Getrouwd

Door Chief op dinsdag 26 juli 2016 09:05 - Reacties (28)
Categorie: -, Views: 4.426

Onlangs is het 8 jaar geleden dat vrouwlief en ik elkaar het ja-woord gaven in de tuin van een prachtige landgoed onder de rook van Ijmuiden. Zo’n 70 gasten hebben het bijgewoond en van deze kleinschaligheid hebben wij intens genoten. Voordat we echter op deze kleine schaal kwamen zijn er heel wat compromissen gesloten. Nee, niet tussen vrouwlief en mijzelf. Wij wilden allebei geen groot feest omdat het ons wat onpersoonlijk leek. De compromissen werden gesloten met onze (schoonouders). Onder hun luid protest zoals we hadden verwacht.

Aziaten en kleinschalige bruiloften, twee zaken die niet met elkaar samen gaan. Voor Aziaten is zo’n gelegenheid alleen uit te drukken in groot, grootser, grootst. Bij voorkeur dat laatste. De poppen gingen aan het dansen toen wij eerst mijn ouders op de hoogte stelden van onze plannen: Leuk, klein feestje voor de “inner circle”. Nou, dat hebben we geweten. Verontwaardigd kwam er een spervuur van familienamen uit hun mond van gasten die er zeker bij moesten zijn. Terwijl ze minutenlang doorgingen – wat op zich al knap is aangezien 90% van de Chinese families Wong, Wang of Chan heten, keken vrouwlief en ik elkaar aan: Ze konden zoveel namen noemen als ze wilden maar op onze geplande bruiloft zouden deze voor ons onbekende gasten niet komen. Al zouden we de boel hermetisch moeten afsluiten en alle sleutels daarbij moeten inslikken. Toen mijn ouders even moesten denken voor de volgende lading nam ik maar het woord. Dit hadden we namelijk zien aankomen. Van verre. Leer mij mijn ouders kennen en leer mij Chinezen kennen. We boden een compromis aan: een 2e feest waarbij zij de gastenlijst mochten opstellen. Natuurlijk kleedde ik het zo aan dat het wel heel speciaal zou zijn, zo’n apart feest. We zouden daar braaf handjes schudden, rode envelopjes ontvangen en zelfs breeduit lachten tot we kaakpijn zouden hebben. Mijn ouders hapten direct toe. Goh, dat ging makkelijker dan ik dacht.

Ware het niet dat ze met deel twee van hun verzoek kwamen: en onze familie en vrienden in Hong Kong dan? Die konden we toch onmogelijk allemaal in laten vliegen? Euuhhhh….deze hadden we niet zien aankomen. Ja, onze grootouders die wij er graag bij wilden hebben waren al te oud om te vliegen dus die zouden we later gaan bezoeken. Mooi niet dus. Helaas moesten we ontkennend antwoorden toen mijn ouders vroegen of we al een huwelijksreis geboekt hadden. We hadden er wel eentje in ons hoofd gepland maar nog niet daadwerkelijk geboekt. Mooi, althans volgens mijn ouders. Dan konden we toch met het gezin naar HK vliegen en het daar nog eens dunnetjes over doen? Allemachtig. Ik vond mijn multiculturele achtergrond altijd top maar hier had ik niet op gerekend. Vrouwlief evenmin zag ik al aan haar blik. Hier moesten we even over nadenken. Van één kleine bijeenkomst naar drie “feesten” waarbij we voor eentje ook nog de halve aardkloot over moesten vliegen. Ergens moeten we toch de grens trekken dacht ik zo.

Eenmaal thuis wilde vrouwlief advies vragen aan haar ouders, mijn aanstaande schoonouders. Natuurlijk zouden die over komen vliegen naar Nederland. Natuurlijk wilden ze mee naar Hong Kong als dat op prijs werd gesteld. In principe lag dat voor hen toch op de weg terug. Tjah, op zich vonden we het ook niet erg om zelf naar Azië te gaan. Er zijn beroerdere plekken te vinden, toch? Als klap op de vuurpijl kwam echter een verzoek van schoonpapa: goh, als wij dan toch met z’n allen in Hong Kong zouden zijn dan konden we toch ook wel met z’n allen naar Vietnam gaan? Je voelt het al aankomen: ook mijn schoonouders konden natuurlijk het huwelijk van hun oudste kind (en enigste dochter) niet zomaar voorbij laten gaan zonder dat hun familie/vrienden dat wisten! We konden wel door de grond zakken. Het was natuurlijk allemaal hartstikke lief bedoeld van iedereen maar stel je voor: mijn verloofde kon zich opmaken voor twee feesten waar ze nauwelijks iemand kent en ik idem bij het feest in Vietnam!

Natuurlijk hadden we keihard “NEE” kunnen verkopen maar dat zou hetzelfde effect geven als die anti-reclame sticker voor op je brievenbus: je kan plakken wat je wilt maar die reclamefolders komen toch wel binnen. Idem voor de ideëen van onze ouders. Met of zonder ons, het wordt gevierd in hun gemeenschappen. Dan konden we er maar net zo goed bij zijn dus we gingen akkoord mits zij het zelf allemaal zouden regelen. We hadden een akkoord.

Ik zal die paar weken even samenvatten want het gaat te ver om alle vier feesten beschrijven. Wellicht dat ik er later nog een keer op terugkom, in ieder geval op die in Vietnam want dat sloeg werkelijk waar he-le-maal nergens op. Om te beginnen dus ons eigen geplande huwelijk met zo’n 70 gasten. Drie dagen later voor de Chinese gemeenschap in Nederland voor zo’n 170 personen. Om dan weer drie dagen later door te vliegen naar Hong Kong voor nog eens dik 200 man. Compleet murw gebeukt door de vele handjes die we hebben geschud, met onze mooiste lach voor de 1000e keer uitleggen hoe we elkaar ontmoet hadden wachtte ons de laatste stop: Da Nang. Echt, als je denkt dat mijn ouders overdreven met het aantal gasten dan heb je het mis want schoonvader deed het nog eens dunnetjes over: ruim 300 man. Je leest het goed. Mijn schoonvader had zelfs de hele vloot van een lokale autoverhuur bedrijf gehuurd om alleen al de familie te vervoeren. Dik 20 identieke minibusjes in een colonne met ons voorop in een open auto. Een cameraman achterstevoren op een brommer die alles filmde. Zonder helm.

Zoals zovele bruiloften probeer je compromissen te stellen maar als ik een tip mag geven: bezin eer je begint!

Afscheid nemen bestaat niet - deel II

Door Chief op maandag 18 juli 2016 03:09 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 2.752

Het vervolg van de vorige post

Meneer Canada begon te vertellen. Zoals hij het zich herinnerde, en aangezien dit 20 jaar geleden heeft plaatsgevonden en gezien zijn inmiddels hoge leeftijd moeten we dit met een korreltje zout nemen, ontbrande er een hevige discussie tussen meneer Canada en de andere tafelgenoten terwijl mijn vader zich stil hield. Die liep naar de keuken, kwam terug met een mes die hij op de tafel legde en wende zich tot meneer Canada. “Als je mijn zoon nog één keer een valsspeler noemt dan vertrekt hier dadelijk alleen jij of ik levend”. Meneer Canada lachte erbij. Ik keek mijn vader ongelovig aan maar ook hij lachte alleen maar en besloot het met “Tja, ik had geen zin om uren te discussiëren om niks. Ik wilde gewoon verder kaarten”. Hiermee was het verhaal nog niet af.

Herinner je nog dat Chinezen geboren gokkers zijn? Om het avondje weer vlot te trekken deed mijn vader een voorstel aan meneer Canada: ieder één kaart trekken om de hoogste kaart. Winnaar zou het geld wat ik had laten liggen krijgen. Mijn vader en meneer Canada konden zich niet meer herinneren welke kaarten ze destijds getrokken hadden. Ik denk dat alle 52 kaarten voorbij kwamen, maar vaderlief was er heilig van overtuigd dat hij de schoppen aas had getrokken. Daar kwamen ze niet uit maar wellicht overbodig om te vertellen: mijn vader trok dus de hoogste kaart. Dat verklaart dus ook waarom ik mijn centen had gekregen én waarom mijn vader destijds twee weken later mijn ticket en hotels betaalde voor mijn eerste vakantie in de VS!! En ik maar denken dat mijn vader zo tevreden was over mijn werk in zijn keuken. Helaas zijn de twee andere ooggetuigen inmiddels overleden dus andere rechtstreekse bronnen heb ik niet meer maar dat maakt niet uit. Ook al is maar de helft waar (ik weet vrij zeker dat de helft waar de heren dubbel of niets speelden wel waar is), ik vond het natuurlijk fantastisch.

Terwijl de twee heren nog meer oude koeien uit de sloot haalden spoedde vrouwlief zich ineens naar het toilet en we hoorden duidelijk anti peristaltische geluiden uit het kleine kamertje komen. Mijn vader keek mij verbaasd aan en ik lachte alleen maar. Mijn vader vroeg mij of ik niet eens moest gaan kijken maar ik schudde mijn hoofd. Pa stond abrupt op en ik knikte met mijn hoofd. De beste man die in luttele maanden geheel onvrijwillig van dik 90kg naar amper 60kg was afgevallen stond te springen en te juichen. Want ja: als alles goed gaat, want het is nog heel pril, krijgt jr er volgend jaar een broertje of zusje bij! Leven en dood hebben voor mij nog nooit zo dicht bij elkaar gestaan.

De dag van ons vertrek was weer aangekomen en vanochtend waren we voor vertrek naar Schiphol nog bij mijn ouders. De afgelopen weken heb ik mij steeds afgevraagd hoe ik in hemelsnaam op de juiste manier afscheid kon nemen van mijn vader, weldegelijk beseffend dat dit wel eens de laatste keer zou zijn dat ik hem levend zou treffen. Ik, die nooit op zijn mond was gevallen, die altijd het laatste woord wil hebben, had de juiste woorden nog niet gevonden. Ik omhels mijn vader nog een keer en geef hem nog een kus op zijn grijze haren. We zeggen geen woord en we kijken elkaar aan in de ogen. Mijn vader glimlacht en knikt. Hij snapt het. Nu hoeven er geen woorden gesproken te worden. Afscheid nemen hoeft ook niet, hij is immers een deel van mij. Ik hoef maar in de spiegel te kijken en ik zie hem. Zijn bloed stroomt door mijn aderen. Bij iedere schoppen aas zal ik aan hem denken.

Nog een schouderklop, nog een lach en dan wordt het echt tijd om te vertrekken. Ondanks alles voel ik mij helemaal niet verdrietig. In de auto op weg naar Schiphol denk ik erover na en ik denk dat ik het begrijp. Afscheid nemen bestaat immers niet: hij leeft altijd voort in mij.

Afscheid nemen bestaat niet - deel I

Door Chief op donderdag 14 juli 2016 09:18 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 3.509

We zijn weer op de weg terug na het familiebezoekje in Nederland dat weer in een vloek en een zucht voorbij is gegaan. Vrouwlief en jr liggen te slapen en dus kan ik mooi even een blogpost aanmaken. Deze “vakantie” is spontaan geboekt omdat onlangs is gebleken dat mijn vader ongeneeslijk ziek is met een levensverwachting waarbij je eerder in termen van maanden dan in termen van jaren moet denken. Wees niet te bedroefd, hij zelf is dat ook niet. Zoals hij dat zelf benoemt (vrij vertaald vanuit het Chinees uiteraard want het Nederlands van de beste man is nog steeds van het niveau lik-me-vestje): “ik ben ruim 70, heb kinderen, klein kinderen en heb bijna alles gedaan wat Boeddha verboden heeft. Ik heb geen angst meer om te sterven”. Daaruit putten wij als gezin heel veel kracht. De gedachte dat dit wel eens de laatste keer zou zijn dat ik mijn vader zou zien maakte het hele bezoek onwerkelijk. Op de heenreis wist ik niet hoe ik mij zou voelen. Verdrietig dat ik hem kwijtraak? Opgelucht dat ik hem nog een keer kan zien? Kwaad dat hij niet meer te genezen is?

We hebben er niet voor gekozen om bij mijn ouders te logeren. Ik zag het niet zitten om de hele dag een wervelwind a.k.a. jr rond zijn opa te laten wervelen terwijl die zijn rust hard kan gebruiken. Vandaar ook dat wij in een Centerparcs (zie vorige blogpost) vlak bij mijn ouders in de buurt hadden geboekt. Dan kon ik mijn ouders overdag bezoeken terwijl vrouwlief en jr dan ’s avonds aansloten bij het eten. Achteraf gezien hadden we net zo goed bij mijn ouders kunnen logeren want bezoek kwam af en aan. Het was nog net geen nummertje trekken leek het wel en een parkeer regelaar voor het huis van mijn ouders zou ook de nodige irritaties, met name bij de buren, hebben kunnen voorkomen. Nooit geweten dat mijn vader zo populair was. Slecht nieuws verspreidt zich zoals altijd snel en voor mijn ouders het wisten kwamen de eerste bezoekers. Familie, vrienden, oud-klanten, oud-leveranciers. Noem het maar. Van heinde en verre komen ze mijn vader opzoeken, zelfs uit verre oorden als Hong Kong, Canada en de VS. Fijn voor mijn vader die dat wel leuk vindt maar niet heel goed voor zijn rust.

Tijdens mijn verblijf kwam er ook een man langs die al aan aantal jaren naar Canada was geëmigreerd. Laten we hem meneer Canada noemen. Meneer Canada had geanimeerde gesprekken met pa. Grote woorden, harde lachen, oude koeien. Prachtig. Terwijl ik luisterde wende hij zich tot mij. Of ik dat ene avondje kaarten kon herinneren. Nou moet je weten dat ik wel vaker meedeed met kaarten als mijn pa bezig was maar ik had wel een vermoeden welke avond hij bedoelde. Ik was net 18 op die bewuste avond. Naast mijn vader en mijzelf waren er drie andere Chinezen waaronder meneer Canada. Potje kaarten bij ons in de zaak na sluitingstijd. Een ritueel die regelmatig voorkwam. Normaliter mocht ik altijd een uurtje meedoen. Voordat het grovere geld op tafel kwam zeg maar. Ook die avond hadden de anderen het snel gezien met het broddelwerk en ik kreeg van mijn pa een teken om te vertrekken. Hier had ik mij op voorbereid aangezien ik al een tijd succesvol aan het pokeren was. Ik greep in mijn broekzak en haalde er een bundeltje briefjes van 100 gulden uit (euro’s hadden we natuurlijk nog niet). Ik weet niet eens meer hoeveel. Eerst een verbaasde blik van pa maar al snel een grijns. Vragen aan mij stelde hij niet maar keek naar de andere drie meneren. Die konden net hun kwijl wegvegen bij het zien van dat gratis geld van die snotaap. Ik kon het net zo goed meteen geven, dachten ze althans. Het was dus duidelijk dat ik mocht blijven zitten.

Nou moet je drie dingen weten die over het algemeen gelden voor Chinese mannen: één, het zijn geboren gokkers. Dat wil zeggen dat zeggen dat hoewel ze op zich prima kunnen kaarten, ze het gokelement veel te aantrekkelijk vinden. Daarom gaan ze te lang door met matige handen omdat ze het te leuk vinden om te gokken. Twee, ze hebben een enorme ego. Bluf ze een keer weg en ze zullen de hele avond bang zijn om weer weg gebluft te worden en dus elke keer meegaan terwijl jij een moord hand hebt. Drie, ze drinken graag sterke drank maar kunnen daar eigenlijk helemaal niet tegen. Combineer één tot en met drie en je hebt een goudmijn in handen als je het een beetje goed speelt, een paar flessen Hennessy XO op tafel zet en als het geluk je niet in de steek laat. Die bewuste avond had ik werkelijk waar alle wind in de zeilen en stroomde de drank zoals altijd rijkelijk. Noem het beginnersgeluk maar voor ik het wist stond ik fors in de plus. Met name meneer Canada was mijn goudmijn. Na hem een keer een succesvolle bluf te hebben laten zien had ik een grote kruis op mijn voorhoofd. Hij moest en zou mij terugpakken maar elke keer trok ik aan het langste eind. Hij werd bozer en bozer, dat zagen we allemaal maar de anderen konden er alleen om lachen wat meneer Canada nou niet bepaald milder maakte.

Na de zoveelste pot die ik van hem pakte ontplofte de bom. Formaatje nucleair zeg maar. De kaarten vlogen om de tafel en ik meen mij te herinneren dat er zelfs glazen kapot werden gegooid. In ieder geval kreeg ik werkelijk waar de volle laag van meneer Canada. Totdat hij mij een valsspeler noemde. Mijn vader die naast me zat greep in. Hij kneep mij in mijn arm en zei “ga nu snel naar huis”. Aan zijn blik zag ik dat het menens was dus deed ik wat hij
zei. Ik wilde mijn centen pakken maar weer greep pa in. Hij tikte me aan en wenkte met zijn hoofd richting de deur. Ik vertrok met de staart tussen mijn benen en zonder mijn centen. Een uurtje later kwam pa thuis. Hij gaf mij mijn geld en zei dat als ik nog een keer mee wilde doen toch maar niet zoveel moest winnen. Ik vroeg hem natuurlijk wat er gebeurd was maar volgens mijn vader niets. Dat het brandje geblust was en dat de mannen gewoon naar huis zijn gegaan.

Meneer Canada zat dus nu naast pa op de bank en toen ik zei dat ik wel wist over welke avond hij het had vroeg hij mij of ik wist wat er gebeurd was nadat ik weg was gegaan. Ik antwoorde natuurlijk ontkennend en ik kon het niet geloven. Was er echt iets meer gebeurd? Pa lachte. Meneer Canada lachte ook. Zou na dik 20 jaar het geheim onthuld worden?

Waarschuwingen

Door Chief op vrijdag 8 juli 2016 13:54 - Reacties (40)
Categorie: -, Views: 6.738

We zijn inmiddels weer ruim een week in Nederland voor familie bezoek. De zomervakantie van 8 weken is voor jr in volle gang. We hebben er inmiddels ook een midweek Centerparcs opzitten. Daar zijn we vaker als gezin geweest en bevalt op zich prima. Maar toch, ze mogen daar best waarschuwingen plaatsen. Prominent bij de ingang. Ik bedoel, rokers zien "Roken is dodelijk" op ieder pakje staan in Nederland. "Drank maakt meer kapot dan je lief is" kennen we allemaal. Bij Centerparcs mogen er van mij ook borden staan als "Let op: verkleint de kans op nageslacht" of "Betreden op eigen risico".

Laat ik het uitleggen. De meesten van ons kennen Centerparcs wel. Of één van de concurrenten. Als kind gingen we daar regelmatig zwemmen. Dat is echter een heel andere ervaring dan als je zelf met je kroost gaat, vooral als beginnende ouder. Of als je partneral graag kinderen wilt en jij er nog niet aan toe bent, ga een weekend maar Centerparcs. Beter nog: een midweek of langer. Dikke kans dat je maanden niets meer over de kinderwens hoort. Moet je overigens niet laf in de bungalow blijven maar voor de full experience gaan. Dus Aqua Dome en eten in het buffet restaurant.

Het begint al bij de kleedhokjes van de Aqua Dome. Jengelende kinderen die hun kleren niet uit willen doen, babies die natuurlijk net nadat ze hun zwemluier aan hebben gedaan deze vol poepen. Ouders die in een te krap hokje hun kroost in toom proberen te houden. Mocht dat allemaal toch gelukt zijn dan wacht de volgende uitdaging: het water. De overbevolkte zwembaden met half verdrinkende peuters. Tieners die niet echt opletten en de ene na de andere kleuter omver kegelen. Mocht je kroost, en jijzelf, dat een paar uur overleeft hebben dan is dat al een hele prestatie. Maar dan ben je er nog niet! Zwemmen maakt namelijk hongerig.

Zo'n park heeft verschillende restaurants maar blijkbaar vinden ze het een goed idee om op woensdag twee van de die restaurants dicht te houden. Daar zit vast een goed idee achter maar het gevolg is dat je dan de keuze hebt tussen patat of het buffet restaurant. Een all-you-can-eat restaurant. De enige in zijn soort waarbij ik heb meegemaakt dat een uur na opening bepaalde gerechten op waren. All-you-can-eat......mooi niet. Het is trouwens een ware dodemanstocht om van je tafel bij het buffet te komen. Je hebt bewegende obstakels zoals kruipende peuters. Dan heb je nog de verraderlijk gladde plekken van sausjes, ijsjes, snotjes en meer van dat soort moois. Heb je eenmaal het buffet bereikt dan ga je netjes in de rij staan. Helaas denkt daar niet iedereen hetzelfde over. Kinderen die zich overal tussen wurmen maar ook ouders die stoïcijns voorkruipen. Als je er wat van zegt dan krijg je een dodelijke blik voordat ze al grauwend achter aansluiten. Als je geluk hebt. Als je pech hebt krijg je allerlei verwensingen naar je kop die echt 18+ zijn in een restaurant vol minderjarigen.

Laten we aannemen dat je dat allemaal overleeft hebt en 's avonds rustig wilt bijkomen. Even gebruik maken van de betaalde WiFi. Wat WiFi betreft zijn ze wel consistent: iedere avond is het netwerk dusdanig belast dat je mag surfen of streamen met max 2 kb/s. Ik denk dat het duidelijk is dat we nogal wat afleveringen in te halen hebben.

Je vraagt je dus af waarom wij in hemelsnaam toch voor Centerparcs gekozen hebben. Wij zouden toch beter moeten weten? Inderdaad. Dat weten wij ook maar wij zijn dan ook geen beginnende ouders meer. We hebben nu toch wat meer ervaring en belangrijker nog: we passen onze verwachtingspatroon aan. Je weer dat het ontzettend druk wordt. Je weet dat er asociale mensen rondlopen. Dat WiFi 's avonds niet meer werkt en dat niet alle restaurants iedere dag open zijn. Dat ouders worstelen met hun kroost en dat je ze ook kan helpen door even die kleine van hun arm over te nemen als ze zoeken naar dat briefje van 5 euro. Door engelen geduld te hebben en te genieten van jr die zelf op zoek gaat naar vriendjes en vriendinnetjes. Dat is overigens ook super om te zien. Jr spreekt zijn talen inmiddels en als hij naar een kindje loopt dan vraagt hij in het Nederlands "wil je met me spelen". Als het kindje niet reageert dan probeert die in het Engels. Bij uitblijvend succes gaat hij over op Vietnamees om in een ultieme poging het in het Chinees te proberen. Aangezien ruim de helft van de bezoekers natuurlijk Duits is kan je nagaan hoeveel verwarde blikken wij van Duitse kinderen hebben mogen aanschouwen.

Dus geniet, maar wees gewaarschuwd.