na zegt dan iets tegen de dealer. All-in vertaalt de dealer. Het duiveltje en het engeltje vliegen elkaar huilend in de armen: het was eindelijk voorbij!! Ik wil al call roepen maar wacht. Wat? Raise? Huh? Waar kwam dat ineens vandaan? Een straight was niet mogelijk. Had hij ook een harten flush maar dan lager? Dan zou die toch al harder op de vorige kaart hebben gespeeld? Of probeerde hij mij erin te luizen? Was dit zijn laatste poging om te bluffen? Dit zou een makkelijke call moeten zijn maar het voelt niet goed. Ik doe een snelle rekensom en ik kom tot de conclusie dat ik toch wel erg zeker van moet zijn dat er iets niet klopt wil ik niet callen.

Ik neem de tijd en speel met de chips. Hopend op een stille hint kijk ik meneer Baccarat aan. Hij lijkt zo rustig, zo kalm. Is het de vermoeidheid? Hij heeft zijn chips nog niet aangeraakt sinds hij de dealer aansprak. Geen hulp vanuit die hoek. Ik kijk nog eens naar mijn hand. Natuurlijk zijn het nog dezelfde twee kaarten en heb ik de hoogste flush in mijn hand. Alleen een full house of four-of-a¬-kind ¬kunnen mijn hand kloppen. De kans daarop is natuurlijk klein. Als ik nu call en ik heb de beste hand dan is het over. Voorbij. Althans, als mijn opponent niet nog eens in zijn buidel zou grijpen. Hij zou toch zo gek niet zijn? Hoewel, ik durf het na deze avond niet meer te zeggen. Snel schudde ik die gedachte uit mijn hoofd. Concentreren op deze hand Chief. Nagel in die kistttttt! roept het duiveltje. Call dan idioot!! gilt het engeltje. Het zou zo makkelijk moeten zijn.

Even tussen het verhaal door

Door Chief op woensdag 19 oktober 2016 08:42 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 2.736

Ik zat gisteren in een taxi op weg van kantoor naar huis. Ondertussen bel ik mijn ouders die ik nu om de twee, drie dagen bel. Sinds dat we weten dat vaderlief ziek is, is die frequentie natuurlijk omhoog gegaan. Pa heeft de afgelopen maanden maar liefst zes chemokuren gehad Van iedere kuur werd hij uiteraard behoorlijk ziek door de bijwerkingen maar het aantal dagen dat hij zich na een kuur beroerd voelde nam iedere keer af . Het aantal dagen dat hij dan zich weer beter voelde nam juist toe. De klinische klachten – slechte eetlust, vol gevoel in maag, algehele lamlendigheid, pijn – namen steeds verder af waardoor hij promoveerde van het supervedergewicht naar lichtgewicht. Een hele overwinning.

Dankzij de techniek – zie hier mijn eerste verwijzing naar Tweakers *knipoog & high five* - heb ik geen doktersafspraak hoeven te missen. De arts zet zijn telefoon dan op de speaker op het moment dat ik heb ingebeld. Het blijft behelpen als je zes tijdzones verderop woont maar het werkte prima. Na de zes kuren volgde een volledige scan wat een spannend moment was. Het klinisch beeld was verbeterd maar zagen we dat ook op de scan? De slingers mochten voor even opgehangen worden want ja: de grootste tumor was bijna met de helft kleiner geworden, het aantal zichtbare uitzaaiingen was verminderd en misschien het allerbelangrijkste: nog steeds geen uitzaaiingen bij de kritische organen. Beter wordt hij niet maar hij lijkt er wat tijd te hebben bijgekregen.

Met dit goede nieuws in mijn achterhoofd besloot ik, met goedkeuring van zwangerende vrouwlief uiteraard, mijn ouders te verrassen met een bliksem bezoek. Zo gezegd, zo gedaan en op een donderdagavond stapte ik het toestel in op weg naar Amsterdam. Een autorit naar Limburg verder stond ik vrijdag op de stoep bij mijn ouderlijk huis. Ding dong doet de bekende deurbel waarna ik wat stappen hoor. Ik zie de contouren van mijn vader over de gang die komt kijken wie er bij de voordeur kan staan. De deur gaat open en tadaa, daar ben ik! Pa kijkt niet eens echt verrast. Hij kijkt even achter me en vraagt waar junior is. En bedankt, zoonlief staat voor je neus en je vraagt naar je kleinkind. Die pikorde is dus ook weer duidelijk. Moederlief komt ook eens kijken en die lijkt wat meer verrast. Misschien had ik ze in het verleden wat minder vaak moeten verrassen denk ik bij mezelf…..

Het was een heerlijk bezoekje maar helaas vertrok ik de dinsdag daarop. De jetlag die leidde tot deel VIII van de Uncles series, juist, voortgekomen uit de retourvlucht richting Azië. Deel VII heb ik dus gepost toen ik voor verandering in dezelfde tijdzone zat als de meesten van jullie maar kon die nacht niet goed slaap vatten. Goed voor de creatieve geest zullen we maar zeggen maar funest voor mijn nachtrust. Ach, dat komt ook wel weer goed.

Terwijl ik aan de telefoon hang rijdt de taxichauffeur bekwaam door het verkeer. Pa voelde zich gisteren even minder lekker en kon niet goed eten. Kalm probeerde ik uit te leggen dat hij wel eens goede en wel eens slechte dagen zal hebben. Gewoon dag voor dag bekijken. Probeer zo goed mogelijk te eten en waar mogelijk de voedingssupplementen te nemen. Terwijl het gesprek voort krabbelt en aan de andere kant gewisseld wordt van pa naar ma bereiken we onze condo. Ik hang op met de belofte dat ik over een paar dagen weer zal bellen. Ik vraag aan de chauffeur wat de rit kost maar het blijft stil aan chauffeurskant. Ik wacht een paar seconden en tik dan op zijn schouder. De meneer draait zich om en ik zie een hevig betraand gezicht. In het Kantonees spreekt hij mij aan. Dat ik een fantastische zoon ben voor mijn ouders. Hij heeft natuurlijk het gesprek gehoord hoewel ik weinig bijzonders vertelde. Rap vertelt hij dat zijn enigst kind in het buitenland woont maar nauwelijks van zich laat horen, laat staan dat die zulke gesprekken met hem had. Hij begreep het wel maar vond het verschrikkelijk. Het speet me om te horen maar vertelde de meneer dat als mijn vader niet ziek zou zijn geweest ik dit gesprek wellicht niet had gehad. Dat ik hem dan hoogstwaarschijnlijk minder vaak gebeld zou hebben vertel ik hem maar niet.

De man steekt zijn hand uit die ik schud. Hij weigert mijn geld aan te nemen en geeft mij zijn kaartje. Voor het geval ik ooit een taxi nodig had. Drie keer raden wie ik ga bellen als vrouwlief op het punt staat te bevallen maar ik toevallig niet in de buurt ben. De man rijdt weg en ik loop van de lobby naar onze condo en ik denk aan mijn pa die ik zojuist aan de lijn had. De dag komt dat hij er niet meer zal zijn en net als de meneer die ik net sprak begrijp ik het wel maar vind ik het verschrikkelijk…….

Uncles - deel IX

Door Chief op maandag 17 oktober 2016 02:29 - Reacties (36)
Categorie: -, Views: 2.504

Of het ons schietgebedje is geweest of niet maar meneer Baccarat lijkt zelf ook te schrikken. Hij wuift met zijn handen naar Uncle John die zijn hand weer van zijn heuptasje trekt. Oef, vals alarm. Ze wisselen nog wat woorden en dit keer geknik van beide kanten. Uncle John draait zich naar mij: we hebben een deal om voor een half miljoen te spelen. Bizar als ik dit zo tik…..”een deal om voor een half miljoen te spelen” maar geloof mij als ik zeg dat ik mij op dat moment opgelucht voelde. Met de opluchting kwam ook weer mijn zelfvertrouwen terug en nu was het mijn beurt om het heft in handen te nemen. Ik maak een wuivend gebaar naar meneer Baccarat om naar ons te komen en warempel, hij loopt naar ons toe.

Ik vraag Uncle John om het een en ander te vertalen en duidelijk te maken aan meneer Baccarat. Het leek mij een slecht idee om in de pokerroom te blijven spelen. Ten eerste omdat zich intussen een aantal kijkers om ons heen hadden verzameld die weinig te maken hadden met dit alles. Ten tweede de rake, de commissie die het casino pakt van iedere pot. Die is niet misselijk in Macau met 10% en een maximum van HK$200 per pot. In Vegas heb je sowieso lagere rake maar ook dat de rake flink verlaagd wordt op het moment dat er zes of minder spelers aan tafel zijn. Daar is in Macau bij gebrek aan concurrentie geen sprake van. Nu we heads-up gaan spelen en je dus automatisch veel meer handen gaat spelen knalt die rake er natuurlijk wel in. Uncle John moet er wel om lachen. We gaan om een half miljoen spelen en ik maak me druk om de rake. Ik voel m’n wangen een beetje gloeien van schaamte maar ik kan er niets aan doen. Na al die jaren pokeren was het gewoon een automatische van mij om op dit soort dingen te letten. Het engeltje was zowaar even trots op mij. Hollandse zuinigheid kan het in ieder geval niet zijn, ik stond namelijk op het punt om HKD100k op het spel te zetten. Beter dan niets, denkt het duiveltje teleurgesteld.

Meneer Baccarat is het eigenlijk wel met me eens al had hij volgens mij geen flauw idee hoe die rekensom van rake in elkaar zat. Het lastigste was nog wel dat we niet open in de pokerroom wilde spelen maar daar had Uncle John, zoals vaker deze avond, wel een oplossing voor. Hij kende de mensen van een van de VIP rooms wel. Wellicht dat we daar terecht konden. Het verbaasde me eigenlijk niet dat hij die lui kende. VIP rooms zijn aparte ruimtes in het casino waar om grote bedragen worden gespeeld. Vrijwel ieder (legale) casino die ik ken heeft wel zo’n ruimte. Ook Holland Casino in Amsterdam heeft er één. Waar de VIP rooms in Macau zich echter onderscheiden is dat ze meestal gerund en gevoed worden door junket operators, organisaties die niets met de casino’s te maken hebben. Deze junkets krijgen commissie van het casino voor de rijke spelers die zij uit met name China lokken. Daar zit ook weer een hele logica en zelfs business model achter maar dat laat ik even voor wat het is. Deze junkets zijn volledig legaal maar hebben vaker wel dan niet banden met de triades, of ze het zelf toegeven of niet.

We pakten onze boel op en liepen naar de VIP ruimte, de toeschouwers in verbazing achterlatend. Bij de ruimte aangekomen werd Uncle John meteen herkend en er werden handen geschud. Enkele minuten later was het geregeld. We konden daar spelen en betaalden ieder HK$3,000 flat fee, een echt vriendenprijsje. Voor het eerst stapte ik een VIP kamer in Macau binnen. De deur ging open en een soort gloed kwam ons tegemoet. Het engeltje zong Hallelujah terwijl ze het stof van haar harp veegde en het kwijl liep uit beide hoeken van het duiveltje want die zag ook wat ik zag: het paradijs der gokparadijzen. Ondanks het tijdstip en de situatie waarin ik verzeild was geraakt kon ik wel even genieten van wat ik zag. De kamer was op zich niet groot maar het is natuurlijk nog ruimer in opzet en nog luxueuzer dan de hoofdzaal. In mijn hoofd pak ik mijn bucket list er maar eens bij. Spelen in een VIP kamer: CHECK!

Toen stuitten we op een ander praktisch probleem: ze hadden geen dealer die poker kende. Facepalm moment. Het engeltje had nog even de hoop dat het met een sisser af zou lopen maar de pokerroom manager werd gebeld en binnen enkele minuten kwam de dealer aangelopen die de laatste handen in de pokerroom aan ons had gedeeld. We mochten hem lenen aangezien de pokerroom toch leeg was gelopen. De dealer glimlachte naar me en stak zo onopvallend mogelijk zijn rechterduim omhoog. Meneer Baccarat was nog minder populair dan die dacht.

Zo, de praktische zaken waren opgelost en al snel zaten we aan een baccarat tafel. Niet ideaal voor de dealer maar ik kon me nu niet druk maken om het wel of niet overtreden van eventuele lokale Arbo wetgeving. Meneer Baccarat en ik zitten tegenover elkaar terwijl de Uncles een paar stoelen verderop hebben plaatsgenomen. Kwamen deze mannen uit de film Cocoon of zo? Ik kon geen greintje vermoeidheid bij de Uncles ontdekken. Ik legde mijn chips en cash op tafel voor mijn deel van de HKD500k en de Uncles leverden, natuurlijk, allemaal één plak van HKD100k in. Het was duidelijk wie de pauper was hier maar dat deed er even niet toe. Ik was diegene die het lekker uit mocht vechten met meneer Baccarat en ik had er zin in. De cash werd ingewisseld voor chips en met al mijn zelfbeheersing die ik heb weersta ik nog net mijn verlangen om de stapel chips te omhelzen en te aaien. Het zou anders een vrij ranzig beeld hebben opgeleverd.

Snel bestel ik nog een koffie. Vermoeidheid voel ik niet maar ik wil niets aan het toeval overlaten. Keep it coming knipoog ik naar de bediende. De Uncles volgen mijn voorbeeld en bestellen alle vier het zwarte nat. Het was inmiddels vijf uur geweest en snel bedacht ik een strategie. Heads-up spelen is namelijk heel anders dan als je aan een tafel met acht, negen of zelfs tien (in Duitsland bijvoorbeeld) medespelers zit. De relatieve waardes van de handen verschuiven en je betaalt iedere ronde één van de blinds. Meneer Baccarat had aan de vorige tafel laten zien dat die maar één trucje beheerste en dat was gewoon pure agressie. Vrijwel iedere hand speelde hij en bette hij op vrijwel iedere straat. Ik besloot dat ik de potjes klein wilde houden om daarmee meer handen te kunnen spelen. Hoe meer handen, hoe vaker ik meneer Baccarat een fout kon laten maken. Ik hoefde niet te winnen met een knock-out, een technische knock out leverde net zo goed een overwinning op. De chips liggen klaar en de dealer pakt de kaarten op.

Shuffle up and deal……..