Achterstand

Door Chief op dinsdag 16 juni 2020 06:10 - Reacties (20)
Categorie: Over mij, Views: 4.311

Na maanden van complete radiostilte mag ik eindelijk weer eens genieten van een blogje tikken. Dat het zo lang heeft geduurd heeft voornamelijk te maken met de COVID-19 situatie hier in Singapore en laat ik in deze blog daar wat meer over vertellen.

Vrij snel na de meldingen over het mysterieuze virus in China kregen ook wij hier in Singapore met het virus te maken. De overheid sloot vrij snel de verbindingen met Wuhan en andere steden in China en lange tijd leek de situatie onder controle tot ook wij begin april in een vrijwel volledige lockdown gingen. Even een vergelijking met Nederland: Singapore kent nu officieel 26 doden en Nederland iets meer dan 6k terwijl Nederland ongeveer 3 maal zoveel inwoners kent.

Toch zie je de zogenaamde “headline” aantal besmettingen in Singapore iedere dag met honderden toenemen en dan komt het, zeer pijnlijke, klassensysteem hier aan het licht: 99% van de nieuwe besmettingen zijn gevonden bij de “foreign workers” oftewel gastarbeiders die in deze maatschappij als tweederangs, nee, derderangs worden gezien. Jonge mannen uit arme landen zoals Nepal, India, Sri Lanka en ga zo maar door die hier voornamelijk in de bouw, scheepvaart en andere sectoren werken waar de lokale bevolking blijkbaar hun neus voor ophalen. Letterlijk als je bedenkt dat bijna alle vuilnisauto’s bemant worden door deze gastarbeiders.

In een dappere poging om een beter financieel bestaan te bereiken voor hun familie en zichzelf steken deze jonge mannen zich in diepe schulden om de oversteek naar Singapore te kunnen maken. Het duurt maanden en soms langer om de schulden af te lossen alvorens zij zelf iets van hun karig loon overhouden. Eenmaal aangekomen moet hun werkgever hen van huisvesting voorzien al is huisvesting een wel erg groot woord: gebouwen ver van de bewoonde wereld waar ze met > 10 personen in een kamer zonder airco moeten slapen. Sanitaire voorzieningen worden met tientallen gedeeld. Je kan je voorstellen dat de hygiëne ver te zoeken is in deze dormatories, een perfecte plek voor het coronavirus om zich te verspreiden.

De overheid hier had dat een beetje laat door maar toen het kwartje eenmaal gevallen was hebben ze met man en macht geprobeerd het virus binnen de sub-gemeenschap in te dammen. Hele expohallen zijn omgebouwd om zieke gastarbeiders op te vangen en nog meer tijdelijke constructies werden uit de grond gestampt om besmette maar niet zieke gastarbeiders te isoleren. Voor vele gastarbeiders betekenden deze tijdelijke accommodaties een sterke vooruitgang en geruchten gingen op een gegeven moment dat sommige gastarbeiders met opzet besmet wilden raken om maar in die faciliteiten te geraken. Persoonlijk vind ik dat ver gezocht.

Tot op heden is geen enkele gastarbeiders aan het virus bezweken en hebben maar een handvol een ziekenhuisopname nodig gehad omdat ze over het algemeen nog jong en gezond zijn. Nu de situatie onder de gastarbeiders onder controle lijkt heeft de overheid aangekondigd verbeteringen aan te brengen in de woonomstandigheden van de gastarbeiders waaronder extra accommodaties zodat ze niet meer hutje mutje op elkaar zitten. Aangezien Singapore maar een klein eiland is betekent het dat sommige van deze nieuw te bouwen accommodaties dichter bij de “normale” bevolking komt te liggen wat een golf van verontwaardigde reacties op social media opleverde van lokale bewonders die daar helemaal niet blij mee zijn…..

Ze gaan zelfs zo ver om de gastarbeiders parasieten te noemen die willen profiteren van de rijkdommen dat Singapore biedt. Gek als je bedenkt dat die rijkdom deels wordt bewerkstelligt door diezelfde gastarbeiders. Frappant is het dat een virus dat iedereen, ongeacht afkomst, religie, huidskleur en sociale status even ziek kan maken tegelijkertijd er voor zorgt dat de economische ongelijkheid nog verder bloot legt. Niet alleen hier in Singapore overigens, wereldwijd.

Ga maar na, wie worden er het hardst geraakt in het huidige economisch klimaat? Juist, diegenen die al moeten leven van paycheck naar paycheck, die al geen rode cent op de bank hebben staan en die al een gigantische achterstand hebben op de rest van de maatschappij. Die achterstand wordt groter en groter.

Daarom klaag ik niet dat ik thuis moet werken. Dat ik niet zo maar naar buiten mag. Dat mijn kinderen niet naar school mogen en soms het huis lijken af te breken. Dat ik niet even lekker ergens een koffie kan drinken of naar vrienden kan. Nee, klagen mag en zal ik niet want ik besef dat ik nog mijlen voorsprong heb op diegenen die veel minder geluk hebben in het leven.

It's alive......ALIVE!!!!! Well....most of me....

Door Chief op dinsdag 26 mei 2020 09:11 - Reacties (13)
Categorieën: Familie, Over mij, Uncles, Views: 5.378

Zoooo lieve Tweakertjes, weer eens tijd om een teken van leven te geven! Bij deze en: tot ziens!


Geintje!

Allereerst, het gaat goed met mijn gezin, familie EN mij en dank voor alle leuke/lieve/bezorgde berichten die ik heb mogen ontvangen! Het is bijzonder te noemen dat ik berichtjes krijg zodra ik een paar weken geen blog post. Of alles goed met mij gaat, of ik als de wiedeweerga een nieuw deel wil posten etc. Weet dat het heel erg door mij wordt gewaardeerd!

De reden dat ik al lang niets van mij heb laten horen is tweeledig. Ten eerste de impact van het COVID-19 virus wat ook hier in Singapore haar weerga niet kent. Het eiland had natuurlijk al eerder een besmet geval dan in Nederland aangezien we relatief dicht op China zitten. Lange tijd was de situatie hier "onder controle" maar uiteindelijk zijn ook wij in een lock-down gegaan. Voor ons betekent dat ook: geen school voor de kinderen, werken vanuit huis etc etc. Ik werkte al regelmatig 's avonds maar nu Jr home-based-learning heeft dat overdag ook aandacht van mij vereist is het in de avond werken natuurlijk toegenomen waardoor ik nog minder, zeg maar gerust nauwelijks, tijd heb voor blogs.

De tweede reden is helaas treuriger: een van de Uncles, de hoofdpersonen van vele van mijn blogs, was zwaar getroffen door het virus. Hij heeft het, tenauwernood, overleefd maar daar is heel veel mee gezegd. Zijn gezondheid is structureel slechter geworden en aangezien mijn laatste blogs over een van de Uncles ging heb ik op dit moment weinig trek om daarmee verder te gaan.

Daarmee ook meteen een aankondiging: vooralsnog stop ik met blogs over de Uncles, ook de serie waar ik mee bezig was. Wellicht zijn sommigen van jullie teleurgesteld en daar heb ik begrip voor. Tegelijkertijd hoop ik op wederzijds begrip van deze lezers.

Stop ik dan helemaal met blogs? Nee. Is dit het einde van de Uncles? Waarschijnlijk ook niet.

Vanaf volgende week mag onze kroost weer naar school, al is het maar 4 weken voordat hun zomervakantie begint. Dan hoop ik ook wat meer tijd te hebben voor blogs want:

Ik heb zowel de blogs als jullie reacties node gemist!!

Hopelijk tot snel lieve Tweakers en ik hoop dat jullie zowel mentaal als fysiek in goede gezondheid blijven!!

Chief

Hong Kong, a whole different way, part VI

Door Chief op maandag 24 februari 2020 06:14 - Reacties (14)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.210

Ik zat dus met Uncle John in een cha chaan teng (theehuis/kleine eetgelegenheid) terwijl hij vertelde over de geschiedenis van zijn relatie met zijn zus. Hij wilde net verder gaan met praten over de bewuste dinsdag


Uncle John nam eerst een slok van zijn lai cha en ik, ik verroerde geen vin want als ik iets geleerd had in de tijd met Uncle John: als hij praat dan houd ik mijn mond. Punt. Ik keek de oude man aan die uiterlijk kalm leek maar de twinkeling die hij normaliter in zijn ogen heeft had plaatsgemaakt voor een vuur die ik voor het eerst zag. Dit kon niet veel goeds betekenen voor zijn verhaal.

Tergend langzaam ging de kop lai cha terug op tafel en ik stond bijna te wippen op het bankje toen Uncle John eindelijk verder ging met zijn verhaal. Die bewuste dinsdag zat hij in net als nu in een cha chaan teng toen enkele van zijn mannen gehaast binnen kwamen. Wat ze toen aan Uncle John vertelden wilde hij nu niet met mij delen maar al snel bleek uit zijn verhaal dat het om leven of dood ging.

Zonder veel op de details in te gaan was vrijwel iedereen op zoek naar de zwager van Uncle John: rivaliserende triades die hem liever dood dan levend zouden vinden maar ook de politie die een buitenkansje roken om een kroongetuige op te pikken. Dan was er natuurlijk ook Uncle John en zijn mannen al gaf hij meteen toe dat hij het alleen voor zijn zusje deed en om geen enkele andere reden.

De zus van Uncle John wist van boe noch ba toen hij haar opzocht maar koos meteen de kant van haar man. Ze eiste dat Uncle John voor zijn veiligheid garant zou staan wat volgens haar niet moeilijk moest zijn gezien zijn status in de onderwereld. Daarnaast geloofde ze helemaal niet dat de situatie zo ernstig was. Uncle John kon hoog en laag springen, lullen als Brugman maar het kwartje wilde gewoon niet vallen bij zijn zusje die in een ontkenningsfase leek te zijn belandt.

De spanningen tussen Uncle John en zijn zusje liepen al snel op toen in de daaropvolgende dagen niets van de zwager werd vernomen. Het zusje verweet Uncle John dat hij helemaal niets deed om haar man veilig terug te vinden. Ze had geen idee dat dat dichter bij de waarheid was dan dat ze dacht: Uncle John had zijn handen vol om alle schermutselingen binnen zijn eigen triade maar ook met andere triades een hoofd te bieden, om maar te zwijgen van de politie die met hernieuwde krachten alles aan het uitkammen waren.

Die situatie duurde echter niet lang want er was nog geen week verstreken of er was een lijk gevonden. Op verzoek van de politie ging Uncle John samen met zijn zusje naar het ziekenhuis en konden het lijk inderdaad identificeren als de missende zwager en echtgenoot. Hoewel Uncle John zo goed mogelijk de uitvaart probeerde te regelen eindigde diezelfde uitvaart in een complete scene met een gillende en slaande weduwe met in haar armen haar zoontje, Benny, een peuter van een paar turven hoog.

Uncle John pauseerde en keek naar buiten en ik volgde zijn blik. In het marktkraampje zag ik zijn zusje wat groenten afwegen voor een klant. Tergend langzaam gingen haar bewegingen die haar zichtbaar veel energie kostten. Toen de klant verdween en de vrouw weer ging zitten draaide Uncle John zijn blik weer naar voren. Ik zag duidelijk dat hij het moeilijk had, aan het vechten was tegen zijn emoties. Ik wist me geen raad met welke houding ik aan moest nemen. Het enige dat in mij opkwam was om een paar velletjes van de WC-rol die op tafel stond te scheuren en aan te bieden aan Uncle John. Een zwakke glimlach was mijn beloning.

Een ober kwam de lege koppen ophalen en keek nieuwsgierig naar Uncle John en in de hoop dat de man snel zou weglopen haastte ik mij om nog twee koppen lai cha te bestellen wat ook het gesorteerde effect opleverde. De ober draaide zich om en riep luidkeels mijn bestelling door de zaak. Ik herinner het mij nog goed: vanaf toen leek onze tijd stil te staan maar alles om ons heen juist in een sneltreinvaart voorbijraasde. Obers snelden voorbij, luid de bekers, koppen en borden op tafel gooiend. Klanten gingen weg, vervangen door nieuwe klanten en het enige dat ze met elkaar gemeen hadden was dat ze praatten alsof ze bang waren dat niemand ze kon horen. Ik pikte flarden van paardenraces (een altijd populair gespreksonderwerp in Hong Kong), voetbalwedstrijden en meningen over de economie op. Over een laatste vrouwelijk verovering, pech met een pas gekochte auto en een kind dat de wind van voren kreeg over slechte resultaten op school.

Al die tijd bleef Uncle John zwijgzaam en begon de schemering in te vallen en gingen de lichten op de markt aan. Af en toe keek hij naar buiten als hij enige beweging bij het marktkraampje zag. Af en toe kwam er een klant en zag je de vrouw dezelfde moeilijke lichamelijke bewegingen maken. Gelukkig werd het restaurant waar wij in zaten niet heel druk bezocht, wat mij gezien de kwaliteit van de lai cha ook niet verbaasde, en werden wij met rust gelaten. Het is namelijk in Hong Kong de normaalste zaak van de wereld dat je min of meer naar buiten wordt geschopt als je niets bestelt of klaar bent met je maaltijd.

Weer de blik van Uncle John naar de markt waar de vrouw nu aanstalten leek te maken om er voor die dag een einde aan te breien. Langzaam reed ze een karretje voor de markt om daar de overtollige verkoopwaar op te zetten maar bij de eerste doos ging het gelijk mis: ze zette de doos iets verkeerd op het karretje waardoor de doos omviel en de appels over de vloer vielen, een enkele zelfs over straat. Pijnlijk langzaam probeerde de vrouw de appels één voor één op te pakken. Mensen die voorbij kwamen liepen stoïcijns door. Uncle John sprong rechtop maar ging ook net zo snel weer zitten maar nu met twee gebalde vuisten op tafel.

Hong Kong, a whole different way, part V

Door Chief op maandag 3 februari 2020 03:50 - Reacties (16)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.149

Als Chinees zijnde heb ik toch al geen al te grote ogen en de slapeloze nacht maakte dat niet beter maar toen ik probeerde de vrouw te ontwaren waar Uncle John naar verwees kon je niets dan twee spleetoogjes op mijn gezicht ontwaren. Ik tuurde zo hard als ik kon naar de oude vrouw bij de fruitstal maar ik kon haar gelaat ondanks mijn dappere pogingen niet goed zien. Wat ik wel kon zien was dat de vrouw erg oud leek. Ze probeerde een klein kistje met fruit, ik dacht druiven, van een pallet te halen maar dat kostte haar duidelijk heel veel moeite terwijl het kistje toch echt niet groot of zwaar leek.

Ik keek nog eens naar de man die tegenover mij zat: Uncle John, een multimiljonair die aan niets ontbrak. Vervolgens vestigde ik weer mijn blik op de oude vrouw die duidelijk aan het worstelen was met het kistje fruit en waarschijnlijk met veel meer dingen in haar leven. Ik kon niet bevatten dat zij broer en zus van elkaar waren. Toen ik weer naar Uncle John keek zag ik niets dat verraadde dat hij het moeilijk had.

Net op dat moment kwam er een medewerker van de eetgelegenheid aan onze tafel. Zoals gebruikelijk gooit hij zonder een woord te zeggen twee glazen lauwe thee op tafel en kijkt ons verveeld aan. Uncle John bestelt twee lai cha (milk tea) waarna de man, nog altijd zwijgzaam, vertrekt. Uncle John keek naar mijn vragende ogen maar zweeg. Een beklemmende stilte volgde en ik wist mij geen goede houding te vinden.

De stilte werd verbroken door dezelfde medewerker als die onze bestelling had opgenomen en ook ditmaal zette hij de drankjes ruw op tafel. Zo ruw dat er meer thee op het schoteltje lag dan dat er over was gebleven in de kop. Het bleef me verbazen dat in bijna alle sectoren in Hong Kong enige vorm van service ontbrak maar de klanten desondanks terug blijven komen. Consumptie is klaarblijkelijk belangrijker dan service in dit land.

Blij dat er enige vorm van afleiding was nam ik een slok van de lai cha en ik verslikte me toen Uncle John eindelijk wat zei. Proestend kwam de lai chi weer uit mijn mond waardoor een gedeelte van de tafel bedekt werd met het zoete goedje. Niet dat de tafel daarvoor al schoon was overigens. Uncle John lachte een beetje, trok wat WC papier van het rolletje dat op tafel stond (je dacht toch niet dat er tissues op tafel stonden he) en gaf mij dat aan. Schaapachtig nam ik het papier aan en veegde de tafel zo goed en kwaad als het kon schoon. Ik kan jullie vertellen dat er meer dan alleen lai cha op het papier achterbleef en tot zover sloeg het restaurant twee uit twee: slechte service. Check. Slechte hygiene: check.

Eindelijk stak Uncle John van wal en ik hing aan zijn lippen tijdens de monoloog. Zijn relatie met zijn zusje was van jongs af aan al moeizaam geweest. Hij was al op jonge leeftijd naar Hong Kong gevlucht terwijl zijn zusje bij hun ouders in China verbleef. Tot zover een verhaal als dertien in een dozijn voor de tijd. Daarbij kwam ook nog dat hun ouders helemaal geen noodzaak zagen om te emigreren, zij vonden het prima in China waardoor Uncle John min of meer gebrouilleerd raakte met zijn ouders waardoor het onderlinge contact tot het minimale werd beperkt.

Toen zijn zusje eenmaal volwassen was vertrok ook zij naar Hong Kong en op dat moment probeerden zowel hij als zijn zusje hun relatie te verbeteren wat een moeizaam proces met pieken en dalen was. Zijn zusje woonde inmiddels bij hem en was niet gewend om een oudere broer in de buurt te hebben die haar vertelde wat zei wel en niet geacht werd te doen terwijl Uncle John, inmiddels al opgeklommen binnen de triade, de hele dag niets anders deed dan orders rond blaffen en uiteraard botste dat.

Desondanks verbeterde hun relatie langzaam over de jaren maar ging het volledig mis toen zijn zusje verliefd werd op iemand binnen de triade. Erger nog, het was iemand die onder Uncle John viel en hij was pertinent tegen de relatie. Hij had niets tegen die jongen zelf: hij was een gewaardeerd lid en erg bruikbaar voor Uncle John. Nee, het probleem was dat hij niet wilde dat zijn zusje een relatie zou hebben met een lid van de triade. Bij het horen van de reinste hypocrisie proestte ik het weer uit. Andermaal trok Uncle John een stuk van de WC rol en andermaal veegde ik een stuk van de tafel schoon. Nog een paar keer en we zouden zowaar de echte kleur van de tafel onder het vet en andere viezigheid kunnen ontdekken……

Uncle John probeerde lange tijd op elke manier de twee tortelduifjes uit elkaar te houden maar dat werkte alleen maar averechts. Het hielp natuurlijk niet dat Aunt Mai die op dat moment al aan Uncle John’s zijde was min of meer aan haar kant stond. Aunt Mai was door haar eigen ervaring natuurlijk erg begripvol en het was ook Aunt Mai’s verdiensten dat de broer en zus niet compleet van elkaar vervreemden. Na maanden van vechten, huilen en nog meer drama was Uncle John overstag gegaan maar hij had weinig keus: zijn zusje was zwanger van de man in kwestie. Benny, bedacht ik mij.

Uncle John zag het lichtje boven mijn hoofd branden en knikte bevestigend. Benny. Het ging een tijdje hosanna en waren ze een fijne familie totdat de man zich steeds vervelender ging gedragen. Hij dacht dat hij meer rechten had dan anderen binnen de triade nu hij eenmaal een triade baas als schoonbroer had en gedroeg zich als zodanig. De klachten over hem waren niet aan te slepen, veroorzaakte door zijn gedrag meerdere malen bijna een complete oorlog tussen de triades en Uncle John moest meerdere malen het hand boven zijn hoofd houden om hem levend te houden.

In plaats van dankbaarheid verergerde het gedrag van zijn zwager daar alleen maar door. De man was ondertussen bij zijn vrouw ook aan het klagen dat Uncle John hem met opzet de schuld gaf van alles. Dat Uncle John hem met opzet klein wilde houden in de triade en hem geen kansen gaf om zich omhoog te werken. De vrouw slikte alles als zoete koek en beklaagde zich talloze malen bij haar broer. De irritaties liepen aan beide kanten iedere keer weer hoog op en leidde vrijwel iedere keer dat broer en zus zich in dezelfde ruimte vonden tot hoogoplopende ruzies.

Het was dankzij de diplomatieke gave van Aunt Mai dat haar man zijn zwager niet te zwaar liet straffen en God (nou ja, Boeddha) weet dat hij dat wel verdiend had. Zo modderde dat een aantal jaren aan tot die bewuste dinsdag…….