Feestje

Door Chief op woensdag 22 juni 2016 04:21 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 3.699

“How was your weekend?” vroeg de buurvrouw aan vrouwlief. Die barstte bijna in tranen uit. Afgelopen weekend is jr namelijk 4 jaar geworden. Dat moest natuurlijk gevierd worden. Een bescheiden feestje hadden we besloten. Gewoon bij ons op het appartementencomplex in het clubhuis. Vooral niet teveel kinderen: onlangs vierde een ander gezin de verjaardag van 1 van hun kroost op ons complex met ongeveer 15 kinderen in de leeftijd 6-8jr. De taferelen die we daar zagen zouden op het EK in Frankrijk tot directe uitsluiting van bepaalde landen hebben geleid. En uitzetting van de kinderen. En hun ouders.

Zo’n situatie wilden wij voorkomen dus dit vroeg om spoedberaad tussen vrouwlief en mijzelf. Aantal: maximaal 7-8 kinderen. Daar waren we snel uit. Vermaak: dat nam vrouwlief voor haar rekening. Ze had al gezocht en was een leuke magic show inclusief ballonnen tegen gekomen. Catering: fruit, ranja en voor avondeten pizza’s bestellen. So far so good. Dit ging rap dacht ik bij mezelf. Taart: dat wilde vrouwlief persť ook zelf doen. Ze was de laatste tijd namelijk aan het bakken geslagen en ze vond het leuk. Mijn maag als testobject begon hevig te protesteren maar goed: onder het motto “resultaten uit het verleden bieden geen garantie op de toekomst” ging ik er maar vanuit dat het deze keer wel goed zou gaan. Mijn maag wilde in hoger beroep gaan maar die heb ik gekalmeerd door met een plan B te komen. Ik zou nl een taart bestellen en laten bezorgen bij onze buren. Just in case. Mochten de sterren ons goed gezind zijn en vrouwlief een presenteerbaar (en nog belangrijker: eetbaar) verjaardagstaart kunnen fabriceren dan zou de bestelling nooit tevoorschijn komen. Een geheimpje tussen de buren en mij. Niet dat ik mijn vrouw niet vertrouw maar just in case sh** happens. Als laatste punt die ik snel op de agenda had gezet: beveiliging. Met de genoemde taferelen nog zichtbaar op mijn netvliezen opperde ik om de VN om advies te vragen. Vond mijn vrouw lichtelijk overdreven. Wij waren tenslotte ouders die heus wel een paar uur op een paar kinderen zouden kunnen passen. Mijn wenkbrauwen fronsten zich tot formaatje F. de Boer maar mijn pleidooi ten spijt, de VN zou niet worden geconsulteerd. Wederom een plan B: ik had het alarmnummer 999 onder speed dial gezet en mijn vingers zouden nooit verder dan 10cm van mijn telefoon verwijderd zijn. Wij wonen immers op een eiland van 50km breed en 27km lang dus lokale hulp kan nooit lang op zich wachten, toch?
De planning verliep dus voorspoedig maar een planning is slechts zo goed als de uitvoering zelf. Deze uitvoering begon ruim voor het feestje. Eerst maar de uitnodigingen. Aan zoonlief werd gevraagd wie hij wilde uitnodigen. Ik hoorde vrijwel iedere naam uit de kindernamen boeken voorbijkomen. Voor jongens zowel als meisjes. Dat was geen beste start. Toen maar zoonlief geholpen met het filteren aangezien de vraag om zijn “beste” vriendjes/vriendinnetjes exact dezelfde waslijst opleverde. Hij mocht acht kindjes uitnodigen. Tot 8 tellen kan hij wel maar kiezen was vele malen moeilijker. Met de nodige hulp kwamen we op 5 klasgenootjes en 3 kinderen uit ons appartementencomplex waar hij vrijwel dagelijks mee speelde. Kijk, dit is precies wat we willen. Tot vrouwlief zich bedacht dat er altijd wel kinderen afzeggen of niet kunnen. Lijstje uitbreiden dus. Naar 10 namen. Hoewel ik de bui al zag hangen kon ik niets tegen de logica van mijn vrouw vinden en dus zouden 10 kinderen een uitnodiging ontvangen. Vrouwlief zou de ouders komende dagen een mailtje sturen. Hierna ging het faliekant mis. Enkele dagen zag ik de mail ook in mijn mailbox verschijnen en ťťn zin zag ik meteen hoewel het vrijwel de laatste zin was: “Broertjes en/of zusjes zijn ook van harte welkom”. Toegegeven, mijn vrouw had zich netjes aan de afspraken gehouden. 10 uitnodigingen. Well played. Je moet echter weten dat zelden deze expat gezinnen (want dat zijn de meeste Nederlandse gezinnen hier) het op 1 kind houden. Het zijn nog net geen konijnen. De gedachte om de VN te bellen komt weer in mij omhoog maar ik hield me maar vast dat het nu griepseizoen is en jr ons iedere dag weer vertelt dat die en die niet op school waren omdat ze ziek zijn. Sorry, maar de komende dagen zou ik niezen en hoesten zonder hand voor mijn mond/neus. Nood breekt wetten.

Na deze kink in de kabel belanden we op de dag voorafgaand aan het feestje. De dag dat vrouwlief aan de taart zou beginnen. In nog een redelijk humeur ben ik naar kantoor gegaan. Ik had immers plan B in uitvoering gebracht en de buren zouden morgenochtend een taart voor ons in bewaring nemen. Toen ik thuiskwam was iedereen in goed humeur. Jr had mama mogen helpen met bakken en was opgetogen. Vrouwlief had een geniaal idee uitgevoerd: ze had een boel cupcakes gebakken en die zouden morgen in de vorm van Rupsje-nooit-genoeg (als je zelf ouder bent dan weet je wat ik bedoel) worden gepresenteerd. Top! Cupcakes hebben nl een veel hoger slagingspercentage dan een meerlaagse taart. We zouden op de bewuste ochtend alleen de cupcakejes aan elkaar hoeven te plakken met slagroom en zelfs dat lukte alleraardigst. Het zag er naar uit dat de just-in-case-sh**-happens taart bij de buren in de koelkast kon blijven.

Op de dag van het feestje verliep alles voorspoedig maar: we hadden geen enkele afmelding ontvangen. Alle ouders hadden enthousiast gereageerd en ik kon alleen maar raden hoeveel ze van hun kroost zouden meenemen. De eerste kindjes arriveerden en koud zweet brak mij uit en mijn hand gleed naar mijn telefoon met de vinger boven de speed dial: Het eerste klasgenootje had twee broertjes meegenomen. Ik zal verdere details besparen maar we kwamen uit op 22 kinderen. 22 kinderen en minimaal 6 verschillende nationaliteiten. Dat is inderdaad geen 8 kinderen. Of 10. Toen alle kinderen plus een aantal ouders die waren gebleven er waren, overzag ik de taferelen die zich voor mij afspeelden: 22 kinderen die heerlijk met elkaar aan het spelen waren. Ouders die met elkaar kletsten. Vrouwlief die de perfecte hostess speelde. De show begon en de kinderen gingen netjes zitten. Schot in de roos. Geen enkele sprake van chaos. Zelfs bij het arriveren van de pizza’s: geen vechtende kinderen. Geen kaas in de haren. Droomde ik? Zou ik zo wakker worden in een tornado van jengelende kinderen, rond vliegende pizza's en paniekerende ouders?

Nee, het ging allemaal gesmeerd. Mede dankzij die aantal ouders die achter waren gebleven. Langzaamaan vertrokken de kinderen met hun ouders en echt, ik heb genoten. Met hoofdletter G. Niet alleen genoten dat het zo goed ging maar vooral van jr. Dat mannetje dat net 4 is geworden glom van oor tot oor. Ratelend over alle kadootjes die hij had gekregen en zelfs tijdens het tandenpoetsen praatte hij aan 1 stuk door. Enthousiast vertellend over alle dingen die hij had gezien tijdens de show. Een vuurtje wat in een duif veranderde! Hoe kan dat nou papa?
Ook van vrouwlief die compleet uitgeteld op bed was gaan liggen. Die haar stinkende best had gedaan en had geleverd. Op het moment supreme kwam ze, zag ze en overwon ze. Net als Ceasar. Voor een gewone mens al een hele prestatie, laat staan met haar beperkingen.

De lippen van mijn vrouw beginnen een klein beetje te trillen en ik verwacht ieder moment een tranenvloed maar ik heb het weer mis. Haar mond vormt zich tot een grote glimlach en ze zegt “We had a fantastic weekend”. Ik kijk naar de buurvrouw en zie haar nog net een beetje slagroom uit haar mondhoek vegen.

Een appel valt niet ver van de boom

Door Chief op woensdag 15 juni 2016 08:01 - Reacties (13)
Categorie: -, Views: 2.908

Junior moet plassen. Naast elkaar staan we in een openbare toilet. Hij met zijn broek op zijn enkels voor een hangend urinoir op kinderhoogte en ik ernaast. Samen plassen met je zoon. Nieuwe ervaring. Nog niet zo heel lang geleden mocht ik zijn eerste luier vervangen. De verpleegkundige had het net voorgedaan en keek me aan. Uitnodigend maar ook een beetje bezorgd. Dit kon niet moeilijker zijn dan de gemiddelde Ikea boekenkast dacht ik bij mezelf. Kapitale fout: Ikea kasten bewegen over het algemeen niet terwijl het testobject wat daar voor me lag vrolijk lag te schoppen.

Ik vraag me af of mijn vader ooit mijn luiers heeft verschoond. Voor zover ik weet waren mijn zus en moeder de slachtoffers. Wat dat betreft is mijn vader van traditionele makelij: man des huizes bemoeit zich niet met de opvoeding van hun kroost. Zijn taak was die van kostwinner. Dat ging met horten en stoten. Mijn vader was namelijk meer dan alleen een kostwinner. Hij was ook professioneel alcoholist, gokverslaafde en kettingroker. In willekeurige volgorde. Gelukkig is hij volledig met alcohol gestopt toen ik nog een peuter was. Met roken is hij met horten en stoten ook gestopt. Erg knap als je je bedenkt dat er in de hoogtij dagen er twee pakjes ongefilterde Camel doorgeen gingen. Gokken heeft hij veel langer volgehouden. Eigenlijk tot en met mijn eerste jaar als student. Zo waren we hem weer een nacht kwijt nadat hij naar een casino was. Ik kwam hem ’s ochtends vroeg gelukkig weer tegen op het station op weg naar de uni terwijl hij juist naar huis ging. Toen ik die middag weer thuis kwam was ik in de volle verwachting hem weer te zien. Niet dus. Moederlief had hem nog niet gezien en wat bleek: hij had een kennis gebeld om geld te lenen en is weer linea recta terug gegaan naar het casino. Gelukkig namen dat soort incidenten af met de tijd en hij heeft nu meer dan 10 jaar geen voet in een casino gezet.

Desondanks wil ik mijn vader helemaal geen slechte vader noemen. Natuurlijk, hij is geen schoolvoorbeeld maar hij heeft geleerd van zijn fouten: hij is immers helemaal gestopt met roken, drinken en gokken. Wat dat betreft mag ik dus een voorbeeld nemen aan hem. Hij heeft nooit een ouderavond bijgewoond of is komen kijken bij het sporten maar als het echt moet, dan staat hij klaar voor mij. Zonder na te hoeven denken of vragen te stellen. Als ik een nieuwe orgaan nodig zou hebben dan rijdt hij linea recta naar het ziekenhuis om het te doneren. Mede daarom voel ik me nergens zo veilig als bij hem. Als ik bij hem ben voel ik dat niets me kan overkomen en als het toch misgaat dan vangt hij de klappen op voor mij. Zo ook bij mijn eerste herinnering aan hem, uit mijn peutertijd denk ik. Ik had mijn luier omlaag getrokken en in zijn schoenen geplast. In plaats van mij een veeg om de oren te geven prees hij mij: ik had immers niet in de luier geplast en dus bijna zindelijk. Dat moet ruim 30 jaar geleden zijn geweest maar ik herinner het me nog steeds.

Als ik mezelf vergelijk met mijn vader dan heb ik dus duidelijk van die kant van de genenpool gedronken. Niet het alcoholisme. Ben zelf wel een roker sinds ongeveer mijn 15e. Ben af en aan gestopt en weet het tegenwoordig te beperken tot een pakje per week. Ondanks dat is het me nog niet gelukt om er helemaal mee te stoppen. Gokken heeft bij mij een heel ander vorm aangenomen maar net zo veel tijd gekost, zo niet meer. Ik pokerde veel, heel veel. Ik ben begonnen ver voor de pokerboom. Poker was nog helemaal niet populair en in Nederland alleen legaal beschikbaar in de staatscasino van Amsterdam en dan ook nog alleen de limit Hold’em variant. Desondanks was ik er behoorlijk aan verslaafd. Temeer omdat ik veel meer won dan verloor. Ik speelde echt overal en met iedereen. Van criminelen tot miljonairs. Van hotels tot achterkamertjes van restaurants. Ik denk dat ik er een aardig boek over zou kunnen schrijven. Het moge duidelijk zijn dat ik makkelijk verslaafd raakte aan hobby’s, zo ook computerspelletjes en sporten. Over de jaren heen zijn de scherpe kantjes er wel af gegaan wat dat betreft. Dat ik nu een gezin heb helpt natuurlijk ook.

Ik maak me dus wel zorgen over junior. Hij is nu nog te jong maar als hij aan dezelfde genenpool heeft gedronken dan staat hem nog heel wat te wachten. Misschien maak ik me wel druk om niets maar ik kan er niets aan doen. Ik kijk nog eens naar het mannetje naast me die op zijn teentjes staat om de urinoir niet te missen. Ik zie het plasstraaltje en hij draait zich triomfantelijk naar mij met een grote lach op zijn gezicht. Zijn hele lichaam draait mee en ik zie het plasstraaltje zich verplaatsen van het urinoir naar mijn schoenen. Hmmmm…..misschien toch iets met appels en bomen?

Dankbaar

Door Chief op woensdag 1 juni 2016 11:54 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 4.661

*Vervolg van vorige post*

Blijkbaar herinnerde zij zich nog dat ze me de opdracht gegeven had om te gaan eten terwijl ze geopereerd zou worden. Ik was namelijk toch al niet moeder’s dikste en was de afgelopen dagen natuurlijk niet aangekomen. Ik zou nu moeiteloos in het bantamgewicht mogen uitkomen terwijl ik ruim 1m80 ben. Twee dagen geleden hadden we nog stiekum een leuke maaltijd gehad ook. Vrouwlief was het eten en de omgeving van het ziekenhuis beu en wilde even het ziekenhuis uit. Ik vond dat niet eens zo’n gek idee met het oog op wat er komen zou. Niet het allerslimste idee wat ik ooit heb gehad maar vergeef me. Snel zijn we in een onbewaakt moment van de afdeling gelopen en hup de taxi in. Het was gezellig die avond en het enige wat wees op haar ziekenhuis verblijf was die halve naald in haar hand waar de dagelijkse infuus doorheen liep.

Zo zag ik haar dus liggen in de IC na haar operatie. De eerste weken na de operatie stonden in het teken van fysiek herstel en na ruim twee weken mocht ze naar huis waar de echte uitdagingen begonnen: de hersenschade begon haar tol te eisen. Steeds vaker vielen dingen uit haar rechterhand en haar spraakprobleem werd langzaam groter. Dit was consistent met de schade die ze op de linkerhelft van haar hersenen had opgelopen. Binnen een maand nadat ze weer thuis was kon ze haar rechterarm niet meer gebruiken en haar spraakgebrek had het dieptepunt bereikt. Ze is van origine rechtshandig dus je kan je voorstellen dat ze ontzettend veel opnieuw moest leren. Dingen die voor ons alledaags zijn. Probeer maar eens veters te strikken met 1 hand. Leren schrijven met je linkerhand terwijl je rechtshandig bent. Dingen die je normaal zonder nadenken doet kost je ineens zoveel meer moeite.

De emotionele schade was vele malen groter. Toch al niet overlopend van zelfvertrouwen verdween haar zelfrespect in een hoog tempo. Ze heeft zich terug moeten trekken van de Masters studie aan een universiteit in Hong Kong aangezien ze daar helemaal geen faciliteiten hadden voor gehandicapten. Meer tijd voor het schrijven van een essay bijvoorbeeld was ondenkbaar. Dat was een enorme klap voor haar en emotioneel gezien het absolute dieptepunt. Maar ze was sterk. Enorm sterk. Haar moeizame kindertijd hadden niet alleen littekens bij haar achtergelaten maar ook een overlevingsdrang die zijn gelijke niet kent. Ik weet niet hoe ze het deed maar ze schraapte zichzelf bij elkaar en leerde zichzelf stukje bij beetje om te gaan met haar handicap.

Binnen een jaar na het incident zijn we weer terug gegaan naar het kikkerlandje met hulp van mijn werkgever. Ze wilde weer graag studeren en je kan zeggen van Nederland wat je wilt, er wordt rekening gehouden met alles en iedereen. Zo ook in het onderwijs waar ze dankbaar gebruik van maakte nadat ze zich aangemeldt had als Master studente voor het laatste jaar. Dat was natuurlijk niet genoeg uitdaging en prompt werd ze zwanger. Tjah, ongeluk zit in een klein hoekje ;). Zo heeft ze hoogzwanger haar laatste tentamen gemaakt. Terwijl ze maar net paste in het collegebankje zat ik buiten te wachten, voor het geval jr besloot eerder ter wereld te komen dan gepland. Dat gebeurde niet maar dat tentamen en haar Master papiertje heeft ze gehaald en die diploma prokt op onze slaapkamer.

Dit was zo’n 4 jaar geleden en ik ben dankbaar. Dankbaar voor wie ze is en dankbaar dat ze mij heeft gekozen. Dankbaar dat we een gezonde zoon hebben en dat ze zich volledig opoffert voor ons. Dankbaar dat ze niet teveel aan de toekomst denkt, een toekomst die door haar ziekte wellicht nog verder zal veranderen. Dankbaar dat ze mij telloze levenslessen heeft geleerd zonder het zelf door te hebben en mij een beter mens heeft gemaakt. Dankbaar dat ze er nog is, hoe lang of kort dit ook nog moge zijn. Ik kan niets meer doen aan het verleden en ik weet niet wat morgen gaat gebeuren. Ik ben dus dankbaar voor vandaag.Iedere dag weer.