Hong Kong, a whole different way, part III

Door Chief op maandag 30 september 2019 04:18 - Reacties (15)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 2.551

De groep mannen trokken natuurlijk meteen de aandacht van de al aanwezige klanten. Sommigen zag ik zelfs van schrik dichter naar elkaar schuiven maar de twee oudjes aan mijn tafel aten rustig verder. De groep wilden blijkbaar bij elkaar zitten en gingen op een opzichtige en intimiderende manier bij een aantal bezette tafels midden in de zaak staan. De gasten die een moment daarvoor nog als bevroren aan tafel zaten wisten niet hoe snel ze weg moesten komen. Een enkeling struikelde zelfs half.

Ik prijsde ons gelukkig dat onze tafel buiten schot viel maar dat was buiten Uncle Ngau gerekend die tussen twee happen door ineens luid de groep voor fai chai (nietsnutten/lammelingen) uitmaakte. Nu was het mijn beurt om van angst in elkaar te krimpen. Heel even had ik de hoop dat het toeval zo wilde dat al die gasten doof waren maar die hoop was snel vervlogen. Een paar lopende tattoos kwamen luid en wild met hun armen zwaaiend naar onze tafel om verhaal te halen. Had ik nog tijd voor een laatste schietgebedje?

Terwijl de mannen ons van dichtbij van alles toeschreeuwden aten de Uncles gewoon verder. Waar wij ons mee bemoeiden. Ik wilde bijna naar Uncle Ngau wijzen, zo van: “hij was het!” maar dat leek mij niet helemaal gepast. Door het gebrek aan reactie van onze kant werden de mannen alleen maar agressiever en zag ik dat er nog meer tattoos opstonden en zich naar ons bewogen. Dat was het sein voor de rest van de klanten om zich uit de voeten te maken. Sommigen gooiden een paar bankbiljetten op de toonbank, anderen gingen linea recta de trap af.

Dai kau fu (titel voor oom, de oudste broer van je moeder*), klonk het ineens en ik zag Uncle John voor het eerst opkijken. Zijn gezicht, wat even daarvoor nog vrij vermoeid was door het nachtje doorhalen, lichte heel duidelijk op en er kwam zowaar een brede glimlach tevoorschijn. Door de verandering van zijn gelaatsuitdrukking ontspande ik automatisch. “Hold that thought God, I won’t be checking in today just yet” dacht ik bij mijzelf.

“Oh, hallo jongen, ben jij het?” klonk het uit de mond van Uncle John. Aha! Die tattoo was dus het neefje van Uncle John en de moeder van die tattoo moest dus een zusje van Uncle John zijn! Ik had Uncle John nooit horen praten over een zusje maar laat ik nou niet doen alsof ik de Uncles zó goed kende. Sjonge, dacht ik, was de hele familie van Uncle John betrokken bij de triade?! Die tattoo gaf de mannen die het dichtst bij ons stonden een klap op hun achterhoofd. Of ze wel wisten wie die twee oudere mannen waren. Dat zelfs de sok fu (oudste generatie binnen een familie, in dit geval de triadeclan de twee met respect behandelden. Whhhaaaaooooooo, ik kreeg even een déjà vu moment over de ontmoeting met Ricky hier.

De tattoo plantte zich tussen Uncle John en mij en greep met twee handen de hand van de oude man vast. “Jou leng (volgers)?” vroeg Uncle John, knikkend met zijn hoofd naar de andere mannen. De tattoo, die ik voor deze gelegenheid zal promoveren naar Hoofdtattoo, lachte schaapachtig, gaf er een paar met zijn ene hand nog een keer een klap op hun hoofd terwijl hij met zijn andere hand nog steeds de hand van zijn oom vasthield en beval ze hun excuses aan te bieden wat gedwee werd opgevolgd.

De Hoofdtattoo schudde Uncle Ngau de hand en leek nu ook mij opgemerkt te hebben. Hij knikte naar mij en lachte naar zijn oom: “Zeg me niet dat dit jou leng is” waarna ook de beiden Uncles in de lach schieten. Mijn street credibility, toch al flinterdun, werd hiermee natuurlijk voor eeuwig het raam uitgegooid. Uncle John antwoordde ontkennend naar zijn neef en stelde mij voor als een vriend. Street credibility kwam weer in spoedvaart terug! Hoofdtatttoo stak zijn hand uit en met enige trots dat Uncle John naar mij refereerde als vriend schudde ik deze hand. “Chief”, stelde ik mij voor. “Benny”, luidde zijn antwoord.

Een andere tattoo schoof een stoel voor Benny aan die volgens het correcte Chinese protocol vulde hij de theekoppen aan voor de Uncles. Ook mijn kop werd aangevuld aangezien ik een gast was. Nu deze formaliteit uit de weg was begon het gesprek op gang te komen. Uncle Ngau vroeg Benny hoe het met de zaken ging. Vlakjes gaf Benny het neutrale antwoord dat het “wel ging” maar toen riep een andere tattoo die dicht bij ons stond dat “Sor** Kueng” zijn vlag in hun territorium probeerde te planten. Benny keek hem kwaad aan en de tattoo draaide zich vlug om.

“Je weet dat je oom zich er niet mee wilt bemoeien” zei Uncle Ngau een beetje streng maar Benny wilde ook niets van hulp weten: hij zou het zelf oplossen. Uncle John knikte goedkeurend. “Hoe gaat het met je moeder?” vroeg Uncle John en ook nu betrok het gezicht van Benny. Haar gezondheid liet haar een beetje in de steek en continue was ze tussen huis en ziekenhuis aan het pendelen. Nu was het de beurt aan Uncle John’s gezicht om te betrekken. Het bleef even stil aan onze tafel. Benny stond toen op, wenste de Uncles nog een goede dag, knikte naar mij en vertrok met zijn mannen in zijn kielzog. Hij gaf een seintje naar een van de tattoos die een paar flappen van $1,000 op een tafel legde.

Ineens was het muisstil in de zaak. Langzaam kwamen een paar serveersters uit de hoeken die stilletjes de bankbiljetten oppakten en de lege tafels afruimden. Ik wist niet wat ik moest zeggen maar zwijgen leek mij goud en dus deed ik alsof ik het kaartje met de stempels bestuurde. Ahhhh, ik herkende drie tekens op het kaartje: klein, groot, middel. Blijkbaar waren alle gerechten in die drie categorieën verdeeld en aan de hand van iedere stempel bij iedere categorie kon de eindbalans worden opgemaakt. Verrassend simpel.

“Wil je dat ik je zusje op zoek?” vroeg Uncle Ngau aan Uncle John waarna laatstgenoemde zwijgend zijn hoofd schudde. Huh? Waarom vroeg Uncle Ngau dat nou, Uncle John kon als broer toch prima zelf gaan? Ik begreep het niet helemaal maar het was niet moeilijk te concluderen dat het niet helemaal tussen Uncle John en diens zusje boterde. Veel tijd besteedde ik er niet aan. Aangezien de karretjes met dim sum niet meer verschenen, en dat kon je ze niet kwalijk nemen, vertrokken ook wij. Uncle John legde ons kaartje samen met een briefje van duizend op de toonbank waar nog niemand durfde te staan. Nou, dat was in ieder geval een flinke tip voor die paar koppen thee en dim sums.

Buiten nam ik afscheid van de Uncles. Aangezien het maar een paar honderd meter naar mijn appartement was kon ik lopen en hoefden de Uncles mij niet af te zetten. “Heb je plannen vanmiddag?” vroeg Uncle John en met het enthousiasme van een puppy die een riem ziet verschijnen om te gaan wandelen schudde ik mijn hoofd waarop Uncle John zei dat hij mij rond drie uur die middag zou ophalen.


* In de Chinese cultuur hebben alle familieleden een bepaalde titel. Aan de hand van die titel kan je opmaken of het een familielid van vader/moeder kant is en in welke graad. Hoogst ingewikkeld en altijd een bron van discussie als verre familieleden elkaar ontmoeten en proberen uit te vissen wat de juiste titels zijn.
** “Sor” betekent “gekke” of “idiote”

Hong Kong, a whole different way, part II

Door Chief op maandag 23 september 2019 07:53 - Reacties (15)
Categorie: Over mij, Views: 2.995

Het was enkele weken geleden sinds ik op het politiebureau was geweest (zie hier) en voor het grootste gedeelte ging mijn dagelijks leven eigenlijk gewoon door alsof er niets was gebeurd. Ik ging naar mijn werk, maakte maximale vlieguren om in mijn nieuwe rol te groeien maar genoot ondertussen ook van al het moois dat de stad te bieden had en dat was, ondanks de tientallen malen dat ik de stad in het verleden al bezocht had, verbazingwekkend veel.

Door de vele bezoeken aan Hong Kong sinds ik een jaar of 8 was dacht ik dat ik de stad wel kende but boy, was I wrong! Nu dat ik er woonde merkte ik pas hoe groot het verschil eigenlijk is tussen een stad leren kennen via vakanties of een stad leren kennen door er te wonen. Als toerist kwam ik eigenlijk altijd op dezelfde plekken maar nu als inwoner leerde ik de stad pas echt kennen. Ik beleefde de kleuren, en met name de geuren, als inwoner veel intensiever dan als toerist: hier kan ik dat eten wat mij wel lekker lijkt, daar kan ik dat altijd even snel kopen als ik het nodig heb, dit lijkt mij een leuk tentje om met vrouwlief te bezoeken.

Het intenser beleven komt natuurlijk ook door de dingen die je als toerist niet snel doet. Denk aan een lokale identiteitskaart laten maken in Wan Chai, een huurwoning zoeken op Hong Kong Island, en last but not least: de stad doorcrossen met de Uncles. De ontmoetingen met de Uncles, met name Uncle John, waren meer frequent sinds mijn vorig avontuur met ze en misschien kwam dat uit schuldgevoel van hun kant of omdat ik een nachtje in de villa van Uncle John en Aunt Mai had mogen slapen. Niet dat het mij uitmaakte hoor, ik vond het helemaal prachtig dat ik zoveel tijd met de Uncles mocht doorbrengen.

Er werd nog uiteraard veel gekaart maar ook naast de pokertafels was ik vaak in het gezelschap van de Uncles te vinden. Ik denk dat ze het wel leuk vonden om, in hun ogen, jonge gast die ook nog eens niet in Hong Kong was opgegroeid op sleeptouw te nemen en hoe doe je dat in Hong Kong: juist, door van de ene eettent naar de andere eettent te gaan. Net als vrijwel alle andere Hongkongers waren de Uncles echte foodies die niet te beroerd waren om de hele stad door te crossen voor de lekkerste en bekendste gerechten, hoe triviaal ze soms ook waren. Denk bijvoorbeeld een uur rijden voor daahn taat (egg tarts) om vervolgens drie kwartier rijden er achteraan te plakken voor lai cha (milk tea). Voor Hongkong begrippen behoorlijke afstanden.

Sommige van deze plekken waren bekend bij het grote publiek, je kon ze “gewoon” vinden op de verschillende websites en fora die met eten te maken hadden maar andere plekken waren dermate onbekend bij het grote publiek dat ik ze onmogelijk had gevonden zonder de tot gidsen gepromoveerde Uncles en op deze manier leerde ik nieuwe “geheimen” van de stad kennen.

Een van die geheimen stond nota bene recht onder mijn neus zonder dat ik het doorhad en leerde ik op een zondagochtend kennen. Ik had net een nacht doorgehaald met Uncle John en Uncle Ngau en we verlieten de bar, die tevens zeven dagen in de week dienst deed als pokerroom, rond zes uur in de ochtend. Uncle John opperde om samen te gaan ontbijten en uiteraard stemde ik meteen toe: eten met de Uncles, met name Uncle Ngau, stond vrijwel altijd garant voor smeuïge verhalen uit hun verleden. Een aantal opties werden besproken maar als snel waren de Uncles het erover eens om te gaan dim summen in Sheung Wan. In plaats van hun chauffeur te bellen hielden de Uncles een taxi aan voor een korte rit van Wan Chai naar Sheung Wan.

Ik was recentelijk naar die wijk verhuisd maar de plek van bestemming was mij onbekend. Al snel kwamen we via Queen’s Road Central op Wellington Street in de wijk Central en stopte de taxi voor een onopvallend gebouw zoals zovelen in Hong Kong: oud, grijs en zes of zeven verdiepingen hoog. We liepen binnen wat op een lokale bakkerij leek maar je kon de trap die naar de tweede verdieping voerde niet missen. Enkele treden later bevonden we ons op de tweede verdieping waar het ondanks het vroege uur al behoorlijk druk was aan de vele tafeltjes die zoals altijd in Kong Kong zo dicht bij elkaar stonden dat van private space geen sprake kon zijn.

We bemachtigden nog een van de weinige beschikbare tafels en ik keek eens rustig om mij heen en zag de bekende, zeer Spartaanse inrichting wat niet veel meer betrof dan witte muren met daarin wat kaligrafie (waar ik overigens geen letter van kan lezen), tafels met daarop ongeïdentificeerde laagjes prut en keiharde houten tafels die zo uit de 18e eeuw hadden kunnen komen. Een ober kwam aangesneld, veegde voor de show met een lap over de tafel en zette achteloos en luid een groot aantal kopjes op tafel. Hetzelfde gerinkel hoorde je het hele restaurant door. De ober vroeg welke thee wij wilden en Uncle John gaf aan dat wij pu’er cha wilden. Voordat de ober vertrok legde hij een soort van stempelkaart op tafel. Was een spelletje bingo bij de prijs inbegrepen?

Enkele seconden later verscheen de ober weer en kregen wij ieder een kop voor onze neus gemikt met daarin wat blaadjes die ik herkende als thee. Uit een enorme pot goot hij heet water in ieder van die koppen en deed daar een deksel op om vervolgens weer te verdwijnen. Deze setup kende ik nog niet maar voordat ik goed en wel had bedacht wat ik met die kop aan moest hoorde ik een oude dame vlak mij van alles gillen. Ungle Ngau sprong op, pakte snel de stempelkaart op en liep naar de bron van het gegil: een oud vrouwtje dat een karretje vol dampend etenswaar voor zich uit duwde en binnen enkele seconden was dat arm oud vrouwtje 360 graden omsingeld door mensen die van alles riepen, allen zwaaiend met het stempelkaartje.

Het vrouwtje leek nergens van onder de indruk. Een voor een kwamen de mensen om haar heen aan de beurt: zij kregen een of meerdere mandjes eten van haar, zij kreeg een stempelkaart die zij dan voorzag voor nieuwe stempels alvorens zij deze kaart terug gaf. Rinse and repeat. Al gauw kwam Uncle Ngau met een paar mandjes terug aan onze tafel toen hij vanuit zijn ooghoek een ander vrouwtje met een identiek karretje zag en als pijl uit een boog weer vertrok. Uncle John schoot in de lach: alleen als het om eten ging kon je Uncle Ngau van zijn luie reet af krijgen.

Enkele minuten later kwam Uncle Ngau terug met een toren van vijf mandjes en spreidde deze over de tafel uit. Dat paste nog net. Ik zag hoe Uncle John de kop waar de thee in zat oppakte en de thee voorzichtig in een ander kleiner kopje liet lopen. Aha! Zo moest dat dus en ik volgde zijn voorbeeld om even later aan de thee te nippen dat verbazingwekkend goed smaakte. We wilden net aan de rest van het ontbijt beginnen toen er nogal wat commotie ontstond. In het restaurant stond een groep van 15-20 mannen, allen “gekleed” in een singlet en allen hadden hun armen vol tattoos en als je nu denkt “triade!” dan zeg ik: ding ding ding, u mag door voor de wasmachine.

Hong Kong, a whole different way

Door Chief op maandag 26 augustus 2019 03:07 - Reacties (17)
Categorieën: Over mij, Uncles, Views: 3.352

Ondanks dat ik geboren en getogen ben in een Limburgse boerengat heb ik van kinds af aan al een sterke band met Hong Kong. Heel veel mensen zullen daar wel beeld van hebben en meestal is dat beeld gerelateerd aan de talloze wolkenkrabbers of aan de mensenmassa die je schijnbaar op iedere plek van die stad tegenkomt. Meer recent zijn de beelden, helaas, gerelateerd aan de ongeregeldheden die al weken aanhouden. Over dat laatste wil ik mij voorlopig niet over uitweiden maar ik volg het nieuws met bovengemiddelde interesse want Hong Kong heeft een speciale plek in mijn hart.

Volgers van deze blog weten dat Hong Kong mijn plaats van afkomst is, althans, de twee vorige generaties van mijn familie komen daar vandaan en ook mijn twee oudere zussen zijn in de voormalige Britse kolonie geboren. De natuurlijke link met Hong Kong is hier dan ook mee gelegd. Thuis spraken mijn ouders vrijwel uitsluitend Kantonees met mij, inburgeringscursus is zooooo 2000, en in de pre-kabeltijd keek ik ook meer series van TVB dan van de NOS. TVB was toen, en is nog steeds, het grootste en meest populaire televisiestation van Hong Kong. Dat TVB vaker van monopolie praktijken is beschuldigd dan Pamela Anderson van bil is geweest verandert dat feit niet.

Hoe we in dat tijdperk, de jaren ’70 en ’80, dan toegang hadden tot de genoemde Chinese TV programma’s? Heel simpel en slechts drie letters lang: V H S. Voor de jongere Tweakers onder ons, VHS staat voor Video Home System en is de voorouder van de optische schijven zoals de Compact Disc. De programma’s werden op videobanden over delen van de hele wereld verspreid die consumenten zoals mijn ouders dan konden huren. Iedere week kwam er een, niet geheel verrassend, Chinese man in een aftandse auto langs om een vast aantal videobandjes op te halen en weer een setje nieuwe videobandjes af te leveren.

Van dat setje was altijd eentje voor de jongsten dus alleen maar met tekenfilms. Dat zijn dan ook mijn eerste herinneringen aan TV kijken: Captain Tsubasa bijvoorbeeld in plaats van Sesamstraat zoals mijn leeftijdsgenootjes van die tijd. Naarmate ik iets ouder werd keek ik mee met mijn ouders naar de meer volwassen genre, de zogenaamde “TVB Drama”. Dat zijn TV series die destijds zo’n 21 afleveringen van ieder 40 minuten lang waren. Tegenwoordig zijn ze al langer en tellen nu doorgaans minimaal 30 afleveringen. Het valt niet te ontkennen dat het niet onder het kopje “pedagogisch verantwoord” opvoeden valt maar daarmee niet minder leuk want dat was eigenlijk het enige moment van de dag dat wij als kinderen samen met onze ouders konden zitten. Dat was dan na tienen in de avond aangezien dan onze toko pas dicht was. Nee, onze ouders hebben niet het opvoeden uitgevonden zullen we maar zeggen maar leuk was het zeker!

De TVB series hadden vele verschillende thema’s maar mijn favoriete thema’s waren, hoe kan het ook anders, kungfu en maffia en dat was hoe ik leerde over de triades in Hong Kong. Natuurlijk waren het gewoon TV series en voor het overgrote deel fictief en geromantiseerd maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet van onder de indruk was. Sterker nog, het leek mij al snel ontzettend stoer om lid te zijn van een triade: vrienden voor het leven maken, samen met geweld hogerop komen in zo’n organisatie en op den duur de hele stad runnen als een baas. Mensen zouden op straat stoppen en ons met zowel angst als respect aankijken. Hoe vaak had ik wel niet het idee aan mijn jeugdvrienden van destijds, die desondanks nu nog steeds mijn meest dierbaren vrienden zijn, voorgelegd om samen het boerengat waar wij woonden over te nemen om dan net zo vaak die glazige blikken van hun te ontvangen.

Nou ja, ergens is dat ook wel te begrijpen hè. Het is natuurlijk een heel stuk sexier om de scepter te zwaaien over een gebied zoals Wan Chai dat bezaaid was met discotheken, nachtclubs en bordelen dan met harde hand te regeren over ons boerengat waar meer boeren waren dan winkels. Wat krijg je dan als je die boeren afperst? Melk? Een paar eieren? In ons dorp waren maar een paar winkels, cafés, één cafetaria en één restaurant en die laatste was nota bene van mijn bloedeigen ouders. “Ja pa en ma, als jullie ons netjes iedere week beschermgeld betalen dan zorgen wij dat het jullie rustig en veilig jullie babi bangang en sateetjes kunnen verkopen en anders, anders staan wij nergens voor in hoor”. En wat denk je dat als ik antwoord kreeg tussen hun hoongelach door? Nou? “Dat krijg je al en dat heet zakgeld en nu als de donder aan de afwas jongen.”. Bummer. Nee, sexy leek dat zeker niet.

Het was dan ook het equivalent van een Godsgeschenk toen ik de Uncles leerden kennen in de periode dat ik in Hong Kong woonde. De Uncles hebben al meerdere malen hun opwachting gemaakt in mijn blogs, wat zeg ik, de hoofdrollen gespeeld en hebben inmiddels hun eigen ware fanbase opgebouwd binnen de Tweakers community waar de Uncles ook vanaf weten. Ik heb de Uncles trouwens maar niet gezegd dat Tweakers een tech site is want dat vinden die old-schoolers natuurlijk alleen maar iets voor nerds. No offence.

De Uncles hebben een diep verleden in de triades en via deze mannen van pensioengerechtigde leeftijd kwam ik hoogstpersoonlijk in aanraking met diverse aspecten van triades in Hong Kong zoals jullie in mijn blogs kunnen opzoeken. Dat niet alleen, ze zijn natuurlijk een uitstekende bron van informatie voor mijn schijnbaar onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Natuurlijk durfde ik aan het begin niet veel vragen te stellen hoewel dat door mijn nieuwsgierigheid bijna onmogelijk was. Zie je het al voor je? Het aantal vragen bouwt zich continue op in je hoofd maar je wil ze kost wat kost niet stellen? Oh the cruelty! Toch is het me aardig gelukt op een slippertje hier en daar na en waarschijnlijk heb ik mede daarom een vriendschap met de Uncles kunnen veiligstellen.

Die vriendschap is mij natuurlijk veel waard maar die nieuwsgierigheid van mij hè, die nieuwsgierigheid. Meer dan eens zou het mij in situaties brengen waar ik nooit over had durven dromen, laat staan te beleven en erover te bloggen. Dat het daar niet bij bleef, wel, daarover meer de komende weken.

Bewust onbewust

Door Chief op dinsdag 20 augustus 2019 07:56 - Reacties (18)
Categorieën: Familie, Over mij, Views: 2.706

Afgelopen vrijdag was het weer zover op het werk. Niemand kan zich er voor verstoppen, van assistenten tot de managing director: tijd voor de jaarlijkse, zo gevreesde, opfris cursus “everyday bias on the workfloor” . Vrij vertaald naar het Nederlands is dat dus “vooroordelen op de werkvloer”. Dan komt er een ingehuurde dame ons allen vertellen over vooroordelen, hoe ze tot stand komen, hoe ze zich uiten, etc. Begrijp me goed, het is nuttig om over vooroordelen te praten en na te denken maar om dat jaarlijks te herhalen……??! Ik zou zeggen, maak het onderdeel van het bestaande introductiepakket wat we al hebben voor nieuwe collega’s maar daar waren ze het bij de HR niet mee eens want “het is zo’n belangrijk onderwerp”. Mijn vooroordeel over de HR collega’s dat ze verre van pragmatisch zijn werd hiermee helaas bevestigd.

We hebben allemaal onbewuste vooroordelen die opgeroepen worden als we iemand zien bijvoorbeeld, dat is nu eenmaal hoe onze hersenen werken. Volgens de kenners worden dit soort vooroordelen opgeslagen in de “amygdala”, hetzelfde gedeelte dat ons zonder na te denken laat reageren op dingen zoals angst maar ook bijvoorbeeld dat je automatisch remt als je de remlichten van je voorganger ziet aanspringen. Je hersenen nemen een stukje informatie op en komt met een reactie op basis van die informatie. Wat voor informatie gebruikt wordt verschilt van persoon tot persoon. Huidskleur, geur, situatie, just to name a few. Vooroordelen zijn niet alleen negatief, het kan ook een positieve reactie in je oproepen. Omdat bijvoorbeeld iemand heel veel op die lieve tante van je lijkt of omdat die geur een fijn herinnering oproept. Vooroordelen zijn dan in mijn optiek niet goed of slecht, het gaat er namelijk denk ik om wat je met die vooroordelen doet. Laat je die het volledige beeld vormen of geef je iemand, en jezelf, de kans om elkaar beter te leren kennen tijdens een sollicitatiegesprek?

Als ik dit onderwerp dan op mijzelf betrek dan kan ik jullie vertellen dat ik heel erg geneigd ben om heel impulsief te reageren op mensen. Dat is deels hoe mijn hersenen werken en deels door ervaringen opgedaan in mijn leven. Zo heb ik als pokeraar mijzelf aangeleerd om op basis van heel beperkte informatie beslissingen te nemen wat versterkt werd door mijn latere banen waar ik vaak in een hele korte tijd beslissingen moet nemen op wat er in de markten gebeuren. Gelukkig heeft het bewustzijn van hoe ik werk er ook voor gezorgd dat ik de neiging om iemand heel snel te beoordelen de kop in druk. Dat ik bewust een stap terugneem, even tot drie tel voordat ik reageer.

Gerelateerd aan vooroordelen is discriminatie wat zich uit doordat iemand niet alleen het vooroordeel al heeft maar dat ook gebruikt om iemand te be,- of veroordelen. Kijk, als allochtoon heb ik te maken gehad met discriminatie door autochtone Nederlanders, daar kom je niet aan onderuit. Het interessante is echter dat ik hier in Singapore meer last heb van discriminatie door Nederlanders dan destijds in Nederland.

De Nederlandse conclave hier is, naar het schijnt, dik 10k koppen sterk waarvan veruit de meesten een expatcontract hebben. Expats zijn over het algemeen goed opgeleid en ruimdenkend maar dat laatste is relatief vaak onwaar voor de Nederlandse expats die ik tref. Het is heel gek maar als ik een Nederlandse expat hier alleen tref in bijvoorbeeld een speeltuin dan raken we altijd wel aan de praat maar als ik diezelfde Nederlander dan met een groepje Nederlanders tref dan lijkt het alsof ik niet besta. Even nogmaals voor de goede orde: het gaat om een aantal Nederlandse expats maar het gebeurt nog altijd relatief vaker dan in Nederland.

Wat ik nog erger vind is dat mijn oudste spruit ook het lijdend voorwerp is geweest. Onze oudste kan makkelijk leren. In de Cito toetsen die hij in groep 3 (wtf) scoort hij in de top 5%-iel, zijn leesniveau is dat van midden groep 6 en om van zijn rekeninzicht maar te zwijgen. Hij wordt dan in de klas ook regelmatig door de juf ingezet om andere kinderen te helpen wat hij prima kan, aldus dezelfde juf. Maar mensen gaan dus praten. Tijdens een borrel voor ouders van die klas vorig jaar kwamen mijn vrouw en ik iets later aan en schoven wij een beetje ongezien aan bij de groepjes ouders. Ineens hoorde ik “ach, dat Chinese joch zal wel naar achterlijk veel bijlessen moeten van zijn Tiger mom”. Aangezien onze zoon als enige in de klas van Chinese afkomst is hoef je niet heel veel gestudeerd te hebben om te begrijpen om wie het ging. Tot drie tellen hielp van geen meter in dit geval en ik wilde die man dus even de waarheid vertellen. Ik tikte op zijn schouders en wat denken jullie: zodra hij mij ziet kickt er iets in zijn amygdala (jaja, laten we het woord dan maar gebruiken ook) en loopt hij gewoon weg met zijn vrouw in zijn kielzog en het andere stel waar zij mee aan het praten waren verdween in hetzelfde tempo.

De overige ouders kijken vreemd op als ze die vier zien vertrekken maar ik heb geen zin om nog meer commotie te veroorzaken en dus maak ik maar een grapje in de trant van “ze zullen nog wel iets op het vuur hebben laten staan”. Die twee stellen zijn inmiddels verhuisd naar andere landen en dat is maar goed ook denk ik dan maar. Ik heb mijn ervaringen gedeeld met twee andere mannen die dezelfde profiel hebben als ik: mannen wiens ouders uit Hong Kong komen maar zelf in Nederlands zijn geboren en wat denken jullie, die hadden dus exact dezelfde ervaringen. Voor één van hen voldoende om hun kind bij een andere school onder te brengen.

Zover wil ik nog niet gaan maar ik merk wel dat ik er steeds meer negatieve energie aan kwijt ben dus om te zeggen dat het mij niets doet is verre van de waarheid. Ik begrijp ook niet helemaal waarom wij er in Nederland minder last van leken te hebben? Is dat omdat er in Nederland nog Nederlandse Antillianen, Marokkanen en Turken zijn die hier vrijwel niet aanwezig zijn en waarover de Nederlandse publieke opinie nog negatiever zijn waardoor wij van Chinese afkomst er dus relatief beter voor staan? Het antwoord zal wel noch eenduidig noch makkelijk te geven zijn maar jammer vind ik het wel.

Ben en Las Vegas, deel 4

Door Chief op maandag 5 augustus 2019 08:58 - Reacties (12)
Categorie: Over mij, Views: 2.226

De bevallige dame was inderdaad een vriendin van een stel dat aan onze pokertafel zat. Dat stel herkende ik van vorige trips aangezien het professionals zijn die de Aria als thuisbasis hebben. Wat wel nieuw was: dit stelletje had een kleintje gekregen. Persoonlijk is dit het enige stel dat ik ken waarbij beiden professioneel poker speelden én ouders zijn. Voor de avonden waar beiden werkten hebben zij een oppas.

Na het voorval met de Chinese dame raakte ik wat meer aan de praat met het drietal en het zal jullie niet verbazen dat mijn aandacht voornamelijk naar de dame die met het stel mee was, ik heb mijn ogen uiteraard ook niet in mijn achterzak zullen we maar zeggen. Laten we haar voor dit verhaal Ellen noemen.

Ellen komt uit Miami en werkt in de reclame industrie. Ze had een suite in de Mandalay Bay wat vrijwel naast de Aria lag. Ze was in Vegas voor verschillende redenen maar voornamelijk om haar recente scheiding te verwerken wat alle alarmbellen in mijn hoofd liet afgaan. Maar goed, we waren ontzettend gezellig aan het kletsen dus niets leek aan het handje. Intussen stampte ik de tafel behoorlijk aan: Met de grootste stack aan tafel kon ik af en toe wat druk op de ketel zetten zonder dat de tegenstanders veel weerstand wilden bieden aangezien ik hun stacks gecoverd had.

Na een uurtje of zo moest het drietal vertrekken voor een tafelreservering die zij die avond hadden maar Ellen gaf aan dat ze liever bij mij aan tafel bleef zitten, als ik dat goed vond natuurlijk. Of ik dat goed vond?? Mijn doorgaans kleine oogjes verdubbelden in grootte en ik zag hetzelfde gebeuren bij het stel waar zij mee was gekomen. Het stel keek mij net zo verbaasd aan en zonder dat er daadwerkelijk woorden werden uitgesproken vond er een hele discussie plaats, in de trant van:

Zij: “Ben je wel te vertrouwen? Zij is nogal in een kwetsbare staat”
Chief: “Ik sta niet voor mijzelf in!”
Zij: “Is dit wel zo’n goed idee?”
Chief: “Jongens, denk nou zelf even na?”
Zij: “Zullen we haar maar proberen mee te nemen”
Chief: “Lijkt mij een uiterst goed plan”
Chief’s duiveltje: “BEN JE NU HELEMAAL BESODEMIETERD, WATJE DAT JE BENT!”

Het stel probeerde op een subtiele manier hun vriendin ervan te overtuigen dat het een beter idee was om met hen mee te gaan naar het restaurant en daar een lekker hapje te eten maar Ellen was vastberaden. In haar woorden: ze had nooit gepokerd en vond het wel opwindend om het te zien! Bij het horen van het woord “opwindend” proestte ik het bijna uit. Play it cool Chief, play it cool!

Aaaannnnnyyyywaaayyyy, Ellen bleef achter bij mij en het stel vertrok met een bedenkelijke blik in hun ogen. Nu kan ik jullie alvast verklappen dat ik geenszins van plan was om een buitenechtelijk slippertje te begaan maar om ook heel eerlijk te zijn vond ik het ook wel mooi om aandacht te hebben van zo’n mooie dame al was dat duidelijk om de verkeerde redenen. Ze schoof haar stoel wat dichter bij en zo bleven we de komende uren zitten.

De rest van de tafel had enigszins door wat er gaande was en ik kreeg dan ook bedenkelijke blikken in mijn richting wat mij overigens niet stoorde, de populariteitsprijs zou ik toch niet winnen aangezien ik inmiddels mijn stack naar ongeveer $5.5k had uitgebreid, meer dan twee maal de grootste stack van de overige spelers. Zo snel als ik de chips naar mij toeschoof, zo snel tikte Ellen inmiddels de ene cocktail na de andere naar binnen. We hadden een heel leuk gesprek maar ik merkte dat de alcohol, en haar verdriet, haar beslissingsvermogen ondermijnde. Het begon met een schouderklopje hier, een handje daar, afijn, jullie kunnen de rest ook wel bedenken.

Zo subtiel mogelijk probeerde ik het te ontwijken maar na een uurtje of vier sinds haar vrienden weg waren kwam het moment suprême: ze neemt net een nieuwe cocktail aan van de waitress als ze met haar gezicht bijna mijn gezicht aanraakt. Ze fluistert een voorstel in mijn oor die niet voor de minderjarige Tweakers voor herhaling vatbaar zijn. Hoe zeer mijn ego ook gestreeld werd, hoe hard het duiveltje in mij ook schreeuwde, ik fluisterde haar zachtjes toe dat het geen goed idee was.

In een split second krijg ik voor de tweede keer deze avond, inmiddels nacht overigens, verwensingen naar mijn kop. Ellen spring op en voordat ik ook maar iets kan zeggen leegt ze het glas dat ze in haar hand had in mijn gezicht en beent ze weg. Ze baant zich een baan door de pokertafel, duidelijk waggelend door de vele alcoholische versnaperingen die ze tot zich had genomen. Terwijl ik zo goed en kwaad mijn gezicht probeer te drogen kijk ik mijn mede-spelers aan. De vrouwelijke spelers kijken minachtend en de mannelijke kijken smalend voordat ik “I definately deserved that” uit mijn mond krijg terwijl een van de dealers mij een handdoek aanreikt.

Zo, dat was weer een nieuw unicum voor mij, een drankje in je gezicht krijgen. Ik vond twee unicums op een avond/nacht meer dan voldoende en besloot er dan ook maar een einde aan te maken door uit te cashen en mijn kamer op te zoeken. Ben was wat aan het chillen op de kamer toen ik druipend nat binnenkwam en hij had het niet meer toen ik hem de avond beschreef. Nou, fijne steun was dat….

De twee dagen die ik nog had na die nacht heb ik Ellen of het stel niet meer gezien. Ik vond het wel jammer, dan had ik misschien mijn excuses aan kunnen bieden maar zo was het eigenlijk ook wel goed. Of mijn vrouw het inmiddels ook weet? Tjah lieve Tweakers, jullie kennen de regel wel: whatever happens in Vegas, stays in Vegas *wink*

'14 '15 '16 '17 2018

Tweakers vormt samen met Hardware Info, AutoTrack, Gaspedaal.nl, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer DPG Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True