Warm water

Door Chief op maandag 22 april 2019 04:48 - Reacties (10)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.652

Weten jullie eigenlijk wat het leukste is aan ouder zijn? Niet die wollige momenten waar je zo vaak over leest. Die eerste lachjes, eerste stapjes en meer van het bewijs dat die roze wolk totaal is overgewaardeerd. Nee lieve lezertjes, het zijn die momenten die je als niet-ouder niet zou meemaken. Ik heb er wel vaker over geschreven, zoals hier en afgelopen weekend was er weer zo’n moment.

Laat ik even bij het begin beginnen. Junior heeft, ondanks dat hij in het bezit is van zijn zwemdiploma C, nog altijd zwemles. Hij zwemt graag en het is een sport waar je fysiek niet slechter van wordt en dus togen wij vrijwel iedere zondagochtend naar de zwembaden van de Chinese High School waar de lessen worden gegeven. “We” zijn in dit geval Junior, de kleine Miss en ik zei de gek. De kleine Miss houdt ook wel van het spatteren in water dus mag zij mee.

Met mijn slaap nauwelijks uit mijn ogen gewreven stap ik dus op zondagochtend om 7:45 op de fiets, ja, u leest het goed: kwart voor acht in de ochtend. Op de fiets, met de jongste achterop. Veel Hollandser kan je het niet vinden in Singapore en het trekt altijd weer bekijks in de buurt. Tien minuten later staan we bij het zwembad en het is daar altijd weer een bonte bedoeling hoor.

Het verbaast me telkens weer hoe die Singaporezen het voor elkaar krijgen om compleet over the top te gaan. In dit geval heeft 96% van de kinderen zo’n soort van thermisch zwempak in alle kleuren van de regenboog, over hun kop getrokken. Sommigen zelfs in felle neon kleuren. Handig als ze ergens in de zee drijven denk ik dan maar. Ik had ze in Nederland nog nooit gezien maar hier lijkt dat de standaard te zijn. Stel je voor dat je kind het koud krijgt. In het zwembad. In het water dat zo'n beetje 16u lang per dag vol in de zon staat. Man, je kan bijna een eitje koken in dat water……

Anyhow, daar gaat het niet om. Het gaat om een jongetje dat voor het eerst zwemles heeft. Een mannetje van een jaartje of vier dat mee mag doen in de jongste groep. Ik sta niet veel verderop met de kleine Miss in het water, mezelf afvragend of we nu niet langzaam gestoofd worden in dat zwemwater als ik zie hoe dat mannetje netjes in de rij staat om te water te gaan. Zijn moeder staat daar nog geen meter vanaf aanmoedigingen te roepen. “You can do it!”, “no need to be scared”, “it’s going to be so much fun!” vliegen ons om de oren.

Ik voel me even een Neanderthaler als ik dan terug denk aan de eerste les van Junior destijds: ”Hup het water in en niet verdrinken hè”. Dan heb ik weer zoveel uit te leggen aan zijn moeder. Jaaaaa, dit soort evenementen ontwaken de oerinstincten in mij hoor! Ik stond nog net niet met mijn vuisten op mijn ribbenkast te kloppen zeg maar.

Enfin, dat mannetje stapt braaf het water in waar zijn coach geduldig op hem staat te wachten. Dat mannetje glijdt dan natuurlijk net even uit van het laatste treetje en gaat kopje onder. De coach heeft hem binnen een seconde boven natuurlijk maar het kwaad is geschied. Brullen natuurlijk, brullen. Dat is ook eng, met je kop onder water als je het niet verwacht. De coach die dat jonge grut gewend is, probeert het mannetje natuurlijk te troosten. Hij praat zachtjes op dat mannetje in maar ik ben binnen gehoorafstand.

De coach krijgt het voor elkaar om het mannetje enigszins te bedaren maar je kan je voorstellen dat die Michael Phelps-in-spé geen trek meer had in zwemles. De andere drie kleutertjes zaten aandachtig te kijken hoe het schouwspel zich zou ontvouwen. Beentjes in het water, handjes naast hun lichaam, een beetje voorover leunend om niets te missen. In een ultieme poging zegt de coach “You can trust me!” tegen dat mannetje.

Even blijft het stil. Het mannetje kijkt de coach strak aan. Samen met de andere drie kleuters kijk ik ademloos toe. Dan komt het. Met alle kracht die het kleine lichaampje machtig is schreeuw het mannetje “But. I. Don’t. Know. Yoooooouuuuuuuuuu!!” en zet het hem op het brullen alsof zijn leven ervan af hangt. Je ziet die andere koters elkaar aankijken en knikken. Verrek, dat joch heeft gelijk! We leggen ons leven in de handen van een vreemde! Complete anarchie. Terwijl de moeder van de hoofdrolspeler het mannetje overneemt van de coach stuiven de andere drie kinderen alle kanten op, richting hun eigen ouders/helpers. Van die les gaat weinig meer komen denk ik.

De kleine Miss kijkt mij met strak met haar oogjes aan. Onze blikken kruisen elkaar. Ik zie haar denken. “Als je het maar uit je hoofd laat, ik heb je navelstreng doorgeknipt” fluister ik haar toe. Ze denkt nu nog harder maar ik voel haar handjes ontspannen. Ik voel wat warms tegen mijn buik. Haar handjes waren niet de enige spieren die zich ontspanden……..

Da Wat?

Door Chief op maandag 15 april 2019 11:17 - Reacties (20)
Categorieën: Familie, Over mij, Views: 2.189

Zo lieve Tweakertjes, het is weer even geleden dat ik heb kunnen bloggen. Het was niet een kwestie van geen tijd maar van prioriteit en mijn prioriteit lag even ergens anders. Een daarvan was lekker een paar dagen weg met het gezin!

De kinderen hebben namelijk twee weken vrij van school - ben ik nou de enige of hebben jullie ook het idee dat de kinderen vaker vrij zijn dan dat ze les hebben? - en dan heb ik toch bijna altijd gevoelsmatig de drang om er even op uit te gaan. Anders zit moeder de vrouw toch twee weken met die twee drukke kinderen van ons “opgescheept” en daar wordt ze niet altijd even vrolijk van and you guys know: happy wife, happy life!

Een bestemming hadden we zo gevonden: Đà Lạt, Vietnam. Vrouwlief vertelde er zo enthousiast over dat het een no-brainer was. Ook omdat ik in de 15 jaren dat we samen waren iets heel nuttigs heb geleerd: pick your battles. Carefully. Ondanks dat ik al zo lang samen ben met een Vietnamese en talloze malen in haar moederland ben geweest had ik nooit van deze plek gehoord. Overigens zou ik liegen als ik zeg dat ik in al die 15 jaar ooit de landkaart van Vietnam heb bestudeerd, daar niet van…..

Đà Lạt dus! Het zou een prachtige plek moeten zijn tussen de bergen, aldus een ooggetuige: mijn vrouw. Ze had daar in haar jeugd bijna twee jaren gewoond omdat haar ouders daar naar toe waren gestuurd door hun overheid. Mijn schoonouders zijn begonnen als leraren en hun opleiding was gefinancierd door de overheid en deze overheid wist quid pro quo sterk toe te passen: wij betalen jullie opleiding, wij bepalen waar je les gaat geven. Đà Lạt was dus één van de plekken waar mijn schoonfamilie zich ooit tijdelijk gevestigd hebben.

Na enkele dagen in Đà Lạt te hebben doorgebracht kon ik het enthousiasme van mijn vrouw begrijpen. Prachtige omgeving, fantastisch weer, geen grote hordes buitenlandse toeristen. Dat laatste is ook wel eens fijn! Đà Lạt is vooral een populaire toeristische bestemming voor Vietnamezen zelf, dus voor de verandering geen busladingen vol Chinezen of westerlingen. Bijkomend voordeel is dat de prijzen dan ook niet navenant stijgen. Ook weer een meevaller!

Ik ben een stadsmens, dat geef ik meteen toe, maar ik heb intens genoten van het landschap en de vele prachtige plekken in de natuur in en rondom die stad en kan het dan ook van harte aanraden. Natuurlijk weer heerlijk gegeten in lokale tentjes. Je kent het wel: zitten op een plastic krukje van zo’n 75cm hoog. Voordeel: mijn dochter van 2 hoeft dus geen kinderstoel. Tafels schoonmaken was kwestie van de resten van de voorgangers op de grond vegen en dan met de bezem erdoor. Niet voor diegenen met een zwakke maag maar prachtig om mee te maken.

Een gedeelte van mijn schoonfamilie was ook overgekomen vanuit Da Nang en dat maakte het er nog gezelliger op. Vrouwlief en ik konden het dan ook veroorloven om even een relaxte massage te nemen op het resort. Doen we wel vaker, ook hier in Singapore. Gewoon even lekker los laten maken. Nou mag het voor de vaste lezer van deze blog geen verrassing zijn dat ik wat spiermassa niet vooraan stond bij de “gene pool” zeg maar dus als het op massages aan komt: de masseuse moet het wel rustig aan doen. Niet van die Thaise taferelen zeg maar want dan lig ik binnen een mum van tijd in een paar stukken op zo’n tafel. Ik wilde gewoon een massage waar ik “lekker losgemaakt” zou worden zeg maar.

Dat had ik dan ook netjes aangegeven bij het maken van de reservering. Voor de zekerheid ook mijn vrouw dat in het Vietnamees laten doen zodat er niets “lost in translation” zou zijn. In de veronderstelling dat de boodschap goed was overgekomen lag ik dus in een totaal relaxte toestand op de bank te wachten op de masseuse. In wegwerp ondergoed, lekker op mijn buik, koppie door dat gat zodat je niet stikt. Afijn, ik zal verdere details besparen.

Die kleine, ritmische trillingen die ik al wachtend voelde deerden mij dan ook niet totdat ze sterker werden. “Boem”….trilling….”boem”…..trilling en bij iedere boem werd de trilling sterker, zodanig dat ik op het einde mij vast moest houden aan de tafel waar ik op lag omdat ik bang was eraf te kukelen. Net toen ik dacht dat het nu wel tijd werd om op te staan en te gaan schuilen voor de ophanden zijnde aardbeving stopte de trillingen en hoorde ik de deur openzwaaien. Door het gat waar mijn hoofd in lag zag ik een enorme schaduw over de tafel komen gevolgd door benen die stuk voor stuk groter waren dan mijn lichaam.

Voordat ik van schrik mijn hoofd omhoog kon duwen en om hulp kon schreeuwen voelde ik twee kolenschoppen van handen op mijn schouders klappen die de nog overgebleven lucht uit mijn longen perste. Zestig minuten lang ben ik daarna mishandeld op een manier die te gruwelijk is om te omschrijven. Waarom ik haar niet stopte? Nou, tussen het huilen en kreunen door had ik niet de mogelijkheid om iets anders te zeggen. Die handen – nee – machines gingen maar door met het aftuigen van het beetje aan spiermassa die mijn lichaam had. Had ja.

Toen het gebeuk eindelijk afgelopen was en de masseuse mij hielp om rechtop te zitten zag de wereld er door mijn ogen compleet anders uit. Ik zag kleuren en vormen die ik nooit eerder had gezien. Eindelijk werd het beeld weer normaal en zag ik haar. De “Terminator”, de “Terror van Đà Lạt”, de….. vul het zelf maar in. Honderdvijftig kilogram, schoon aan de haak. Minstens. Ik keek opzij en mijn vrouw lag daar, huilend. Huilend van het lachen.

Đà Lạt, een prachtige stad. Een enorm innemende stad die ik nooit zal vergeten. De stad die mij in de meest letterlijke manier heeft gebroken. Meer dan eens. Đà Lạt.

Een nieuwe dag

Door Chief op maandag 18 maart 2019 02:33 - Reacties (14)
Categorie: Over mij, Views: 2.424

Het is zo donker dat ik letterlijk geen hand voor mijn ogen zie. Op de tast zoek ik naar mijn bril maar die ligt niet op de gebruikelijke plek naast me. Ik voel geen enkele vorm van fysiek contact met de wereld om mij heen. Zachtjes wrijf ik in mijn ogen maar de duisternis waarin ik mij bevind lost niet op. De duisternis die vergezelt wordt door een oordovende stilte.

Langzaam laat ik mij bovenlichaam voorover buigen zodat ik mijn benen voel om er zeker van te zijn dat ik rechtop sta. Ik trek mijn linkervoet omhoog en laat die zachtjes weer zakken totdat ik voel dat mijn voet weer de grond aanraakt. Met het voelen van de grond krijg ik weer wat moed. Ik zak door mijn knieën en beweeg mijn handen om mijn voeten heen, zoekend naar een groter oppervlak om iets van een weg uit de duisternis te vinden maar mijn handen voelen niets. Geen grond, geen objecten, niets. Een lichte vorm van paniek maakt zich van mij meester.

Met het verstrijken van de tijd wordt de paniek sterker. Ik voel de zweetdruppels op mijn gezicht rollen. Een voor een banen ze zich een weg van mijn voorhoofd naar beneden maar ik hoor geen druppels op de grond vallen. Ik voel dat ik probeer te schreeuwen maar het geluid lijkt gevangen te worden door de duisternis dat geen enkel geluid doorlaat.

Dan voel ik het. Een kalmte. Een gloed van herkenning.

De duisternis is gebleven maar het zweet en de paniek zijn verdwenen. De herkenning voelt goed, vertrouwd. Ontspannen blijf ik nu staan, wachtend op wat komen gaat maar er komt niets. Geen geluid, geen licht maar het vertrouwde gevoel wordt sterker tot ik het zeker weet.

Ik heb duizenden vragen en wil ze allemaal stellen en ik stel ze ook, ik weet het zeker. In mijn hoofd komen de vragen als een spervuur uit mijn mond maar de stilte blijft. Geen geluid dringt de ruimte door maar desondanks krijg ik toch alle antwoorden. Die kalmte, die rust, dat vertrouwde gevoel.

Mijn ogen zijn nu wagenwijd open en ik zie onze slaapkamer. Kleine banen van licht dringen door de gordijnen. Ik tast met mijn hand naar mijn bril die weer op de vertrouwde plek ligt en met die bril op mijn gezicht loop ik de vijf stappen naar de badkamer. Zachtjes de deur open om de vrouw niet te wekken.

In de spiegel zie ik mijn vertrouwde gezicht. Zwarte en grijze haren, bril, de stoppels na een nacht slapen. Geen sporen van zweet. Ik zet mijn bril af en was mijn gezicht. Ik kijk weer in de spiegel en zie het vertrouwde gezicht. Niet de mijne, maar net zo vertrouwd. De bekende kwajongensachtige lach. Ik lach terug en zeg hetzelfde wat ik iedere ochtend zeg: “Goedemorgen pap”.

Een nieuwe dag.
Een nieuw begin.
Hetzelfde vertrouwd gevoel.

Spanning

Door Chief op maandag 11 maart 2019 01:38 - Reacties (10)
Categorie: Gezin, Views: 2.671

Zo stil mogelijk blijven we zitten op de plek die we zojuist hadden gevonden. Ik voel mijn hart letterlijk kloppen in mijn borstkas en heb moeite om mijn adem te reguleren. Rustig blijven Chief, rustig blijven. Zonder te mediteren lukt het me wonderwel om mijn hartslag enigszins te reguleren. Ik durf nauwelijks te ademen, bang dat ieder geluid opgevangen kan worden.

Zachtjes verschuift mijn partner-in-crime zijn zitvlak. Verschrikt draai ik mijn gezicht naar hem en leg mijn vinger symbolisch op mijn mond. Ondanks de donkere omgeving ziet hij het, krimpt ineen en legt zijn hoofd tussen zijn knieën. Bemoedigend leg ik een arm over zijn schouders. Ook bij hem voel ik de versnelde ademhaling. Ik trek hem naar me toe, hopend dat hij zou kalmeren. Hier hadden we een goede kans, zolang we maar doodstil bleven.

De seconden kruipen voorbij. De ademhaling van ons tweeën is nog steeds sneller dan normaal. De spanning wil niet uit onze lichamen verdwijnen. Stil blijven nu. Toen hoorde ik het ineens. Eerst zachtjes. Thump. Thump. Thump. En weer thump, thump, thump. Ik herkende het geluid uit duizenden. Altijd weer met hetzelfde tempo, altijd weer met dezelfde druk. Thump, thump, thump. Onder mijn arm voel ik hoe mijn makker zich nog kleiner probeert te maken. Ik druk hem nog dichter op mij en ineens…...

“Daar…….DAAR!!”. Sh**. We zijn erbij gelapt! De verrader! Het hoofd van mijn maatje schiet omhoog en kijkt mij aan met dezelfde blik in zijn ogen als ik in mijn ogen heb. Zonder een woord te wisselen houden wij een hele conversatie.
“Zij is het!”
“Ja”
“Zij heeft ons verraden!!”
“Ja”.
We weten allebei dat er maar één iemand is die zou kunnen weten waar we ons verscholen hadden. Er was maar één persoon die ons had kunnen volgen. Een persoon. Verraad.

Terwijl door de steeds oplopende temperatuur het zweet van onze voorhoofden gutst denk ik koortsachtig na. We konden niet weg. Niet met z’n tweeën. Ik neem de enige beslissing die ik kon nemen. Gehaast duw ik hem nog een beetje naar achteren, verstop hem nog een beetje extra onder de kleding. Ik knijp nog snel in zijn schouder en leg weer mijn vinger tegen mijn lippen, een aanblik die hij met zijn grote ogen opvangt. Stil zijn. Blijf stil.

Thump, thump, thump. Het geluid werd luider, met in de kielzog een ander geluid. Lager gewicht, sneller ritme. De verrader.
Dan gooi ik de schuifdeur die tussen onze schuilplek en geluiden stond open. Ik spring uit mijn benarde positie en doe de schuifdeur weer snel terug. “Daar, daar!” wijst de Miss naar mij terwijl ze opgewonden op en neer springt. “Kom er maar uit Junior”, zegt de Mrs “ik zag je voetje onder mijn jurken. En doe voorzichtig, ze zijn net gestreken”.

“Daar, daar!” schreeuwt de jongste op haar luidst nu terwijl Junior uit onze kledingkast komt gekropen. “Tellen!” roept de Miss. De verrader.


Inderdaad lieve Tweakers, soms moet je dingen in je leven wat spannender maken dan het is. Ik ben inmiddels de veertig gepasseerd, heb meer verantwoordelijkheden (zeggen ze) en dan kan je niet meer altijd YOLO’nd het leven door. Dat is helemaal niet erg, je leven wordt er niet slechter op. Het is alleen anders dan vroeger. Je gaat niet meer parachute springen (nooit gedaan) of bungy jumpen zonder koord (ook nooit geprobeerd). Nee, je zoekt de thrills van het leven in andere dingen.

Van de week nog, toen kreeg ik weer zo’n opwelling. Dat ik even uit de ban wilde springen, even gek doen. Ongeveer een jaar geleden heb ik uit luiigheid een elektrische step gekocht. Het is nog geen kilometer van ons huis naar het metrostation maar het hoogteverschil wat je binnen die kilometer moet overbruggen is aanzienlijk. Als ik van huis ga dan gaat het omlaag, geen enkel probleem. Het is pas vervelend op de terugweg als ik diezelfde helling omhoog moet bij 30+ graden als de zon midden op je bolletje schijnt.

Die elektrische scooter dus. Netjes met de benodigde sticker als bewijs dat het apparaat straat legaal is wat sinds twee maanden verplicht is. Dat ding heeft drie versnellingen: in de eerste versnelling gaat die niet harder dan 10km/u, in de tweede niet harder dan 15 km/u en in de derde is de snelheid gemaximaliseerd op 20 km/u. Normaal rijd ik in de derde versnelling naar beneden en gebruik netjes de rem omdat de helling hard omlaag loopt. Nou moet je niet denken dat ik zo’n law-abiding citizen ben hè! Nee, ik rijd zonder helm, zo’n kwajongen ben ik dan ook wel weer!

Afijn, die bewuste ochtend waar ik weer op zo’n opwelling had liet ik het gewoon gaan. Omlaag in de derde versnelling maar niet de rem gebruiken! De snelheidsmeter liep rap op: 21, 22 en zelfs 23km/u! Als ik niet zoveel wax in mijn haren had gehad die ochtend (don’t ask maar ik geef jullie een hint: Miss!) had ik de wind door mijn haren kunnen voelen blazen. Van pure opwinding riep ik “Whhooooo hooooo!” waardoor rondvliegende insecten vrije doorgang hadden naar mijn spijsverteringskanaal. Dat was een puur organisch, proteïnerijk en niet geheel onbelangrijk: vooral gratis, ontbijt.

Desondanks vloeide de adrenaline rijkelijk door mijn lichaam, voelde ik mij onverslaanbaar en gewichtloos. Een machtig gevoel die als sneeuw voor de tropische zon verdween toen een kind van een jaar of 7-8 achteloos op zijn fiets, waarbij hij ook nog eens maar één hand aan het stuur had, voorbij vloog alsof ik stil stond.

Leuker kunnen we het niet maken, wel spannender.

Gebruikersreview: update

Door Chief op maandag 4 maart 2019 01:27 - Reacties (20)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 2.264

Een tijd geleden heb ik korte gebruikersreviews geschreven voor de modellen Junior hier en Miss hier. Ondertussen zijn we weer een jaar verder en wil ik mijn opgedane ervaring met jullie delen, met name de constatering van enkele gebreken, waarvan hieronder akte.

Hoewel de Miss een nieuwer model is dan de Junior zal ik meteen met de deur in huis vallen: de nieuwere Miss heeft veel meer last van bugs dan de oudere Junior. De OS’en van beiden worden continue voorzien van nieuwe updates dankzij de kunstmatige intelligentie die aan boord is (of in sommige gevallen: het gebrek daar aan) maar desondanks blijft de Command.txt file van de Miss zichzelf wissen. Je kunt hoog en laag springen maar zonder de Command.txt weigert de Miss te reageren op iedere voice command die je maar kan bedenken. Ik heb het bestand in alle mogelijke talen herschreven maar helaas zonder blijvend succes. Geschreven commando’s heeft nog geen enkele nut voor dit model omdat de kunstmatige intelligentie er jaren over doet om een “Read” module te compileren.

Op zulke momenten kan je een beter een hartverzakking voorkomen door geduldig te wachten tot het bestand zichzelf weer compileert. Ja, dit bestand verwijdert zichzelf en verschijnt weer op een magische manier en schijnbaar op de meest willekeurige momenten. Ik heb enige correlatie ontdekt tussen het geven van extra suiker en het weer verschijnen van Command.txt maar 100% zekerheid geeft het zeker niet. Het is allicht voor diegenen die met hetzelfde probleem kampen het proberen waard. Wel oppassen: overmatig gebruik van deze truc kan leiden tot versnelde slijtage van enkele componenten in de toekomst dus garantie tot aan de voordeur.

Ook de “Sleep” modus van de Miss toont al vanaf het begin kuren. Bij het Junior model is het een kwestie van het invoeren van de gewenste tijden dat het in “Sleep” modus moet en hoef je op de gezette tijdstippen alleen maar te denken aan de “Sleep” modus en de Junior gaat hop, de Sleep modus in. Dit is bij de Miss dus geenszins het geval. Ten eerste kan je klikken wat je wilt maar de Miss lijkt zich aan een compleet ander schema te houden dan wat je vooraf had geprogrammeerd. Met name in het eerste jaar was dit het geval. Of dat nog niet erg genoeg was sprong de Miss spontaan vanuit de Sleep modus binnen een tel in Turbo modus met alle gevolgen van dien.

Dan de voeding. De Junior is helemaal niet kieskeurig wat dat betreft. Groene stroom of niet, de Junior blieft het allemaal zolang het wattage maar voldoende is. Bij de Miss kan je groene stroom vergeten, mengen met ander soort stroom tot de groene stroom verwaterd is tot minder dan 1% maar nee hoor, opladen wil de Miss niet. Daarentegen vreet de Junior dusdanig meer stroom dan de Miss dat wij het sterke vermoeden hadden dat de Junior lekken had. We hebben zes jaar lang gezocht maar lekkage hebben we tot op heden niet kunnen ontdekken dus misschien is het nieuwere model Miss wel energiezuiniger wat weer enigszins strookt met het feit dat de Miss niet op te laden is met groene stroom.

Als laatste, en dit heeft niet zozeer met de Miss/Junior te maken als wel met de Mrs: de hoeveelheid accessoires voor de Miss! Het begint schrikbarende vormen aan te nemen met dito rekeningen! De creditcard rekening alleen al is tegenwoordig drie A4-tjes lang…… Of dat de reden is of niet, de relatie met de Mrs. is wel veranderd sinds de komst van de Junior en daarna de Miss. Voor die tijd stond de Mrs met stip op één op mijn ranglijst met belangrijkste mensen in mijn leven maar ik zeg het je: sinds die twee er zijn gooi ik zonder er ook maar over na te denken de Mrs op een landmijn als dat de Junior en de Miss zou beschermen van enige schade. Het is dat jullie dat ook weten.


////////////////////////

Nou lijkt het natuurlijk allemaal kommer en kwel als je het zo leest maar laat ik het meteen nuanceren: hier schrijft een zeer trotse eigenaar, voor zover je als eigenaar van een Miss dan wel Junior kunt spreken dan hè. Zoals gisteravond nog, na het avondeten. Ik zit uit te buiken in mijn favoriete recliner stoel. Je kent het wel: rugleuning naar achteren, voetensteun omhoog, pootjes erop, boekje erbij nog een laatste kopje koffie voor de dag. Zon die langzaam zakt, de ventilator die zachtjes zoemt. Heerlijk.

Je steekt dan even heel langzaam je ogen boven het boekje uit en je ziet de Miss samen met de Junior netjes in de hoek met de klei in de weer zijn. Elkaar verschillende kleuren klei aangevend, de Junior die de Miss helpt met een vormpje. Samen een meer-laags klei taart “bakken”. Geen moord, geen brand, geen drama’s. Je ziet de Mrs ditzelfde beeld gelukzalig aanschouwen. Vervolgens laat je je ogen weer heel langzaam zakken zodat je het zojuist aanschouwde beeld niet verstoort en je lippen zich spontaan en onbewust zich vormen tot de meest gelukzalige glimlach.

Of een paar weken eerder waar we te horen kregen dat de huidaandoening van de Miss serieuzer is dan aanvankelijk gedacht. Dat die aandoening wordt verdacht van relaties met auto-immuun ziektes, juist, een soortgelijke aandoening die de Mrs ook heeft. Dat je kleine wereld dan even in elkaar stort omdat je weet dat je met zo’n jong exemplaar een heel medisch traject door moet om het, hopelijk, uit te sluiten maar dat je dan even naar diezelfde dreumes kijkt die stoer een sticker uitzoekt na een prik. Diezelfde dreumes die zoveel op haar moeder lijkt dat ik gesterkt wordt door de gedachte dat ze dan ook net zo sterk zal zijn als haar moeder. Misschien wel sterker zelfs.

Of wanneer ik denk aan mei, als ik voor twee weken naar de VS moet/mag. Een week voor werk, één week voor mezelf naar Sin City. Dat, hoeveel zin ik ook in Las Vegas heb, de gedachten dat ik die twee opdonders voor twee weken moet missen mij ook helemaal week maken. Dat ik dan een extra lege koffer moet meenemen zodat ik de online kooplust van de Mrs ook weer mee terug kan nemen we graag voor lief.

Juist dat soort momenten lieve lezers, dat soort momenten zijn voor mij alles bepalend. Dus laat je vooral niet door mijn broddelwerk ontmoedigen om zelf een Miss/Junior te proberen te scoren. Denk er wel heel goed over na, probeer voor zover mogelijk te beseffen en begrijpen waar je aan begint maar ik verzeker jullie: een groter avontuur dan dat ga je niet beleven. Zelfs niet met de Uncles.