Gebruikersreview: Miss

Door Chief op maandag 24 april 2017 03:08 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 1.603

INLEIDING

Na de review te hebben gemaakt van de Junior ontkom ik er natuurlijk niet aan om ook de Miss van een – uiteraard zeer objectieve – review te voorzien. We hebben nu sinds ruim twee maanden een Miss in huis en ondanks dat we daarom minder ervaring hebben met de Miss dan met de Junior (die inmiddels meer dan vier jaar bij ons is blijven plakken) durf ik er toch een poging aan te wagen. Op de review van de Junior kwamen de zeer terecht kritieken met betrekking tot het ontbreken van foto’s die rijkelijk aanwezig zijn bij de topreviews op Tweakers. Deze kritiek heb ik mij ter harte genomen en voorgelegd aan de eindredactrice maar die was onverbiddelijk: geen beeldmateriaal. Ik heb het nog proberen te omzeilen, zie in deze review, en mochten jullie de komende weken niets van mij ontnemen dan is het geen slechte aanname dat de eindredactrice deze review heeft gelezen…..


BESTELLEN

Hier had ik in de review voor de Junior geen aandacht aan besteed waar het eigenlijk wel op z’n plaats is. Waar we tegenwoordig met gemak vanaf onze luie bank een product kunnen bestellen door een paar keer op een scherm te klikken of te drukken. Voor een Miss/Junior kan het bestelproces veel langer duren maar in de meeste gevallen, met name voor de mannelijke lezers onder ons, is dit juist een erg leuk gedeelte van het hele proces.
Nogmaals de waarschuwing dat u tijdens het bestellen niet kunt specifiëren of u een Miss dan wel een Junior wilt. De bevestiging hierover volgt pas enkele weken later. Het is min of meer 50%/50% wat je uiteindelijk binnenkrijgt en dat is iets wat je of a) accepteert of b) een alternatieve leverancier gaat zoeken (zie verderop in deze paragraaf).
Houd er ook rekening mee dat het hele bestelproces tijd in beslag neemt, zelfs maanden! Niet getreurd, stug volhouden (en vooral genieten) en uiteindelijk komt u dit bestelproces wel door. Mocht het desondanks niet lukken om tot de bestel confirmatie scherm te komen dan zijn er effectieve alternatieven zoals kunstmatige inseminatie, draagmoeder en adoptie waarbij de laatste twee als outsourcing alternatieven mogen worden gezien.


VERPAKKING

Pregant lady
Hoewel het product nog lang niet af is krijgt u de verpakking al vanaf het begin in huis! Net als met Sinterklaas vroeger is het ontzettend moeilijk om niet het grootste pakje al voor het pakjesavond is te openen maar geduld loont in deze lieve Tweakers! Hoe langer u wacht namelijk, hoe groter het pakje wordt! Zo’n 9 maanden wachten wordt als optimaal gezien al is daar enige variatie in mogelijk. Hoe u nou weet wanneer dit optimale moment voor u is aangebroken? Geen nood! De verpakking is zo intelligent om u daarvoor te waarschuwen. Houd in ieder geval altijd dweil en emmer in de buurt rond die tijd. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.


UNBOXING

Delivery
Dan is het moment daar. U mag uitpakken! Hoera! In de review voor de Junior heb ik de algemene ervaringen rondom het uitpakken al uiteengezet en dus zal ik mijn persoonlijke ervaring bij het Unboxen van de Miss. Nou lieve Tweakers, dat was mij een ritje wel. Letterlijk. Tegen de 9 maanden na het bestellen moest ik op een avond mijn schoonbroertje en diens vriendin ophalen van het vliegveld. U raadt het natuurlijk al, de verpakking gaf op het moment dat ik op het vliegveld stond aan dat het uitpakken ieder moment kon gebeuren! Het was ontzettend snel en heftig gekomen. Ik ben de rij voor de taxi’s voorbij gesprint terwijl ik roep “EMERGENCY!!” en ben een taxi ingesprongen.
Rit van mijn leven lieve Tweakers, rit van mijn leven. Aan de taxi chauffeur doorgegeven dit toch echt een gevalletje spoedje was en snel belde ik de ambulance terwijl ik vrouwlief aan de andere lijn hield. De taxi chauffeur besefte dat ik niet de zoveelste lolbroek was en trapte het gaspedaal in. Op de speaker probeerde ik vrouwlief zo goed en kwaad als het ging te ondersteunen maar de verpakking was al deels gebroken en met één flinke duw was de Miss uit de verpakking gekomen en hoorde ik onze eigen kleine Miss voor het eerst huilen. In de taxi, op de speaker van mijn telefoon. Snel liet ik onze helper droge, warme handdoeken om de Miss wikkelen en enkele minuten later stond ik thuis. Daar zat vrouwlief op de bank met de Miss in haar armen, navelstreng en al daaraan. Pas tien minuten daarna kwam de ambulance maar het uitpakken was, ondanks alles en ondanks het gebrek aan hulp, een groot succes!


SPECIFICATIES

Crying baby

Naast datgene wat ik in mijn vorige review hierover heb geschreven kan ik u melden dat de Miss een onderdeel minder heeft dan de Junior, zo ongeveer onder het midden. Dit schijnt zo te horen en tot vandaag kan ik geen onderscheid in de functionaliteit tussen de Miss en Junior vinden ondanks dat de Miss een onderdeeltje minder heeft. Wellicht dat dit later komt – dit wordt vaak wel zo beschreven op het internet – maar dat zullen we wel ondervinden. Buiten dit ene genoemde verschil moet ik bekennen dat de Miss er als twee druppels uitziet als de Junior op die leeftijd. We hebben er foto’s bijgepakt van Jr op dezelfde leeftijd en verdraaid, als producent hebben wij toch het betere copy/paste werk afgeleverd!
Bij de overige technische specificaties ervaren wij wel duidelijke verschillen. Allereerst in het verbruik. U moet namelijk weten dat iedere Miss en Junior met een accu komen die verschillen in capaciteit en laadvermogen. Daar waar wij Tweakers in het algemeen gewend zijn met het fenomeen dat de accu minder capaciteit heeft naarmate het langer in gebruik is, is dat juist andersom bij de Miss/Junior: de capaciteit neemt, met name in de eerste jaren van gebruik, alleen maar toe. Ook de tijd om op te laden verandert met de tijd maar over het laadschema, daar kan ik kort over zijn: daar is geen maat op te trekken.
Zo kan het zijn dat uw Miss/Junior eerst om de twee uren opgeladen moet worden en dan vervolgens dagen heeft dat het vier uur lang door kan gaan op één lading om dan weer ineens weer opgeladen moet worden na een uur gebruik! Op het internet vindt u vele gebruikersreviews over dit onderwerp zodat u een idee krijgt hoe variabel dit kan zijn.
Dat brengt mij als gebruiker meteen bij een punt van irritatie wat betreft de technische specificatie: het alarm van de Miss/Junior. Zodra deze opgeladen moet worden of vies is dan zal uw Miss/Junior u waarschuwen. Niet met een emailtje of dat ze een beetje op gaan lichten of zo, neeeee, een uiterst luid alarm zal meteen uw aandacht trekken. Ook geen snoozeknop hier, u zult het probleem direct moeten zien verhelpen teneinde schade aan uw hoorvermogen te voorkomen. Ik heb eindeloos gezocht maar toch echt geen aan/uit knop kunnen vinden, nog niet eens een volumeknop. Dat u het weet.
Voorts kan ik u melden dat de Miss over het algemeen een andere geluidschip gebruikt voor het alarm. Het lijkt erop dat de Miss een schellere alarm laat klinken in vergelijking met de Junior.
De laadtijd kan ook van model tot model verschillen. Daar waar Junior de lading letterlijk binnen vijf minuten binnen had kan de jongere Miss rustig dertig tot veertig minuten aan de laadfles blijven hangen. Houd daar rekening mee in uw dagelijks schema.


DAGELIJKS GEBRUIK

Drinking baby
Het is wel ontzettend makkelijk dat we al gebruikerservaring met de Junior hadden zodat we voor minder verrassingen stonden dan destijds met de Junior. De Miss is daarentegen wel degelijk verschillend in dagelijks gebruik in vergelijking met de oudere Junior. Zo is de Miss nogal veeleisend: tussen 7pm en 9pm weigert deze in slaapmodus te gaan en blijft het alarm overgaan totdat u de Miss in uw armen of op uuw schouder neemt. De triomfantlijke blik in de ogen van de Miss zal ik u besparen. Ga daarom op tijd naar de sportschool om uw bovenlichaam te trainen voor het geval dat u hetzelfde overkomt.
Ook lijkt de uitlaat van de Miss niet helemaal goed gekallibreerd want de gassen die daaruit komen lieve Tweakers...... We hebben al alle planten in haar slaapkamer meerdere malen moeten vervangen omdat die van ellende verlepten.

Ook zie ik met frisse tegenzin tegemoet aan de tijd dat de Miss andere Juniors (of Missjes) interessant gaan vinden. Daarvoor heb ik al de nodige maatregelen in huis genomen zoals een honkbal knuppel en taser. Een gewaarschuwd mens telt namelijk voor twee!


ONDERHOUD EN ACCESSOIRES

shopping
Als toevoeging op datgene wat ik al beschreven heb bij de Junior: ik heb me kei- en keihard vergist in de hoeveel accessoires die voor de Miss te verkrijgen zijn. Het is bijna oneindig en u kunt hier uw portemonnee verschillende malen op stuk slaan. Een duidelijk budget afspreken met uw partner is hierin geen slecht advies hoewel dat in ons geval weinig zin had. Ik hoop voor u als mede-Tweaker dat dat beter af loopt dan bij ons: zo hoeven de meeste pakketbezorgers bij ons alleen maar de naam van de Mrs te zien om te weten waar het pakket afgeleverd moet worden want waargebeurd: bij minimaal twee pakketten van verschillende winkels misten ze huisnummer en unit nummer maar kwamen ze het toch netjes bezorgen.
Neem in ieder geval de nodige maatregelen zoals het doorknippen van alle credit cards, uitgave limiet op de pinpassen verlagen en zoek alvast een bijbaan bovenop uw dagelijkse baan.
Kosten kunt u enigzins besparen door de Miss te laden op een groene manier (lees: borstvoeding) maar heel veel scheelt het niet want de Mrs eet daardoor nog steeds voor drie....


CONCLUSIE

https://tweakers.net/ext/f/p9k5lLz9GY3mGHiwFsFIppBS/medium.png
Het aller- allerbelangrijkste is dat het ontzettend fijn is om een Miss in huis te hebben. De Junior gaat verbijsterend leuk om met de Miss ondanks dat we dachten dat hij haar als een concurrent zou zien. Vooralsnog is dat doemscenario nog uitgebleven.
De Miss zelf is wel higher maintance dan haar oudere Junior. Zo sliep de Junior significant meer op die leeftijd. Dat mag de pret echter niet drukken. Het huis is meer levendig geworden met de toevoeging van de Miss en ondanks het gebrek aan slaap houden we met ontzettend veel plezier de Miss in onze armen.
Het maakt ons inzien niet uit of je een Miss/Junior in huis haalt, u zult van beiden kunnen genieten. Wel de waarschuwing dat 1+1 niet gelijk is aan twee indien u meer dan één exemplaar in huis haalt.

The Uncles, the saga continues - deel XVII

Door Chief op maandag 17 april 2017 03:08 - Reacties (45)
Categorie: -, Views: 1.463

In het vorige deel lazen jullie hoe ik via het ziekenhuis in het huis van Aunt Mai en Uncle John was belandt. Als klap op de vuurpijl vroeg het echtpaar of ik hun petekind wilde worden om op die manier beschermd te zijn voor het geval Ricky mij kwam opzoeken en weer zou vragen om voor hem te werken. Hoe het daarna ging lezen jullie hieronder

Die vraag had ik in de verste verte niet zien aankomen en ik had het gevoel dat mijn nog natte haren recht overeind gingen staan. Whoooaaaaaa!! Ik als petekind van Uncle John en Aunt Mai? Wait, wut?? Ik had nog geen woord uit kunnen brengen toen Aunt Mai weer verder ging. Op deze manier genoot ik namelijk impliciet maar ook expliciet de bescherming van Uncle John en diens reputatie. Een betere manier om de situatie op te lossen konden ze niet bedenken.

Hoewel ik uiteraard compleet overvallen was door hun voorstel had ik geen moeite om mijn gedachten op een rijtje te houden maar bovenal voelde ik mij warm van binnen. Het was sowieso een grote eer maar vooral erg lief van dit echtpaar om mij zo te helpen. Ze kenden me nauwelijks, zo had ik Aunt Mai diezelfde ochtend pas voor het eerst ontmoet, en toch wilden zij zo ver gaan. Vergis je namelijk niet, in de Chinese cultuur wordt over het algemeen niet licht gedacht over peetouders en diens rol. Vaker wel dan niet wordt er zelfs een heuse ceremonie voor gehouden met veel genodigden.

Het was voor mijzelf meteen duidelijk dat ik dit niet kon aannemen ondanks dat dit hoogstwaarschijnlijk een gouden mogelijkheid was voor iemand zoals ik. Ik kon geen enkel nadeel ontdekken in hun propositie maar ik had een uiterst goede reden om het niet aan te nemen: ik had het domweg niet verdiend. Ik had mezelf in deze situatie gebracht, niemand anders en dan ben ik ook zo koppig (of lees: dom) om het zelf te willen oplossen. Altijd gedaan en ik was niet van plan om daar nu van af te wijken. Ik had namelijk niet het gevoel dat ik het niet kon oplossen.

Dit was dan ook mijn antwoord aan Uncle John en Aunt Mai en nu was het hun buurt om versteld te staan. Ik denk niet dat ze verwacht hadden dat ik het zou weigeren maar ik legde duidelijk de nadruk op het feit dat ik zelf dit probleem veroorzaakt had en mijn probleem mocht niet hun probleem worden. Uncle John probeerde dat weg te wuiven door te stellen dat hij mij meegenomen had naar die bewuste pokergame maar dat was voor mij niet overtuigend. Dit was niet de eerste keer dat ik in een illegale game had gespeeld en dat brengt altijd risico’s met zich mee. Daar had ik willens en wetens voor gekozen en niemand had mij daartoe gedwongen. Sommige dingen zijn nou eenmaal zo simpel.

Aunt Mai probeerde nog een duit in het zakje te gooien door het over een andere boeg te gooien: dat Uncle John sinds dat hij mij had leren kennen het vrij regelmatig in positieve woorden over mij had uitgelaten. Dat had haar ook nieuwsgierig naar mij gemaakt want dat kwam niet vaak voor. Onze ontmoeting deze ochtend/middag in de Grand Hyatt was dan ook niet geheel toevallig. Ik voelde mij steeds warmer worden door deze mooie woorden maar mijn besluit stond vast. Na een kwartier of zo van bakkeleien probeerden ze nog een laatste poging: wat als Ricky mij op zou zoeken?

Ook daar had ik al na over kunnen denken en het antwoord was dat ik het gewoon niet wist. Ik zou het probleem wel proberen op te lossen als het zich voordeed maar ik kon me niet voorstellen dat iemand als Ricky een nobody als ik met alle geweld binnen zou halen, alleen maar om zijn ego te strelen. Uncle John keek bedenkelijk maar gaf het op met de laatste opmerking over dit onderwerp: ik mocht altijd zijn naam gebruiken of hem bellen indien nodig en het aanbod bleef staan waarop hij weer ontspannen achterover ging zitten. Aunt Mai leek er niet gerust op maar hield verdere commentaar voor zich.

Weer was het mijn maag dat voor een ander onderwerp zorgde want het begon te knorren als een wild beest. Daardoor begon ook Uncle John ineens te beseffen dat hij honger had. De avond was al lang en breed begonnen en we hadden nog helemaal niet gegeten! Aunt Mai kon er wel om lachen. Mannen bleven mannen volgens haar om vervolgens voor te stellen ergens onze honger te gaan stillen. Zij had al gegeten maar vond het wel leuk om ons gezelschap te houden. “Gin!” dacht ik bij mijzelf.

Met dat in gedachten liep ik snel naar boven om mij om te kleden en in de spiegel waar ik mijn haren fatsoeneerde keek ik mijzelf eens goed aan: Chief jongen, je bent weer eens met je neus in de boter terecht gekomen.


NAWOORD

Die avond zijn we gaan eten in Sai Kung – befaamd om Sea Food Street - en het was in ieder geval voor mij een fantastische avond met vers seafood, veel gelach en voor mijn doen iets buitengewoons want ik dronk zelfs bier. Sinds ik student af was dronk ik namelijk nauwelijks. Van alles kwam ter sprake en op deze manier leerden we elkaar weer beter kennen.

Sindsdien heb ik vrij veel tijd met het echtpaar doorgebracht, ook met vrouwlief. Niet alleen door te kaarten met Uncle John hoewel we natuurlijk niet meer naar die bewuste game zijn geweest maar ook gewoon door af en toe uit eten te gaan of het vieren van verjaardagen. Uncle Ngau laat geen mogelijkheid aan zich voorbij gaan om mij voor gek te verklaren dat ik het aanbod van Uncle John en Aunt Mai om hun peetkind te worden niet had aangenomen. Volgens hem waren er mensen die voor minder zouden moorden wat altijd op een dikke lach van mij kon rekenen.

Dat onderwerp kwam af en toe wel subtiel ter sprake, met name door Aunt Mai, maar tot het moment van vandaag ben ik er niet op ingegaan. De vriendschap met dit echtpaar is meer dat wat ik heb verdiend en iets wat ik absoluut koester. Ook vrouwlief kan het uitstekend met ze vinden al weet ze nog steeds niets van die bewuste aanvaring met de triade die ik had beleefd. Niet omdat ik bang ben dat ze tegen me uitvliegt maar om haar, in mijn ogen, niet nodeloos in zorgen te laten verkeren.

Ook in de jaren dat we terug waren in Nederland hebben we contact gehouden en zodra we in HK of omstreken waren dan maakten we er werk van om elkaar te zien. Ze zijn ook een keer naar Nederland gekomen toen onze junior was geboren. Ook mijn ouders hebben ze ontmoet maar die weten niet beter dan dat het een echtpaar is die ik via mijn werk had ontmoet en sindsdien had bevriend. Ik ben zelfs met de Uncles naar Las Vegas geweest en dat was werkelijk hi-la-risch maar daarover misschien een andere saga.

En Ricky, daar heb ik nooit meer iets van gehoord en ik denk ook dat zijn aanbod om voor hem te werken ook niets meer dan een opwelling is geweest. Die heeft echt wel meer zorgen aan zijn kop dan zich af te vragen waarom ik niet voor hem wil werken. Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.

Ergens in de toekomst komen de Uncles weer terug en tot dan: wederom bedankt voor het lezen van de saga en zoals altijd, tot blogs!

The Uncles, the saga continues - deel XVI

Door Chief op maandag 10 april 2017 08:05 - Reacties (33)
Categorie: -, Views: 1.596

De pijn in met name mijn ribbenkast werd heviger maar dankzij die pijn kon ik weg uit die club nadat ik Ricky had geweigerd om voor hem te werken. In de auto van Uncle John waren we nu op weg naar het nabijgelegen ziekenhuis en hieronder lezen jullie hoe het toen verder ging.

In een rustig tempo reed Uncle John weg en ik begon mijn wens om een Aston Martin te bezitten te heroverwegen: met pijnlijke ribben is zo’n strak afgestelde onderstel geen pretje op oneffen wegen en laten we wel wezen, genoeg putten en bulten op de wegen van Hong Kong. De korte rit richting het ziekenhuis voltrok zich in stilte, buiten mijn gekreun om dan, en ik vond de stilte eigenlijk ook helemaal niet erg want ik was niet echt in de stemming om een praatje te maken over koetjes en kalfjes. Ik begon me een beetje zorgen te maken. Niet alleen over de toenemende pijn maar ook over Ricky want iets zei me dat dit niet de laatste keer was dat ik hem zou ontmoeten. Stel dat hij dan weer op de vraag kwam of ik voor hem wilde werken, hoe kon ik hem dan afwijzen zonder de hulp van de Uncles?

Voordat ik daar een antwoord op had kwamen we aan bij de EHBO post van het ziekenhuis waar Uncle John zijn auto pontificaal voor de ingang stil zette en mij hielp met uitstappen. Geweldig, iemand van midden dertig die door een halve bejaarde de auto wordt uitgeholpen. Voordat ik volledig uit de auto ben gestapt worden we luid door een dienstdoende bewaker gesommeerd om de auto weg te zetten. Uncle John kijkt hem aan, vervolgens mij en dan weer de bewaker die nu toch wel ziet dat ik wel wat hulp kan gebruiken. Dat we ons maar moesten haasten gromde de man die behoorlijk chagrijnig keek. Tjah, ik kon zo snel als mijn lichaam het toestond. Uncle John wilde mij op een bankje zetten maar ik gaf aan dat ik liever bleef staan, dat was minder pijnlijk. Snel zette hij de auto weg en binnen een mum van tijd was hij terug waarna we samen naar binnen liepen.

Snel werd ik geholpen en de arts beoordeelde al snel dat ik geen gebroken neus had. Vervolgens drukte hij wat op mijn ribbenkast waardoor ik begon te piepen als een benauwde muis. Hmmmm…toch maar wat röntgenfoto’s maken voor de zekerheid. Ook daarvoor hoefde ik niet te wachten – lang leve het private stelsel van ziekenhuizen – en toen ik weer eens fotogeniek als altijd op de röntgenfoto’s stond liep ik de kamer uit waar intussen ook Uncle Ngau was aangkomen. “En?” vroegen ze in koor? Tjah, ik kon veel maar mijn diploma voor arts had ik nog niet binnen probeerde ik te grappen. De arts kwam vrij snel bij ons met de blijde boodschap dat niets gebroken was. Niets wat rust, een pijnstillend spuitje en een stapel pijnstillers voor thuis niet kon verhelpen. Voor de zekerheid werd mijn ribbenkast goed ingepakt zodat ik op een halve mummie leek. Gelukkig werkte het spuitje lekker snel en kon ik redelijk probleemloos mijn met bloed besmeurde shirt weer aantrekken.

Nu nog betalen want ook hier gold natuurlijk boter bij de vis. De rekening was gepeperd maar die zou ik later kunnen indienen bij mijn verzekering. De dame achter de balie keek bedenkelijk toen ik één van de rolletjes bankbiljetten uit mijn broekzak trok en al helemaal toen enkele biljetten sporen van mijn bloed vertoonden. “Cash is cash” zei ik tegen haar en met de nodige tegenzin nam ze de betaling aan. Met de rekening in mijn achterzak konden we het ziekenhuis al met al binnen een uur verlaten. Bij de uitgang kreeg ik nog een stevige hand van Uncle Ngau met het advies om vooral even niet teveel op vrouwtjes te klimmen. Hij kon het gewoon niet laten. Terwiijl ik ook naar de schuifdeuren wil lopen houdt Uncle John mij tegen met de boodschap dat er nog iemand aankwam? Op dat moment kwam Aunt Mai door de schuifdeuren gesneld. Voor ik het wist stond ze zowat bovenop me met een bezorgd gezicht. Ze legde eerst zacht een vinger op mijn neus en vervolgens een hand op mijn ribbenkast. “Gaat het?” vraagt ze en als ik eenmaal bevestigend heb geantwoord omringde donkere wolken rondom haar hoofd.

Uncle John kreeg werkelijk waar de volle laag. Hoe hij in Godensnaam dit weer voor elkaar had gekregen. “Het is al goed” suste hij en hij dirigeerde Aunt Mai naar buiten waar ik de chauffeur van Uncle John zag staan die mij een knipoog gaf: dit tafereel had hij eerder gezien. Vervolgens draaide hij zich, waarschijnlijk om de auto op te halen. Aunt Mai bedaarde maar keek nog steeds boos naar haar man die een beetje schaapachtig lachte. “Een paar schaafwondjes” zei hij en ik knikte beamend hoewel ik lopend fysiek bewijs was dat die bewering niet helemaal klopte. Ik zou met Aunt Mai meerijden en Uncle John zou zijn auto wel pakken. “Tot zo” zei hij terwijl hij wegliep en dat begreep ik niet helemaal want ik dacht dat ik gewoon naar huis zou gaan? Eenmaal in de auto begreep ik dat ik weliswaar naar huis werd gebracht maar alleen om nieuwe kleren te gaan halen: ik werd geacht om een paar dagen bij Aunt Mai en Uncle John te logeren. Ter observatie werd mij door Aunt Mai verteld. Ik wilde zachtjes protesteren maar dat werd vakkundig weggewuifd. Heel hard protesteerde ik nou ook weer niet want stiekem vond ik het natuurlijk wel een leuke gedachte om een paar dagen in hun villa te blijven.

Eenmaal bij onze flat aangekomen liep Aunt Mai mee naar boven en betrad ze onze appartement. Goedkeurend keek ze rond. Toch wel netjes voor een jongeman die alleen woonde zei ze. Ze wist natuurlijk niet dat ik er eigenlijk alleen maar sliep. Eten deed ik stelselmatig buitenshuis en de was bracht ik naar de wasserij/stomerij. Daarnaast kwam er iemand twee keer per week onze appartement schoonmaken, in ieder geval tot vrouwlief zich bij mij zou voegen. Snel propte ik wat kleding en mijn laptop in een tas en bijna vergat ik mijn tandenborstel en scheerapparaat. Binnen mum van tijd zaten we weer in de Mercedes en waren we dus op weg naar de kast van een huis van Uncle John en Aunt Mai. Onderweg wisselden we weinig woorden want Aunt Mai leek in gedachten verzonken. Eenmaal bij hun aangekomen zag ik de auto van Uncle John al staan. Een helper die ik de vorige keer niet gezien had nam mijn tas aan en ik werd naar boven gedirigeerd alwaar ik naar een gastenkamer werd geleid. Nou ja, gastenkamer: de kamer was bijna net zo groot als ons appartement met – haast uiteraard – een en-suite badkamer. Hmmmmm….hier kon ik wel aan wennen dacht ik bij mezelf. “Maak je maar even goed schoon en kom dan maar even naar beneden als je wilt” zei Aunt Mai en ik bedacht me ineens dat ik vrij strak ingezwachteld was. Toen ik dit probleempje deelde met Aunt Mai lachte ze, liep de kamer uit om binnen enkele minuten weer te verschijnen met nu een rol huishoudfolie in haar hand. Ik moest eens weten hoeveel rollen van dat spul ze al niet op Uncle John had verbruikt. Ik wilde het niet raden.

Met een laag plastiek over het verband stapte ik de badkamer in en man, ik had zelden zo genoten van een heerlijke stortdouche. Alle stress verliet mijn lichaam en ik voelde me weer als herboren. Fris en fruitig kleedde ik mij aan maar toen ik in de spiegel keek zag ik mijn flink gezwollen neus die behoorlijk bont en blauw uitzag. Ik kon maar beter niet videochatten met vrouwlief maar dat was een zorg voor later. Ik voegde mij in de kamer waar ik de vorige keer met de Uncles gekaart had maar ditmaal zaten alleen Uncle John en diens echtgenote in de kamer. Ondanks dat ik Aunt Mai die dag voor het eerst had ontmoet voelde ik mij eigenlijk wel thuis. Nerveus was ik niet hoewel Uncle John voor zijn doen toch wel serieus keek. Hij gebaarde mij om op het lege bankstel tegenover hen te gaan zitten en ik gehoorzaamde gedwee.

Uncle John begon weer over de ontmoeting met Ricky. Of ik zeker wist dat ik niet voor hem wilde werken? Die vraag snapte ik niet want als er iemand was die moest begrijpen dat ik niet bij de triade wilde zou dat Uncle John moeten zijn. Toch? Snel antwoorde ik dat ik het heel zeker wist en Uncle John knikte opgelucht. “Luister” zei hij “Je weet heel goed hoe mijn haat-liefde verhouding met de triade in elkaar zit maar ik wil niet dat mijn gevoelens voor de triade jouw beslissing beïnvloedt, dat zou niet eerlijk zijn voor jou” vervolgde hij. Ik vond het enorm bewonderingswaardig dat Uncle John zelfs in zo’n situatie onpartijdig probeerde te zijn. Mijn antwoord was heel simpel: natuurlijk was ik het verlies van hun zoon niet vergeten maar dat had slechts deels invloed op mijn besluit gehad. Ik had, buiten de kinderlijke fantasieën, nooit de wens gehad om iets te doen in de onderwereld. “Daar was ik gewoon niet hard genoeg voor” zei ik eerlijk. Zowel Aunt Mai als Uncle John knikten begrijpend. Toch had ik een klein probleem volgens Uncle John. Zoals hij Ricky kende zou hij het er niet bij laten en zou hij mij zeker komen opzoeken. Hong Kong was zo klein dat het niet moeilijk zou zijn om mij te vinden. Natuurlijk zou Uncle John met Ricky praten en duidelijk maken dat die van mij af moest blijven nadat ik hem had verteld niet voor hem te willen werken maar Uncle John kon niet garanderen dat Ricky niets zou doen. Ricky was behalve intelligent ook erg koppig en niet op z’n minst nu toch wel een beetje in zijn eer aangetast. Aunt Mai nam het van haar man over. Haar man had natuurlijk veel invloed binnen de organisatie maar voorkomen was beter dan genezen zei ze. Zij en Uncle John hadden het besproken en voelden zich verantwoordelijk om het probleem op te lossen. Daarom wilden ze mij een voorstel doen: of ik hun petekind wilde worden.

The Uncles, the saga continues - deel XV

Door Chief op maandag 27 maart 2017 06:03 - Reacties (35)
Categorie: -, Views: 2.236

In het vorige deel had ik de dubieuze eer om een aanbod van Ricky te ontvangen: of ik voor hem wilde werken. Met het verhaal van Uncle John en Aunt May nog vers in mijn geheugen was de keuze makkelijk gemaakt. Wat er daarna gebeurde, lees hieronder met mij mee

Nadat ik eenmaal het besluit had genomen om niet in te gaan op het aantrekkelijke aanbod van Ricky was het tijd om mijn rug te rechten. Ondanks een potentieel hachelijke situatie had het geen zin om er omheen te draaien en dus vertelde ik Ricky zo helder, doch diplomatiek, mogelijk dat ik het aanbod niet aan kon nemen: Natuurlijk was het aanbod erg lucratief en sprak het vertrouwen uit in mij, iemand die hij nog nooit gesproken had, maar daar schuilde natuurlijk ook risico voor ons beiden. Daarnaast was ik een complete vreemde in zijn organisatie en dan op zo’n plek binnenkomen, dat zou heel veel scheve ogen veroorzaken besloot ik mijn korte betoog.

Zo, dat klonk in mijn oren toch erg goed nietwaar? De handlanger van Ricky die eerder was binnengekomen met de tas vol geld hoorde echter alleen maar de afwijzing en keek mij eerst stomverbaasd en toen kwaad aan. “Weet je wel tegen wie je nee zegt idioot” vroeg hij retorisch maar werd al snel de mond gesnoerd door Ricky die daarvoor alleen zijn hand hoefde op te steken. Toch wilde Ricky het niet zomaar opgeven. Om die scheve ogen hoefde ik mij geen zorgen te maken volgens hem, want als iemand het mij moeilijk zou maken dan zou hij daar hoogstpersoonlijk een einde aan maken, zo garandeerde hij. Ik wist even niet hoe letterlijk ik dit moest nemen. Als het om het geld ging, daar konden we over praten vervolgde de grote man.

Oei, hier had ik even niet op gerekend en mijn hersenen moesten weer in overdrive modus naast de al ingeschakelde maak-alsjeblieft-die-man-niet-boos modus. De zelfrespect modus was allang uit gezet. Om het geld ging het niet want zijn bod was al zeer royaal en zeker niet een bod die door mijn werkgever snel gevolgd zou worden. Ook zijn garantie dat ik geen problemen zou krijgen met de rest van zijn mannen/vrouwen was een hele geruststelling zei ik maar toch. Ik was compleet nieuw in zijn wereld, had mijn strepen in de verste verte nog niet verdiend en dus kon ik onmogelijk zijn aanbod aannemen. “Excuses” zei Ricky en ik merkte dat hij enigszins geïrriteerd begon te raken. Ik was slim genoeg om het reilen en zeilen in de organisatie snel eigen te maken. Was de triade soms niet goed genoeg voor mij? “Is dat het probleem?”

F**k. Dit ging de verkeerde kant op dacht ik bij mezelf en de situatie werd alleen maar erger toen Uncle Ngau op zijn beurt geagiteerd reageerde. Of Ricky alsjeblieft niet zo door wilde drammen, ik had mijn wens immers toch al duidelijk gemaakt. Vervolgens escaleerde het al snel. De handlanger van Ricky bitste luid naar Uncle Ngau dat die zich er niet mee moest bemoeien en even leek het erop dat het wederzijds respect volledig verdween. Uncle John had intussen nog geen woord gezegd, dronk rustig van zijn thee en zat op de bank alsof er niets aan de hand was. Ik ramde ondertussen maar vol op de paniek knop in mijn hoofd.

Op het moment dat in mijn hoofd DEFCON 1 afging, alle sirenes vol loeiden en de zwaailichten op volle wattage aan het ronddraaien waren begon mijn neus, waarschijnlijk van de stress, weer rijkelijk te bloeden. Toen ik dat opmerkte zakte de adrenaline waardoor ik de pijn toch weer voelde en verrek, mijn neus en ribben deden nog steeds serieus pijn en misschien nog wel meer dan eerder maar dit was precies wat ik nodig had: een out! Met de hand nu voor mijn neus en mond mompelde ik dat ik serieus pijn had. Of we het hier een andere keer over konden hebben maar ik wilde toch even naar een arts of EHBO post.

Eindelijk greep Uncle John in. Hij stond op en sloeg een arm om me heen. “Ricky, laten we het hier een andere keer over hebben, het is wel mooi geweest voor vandaag”. De handlanger van Ricky was niet overtuigd en liep naar de deur toe, waarschijnlijk om de uitweg te blokkeren maar zijn baas floot hem, vrij letterlijk, terug. Ricky stond op en gaf beide Uncles een hand waarna hij voor mij kwam staan. Hij sloeg zijn hand op mijn schouder en glimlachte: “Wij spreken elkaar snel weer”. Prima, maar dat was een zorg voor later. Wie dan leeft, wie dan zorgt!

Ondanks de pijn die steeds heviger werd was ik ontzettend opgelucht toen we buiten stonden. Ik stelde voor dat ik een taxi zou nemen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis maar daar wilde Uncle John niets van weten. De “parkeerwachter” kwam zijn Aston Martin al brengen en Uncle John gebood mij om in te stappen. Ik was als de dood dat mijn bloed op de bekleding terecht zou komen dus ik twijfelde nog steeds. “Niets wat een beetje schoonmaken niet weg kan halen en ach, een beetje bloed in mijn auto past wel een beetje bij mijn imago, niet” grapte Uncle John en die grap kon ik ondanks alles wel waarderen. Uncle John hielp me bij het instappen want leuk zo’n sportauto maar instappen met gekneusde ribben, daar is de auto niet op ontworpen. Met licht gekreun liet ik mij in de stoel zakken waarna Uncle Ngau de deur dicht gooide. “Zie jullie bij het St. Therasa hospital” riep hij nog na waarna Uncle John wegreed.

The Uncles, the saga continues - deel XIV

Door Chief op maandag 20 maart 2017 05:51 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 1.723

Ricky, de broer van Billy en een grote meneer in een van de grootste en machtigste triades in Hong Kong was gearriveerd en had zijn broertje een lesje geleerd. Billy was met zijn gorilla's afgedropen en de Uncles en ik zelf waren nog achtergebleven. Hoe het verder ging, welnu, lees hieronder met me mee!

Ik stond perplex dat de Uncles het blijkbaar over mij hadden gehad, of in ieder geval genoemd hadden, in het bijzijn van Ricky. Dat niet alleen, ook nog in eens in positieve woorden blijkbaar! Het klinkt niet erg bescheiden maar jullie mogen best weten dat naast mijn gezwollen neus en ribbenkast nu ook mijn borstkas lichtjes zwol van trots. Ondertussen druppelde er nog wat bloed uit mijn neus op één van de rollen bankbiljetten dat nu met recht bloedgeld genoemd mocht worden.

Ricky had het zich inmiddels gemakkelijk gemaakt en leunde relaxed achterover op de bank. Zijn blik was nog steeds op mij gericht en de trots die ik zojuist voelde maakte langzaam plaats voor lichte nervositeit. “Zo kerel, jij bent dus die Chief uit Nederland” begon Ricky en ik knikte ter bevestiging. Volgens dezelfde Ricky moest ik toch wel behoorlijk indruk hebben gemaakt op de Uncles. Met name Uncle John liet zich zelden in het openbaar zo positief uit over personen ging Ricky verder en ik draaide mijn hoofd naar Uncle John die nog steeds stoïcijns naar voren keek. “Tjah, we konden moeilijk zeggen dat je een koekenbakker bent nadat je ons zo vaak aan de pokertafel hebt uitgekleed. Dat zou ons niet heel erg sieren, wel?” kwam Uncle Nga tussenbeide en ik kon niet anders dan in de lach schieten.

Ook Uncle John grinnikte waardoor mijn nervositeit in z’n geheel verdween en ik kan jullie vertellen dat ik met een stuk meer zelfvertrouwen daar stond. “Goeie kop, goed met getallen, verstand van financiële zaken en respect voor ouderen” somde Ricky op. “Oh, en hij laat zich het kaas niet van het brood eten, kijk maar naar de kop van die halve gare broer van je” deed Uncle Ngau er bovenop op. “Waarom zei je eigenlijk niet meteen dat die jongen aan het vals spelen was” vroeg Uncle John ineens. Tjah, zoals ik eerder al schreef wilde ik geen trammelant maken in het hol van de leeuw met zoveel spiermassa in het kamp van Billy. Ik had heel veel vertrouwen in de Uncles maar ook al gaf ik geen zak om mijn eigen fysieke welgesteldheid – en ik wilde wel degelijk heelhuids blijven - moest ik natuurlijk ook denken aan jullie, de Uncles. Zo, dat was eruit.

Uncle Ngau was enigszins in zijn trots aangetast maar Uncle John keek mij eigenlijk voor het eerst sinds minuten weer eens aan, nu met een begrijpende blik dat meer waard was dan duizend woorden. “Ik kan eigenlijk iemand zoals jij wel gebruiken” hoorde ik ineens. Dat was Ricky. Hij lichtte het ook nog eens toe: de triade nu kon niet meer de triade zijn zoals tien jaar geleden, of zelfs maar vijf jaar geleden. Te lang hadden ze stilgestaan in hun methodes van intimidatie en geweld om maar een paar dingen te noemen. De manier waarop ze hun geld verdienden moest veranderen wilden ze mee blijven gaan in de veranderende wereld. “Wauw” dacht ik, dit was geen doorsnee triade lid dacht ik bij mezelf. Uncle Ngau knikte heftig mee met de woorden van Ricky die verder ging. In zijn hele organisatie had hij meer spieren dan hersencellen, veruit de meesten hadden hun middelbare school niet afgemaakt als ze daar überhaupt aan begonnen waren. Daarnaast wist hij zeker dat er veel geld lekte uit zijn organisatie, ook door zijn eigen mensen. Op zich vond hij dat niet eens erg, it’s all in the game immers, maar hij wist nu echt niet waar en hoeveel.

“Kortom, ik zoek iemand als jij die mij daarbij helpt. Iemand van buiten die niet onder de invloed is van wie dan ook, die verstand heeft van die dingen waar ik geen zin of tijd heb. Als je goed genoeg bent om Uncle John’s vertrouwen te winnen dan ben je zeker goed genoeg om voor mij te werken” besloot Ricky. Waar ik eerst ademloos luisterde raakte nu mijn kin met een harde klap de grond want mijn bek viel open van verbazing. Hoe was ik in hemelsnaam van een pokergame in een sollicitatiegesprek belandt???? Erger nog, een sollicitatiegesprek met de triade en dan ook nog een van de grootste en machtigste van Hong Kong……. Voordat ik mijn adem gevonden had ging Ricky die duidelijk op stoom was alweer verder. Geld was in ieder geval geen probleem voor hem, wat ik nu ook verdiende, hij was bereid dat te verviervoudigen. No questions asked. Ik zou aan niemand verantwoording hoeven af te leggen behalve aan hemzelf. Nu duizelde het serieus in mijn hoofd en ik was sprakeloos.

Dringend zoekend naar hulp keek ik naar Uncle John maar die keek mij net zo vragend aan. Deze moest ik dus zelf oplossen. Laten we eerlijk zijn, het zou best stoer zijn om te kunnen zeggen dat je in een triade zat en dan niet het lulletje rozenwater aan de onderkant. Nee, ik zou binnen kunnen rollen als iemand die aan niemand verantwoordelijkheid hoefde af te leggen behalve de Dai Lo. Ik zag de geromantiseerde scenes uit al die maffiafilms voorbijkomen in mijn gedachten. Aanzien, dikke auto’s, vrouwen voor het oprapen en schijt hebben aan alles en iedereen. Ik geloof dat er een dikke glimlach kwam op mijn gezicht. Nee, geen glimlach. Een grijns.

Die grijns verdween net zo snel als die kwam want het gezicht dat mij geen soelaas had geboden had dat toch, onbewust, allang gedaan. Dat was het gezicht van Uncle John. Ik was zijn verhaal van eerder deze dag nog lang niet vergeten. Hij had dat alles waarover ik een seconde geleden dacht: macht, aanzien, geld. Ik twijfelde er echter geen moment aan dat hij dat alles weg zou geven als dat zijn zoontje terug zou brengen. Verrek, hij zou zijn eigen leven daarvoor opgeven. Nee, die les was ik nog lang niet vergeten en hoewel ik zelf nog geen kinderen had zag ik het nut er niet van in om niet alleen mijn leven, maar ook van de levens om mij heen in gevaar te brengen. Dat was dus mijn antwoord op de makkelijke vraag of ik voor Ricky zou willen werken. De moeilijke vraag kwam daarna: hoe zou ik nee zeggen tegen een man die waarschijnlijk net zo vaak nee te horen heeft gekregen als pakweg een Scarlett Johansson die ’s nachts, uiteraard in lingerie, op je voordeur klopt en vraagt of ze een kopje suiker van je mocht lenen. Challenge accepted…….