Go bigger or go more broke

Door Chief op maandag 21 augustus 2017 04:08 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 2.588

Enkele blogs geleden beschreef ik hoe ik de eerste stappen in de wondere wereld der beleggen had gezet wat natuurlijk spielerij bleek op het moment dat ik de institutionele vorm van beleggen van dichtbij meemaakte. Particuliere en institutionele beleggers komen elkaar weliswaar tegen op dezelfde beurzen maar het zijn feitelijk twee compleet verschillende werelden die zich niet geheel zonder toeval in dezelfde universum bevinden.

Aan de ervaring die ik had opgedaan in het handelen van aandelen en daaraan gerelateerde producten was het toch had ik vrij weinig want ik begon aan de Fixed Income desk: obligaties. Geloof mij, dat is een compleet andere speelveld en verre van saai. Zeker tijdens de GFC (Great Financial Crisis) maar daarover later meer. Waar ik, misschien ironisch, veel meer aan had was mijn ervaring als pokerspeler: snel rekenen, om kunnen gaan met grote bedragen, in alle tijden je rust bewaren en soms zelfs een bluf durven callen.

Er zijn grof gezegd drie soorten spelers op de Fixed Income markt. Zo heb je the real money: partijen die obligaties kopen als lange termijn belegging zoals pensieonfondsen, verzekeraars en beleggingsfondsen. Dan heb je de flow traders, investment banks die een soort market maker kopen. Hun doel is om de obligatie zo kort mogelijk op hun balans te hebben en puur te verdienen aan de “spread”, het verschil tussen aan de ene kant de biedkoers (= koopprijs) en aan de andere kant de l
aatkoers (= verkoopprijs). Ten slotte de prop traders, andere afdelingen van dezelfde investment banks die juist obligaties kopen en verkopen om te speculeren voor risico en rekening van de bank zelf. Ik heb zelf voornamelijk gewerkt voor spelers met real money.
Handel in obligaties vindt plaats via de OTC (Over The Counter” daar waar aandelenhandel zich voornamelijk via schermenhandel plaatsvindt. Als je een aandeel wilt kopen doe je dat middels via een paar klikken op een scherm terwijl je toch echt met mensen zult moeten praten wil je een obligatie kopen. Dat gaat ongeveer zo:

De telefoon op je desk begint te blinken en zachtjes te rinkelen en het is eigenlijk not done om je telefoon vaker dan twee keer over te laten gaan. Je ziet aan het nummer dat het bijvoorbeeld Merril Lynch (toen nog geen Bank of America Merril Lynch) in Londen is. Darn, ik heb mijn eerste koffie nog niet eens binnen of ik heb weer zo’n arrogante kwal aan de lijn. Then again, iedereen in dit wereldje is arrogant. De een alleen iets meer dan de ander en Merril Lynch lijkt hun aannamebeleid zo te hebben ingeregeld dat ze alleen de meest arrogante lui aannemen. Anyway, ik pak op en noem de naam van mijn werkgever.

“Merril here”. Ja dat zag ik al op het scherm kwal. “Yea?”. “I’ve got Barclays 17 CoCo three and a quarter at 89”. Ook goedemorgen denk ik maar. Even een vertaling: hij heeft een Converteerbare obligatie (CoCo) uitgegeven door Barclays in de aanbieding. De aflosdatum is 2017 en heeft een couponrente van 3.25%. Met deze informatie kan ik de obligatie identificeren. De prijs waartegen Merril wil verkopen is 89 per 100 nominale waarde. “How much?” vraag ik. “On your screen” krijg ik als antwoord. Ik zie op mijn scherm verschijnen dat hij 20 miljoen de deur uit wil doen. “Fill or kill at 88 and a quarter” antwoord ik: ik wil alles op 88.25 of helemaal niets. Het blijft twee seconden aan de andere kant van de lijn totdat “Filled” klinkt wat betekent dat hij akkoord is met de prijs.

Je kan je voorstellen dat handelen in Fixed Income tijdens de financiŽle crisis aardig naar de klote was. Niet alleen stonden heel specifiek bepaalde soort obligaties zoals RMBS, zeg maar verpakte hypotheken, en rentederivaten negatief in de spotlights, ook Lehman Brothers dat ťťn van de grootste spelers was binnen de Fixed Income stond op omvallen. Banken vertrouwden elkaar niet meer maar moesten wel obligaties van hun balans proberen te krijgen om hun kapitaal te preserveren wat, zoals we nu weten, bij lange na niet lukte.

Zelfs nu nog merken we de gevolgen van de GFC. Door o.a. het opkoopprogramma van de ECB (Europese Centrale Bank) is de liquiditeit op de Fixed Income markt behoorlijk opgedroogd. Daar waar mijn grootste transactie ooit, ruim 2 miljard aan Duitse staatsobligaties, redelijk eenvoudig binnen een dag en zonder noemenswaardig de koers te laten bewegen kon afhandelen moet ik nu toch al best zorgvuldig te werk gaan voor een paar honderd miljoen wil ik niet de hoofdprijs betalen. Bummer.

Grootste blunder die ik ooit heb gemaakt? Nou, door een nulletje te veel te tikken. Ik moest 10 miljoen aan een Euro – US Dollar FX forward kopen maar had per ongeluk een nulletje teveel op het scherm geknald. Daardoor kwam ik, zonder het zelfdoor te hebben, met 100 miljoen van dat spul te zitten. Pas de volgende dag zag ik een grote beweging in mijn P&L die ik niet kon verklaren en zag toen pas mijn fout. Oopsie! Nou had ik geluk dat de EUR/USD koers net de goede kant op was gegaan waardoor er een plus was maar geloof me, ik heb daar behoorlijk veel gezeik mee gehad. Dubbel bummer.

Spannendste moment? Dat moet toch echt het omvallen van Griekenland zijn geweest. De GFC had veel meer impact op de markten maar ik stond destijds nog niet hoog op de corporate ladder waardoor ik niet daadwerkelijk beslissingen nam maar veel meer uitvoerend was. Tijdens de hele fiasco rondom de schulden van Griekenland stond ik echter front en center. Mijn toenmalige werkgever was de grootste private houder van Griekse staatsobligaties en aangezien de politiek geen hulp wilde bieden zonder concessies van de private sector was ik dus betrokken bij de onderhandelingen tussen alle partijen. Geloof me, dat was een ervaring die zowel belachelijk leerzaam was alsmede iets dat ik nooit meer wil meemaken. Politici en beleggers is nu eenmaal zoals water en vuur. Wat het nog gecompliceerder maakte was het feit dat er zoveel overheidsinstanties betrokken waren: alle Europese landen, de ECB, noem het maar op.

Desondanks, of juist mede daarom, is de wereld van Fixed Income beleggen toch wel mijn wereldje geworden. Met andere soorten van beleggen heb ik inmiddels ook hands-on ervaring maar obligaties en alle daaraan gerelateerde producten blijven mij toch enorm boeien. Het is op het eerste oog een veel saaiere wereld dan de flashy wereld van IPO’s en miljardenovernames die je op de aandelenmarkt ziet maar schijn bedriegt: Go bigger or go more broke.

Pseudo vakantie

Door Chief op maandag 14 augustus 2017 02:17 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 4.400

Zo, de twee weken “vakantie” zitten er weer op en de aanhalingstekens staan er niet voor niets. Ben blij dat ik weer naar kantoor mag, kan ik tenminste bijkomen. Het begon allemaal nog alleraardigst met een korte trip van vier dagen naar MaleisiŽ met o.a. Legoland. Lekker dichtbij vonden wij en dus was het gewoon een kwestie van hotel en vervoer huren. Zo gepiept en dus kwam maandagochtend een chauffeur met een comfortabele Toyota Alphard ons ophalen. De trip was heerlijk rustig en bij afwezigheid van verkeer waren we in iets meer dan een uur aan bij het hotel. Snel inchecken – en natuurlijk probeert Jr, tevergeefs, de grootste slaapkamer in te palmen – en dan beetje rondwandelen. Uitstekend begin van de vakantie dacht ik zo.

Wat volgde waren twee dagen Legoland: de eerste voor het park zelf en de tweede voor het bijbehorende waterpark, uiteraard alleen te betreden tegen extra kosten. Soit, het is vakantie. In tegenstelling tot Centerparks (zie ook hier) was het heerlijk in Legoland. Het park zelf was lekker rustig op deze doordeweekse dag en dus hoefden we nergens in de rij te staan voor attracties. Win! Helaas kan ik de prijs voor “Vader van het Jaar” ook dit jaar wel vergeten aangezien ik Jr heb laten jokken. Voor een attractie waar hij in een auto mocht zitten en besturen was hij namelijk wel groot genoeg maar niet oud genoeg. Ik zei dus tegen hem dat je er pas in mag als je 6 jaar bent. Kleine teleurstelling voor het mannetje totdat ik tegen hem zei dat hij groot genoeg was en best 6 jaar kon zijn. Grijns. Proef op de som: “Jr, hoe oud ben jij?”. “Zes” was het trotse antwoord terwijl hij al naar ingang van de attractie sprintte. Ach, die genoemde prijs zou ik toch nooit winnen.

Ik merkte ook dat vrouwlief een stuk relaxter was dan de vorige keren dat we met Jr naar een attractiepark gingen. Hoogstwaarschijnlijk omdat de kleine Miss ook mee was: raakten we er ťťn kwijt dan hadden we er nog altijd eentje over. Kansloos voor de prijs, weet je nog? Het waterpark was ook wel erg tof moet ik zeggen. Legio (of moet ik zeggen Lego, no pun intended) glijbanen en Jr is inmiddels groot genoeg dat hij van iedere glijbaan af mag. Gelukkig durft hij er ook in zijn eentje van die krengen af want elke keer die trappen op, dat is wel wat veel gevraagd van deze oude man. Opvallend: niet alleen kon je op dit park cabana’s huren maar zelfs luxe cabana’s die afgesloten kunnen worden omdat ze airco’s hebben! Kost je omgerekend zo’n 100 euro per dag, 4x meer dan de entreeprijs maar: ze waren niet allemaal leeg! Welkom in AziŽ.

De ellende begon die avond. Nee, niet vanuit het werk. De teams hadden alles netjes onder controle. Plus, het is ook komkommertijd bij onze klanten dus vanuit die hoek was het ook erg rustig. Ik kreeg die avond een Whatsapp van een oud collega die ik al jaren niet had gesproken. De beste man had een lumineus idee voor een start up in Singapore. Hij zou de komende dagen in Singapore zijn en wilde mij graag ontmoeten. Waarom zei hij niet maar ik ging er van uit dat hij gewoon wat algemene dingen over het eiland wilde weten en ach, het was een zeer geschikte vent en een etentje met hem zou sowieso geen verspilde tijd zijn en dus spraken we af op de dag nadat wij weer terug zouden zijn. Die dag zouden vrouwlief en ik ook met de makelaar op pad gaan om een nieuwe huurwoning te zoeken maar we zouden ruim op tijd terug moeten zijn.

We waren ook ruim op tijd terug maar helaas was geen enkele woning die wij zagen leuk/goedkoop/goed genoeg en dus werden er weer meer afspraken voor bezichtigingen ingepland. Afijn, die avond met mijn oud collega gaan eten en helaas was zijn idee zo briljant in zijn eenvoud dat we uren hebben zitten sparren en discussiŽren terwijl ik dacht met een uurtje of twee wel thuis te zijn. Fail.

Heel simpel gezegd wordt de nieuwe onderneming een verzekeraar en mijn oud collega heeft het benodigde kapitaal al bij elkaar. Als zijn concept lukt dan zou het wel eens de verzekeringswereld op z’n kop kunnen zetten en dat idee spreekt mij ontzettend aan. Er is mij een financieel uiterst aantrekkelijk aanbod gedaan van loon plus aandelen maar voor het geld hoef ik mijn huidige baan niet op te zeggen. De kans om iets van de grond op te bouwen en de verzekeringswereld wakker te schudden is echter goud waard voor mij. Toen ik niet meteen nee zei op zijn aanbod pakte hij door. Hij belde zijn grootste geldschieter, een venture capitalist, en die zou de volgende dag invliegen voor een ontmoeting. Ok dan…..

Die meeting verliep uiterst geanimeerd en de venture capitalist leek mij wel iemand die echt op een afstand kon blijven. Hij had immers nog legio aan andere projecten lopen. Afspraak is dat ik even de tijd neem om het te laten bezinken. Die tijd heb ik ook wel nodig want het concept wat er staat, inclusief de backbone die al is ontwikkeld, is echt fantastisch maar er zijn nog talloze uitdagingen aan te gaan voordat het echt succesvol zal worden. Toch ben ik twee dagen later naar Hong Kong gevlogen om een andere partner van de onderneming to-be aan de tand te voelen en helaas, ook nu niets anders dan positieve gevoelens.

Tussen dat alles door ook nog even twee biedingen gedaan op twee verschillende woningen, meer woningen bekeken, op pad met het gezin en je kan je misschien voorstellen dat ik weer blij ben dat ik even op kantoor mag uitpuffen. De komende tijd heb ik het nodige om over na te denken maar het is een luxe probleem waar ik hopelijk nog velen van tegenkom.

Go big or go broke

Door Chief op vrijdag 28 juli 2017 03:46 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 5.487

Ik ben regelmatig te vinden in het beleggingsforum van Tweakers aangezien ik persoonlijke en professionele interesse in alles wat met beleggen te maken heeft. Hoe dat zo gekomen is:

Dankzij de vader van Bas (ja, hij weer) raakte ik op jonge leeftijd al in de ban van financiŽle markten, met name de aandelenmarkt. De vader werkte voor de boerenleenbank en via hem konden wij ons inschrijven voor het beursspel en zo raakte ik al snel in de waan van aandelenkoersen. Getallen die wild op en neer konden gaan wat kon resulteren in grote winsten en grote verliezen. Het kon om voor mij onvoorstelbaar bedragen gaan, het ging enorm snel en bovenal: het was enorm spannend.

Combineer dat met mijn genetisch bepaalde interesse in gokken en het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik snel koos voor een baan later wat met beleggen te maken had. Let’s face it: beleggen is gewoon gokken vol steroÔden. Ga maar na voor hoeveel miljarden er dagelijks aan financiŽle producten verhandeld worden. Daar durft een casino nog niet eens over te dromen. Er betstaat wel een wezenlijk verschil tussen gokken en beleggen in aandelen bijvoorbeeld: gokken is per definitie een zero-sum game. Voor iedere winnaar moet er namelijk per definitie een verliezer zijn. Een vaak genoemde misvatting is dat dit ook zou gelden voor aandelenmarkten maar de werkelijkheid is anders. Immers, als een bedrijf aandelen uitgeeft en jij koopt die aandelen dan koop je een stuk(je) van de toekomstige resultaten en eventuele verkoopwaarde. Het bedrijf of diens eigenaar verliest echter niet nadat jij die aandelen koopt.

Anders is het voor veel derivaten. Opties en bijvoorbeeld futures op aandelen zijn wel een zero sum game. Deze derivaten zijn immers contractuele afspraken over een toekomstige prijs. Als de ene belegger verdient aan het prijsverschil tussen de werkelijke prijs en de vooraf afgesproken prijs dan moet de tegenpartij dit prijsverschil betalen. Zero-sum. Anyway, I’m degressing.

Ik kan jullie melden dat ik dus schaamteloos heb zitten gokken met derivaten, aandelenopties om precies te zijn. Dat waren namelijk de eerste instrumenten die ik verhandelde. Ik weet het nog heel goed: ik was net in die wintermaand 19 jaar geworden en had uiteraard de ballen verstand van beleggen. Gelukkig was daar Tom, die al een tijdje bezig was met het spelen op de beurs. Het leek ons een lumineus idee om samen te beleggen en zo openden we een rekening (op mijn naam) bij de inmiddels verdwenen Postbank. Gezamenlijk stortten wij het bedrag van een whopping Fl.1,000- en dat was net genoeg om onze eerste drie call opties Koninklijke Olie te kopen. Call opties zijn opties die meer waard worden als de onderliggende waarde, in dit geval het aandeel Koninklijke Olie, en dus belegden speculeerden gokten wij dat het aandeel Koninklijke Olie in waarde.

Enkele weken later beleefde de oostkust van de VS een bovengemiddeld zware sneeuwstorm. We hoorden het nieuws 's avonds op de radio en de volgende ochtend zaten we met de neus voor de TV. Koersen volgende we namelijk via Teletekst die ook nog eens een kwartier waren. Wat denk je dat er gebeurde: er werd keihard gestookt in de huizen van de Amerikanen, olieprijs schoot omhoog en daarmee Koninklijke Olie. Ieder keer dat de Teletekst pagina waar onze optie te zien was gaf een waanzinnig gevoel: de prijs werd hoger en hoger. Spectaculaire rendement voor Tom (ook hij is bekende uit mijn blogs) en mij en dat rendement nam alleen maar toe in de weken die volgden. Dat was de eerste van een reeks winstgevende trades en nog geen jaar later was ons startkapitaal van FL1,000- met meer dan een factor 100 groter geworden. Je leest het goed, meer dan een factor 100. We leken een gouden combinatie: Tom, die leefde met het motto “Go big or go broke” en altijd de randen van het risico opzocht en ik die toch vaak te behoudend was en zo kwamen we toch vaak uit op de gulden middenweg.

Het had echter nul komma nul met beleggen te maken want natuurlijk waren wij niet slimmer dan anderen. We hadden gewoon alle geluk van de wereld. We vonden het machtig. Het bellen naar de orderlijn, online transacties maken bestond natuurlijk nog niet, vragen naar de bied en laatkoersen, je order doorgeven en bevestigen en dan later weer bellen of je order was uitgevoerd of niet. We moesten alles op papier/Excel bijhouden want online bankieren was ook nog niet beschikbaar en dus kreeg je maar eens om de zoveel tijd een bankafschrift.

Natuurlijk leefden we nog volledig in de waan dat wij de beste en slimste beleggers ter wereld waren. We schaften dan ook een peperduur maandelijks abonnement voor een online handelssysteem aan. We konden nu overal ter wereld, online en real-time alle koersen zien die we wilden zien inclusief de bied- en laatboeken van aandelen en opties. Zo zat ik regelmatig tijden de IT lessen van mijn uni naar koersen te kijken in plaats van de IT opdracht waar ik aan had moeten werken terwijl ik druk aan het SMS-en was met Tom over transacties.

De 2-3 jaren die daarna volgden waren misschien minder spectaculair in termen van rendement maar nog steeds bizar winstgevend. Eigenlijk niet vreemd: je moest enorm pech hebben om gťťn geld te verdienen aan aandelen aangezien we in de IT hype zaten en de records op de aandelenbeurzen in sneltrein vaart vermorzeld werden. We droomden hardop van de plezierboten, villa’s en supercars die we wilden kopen. Midden 1999 echter werd mijn vader dusdanig ziek dat ik thuis de zaakjes over moest nemen. Op dat moment heb ik, met heel veel pijn, afscheid moeten nemen van het partnerschap met Tom. Ik vond het niet eerlijk dat Tom alles zou moeten doen en ondertussen was Tom ook al bezig voor anderen waarvoor hij een percentage van hun rendement ontving.

Het heeft dik een jaar geduurd voordat mijn vader weer terugkeerde in normale doen en in die tijd kon ik niet beleggen vanwege tijdsgebrek. Lijdzaam las ik de krantenkoppen: “AEX record wederom gebroken”. Keer op keer. Toen barstte ergens in 2000 de internetbubbel. Koersen duikelden sneller dan dat ze waren geklommen en het bloed vloeide rijkelijk op de beursvloer, waaronder dat van Tom. Ik was er met geluk bij een ongeluk, zonder kleerscheuren vanaf gekomen omdat ik al tot mijn nek in de zaken van mijn ouders zat.

Het duurde daarna nog even voordat ik terug keerde naar de beurzen hoewel ik het nog altijd wel volgde, al was het maar voor mijn studie. Ik was echter helemaal in het pokeren gedoken en dat leverde gewoon vrij makkelijk (en vrij veel) geld op en leerde ik de meest interessante mensen kennen zowel in de goede als dekwade zin van het woord. Pas toen ik mijn huidige vrouw leerde kennen ben ik gaan afstuderen en had ik een eerste echte kantoorbaan bij een grootbank in Nederland waar ze zo gek en onwetend waren om mij aan te nemen. Hoe het daarna in de grote mensen wereld ging, dat bewaar ik voor een volgende keer.

p.s. Ik ga er de komende twee lekker even lekker tussenuit met het gezin en ben niet van plan veel tijd op het internet door te brengen. Twee weken geen CBM dus. Tot blogs!
Chief

Zwart gat

Door Chief op maandag 24 juli 2017 02:33 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 3.170

Slaapdronken kijk ik eens me heen en probeer me te oriŽnteren. Het enige wat ik kan zien is zand. Her en der lijk ik vlekjes te zien die bewegen. Hoogstwaarschijnlijk wat mensen. Verrek ja, het seizoen gaat over een maandje beginnen en traditie getrouw begint onze voorbereiding met een conditietraining. Sowieso zijn dit soort trainingen niet aan mij besteedt maar de gek die heeft bedacht om op een onchristelijke tijd van 7 uur in de ochtend te beginnen moeten ze aan een schavot hangen. Zijn compagnon die bedacht dat “het wel leuk zou zijn” om dat op het strand te doen mogen ze daarnaast hangen. Ik sta al klaar met manden rottend fruit. Ik zie de leden van het eerste herenteam al enthousiast hun spieren losmaken. Ze spelen natuurlijk niet voor niets in het eerste team, deze overenthousiaste gekken. Ja, spring nog maar eens lekker rond. Het maakt niet uit wat jullie doen, binnenkort worden jullie vervangen door ons: het eerste jongensteam. Dat weten wij, dat weten zij. Hoewel ik vrij laat, op mijn tiende, ben begonnen met tafeltennissen was al snel duidelijk dat mijn genen mij niet in de steek lieten. Al snel ontgroeid ik de lokale vereniging en sinds mijn 14e speelde ik bij deze vereniging. Ik hoor gekreun achter me en draai me om. Ah, mijn jongste teamgenoot met dezelfde ideeŽn ovr conditietraining als ik. Drie jaar jonger dan ik maar gezegend met meer talent in zijn pink dan ik in mijn hele lijf. Helaas kan hij nog niet omgaan met de druk die bij presteren hoort. De vraag is niet of hij beter wordt dan ik. Het is de vraag wanneer of eigenijk, hoe snel. Baas boven baas.

Eindelijk is deze tenenkrommende dag voorbij. Uiteraard kreeg ik weer de nodige verwijten naar mijn kop: ik liep de kantjes ervan af. Mijn commentaar “Sorry hoor, maar als jullie iemand zoeken die 10km over het zand blijft rennen dan haal je maar een kameel” kan op weinig sympathie rekenen van de trainer gezien zijn dodelijke blik. Het kan me weinig boeien want zolang ik het hoogste winstpercentage van het team heb stellen ze me toch wel op. Snel douchen en dan naar huis. Ik heb nog een hoop te doen, waaronder het aanpassen van mijn MtG (Magic the Gathering) deck. Bas, mijn beste maatje, had gisteren on-ge-na-dig hard de vloer met mij aangeveegd. Keer op keer weer zodat het zelfs bijna fysiek pijn ging doen. Bij de zoveelste pot waar een nederlaag onafwendbaar leek hoorden we ineens de moeder van Bas. “Bas, telefoon!” klonk het. Het was een gezamenlijke vriend, Jasper. Bas hield zijn hand op het spreken gedeelte van de hoorn. Of wij langs wilden komen want hij had een nieuwe brommer, een heuse Aprilia. Ik schudde mijn hoofd want het was al laat en de volgende ochtend stond dus die verschrikkelijke conditietraining op mij te wachten.

“Ik kom eraan, in mijn uppie” eindigde Bas het gesprek en ik was wel opgelucht dat er een einde kwam aan die afstraffing. Aan de andere kant vond ik wel jammer dat ik niet meeging. Jasper kennende had die dat beestje natuurlijk meteen opgevoerd. Ik was wel een beetje jaloers, zou zelf ook graag een brommer willen hebben maar ik kreeg alles van mijn ouders gedaan maar een brommer, over hun lijk. Een dubbele moord ging mij net te ver om aan een brommer te komen en dus bleef mijn rijervaring beperkt tot de ritjes op de brommers van vriendjes ťn vriendinnetjes. Oh the humility…..

Met die gedachten in mijn hoofd probeer ik mezelf schoon te krijgen onder het stromende water. Sodekneiter, dat zand zit echt over overal! Sta al een dik kwartier onder de douche maar voel het zand nog overal kruipen. Coach/chauffeur begint irritant op zijn horloge te tikken. Jaja, het is goed hoor. Nou ja, moet straks na het werken toch weer douchen en een beetje zand in de wagen van de coach heeft die ook wel verdiend. Ach shit ja, pa en ma zijn naar een bruiloft bedenk ik me als ik instap. Als ik maar een beetje op tijd op stap kan maar met ouders die een bruiloft belangrijker vinden dan een stapavond van hun zoon – ware kindermishandeling als je het mij vraagt – zou dat nog wel eens tegen kunnen vallen. Vorige week was het ook weer 23u voordat ik met alles klaar was. Dat die Hollanders een avondje zelf gaan koken…..

Ik ben voor de verandering ruim op tijd voordat de spits in de zaak gaat beginnen. Ik stap uit, stamel nog een bedankje naar de coach en zie het zand op de achterbank als ik de deur dichtgooi. Grijnzend loop ik de zaak binnen met mijn weekendtas over de schouder terwijl ik een spoor van zand en modder achterlaat. Verbaasd ben ik als mijn zus meteen voor mijn neus staat op het moment dat ik binnen loop. Idioot, pa en ma zijn er niet dus zal zij moeten bijspringen klinkt het in mijn hoofd. Ik dacht dat ik geen zin had om te werken maar aan haar blik te zien was ik niet de enige. Ze keek alsof iemand overleden was! Lichtelijk overdreven zus, lichtelijk overdreven.

Ik moest even met haar meelopen naar achter en ineens maakte ik mij zorgen. A ) Wat had ik nu weer gedaan wat niet mocht en B ) hoe waren ze daar dan achter gekomen? Terwijl ik koortsachtig nadenk over welke van mijn zonden nu weer ontdekt zijn zie ik ineens tranen in de ogen van mijn zus. “Bas heeft vannacht een ongeluk gehad en hij is helaas gestorven.”. Mijn hersenen die zojuist nog op volle toeren draaiden vallen nu abrupt stil. Ik kan niet denken, praten of bewegen. Minutenlang sta ik stil, roerloos. Zus schudt aan mijn arm. “Gaat het?”. Of het gaat??? Ongeluk? Hoe kan hij daar aan gestorven zijn? “Bel Jasper, ze zijn op je aan het wachten”. Meteen ren ik naar het kantoortje, grijp de telefoon en tik het bekende nummer in. Jasper neemt binnen een tel op. Voor ik goed en wel door heb wat er is gebeurd heeft Jasper al opgehangen met de mededeling dat Mark al bij hem is en dat ze meteen aankomen. Ik zak op de stoel.

Ik weet niet hoeveel later maar daar stonden we. Drie van de vier musketiers, huilend in elkaars armen. Bas was met de nieuwe brommer van Jasper gaan rijden maar was niet teruggekomen. Jasper had gedacht dat Bas weer een geintje met hem uithaalde en de brommer mee naar huis had genomen om het de volgende dag weer terug zou brengen. Wat geen van ons wist was dat Bas een eenzijdig ongeluk had gehad en midden in de nacht op een verlaten straat was gevonden door iemand die zijn hond aan het uitlaten was. Bas ademende toen al niet meer. De politie werd er bij gehaald en middels de portemonnee die Bas bij zich had was zijn identiteit vastgesteld en werden zijn ouders op de hoogte gebracht van het ergste nieuws dat je aan ouders kan brengen.

Door de dikke betraande ogen konden we nauwelijks zien waar we fietsten op weg naar het huis van Bas wat 200 meter verderop lag. Ik weet niet eens goed of ik aan moet bellen of gewoon achterom moet gaan zoals ik altijd deed. Besloot dat laatste te doen. Ik trek de hordeur naar me toe en duw vervolgens de keukendeur open zoals ik duizenden keren had gedaan. Wat nu anders was dat ik geen “Hoiiii” riep maar stil naar de huiskamer liep met Jasper en Mark in mijn kielzog. Daar zag ik de huilende ouders en zusje van Bas. Ik val in de armen van Bas’ moeder en kan alleen huilen. Janken. Ik voel haar handen op mijn gezicht en ik word getroost door diegene die hoogstwaarschijnlijk de meeste pijn heeft van iedereen. Met heel veel moeite kijk ik op en ik zie door de tranen de pijn, de onwaarschijnlijke pijn van een moeder die haar 17-jarige zoon zojuist is verloren. Die pijn die voor altijd een zwart gat in mijn hart heeft gebrand.

Het is inmiddels meer dan twee decennia geleden dat dit gebeurd is maar vergeten zal ik het niet en rond deze tijd doet het altijd net even meer pijn. Het zwarte gat zit er na al die jaren nog steeds. Het is niet kleiner geworden maar er is wel iets van een dekentje overheen gegroeid. Je hoort wel eens “als je er niet dood aan gaat, dan word je er sterker van”. Nou, de moeder van Bas is enkele jaren later aan kanker overleden en ik kan nou niet zeggen dat de rest van de betrokkenen er zoveel sterker uit zijn gekomen. Tijd heelt alle wonden wordt wel ook eens gezegd maar wonden zoals deze helen niet. Het scherpe gaat er wel een heel klein beetje vanaf maar dat zwarte gat, dat zwarte gat blijft.

Baby's are go!

Door Chief op maandag 17 juli 2017 02:50 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 4.198

De kleine miss is inmiddels weer ruim vijf maanden oud en goeie genade wat groeit ze hard. Letterlijk. Daar waar haar grote broer op dezelfde leeftijd op de 95 percentiel zat qua gewicht komt deze jongedame op de 99 percentiel. Op de Nederlandse maatstaf wel te verstaan. Kan je nagaan wat dat zou betekenen op de Aziatische schaal waar de kinderen over het algemeen toch al wat lichter en kleiner zijn…... Kleine Babyzilla dus. Geen idee waar dat vandaan komt want drinken, dat doet ze eigenlijk moeizaam. Waar broerlief dik 200ml binnen 5 minuten achterover had gegooid (en dan nog mekkerde om meer) kan zij makkelijk een uurtje doen over de helft. Jaja, het leven van ouders gaat niet altijd over rozen kan ik jullie vertellen.

Om maar te zwijgen van de brakke nachten want slapen, daar heeft ze ook niet echt behoefte aan. Sliep ze met drie maanden ineens de hele nacht door, paar weken later werd dat ritme abrupt verbroken met een krijsende baby om de anderhalf tot twee uur. Dat heeft tot zo’n twee weken geleden geduurd en vrouwlief en ik zijn er nog niet van bijgekomen.

Maar Chief, je krijgt er zoveel voor terug! Vast, maar de verloren slaap is het in ieder geval niet! Ik ga ook geen zoetsappige verhalen houden over die lieve lachjes, nieuwe trucjes en dat soort meuk waar talloze ouders je mee lastig vallen. Ik verdenk zulke ouders overigens dat ze dat doen om zichzelf moed in te praten maar dat terzijde. Toch maak je dankzij je kroost ook nog wel eens wat mee, lees met me mee.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de periodieke checkup van de kleine Miss en ditmaal ook weer wat inentingen. Inmiddels kennen wij deze procedure wel en dus ging ons gezinnetje van vier naar een privťkliniek met het plan om daarna gezellig samen te lunchen. Wij waren ingeboekt op een vroeg tijdstip en bij aankomst bleken er nog twee wachtende baby’s te zijn maar gelukkig werd ons medegeeld dat wij de eerst volgende waren. Toeval of niet maar beide baby’s hadden een heel entourage meegenomen: papa, mama, opa’s, oma’s en een helper. U leest het goed: 7 volwassenen per baby. Zeven, laat het u even inzinken. Ik geef het gelijk toe, een baby moet je in de gaten houden maar 7 paar ogen lijkt mij lichtelijk overdreven. De toch tamelijk ruimte wachtruimte bleek nu aan de kleine kant. Blijkbaar heb ik een memo gemist dat het die dag de “Dag Der Drie Generaties” was of zo? Wie weet.

Die baby’s waren ongeveer van dezelfde leeftijd als ons dochtertje van vijf maanden, plus of min een maand schatte ik zo in. Niets bijzonders zou je zeggen tot het volgende zich afspeelde. De gezinnen van baby nummer ťťn en baby nummer twee, laten we ze voor het gemak Blauw voor het jongetje en Roze voor het meisje noemen, zaten min of meer tegenover elkaar en wij zaten daar aan de zijkant zo’n beetje tussenin. Alsof je een tenniswedstrijd aan het bekijken was en een wedstrijd lieve Tweakers, dat werd het.

Het begon met Blauw die op de schoot van zijn mama zat. Mama liet hem voorzichtig los en zowaar, Blauw bleef enkele seconden rechtop zitten alvorens hij voorover op de buik van mama tuimelde die triomfantelijk rondkeek. Dat was het signaal voor de mama van Roze die haar subiet overnam van haar (schoon)moeder en Roze op haar schoot zette en *hop*, haar handen weghaalde. Ook Roze bleef netjes zitten, hoogstwaarschijnlijk van stomme verbazing, en dat hield ze warempel zo op het eerste oog een paar seconden langer vol dan Blauw. Roze ťťn, Blauw nul. Mama Roze keek bijna minachtend naar Mama Blauw.

Die liet het niet op zich zitten en begon Blauw te kriebelen en te kietelen, net zo lang tot hij een heerlijke babylach liet horen. Het sein voor Mevrouw Roze om datzelfde te doen bij haar dochter maar papa Roze moest er aan te pas komen met het trekken van gekke gezichten tot Roze tot een flauw lachje verleid kon worden waardoor Blauw op overtuigende wijze de stand weer gelijk trok. De tussenstand van 1-1 was blijkbaar onbevredigend voor beide partijen want het volgende onderdeel van de onaangekondigde Olympische Babyspelen stond op het punt van beginnen.

Roze werd op haar rug op de mat speelmat die tussen de beide gezinnen op de vloer lag gelegd en *hup*, Roze draait zich om en kijkt fier met haar hoofd omhoog rond. Ook Blauw word op dezelfde mat neergelegd en ook hij draait zich feilloos rond om vervolgens zijn ouders en grootouders in hun ogen te kijken. Vrouwlief en ik hebben ondertussen de allergrootste moeite om niet keihard te lachen. Ik weet niet hoe lang ik het nog vol zou kunnen houden. Junior kijkt ondertussen niet op of om, zo druk is hij bezig met puzzelen.

De jury, wij, hadden volledig objectief bepaald dat op dit onderdeel geen winnaar/winnares aan te wijzen was. Een oordeel die blijkbaar ook werd gedeeld door beide moeders want mevrouw Blauw tilt haar kandidaat op en legt hem op haar schoot en snauwt wat naar de helper die als de brandweer een geprepareerde flesje melk uit de tas haalt. Voor Blauw, of wij overigens, goed en wel in de gaten heeft wat er aan de hand is wordt het flesje met een *plop* in zijn mondje geduwd. Door instinct gedreven begint blauw te zuigen en eerlijk is eerlijk, dat ging met een behoorlijk tempo.

Uiteraard volgde mevrouw Roze het voorbeeld, weliswaar met enige vertraging aangezien het flesje nog gemaakt moest worden. Afijn, toen het flesje eenmaal klaar was en op de juiste temperatuur was ging ook *hup* het flesje in het mondje van Roze. Niets mis met haar natuurlijke instincten want ook zij begon netjes te drinken van het aangeboden melknat.

Mijn ogen, inmiddels nat van de tranen, wisten niet wat ze zagen en koortsachtig probeerde ik mijn lach in te houden. Vrouwlief draaide zich al om en aan haar schokkende schouders verraadden dat zij die strijd had verloren. Als ware cheerleaders wierpen de grootouders zich ook in de strijd en moedigden hun respectievelijke kleinkind hartstochtelijk aan. De Olympische gedachte “Meedoen is belangrijker dan winnen” ging hier in ieder geval niet op.

Junior kijkt nu op terwijl hij nog steeds zoet – op zich ook al een hele overwinning voor ons – met de puzzels aan het spelen was en heeft een vragende blik op zijn gezicht. Hoe het afliep durf ik niet te zeggen want de praktijkassistente roept de naam van de kleine Miss. Snel lopen wij naar de kamerdeur, blij dat we over enkele seconden onze lach de vrije loop konden laten. Terwijl we opstaan zie ik dat alle ogen op ons gericht zijn, alsof we ineens opgemerkt worden, en op dat moment laat de Miss zien wat zij in haar mars heeft. Of ja, eigenlijk horen want ze laat een knalharde scheet en begint daar hartelijk om te lachen zoals alleen baby’s kunnen lachen: onbeschaamd en vrijuit. Vrouwlief en ik houden het niet meer en gieren het uit van het lachen. Ik denk dat ze ons in de wachtkamer nog minutenlang hebben kunnen horen. De kinderarts begreep er werkelijk waar geen fluit van maar dat drukte de pret niet: mijn dochtertje had zojuist bevestigd dat ze uit het juiste hout gesneden was. Er is niets gelogen over de mate van competitie tussen kinderen, hoofdzakelijk veroorzaakt door de ouders, hier in AziŽ maar ik ben blij dat mijn dochtertje en wij daar de maling aan hebben.