To the moon! (Part 13)

Door Chief op dinsdag 12 februari 2019 07:02 - Reacties (8)
Categorieën: Over mij, Uncles, Werk, Views: 1.886

Die nacht thuis in Singapore sliep ik wonderbaarlijk wel, de vermoeidheid won van de zorgen. Het feit dat moeder-de-vrouw deze miskleun zo goed had opgevat was daar natuurlijk ook debet aan, ik hoefde immers niet met één oog open te slapen. Toen ik die ochtend wakker was geworden besloot ik op z’n minst die dag niet aan DreamVenture te denken. Het had tenslotte meer dan genoeg energie gekost.

In de ochtend lukte mij dat, met name dankzij de kinderen, zonder moeite. Spelletjes spelen, fietsen, simpelweg ravotten, zo maar een aantal zaken die mijn aandacht zo heerlijk konden verplaatsen maar ik voelde mij daar ook best wel schuldig door, zoveel tijd had ik de afgelopen tijd niet aan ze besteedt. De jongste leek wel 10 centimeter groter en de oudste wel 10 kilogram zwaarder. Met name dat zwaardere ondervond ik in levende lijve toen junior bovenop mij sprong en ik nauwelijks adem kon halen maar gelukkig vond ik redding in mijn mobiel die overging.

Mijn hand probeerde de mobiel te grijpen terwijl junior nog bovenop me zat en de kleine miss hem kwam vergezellen. Na een paar pogingen had ik de mobiel te pakken en al hijgend nam ik op. Het was Mr. Young en ik gebood de kinderen meteen om even stil te zijn. Tot mijn eigen verbazing gehoorzaamden ze ook nog en zo zaten die twee stilletjes bovenop mijn bovenlichaam. Mr. Young had helaas weinig goed nieuws.

Van wat hij uit mijn mond had vernomen in combinatie met de documenten die ik hem had gestuurd schatte hij een positieve uitkomst in een arbitragezaak op fifty fifty, at best. Wij konden namelijk aantonen dat RichieRich niet in het belang van DreamVenture had gehandeld maar dat kon RichieRich ook aantonen over ons. Een arbitragezaak kon een hele tijd voortslepen en zelfs dan konden beide partijen nog een keer naar de rechter als ze dat zouden willen en dan hadden we het potentieel over een jarenlang durende zaak.

Dat ik daar absoluut geen zin in had, dat moge duidelijk zijn. Terloops vroeg ik Mr. Young naar de rechten van werknemers in Thailand, of hij daar iets van wist. Hij kon mij vertellen dat hij dacht dat Thaise werknemers over het algemeen goed beschermd werden door de overheid maar hij wist het niet 100% zeker maar zou daar navraag naar doen en er bij mij op terug komen. Ik dankte hem hartelijk, gooide half mijn mobiel over de vloer en kietelde die twee belhamels van me af. Allemachtig, het feit dat ik de veertig gepasseerd was begon ik steeds meer te voelen.

Mr.Young belde weer net nadat ik de jongste naar bed had gebracht voor haar middagdutje. Hij had het nagevraagd en zijn vermoeden waren bevestigd: de rechten van werknemers werden in Thailand goed beschermd. Ze konden weliswaar worden ontslagen maar moesten een serieus bedrag meekrijgen van de werkgever. Hij had mij jurisprudentie gestuurd van andere casussen waar Thaise werknemers een ontslagvergoeding kregen.

Dat was dan wel meer mooi nieuws. Met aan de zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheid zouden alle werknemers van DreamHolding op straat worden gezet en op deze manier kregen ze tenminste nog een financiële compensatie, op dat moment het beste wat ik voor hen kon bereiken.

Van de dag niet aan DreamHolding denken was weinig meer over maar ik besloot om de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen. Mark kreeg ik natuurlijk niet te pakken en dus besloot ik om RichieRich zelf te bellen en te kijken hoever ik zou komen. Ik sloot mij op in mijn slaapkamer, haalde diep adem en drukte op het nummer van RichieRich die wonderbaarlijk snel opnam. Met dezelfde snelheid als hij het telefoontje had opgenomen kwamen de krachttermen over de lijn en ik moest mijn toestel van mijn oor weghouden om gehoorschade te voorkomen. Snel drukte ik mijn toestel op mute en begon te lachen. Misschien zenuwen, misschien de hoge komische gehalte, ik ben er nog steeds niet uit.

Ik kon er minutenlang niet tussenkomen en liet hem dus maar uitrazen. Met het toestel nog steeds op mute ging ik maar eens rustig zitten. Hoe vreemd het ook klonk, zijn razernij maakte mij juist erg kalm, zelfverzekerd zelfs. Na een kleine tien minuten zette ik de mutefunctie uit en vroeg of hij eindelijk uitgeraasd was. De welkome stilte die daarop volgde zag ik maar als bevestiging op de vraag. Ik had mij goed voorbereid en hield het puur bij feiten: dat ik juridisch advies had ingewonnen en dat een arbitragezaak en eventueel daaropvolgende rechtzaken nog jaren konden voortslepen, een scenario waar niemand op zat te wachten. RichieRich antwoordde fel dat hij zelf wel kon bepalen of hij ons voor de rechter wilde slepen of niet want dat was wel het minste wat wij hadden verdiend.

In plaats van meteen met hem in discussie te treden bood ik aan deze vraag even te parkeren. Dat DreamHolding ten einde was, met zoveel moest RichieRich toch wel met mij eens zijn. Daar was hij het zeker mee eens en gaf aan blij te zijn om van ons af te zijn. Die opmerking deed mij werkelijk helemaal niets maar het feit dat hij het met mij eens was gaf moed. Ik wees hem op de twintig plus andere medewerkers in Bangkok die nu in grote onzekerheid zaten. RichieRich beet meteen van zich af, het was niet zijn probleem.

Daar had hij het natuurlijk mis: met het ontslaan van Mark was RichieRich de laatst overgebleven statutaire directeur van de entiteit in Thailand. Het bleef toen stil aan de lijn. Ik hapte niet. Het was net als in poker: who blinks first, loses. Na een kleine minuut kwam er weer leven aan de andere kant van de lijn. Hij bracht het alsof hij een barmhartige Samaritaan was, dat die “arme” werknemers niets konden doen aan de fouten die Mark en ik gemaakt hadden en dat hij het netjes volgende de Thaise wet zou oplossen maar Mark en ik, wij konden naar enige compensatie fluiten.

Ik hield de hand voor mijn mond om niet te gillen van verbazing. Waarschijnlijk kende RichieRich de wetten in Thailand beter dan ik en koos hij eieren voor zijn geld maar dit was een scenario waar ik he-le-maal niet op gerekend had. Ja, dat Mark en ik geen rode cent zouden zien was absoluut te verwachten maar dat de overige werknemers zonder slag of stoot nog een financiële compensatie zouden krijgen….. nee, niet in mijn stoutste dromen.

Volgende: To the moon! Part 14 (End) 18-02 To the moon! Part 14 (End)
Volgende: To the moon! (Part 12) 04-02 To the moon! (Part 12)

Reacties


Door Tweakers user Chief, dinsdag 12 februari 2019 07:03

Helaas, CBM heb ik niet gehaald maar toch nog een dag later weer een vervolgdeeltje kunnen posten.

Tot blogs!
Chief

Door Tweakers user Snuffel, dinsdag 12 februari 2019 07:23

Tja, veel keuze is er niet voor RichieRich, dus dokken zal hij!
Ben benieuwd hoe dit verder afloopt :)

Door Tweakers user boers706, dinsdag 12 februari 2019 07:29

Mooi verhaal, ik ben nu al benieuwd naar volgende week!

Door Tweakers user Technomania ®, dinsdag 12 februari 2019 10:35

Thnx Chief. Het was weer vermakelijk om te lezen.

Door Tweakers user Deurges, dinsdag 12 februari 2019 11:57

Verdomme die Richie moet nog flink door het stof dadelijk...

Door Tweakers user MrSparkels, woensdag 13 februari 2019 14:49

Gaan we het het nog mee maken dat RichieRich straks door het leven gaat als PoortiePoor?
Of uhhhh in ieder geval LessRichieRich ......

Door Tweakers user Kliko, woensdag 13 februari 2019 15:33

Haha, wat een heerlijk gevoel moet dat zijn geweest na dit telefoontje. Hoe lang heb je hem uiteindelijk aan de lijn gehad? Denk dat je daarna een gloeiend oor had, of niet?

Door Tweakers user Chief, donderdag 14 februari 2019 02:28

Snuffel schreef op dinsdag 12 februari 2019 @ 07:23:
Tja, veel keuze is er niet voor RichieRich, dus dokken zal hij!
Ben benieuwd hoe dit verder afloopt :)
Stay tuned to find out Snuffel!
boers706 schreef op dinsdag 12 februari 2019 @ 07:29:
Mooi verhaal, ik ben nu al benieuwd naar volgende week!
Thanks! doe mijn best om volgende week weer te posten.
Technomania ® schreef op dinsdag 12 februari 2019 @ 10:35:
Thnx Chief. Het was weer vermakelijk om te lezen.
Dank je G!
Deurges schreef op dinsdag 12 februari 2019 @ 11:57:
Verdomme die Richie moet nog flink door het stof dadelijk...
Laten we het hopen!
MrSparkels schreef op woensdag 13 februari 2019 @ 14:49:
Gaan we het het nog mee maken dat RichieRich straks door het leven gaat als PoortiePoor?
Of uhhhh in ieder geval LessRichieRich ......
Ach, zo hoog liggen de salarissen in Thailand niet :)
Kliko schreef op woensdag 13 februari 2019 @ 15:33:
Haha, wat een heerlijk gevoel moet dat zijn geweest na dit telefoontje. Hoe lang heb je hem uiteindelijk aan de lijn gehad? Denk dat je daarna een gloeiend oor had, of niet?
Find out in next week's episode!! :D

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.