Zwart gat

Door Chief op maandag 24 juli 2017 02:33 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 3.324

Slaapdronken kijk ik eens me heen en probeer me te oriŽnteren. Het enige wat ik kan zien is zand. Her en der lijk ik vlekjes te zien die bewegen. Hoogstwaarschijnlijk wat mensen. Verrek ja, het seizoen gaat over een maandje beginnen en traditie getrouw begint onze voorbereiding met een conditietraining. Sowieso zijn dit soort trainingen niet aan mij besteedt maar de gek die heeft bedacht om op een onchristelijke tijd van 7 uur in de ochtend te beginnen moeten ze aan een schavot hangen. Zijn compagnon die bedacht dat “het wel leuk zou zijn” om dat op het strand te doen mogen ze daarnaast hangen. Ik sta al klaar met manden rottend fruit. Ik zie de leden van het eerste herenteam al enthousiast hun spieren losmaken. Ze spelen natuurlijk niet voor niets in het eerste team, deze overenthousiaste gekken. Ja, spring nog maar eens lekker rond. Het maakt niet uit wat jullie doen, binnenkort worden jullie vervangen door ons: het eerste jongensteam. Dat weten wij, dat weten zij. Hoewel ik vrij laat, op mijn tiende, ben begonnen met tafeltennissen was al snel duidelijk dat mijn genen mij niet in de steek lieten. Al snel ontgroeid ik de lokale vereniging en sinds mijn 14e speelde ik bij deze vereniging. Ik hoor gekreun achter me en draai me om. Ah, mijn jongste teamgenoot met dezelfde ideeŽn ovr conditietraining als ik. Drie jaar jonger dan ik maar gezegend met meer talent in zijn pink dan ik in mijn hele lijf. Helaas kan hij nog niet omgaan met de druk die bij presteren hoort. De vraag is niet of hij beter wordt dan ik. Het is de vraag wanneer of eigenijk, hoe snel. Baas boven baas.

Eindelijk is deze tenenkrommende dag voorbij. Uiteraard kreeg ik weer de nodige verwijten naar mijn kop: ik liep de kantjes ervan af. Mijn commentaar “Sorry hoor, maar als jullie iemand zoeken die 10km over het zand blijft rennen dan haal je maar een kameel” kan op weinig sympathie rekenen van de trainer gezien zijn dodelijke blik. Het kan me weinig boeien want zolang ik het hoogste winstpercentage van het team heb stellen ze me toch wel op. Snel douchen en dan naar huis. Ik heb nog een hoop te doen, waaronder het aanpassen van mijn MtG (Magic the Gathering) deck. Bas, mijn beste maatje, had gisteren on-ge-na-dig hard de vloer met mij aangeveegd. Keer op keer weer zodat het zelfs bijna fysiek pijn ging doen. Bij de zoveelste pot waar een nederlaag onafwendbaar leek hoorden we ineens de moeder van Bas. “Bas, telefoon!” klonk het. Het was een gezamenlijke vriend, Jasper. Bas hield zijn hand op het spreken gedeelte van de hoorn. Of wij langs wilden komen want hij had een nieuwe brommer, een heuse Aprilia. Ik schudde mijn hoofd want het was al laat en de volgende ochtend stond dus die verschrikkelijke conditietraining op mij te wachten.

“Ik kom eraan, in mijn uppie” eindigde Bas het gesprek en ik was wel opgelucht dat er een einde kwam aan die afstraffing. Aan de andere kant vond ik wel jammer dat ik niet meeging. Jasper kennende had die dat beestje natuurlijk meteen opgevoerd. Ik was wel een beetje jaloers, zou zelf ook graag een brommer willen hebben maar ik kreeg alles van mijn ouders gedaan maar een brommer, over hun lijk. Een dubbele moord ging mij net te ver om aan een brommer te komen en dus bleef mijn rijervaring beperkt tot de ritjes op de brommers van vriendjes ťn vriendinnetjes. Oh the humility…..

Met die gedachten in mijn hoofd probeer ik mezelf schoon te krijgen onder het stromende water. Sodekneiter, dat zand zit echt over overal! Sta al een dik kwartier onder de douche maar voel het zand nog overal kruipen. Coach/chauffeur begint irritant op zijn horloge te tikken. Jaja, het is goed hoor. Nou ja, moet straks na het werken toch weer douchen en een beetje zand in de wagen van de coach heeft die ook wel verdiend. Ach shit ja, pa en ma zijn naar een bruiloft bedenk ik me als ik instap. Als ik maar een beetje op tijd op stap kan maar met ouders die een bruiloft belangrijker vinden dan een stapavond van hun zoon – ware kindermishandeling als je het mij vraagt – zou dat nog wel eens tegen kunnen vallen. Vorige week was het ook weer 23u voordat ik met alles klaar was. Dat die Hollanders een avondje zelf gaan koken…..

Ik ben voor de verandering ruim op tijd voordat de spits in de zaak gaat beginnen. Ik stap uit, stamel nog een bedankje naar de coach en zie het zand op de achterbank als ik de deur dichtgooi. Grijnzend loop ik de zaak binnen met mijn weekendtas over de schouder terwijl ik een spoor van zand en modder achterlaat. Verbaasd ben ik als mijn zus meteen voor mijn neus staat op het moment dat ik binnen loop. Idioot, pa en ma zijn er niet dus zal zij moeten bijspringen klinkt het in mijn hoofd. Ik dacht dat ik geen zin had om te werken maar aan haar blik te zien was ik niet de enige. Ze keek alsof iemand overleden was! Lichtelijk overdreven zus, lichtelijk overdreven.

Ik moest even met haar meelopen naar achter en ineens maakte ik mij zorgen. A ) Wat had ik nu weer gedaan wat niet mocht en B ) hoe waren ze daar dan achter gekomen? Terwijl ik koortsachtig nadenk over welke van mijn zonden nu weer ontdekt zijn zie ik ineens tranen in de ogen van mijn zus. “Bas heeft vannacht een ongeluk gehad en hij is helaas gestorven.”. Mijn hersenen die zojuist nog op volle toeren draaiden vallen nu abrupt stil. Ik kan niet denken, praten of bewegen. Minutenlang sta ik stil, roerloos. Zus schudt aan mijn arm. “Gaat het?”. Of het gaat??? Ongeluk? Hoe kan hij daar aan gestorven zijn? “Bel Jasper, ze zijn op je aan het wachten”. Meteen ren ik naar het kantoortje, grijp de telefoon en tik het bekende nummer in. Jasper neemt binnen een tel op. Voor ik goed en wel door heb wat er is gebeurd heeft Jasper al opgehangen met de mededeling dat Mark al bij hem is en dat ze meteen aankomen. Ik zak op de stoel.

Ik weet niet hoeveel later maar daar stonden we. Drie van de vier musketiers, huilend in elkaars armen. Bas was met de nieuwe brommer van Jasper gaan rijden maar was niet teruggekomen. Jasper had gedacht dat Bas weer een geintje met hem uithaalde en de brommer mee naar huis had genomen om het de volgende dag weer terug zou brengen. Wat geen van ons wist was dat Bas een eenzijdig ongeluk had gehad en midden in de nacht op een verlaten straat was gevonden door iemand die zijn hond aan het uitlaten was. Bas ademende toen al niet meer. De politie werd er bij gehaald en middels de portemonnee die Bas bij zich had was zijn identiteit vastgesteld en werden zijn ouders op de hoogte gebracht van het ergste nieuws dat je aan ouders kan brengen.

Door de dikke betraande ogen konden we nauwelijks zien waar we fietsten op weg naar het huis van Bas wat 200 meter verderop lag. Ik weet niet eens goed of ik aan moet bellen of gewoon achterom moet gaan zoals ik altijd deed. Besloot dat laatste te doen. Ik trek de hordeur naar me toe en duw vervolgens de keukendeur open zoals ik duizenden keren had gedaan. Wat nu anders was dat ik geen “Hoiiii” riep maar stil naar de huiskamer liep met Jasper en Mark in mijn kielzog. Daar zag ik de huilende ouders en zusje van Bas. Ik val in de armen van Bas’ moeder en kan alleen huilen. Janken. Ik voel haar handen op mijn gezicht en ik word getroost door diegene die hoogstwaarschijnlijk de meeste pijn heeft van iedereen. Met heel veel moeite kijk ik op en ik zie door de tranen de pijn, de onwaarschijnlijke pijn van een moeder die haar 17-jarige zoon zojuist is verloren. Die pijn die voor altijd een zwart gat in mijn hart heeft gebrand.

Het is inmiddels meer dan twee decennia geleden dat dit gebeurd is maar vergeten zal ik het niet en rond deze tijd doet het altijd net even meer pijn. Het zwarte gat zit er na al die jaren nog steeds. Het is niet kleiner geworden maar er is wel iets van een dekentje overheen gegroeid. Je hoort wel eens “als je er niet dood aan gaat, dan word je er sterker van”. Nou, de moeder van Bas is enkele jaren later aan kanker overleden en ik kan nou niet zeggen dat de rest van de betrokkenen er zoveel sterker uit zijn gekomen. Tijd heelt alle wonden wordt wel ook eens gezegd maar wonden zoals deze helen niet. Het scherpe gaat er wel een heel klein beetje vanaf maar dat zwarte gat, dat zwarte gat blijft.

Volgende: Go big or go broke 28-07 Go big or go broke
Volgende: Baby's are go! 17-07 Baby's are go!

Reacties


Door Tweakers user Chief, maandag 24 juli 2017 02:33

Namen zijn fictief, de rest....de rest helaas niet.
Tot blogs! Chief

Door Tweakers user ybos, maandag 24 juli 2017 07:34

Pfoeh, een iets minder gezellige blog op CBM.
Ontzettend pakkende schrijfstijl, natte oogjes.
Manman, toch heb jij al veel meegemaakt zeg!

Door Tweakers user Irtimid, maandag 24 juli 2017 07:36

Voor wat het waard is :sterkte Chief.

Zeker die laatste alinea maakte erg veel indruk op mij. Je hebt gelijk, alle eufemismen zijn leuk en aardig, maar het gemis en pijn worden er niet minder van, hooguit gaat het scherpe kante er vanaf maar dat is dan ook alles.

Door Tweakers user Snuffel, maandag 24 juli 2017 07:38

Jeetje Chief, ik ben er stil van.....

Door Tweakers user SuperKneus, maandag 24 juli 2017 08:24

Pffff dat is ff een binnenkomer op de Maandag ochtend. Ik dacht tijdens het lezen een leuk stukje over tafeltennis te krijgen maar dit was toch even andere koek.

Ondanks het onderwerp toch weer een mooi blog om te lezen!

Door Tweakers user Pantagruel, maandag 24 juli 2017 08:30

Alle wonden helen,.. sommige laten echter een lelijk litteken na.

Door Tweakers user masauri, maandag 24 juli 2017 08:34

Ook een "goeie" morgen...
Doet me denken aan een kameraad van me.
Overmorgen is het zijn verjaardag.

Echter, heeft hij op 11 oktober 2009 een auto ongeval gehad en is ter plekke overleden.
Ik heb nu nog steeds elk jaar rond deze tijd contact met zijn ouders.
Die dat nog steeds appreciŽren en omdat hij zo van festivals en events hield, (zo heb ik hem ook leren kennen).
En ieder jaar de Tomorrowland brug in Boom bezoeken omdat ik er voor gezorgd heb dat 1 van de plankjes waar de brug mee gemaakt is voor hem was.
Harde tijden, en het scherpe kantje is er van af.

Maar het blijft zwaar.

[Reactie gewijzigd op maandag 24 juli 2017 08:57]


Door Tweakers user LankHoar, maandag 24 juli 2017 10:25

Met die gedachten in mijn hoofd probeer ik mezelf schoon te krijgen onder het stromende water. Sodekneiter, dat zand zit echt over overall!
Overal, met slechts 1 l aan het einde.
Nou, de moeder van Bas is enkele jaren later aan kanker overleden en ik kan nou niet zeggen dat de rest van de betrokken er zoveel sterker uit zijn gekomen.
Betrokkenen.

Zelf gelukkig nog nooit een vriend verloren (en eigenlijk heel erg gezegend met slechts enkele sterfgevallen in de familie). Ben toch ff stil van je blog. Het is dat er collega’s tegenover me zitten, dus kon de traantjes nog net inhouden. Echte mannen huilen namelijk wel gewoon, ook zo’n gezegde dat niet klopt.

FF tussen 300 haakjes, die Bas is dan ook wel een flippo dat hij ervoor aangezien werd om grapjes uit te halen zoals het mee naar huis nemen van je splinternieuwe brommer. Die vriendschap zat wel goed zeg maar :p

Door Tweakers user Technomania, maandag 24 juli 2017 10:37

Treurig verhaal zo op de Maandag.

Sterkte rond deze dagen want het zal altijd zwaar blijven.


*Bied virtuele schouder aan*

Door Tweakers user Gman, maandag 24 juli 2017 11:28

Helemaal gelezen en wil je sterkte wensen.
Goed dat je het van je af schrijft.

p.s. Dat is de reden dat ik nooit bij een sport vereniging ben gegaan: weekenden zijn er om uit te rusten, niet om om 7 uur 's ochtends afgebeuld te worden 8)7

Door Tweakers user Chief, dinsdag 25 juli 2017 02:42

ybos schreef op maandag 24 juli 2017 @ 07:34:
Pfoeh, een iets minder gezellige blog op CBM.
Ontzettend pakkende schrijfstijl, natte oogjes.
Manman, toch heb jij al veel meegemaakt zeg!
Op zich valt dat ook wel mee. Lijkt misschien veel omdat ik er over schrijf :)
Irtimid schreef op maandag 24 juli 2017 @ 07:36:
Voor wat het waard is :sterkte Chief.

Zeker die laatste alinea maakte erg veel indruk op mij. Je hebt gelijk, alle eufemismen zijn leuk en aardig, maar het gemis en pijn worden er niet minder van, hooguit gaat het scherpe kante er vanaf maar dat is dan ook alles.
Dank je!
Inderdaad. Soms zou je willen dat er een reset button was in je hoofd
Snuffel schreef op maandag 24 juli 2017 @ 07:38:
Jeetje Chief, ik ben er stil van.....
I did it! I DID IT!! Snuffel is stil! ;)
SuperKneus schreef op maandag 24 juli 2017 @ 08:24:
Pffff dat is ff een binnenkomer op de Maandag ochtend. Ik dacht tijdens het lezen een leuk stukje over tafeltennis te krijgen maar dit was toch even andere koek.

Ondanks het onderwerp toch weer een mooi blog om te lezen!
Dank je en wellicht in de toekomst iets over deze "edele" sport ;)
Pantagruel schreef op maandag 24 juli 2017 @ 08:30:
Alle wonden helen,.. sommige laten echter een lelijk litteken na.
Zo zou je het ook kunnen beschrijven. Hoe je het went of keert, volledig helen doen die wonden niet.
masauri schreef op maandag 24 juli 2017 @ 08:34:
Ook een "goeie" morgen...
Doet me denken aan een kameraad van me.
Overmorgen is het zijn verjaardag.

Echter, heeft hij op 11 oktober 2009 een auto ongeval gehad en is ter plekke overleden.
Ik heb nu nog steeds elk jaar rond deze tijd contact met zijn ouders.
Die dat nog steeds appreciŽren en omdat hij zo van festivals en events hield, (zo heb ik hem ook leren kennen).
En ieder jaar de Tomorrowland brug in Boom bezoeken omdat ik er voor gezorgd heb dat 1 van de plankjes waar de brug mee gemaakt is voor hem was.
Harde tijden, en het scherpe kantje is er van af.

Maar het blijft zwaar.
Het is fijn dat je je vriend zo herdenkt en zo denken zijn ouders daar ook over. Ze zullen het heel fijn vinden dat hun zoon niet vergeten is.
LankHoar schreef op maandag 24 juli 2017 @ 10:25:
[...]


Overal, met slechts 1 l aan het einde.


[...]


Betrokkenen.

Zelf gelukkig nog nooit een vriend verloren (en eigenlijk heel erg gezegend met slechts enkele sterfgevallen in de familie). Ben toch ff stil van je blog. Het is dat er collega’s tegenover me zitten, dus kon de traantjes nog net inhouden. Echte mannen huilen namelijk wel gewoon, ook zo’n gezegde dat niet klopt.

FF tussen 300 haakjes, die Bas is dan ook wel een flippo dat hij ervoor aangezien werd om grapjes uit te halen zoals het mee naar huis nemen van je splinternieuwe brommer. Die vriendschap zat wel goed zeg maar :p
Thx Lankhoar! Bas was kneiter maar zelden buiten de grenzen. Het feit dat Jasper niet meteen gillend naar de politie ging spreekt boekdelen :)
technomania schreef op maandag 24 juli 2017 @ 10:37:
Treurig verhaal zo op de Maandag.

Sterkte rond deze dagen want het zal altijd zwaar blijven.


*Bied virtuele schouder aan*
Thx Guido!!
Gman schreef op maandag 24 juli 2017 @ 11:28:
Helemaal gelezen en wil je sterkte wensen.
Goed dat je het van je af schrijft.

p.s. Dat is de reden dat ik nooit bij een sport vereniging ben gegaan: weekenden zijn er om uit te rusten, niet om om 7 uur 's ochtends afgebeuld te worden 8)7
Dank je.
p.s. Het kwam niet heel vakk voor dat we zo vroeg aan moesten treden maar idd, op dat soort momenten dacht je bij jezelf dat je ook in bed had kunnen liggen :)

Door Tweakers user koesie, dinsdag 25 juli 2017 07:29

Heftig zit hier met tranen in mijn ogen Chief sterkte ......

Door Tweakers user Chief, dinsdag 25 juli 2017 07:30

koesie schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 07:29:
Heftig zit hier met tranen in mijn ogen Chief sterkte ......
Thx!!

Door Tweakers user Kecin, dinsdag 25 juli 2017 10:28

Wow. Die zag ik even niet aankomen...

Door Tweakers user Technomania, dinsdag 25 juli 2017 13:01

Wat is dat trouwens met Aziaten & tafeltennis? AFAIK zijn ze daar verdomde goed in.

Door Tweakers user i-chat, dinsdag 25 juli 2017 14:06

wow- met tranen in mijn ogen zitten lezen, goed geschreven chief, en Bas, ik kan me niet voorstellen dat Bas niet blij zou zijn met zo'n goed geschreven verhaal. Hoe je gaat heb je niet te kiezen, maar heet moet vast fijn zijn om te weten dat er zo over je gedacht wordt.

Door Tweakers user Ample Energy, dinsdag 25 juli 2017 14:54

"Ik dacht dat ik geen zin had om te werken maar aan haar blik te zien was ik niet de enige. Ze keek alsof iemand overleden was!"

Het blijft vreemd hoe dat gaat. Ik hoef het pad maar op te rijden en de doodse stilte vertelt je al dat er iets helemaal mis is. De manier waarop je niet wordt begroet vertelt al bijna genoeg en een seconde later krijg je toch to-the-point te horen wat precies de conclusie is.

Je kunt niet alles vergeten, Chief, maar dat hoeft ook helemaal niet. Zolang je het allemaal maar niet alleen wilt verwerken en weet dat anderen het ook moeten verwerken kan je door. Dat is het enige dat moet. Soms hoeft dat ook niet voor jezelf, maar het zal moeten.

Door Tweakers user Waarnemer, dinsdag 25 juli 2017 17:16

Ik snap het wel..
25 jaar geleden afgesproken met een van m'n beste vrienden. We zouden ook naar de finale van de Haarlemse honkbalweek gaan.. we hadden al een paar wedstrijden gezien die week.
Lachen, patatjes eten en bij homeruns opspringen met je bakje patat nog in je hand...
Take me out to the ball game... finale zondag..

We zijn niet geweest.

Door Tweakers user Chief, woensdag 26 juli 2017 03:21

Kecin schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 10:28:
Wow. Die zag ik even niet aankomen...
Ik toen ook niet......
technomania schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 13:01:
Wat is dat trouwens met Aziaten & tafeltennis? AFAIK zijn ze daar verdomde goed in.
Iets met tafeltennis being nationale sport #1 en ~1.7 miljard mensen.... ;) Niveau is niet alleen in de top maar ook in de breedte bizar hoog in China. Kijk je naar nationale ploegen dan hebben veel landen 1 of meerdere genaturaliseerde Chinezen. Ook de Nederlandse damesploeg van enkele jaren geleden had geneutraliseerde Chinezen (en een ex-Russin) in de ploeg :)
i-chat schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 14:06:
wow- met tranen in mijn ogen zitten lezen, goed geschreven chief, en Bas, ik kan me niet voorstellen dat Bas niet blij zou zijn met zo'n goed geschreven verhaal. Hoe je gaat heb je niet te kiezen, maar heet moet vast fijn zijn om te weten dat er zo over je gedacht wordt.
Thanks, ik kan met volle overtuiging zeggen dat dit in het niets valt in vergelijking met wat ik van hem en zijn familie heb gekregen.
Ample Energy schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 14:54:
"Ik dacht dat ik geen zin had om te werken maar aan haar blik te zien was ik niet de enige. Ze keek alsof iemand overleden was!"

Het blijft vreemd hoe dat gaat. Ik hoef het pad maar op te rijden en de doodse stilte vertelt je al dat er iets helemaal mis is. De manier waarop je niet wordt begroet vertelt al bijna genoeg en een seconde later krijg je toch to-the-point te horen wat precies de conclusie is.

Je kunt niet alles vergeten, Chief, maar dat hoeft ook helemaal niet. Zolang je het allemaal maar niet alleen wilt verwerken en weet dat anderen het ook moeten verwerken kan je door. Dat is het enige dat moet. Soms hoeft dat ook niet voor jezelf, maar het zal moeten.
Ik heb er mee leren leven intussen maar makkelijk was het geenzins
Waarnemer schreef op dinsdag 25 juli 2017 @ 17:16:
Ik snap het wel..
25 jaar geleden afgesproken met een van m'n beste vrienden. We zouden ook naar de finale van de Haarlemse honkbalweek gaan.. we hadden al een paar wedstrijden gezien die week.
Lachen, patatjes eten en bij homeruns opspringen met je bakje patat nog in je hand...
Take me out to the ball game... finale zondag..

We zijn niet geweest.
Helaas hebben velen een soort gelijke ervaring en dooen ze allemaal pijn....



Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier ťťn aanmaken.