Ben en Las Vegas, deel 2

Door Chief op dinsdag 25 juni 2019 10:33 - Reacties (5)
Categorie: Over mij, Views: 581

Zo dan lieve Tweakertjes, excuses voor de twee weken rust. Nou ja, rust op mijn blog dan he want op het werk was, en is, het alle hens aan dek. Annnyyyyway, a.s. donderdag vertrek ik met het gezin voor ruim twee weken naar Australië dus nog snel even een blogje voordat we die pauze in gaan.

Goed, Las Vegas dus. Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik al in deze stad ben geweest en nog steeds krijg ik de welbekende tintels als ik op het McCarran vliegveld land waar de slotmachines je verwelkomen zodra je voet in de terminal zet. Ook de Aria waar we verblijven is al jaren “the office of our choice”. Ze zeggen dat mensen gewoontedieren zijn en dat kan ik met deze alleen maar beamen. We kunnen inmiddels de weg blind vinden in dit hotel/casino en misschien is het daarmee té vertrouwd, is de wauw-factor een beetje weg. In Vegas is de keuze natuurlijk reuze wat betreft hotels maar het aantal hotels dat een serieuze pokerroom heeft én aan de strip ligt is eigenlijk wel op één hand te tellen: Aria, Bellagio, Venetian, Wynn/Encore en Ceasars Palace. That’s pretty much it. Anyway, de keuze stellen we uit tot de volgende trip.

De eerste dag sloot ik dus in het groen af, zie mijn vorige blog, terwijl Ben lichtjes in het rood stond. Wij hebben sinds de eerste keer dat we samen naar Las Vegas gingen, bijna twintig jaar geleden inmiddels, de afspraak dat wij winsten en verliezen tijdens de trip met elkaar delen. Een beetje om het risico te spreiden maar vooral om te voorkomen dat eentje diep in het rood naar huis gaat terwijl de ander de jackpot mee naar huis neemt. Die regeling werkt prima voor ons, nooit discussies over, en vanaf de eerste trip meegerekend staat Ben een paar ruggen op mij voor. Niet heel gek want hij is denk ik ook een betere pokerspeler dan ik.

Daarnaast pokert Ben nog vrijwel ieder weekend in zowel Duitsland als in Nederland en ik kan je vertellen dat hij daarmee meer verdient dan zijn reguliere job. Ik ben daarentegen roestig en speel ik nog nauwelijks. Toch besluit ik dag 2 weer “gewoon” aan de 2-5 tafel te gaan zitten, ook om mijzelf te dwingen wat meer na te denken dan als ik aan de 1-3 tafel zou zitten. Met mijn standaard latté en bagel met cream cheese meld ik mij aan de front desk van de pokerroom waar net een nieuwe 2-5 tafel wordt opgestart dus ik mag meteen gaan zitten. Er zijn pas vier tafels open rond deze tijd, rond 10u in de ochtend maar in de loop van de middag zal de hele pokerroom met meer dan twintig tafels vollopen. De piek moet dan nog komen want later in de zomer begint het jaarlijkse WSOP – World Series of Poker – in de Rio en dat trekt duizenden spelers naar deze stad.

Aan de nieuwe tafel komt een zeer net geklede man rechts van me zitten. Overhemd met dure manchetknopen, pantalon, haren strak in de wax. Net als ik koopt ook hij zich in voor de maximale $1k. Zoals altijd probeer ik wat praatjes te maken met mijn buren. Gewoon om het een beetje gezellig te houden. De makkelijkste openingszin is natuurlijk of hij een “local” is, iemand die in Las Vegas woont. Bullseye.

De man vertelt enthousiast dat hij een paar weken geleden een huis heeft gekocht in Vegas want hij wil de WSOP spelen en niet die hele periode in een hotel zitten. Owwwwkkkkkk….. dan huur je toch vraag ik mijzelf af. Zonder te vragen pakt hij enthousiast zijn mobiel en laat mij foto’s van zijn nieuwe huis zien. Nou ja, huis: het is een villa waar je u tegen zegt. Terwijl hij door de foto’s swiped komt er een gifgroene Lamborghini op het schermpje. Zijn nieuw speeltje, vers van de dealer. Ik denk dat het geen onredelijke aanname is dat deze man niet echt om geld verlegen zit wat handig is om te weten aan de pokertafel. Niet veel later kom ik erachter dat hij Sillicon Valley-man is, iets met social media. Facebook misschien? Wie weet.

Feit is wel dat die man weet wat die doet aan de pokertafel. Hij is enorm actief en laat geen kans onbenut om maximaal druk uit te oefenen. Gelukkig zit ik rechts van hem wat enorm scheelt maar hij bulldozert over de tafel heen en het lijkt er niet op dat het puur komt omdat hij niets om het geld geeft. Gelukkig zit het mij ook een beetje mee. Ik vind 8-8 in de small blind en hij raised preflop naar 20 waarna ik 3-bet naar 80 aangezien zijn range vanuit die late positie wijd is en ik met 8-8 voor loop op een groot gedeelte van die range. Hij denkt heel even na en maakt er 240 van. Dit wordt interessant denk ik bij mezelf. Ik ben tot dan niet heel actief geweest, zou hij dat mee laten wegen? Is hij op autopiloot aan het spelen of…… Callen is geen optie vanuit mijn positie. Ik heb hem ook niet naar zijn stack zien kijken, iets wat veel recreatieve spelers doen bij een sterke hand zonder dat ze dat beseffen. Ik besluit een statement te maken en maar er 700 van met mijn medium hand met nog 250 of zo achter de hand. Of ik 700 of 950 bet, effectief zeg ik dat ik pot-committed ben en dus nooit meer wegleg. In zo’n geval komt 700 vaak gevoelsmatig sterker over.

Hij gooit gelukkig niet meteen al zijn chips in het midden wat betekent dat hij in ieder geval geen AA/KK heeft. Hij denkt nog een minuutje na en gooit dan zijn 7-7 open en fold. Uit respect laat ik 8-8 zien en sinds die hand laten we elkaar toch wel een beetje met rust. Niet veel later staat de volgende dealer al klaar om de huidige dealer af te lossen: de dealers roteren namelijk van tafel naar tafel. Ze buigt zich naar me toe en fluistert dat er op tafel 12 heel veel actie is, iets wat ethisch misschien niet helemaal zuiver is maar ik heb haar gisteren een paar keer goed getipt. Nieuwsgierig als ik ben ga ik even kijken en behold: ik zie stacks van 5k aan tafel en niet geheel zonder toeval een Chinese dame van om en nabij de 50 die het hoogste woord heeft met haar gebroken Engels.

Ik laat me op de wachtlijst van die tafel zetten en na een klein half uur krijg ik het seintje dat ik over mag naar tafel 12 met mijn stack van 1.1k en ik mag links van de Chinese dame zitten. Ik zit nog niet goed en wel als ik AA krijg toebedeeld alsof de duivel zich er hoogst persoonlijk mee bemoeit. Lang verhaal kort: ik krijg het er allemaal in tegen de bewuste Chinese dame. Ik verbeter mijn hand niet maar haar KK blijft ook onveranderd waardoor ik de pot mag toe eigenen. Dan breekt natuurlijk de hel los.

Ben en Las Vegas

Door Chief op maandag 10 juni 2019 08:45 - Reacties (11)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 1.890

De vorige blog eindigde met mij in Las Vegas waar Ben al was gearriveerd. Ben heb ik leren toen ik als jonge Chief bij de lokale tafeltennisvereniging ging en dat is al meer dan drie decennia geleden. Hij speelde toen al in het hoogste juniorenteam, was ook nog eens zes jaar ouder en bijna vanzelfsprekend keek ik dus tegen hem op. Door het gat in onze leeftijden trokken we niet echt met elkaar op maar al snel schoof ik door naar de hogere trainingsgroepen waar hij al in zat en niet veel later kwam ik bij hem in het hoogste juniorenteam.

Hij was de enige die daar geen problemen mee had. Anderen voelden zich gepasseerd, vonden het vanwege mijn leeftijd niet gepast en/of dat ik werd voorgetrokken etc. Niet dat Ben een voorstander van dat geheel was, hij hield zich gewoon op de vlakte en deed zijn ding wat Ben ten voeten uit is: Ben is een ontzettend relaxte gast die zich zelden druk maakt. Qua persoonlijkheid lijken wij ook helemaal niet op elkaar. Ik ben mondig, heb een beetje haantje-de-voorste symptomen en steek mijn mening niet onder banken of stoelen. Ben is juist observerend, bijna timide maar laat zich overigens niet het kaas van z’n brood eten.

Ondanks de grote verschillen in persoonlijkheid bouwden we over de loop der jaren een sterke vriendschap op want we hadden meer gemeen dan dat we van elkaar verschilden. Het begon natuurlijk met de sport en verspreid over meerdere perioden hebben we toch meer dan tien jaar bij elkaar in het team gespeeld. Toen ik eenmaal bij Ben in het team zat mocht ik ook meedoen met hun kaart groepje op de club wat voornamelijk uit rikken bestond.

Dat evolueerde uiteraard verder naar pokeren met daartussen nog meer gezamenlijke hobby’s zoals poolen en StarCraft. Dat laatste doen we nog steeds op (mijn) zondagavond waar we gewoon relaxed 2v2 spelen en via Skype slap ouwehoeren. Vrouwlief fronst iedere keer weer haar wenkbrauwen als ze bedenkt dat twee veertigplussers online aan het gamen zijn, waarschijnlijk tegen spelertjes die nog niet oud genoeg zijn om hun rijbewijs te mogen halen maar dat terzijde.

Dat Ben de laatste jaren mijn vaste Vegas maatje is komt door een enorm voordeel dat Ben heeft t.o.v. mijn andere vrienden: hij is namelijk nog vrijgezel. Hij kan dus gaan en staan waar hij wil. Ik hoef maar even aan te geven wanneer ik kan en Ben is van de partij. Voor mij is dat natuurlijk geniaal. Ben heeft in het verleden wel vriendinnen gehad maar de laatste moet al meer dan tien jaar geleden zijn. Ach, het is zoals het is.

Voor zover een kort historisch overzicht over Ben en mijzelf maar laten we terug gaan dichter bij het heden: Las Vegas dus. Door de genoemde vertraging kwam ik pas midden in de nacht in Vegas aan. Ben zat zoals verwacht aan de pokertafel. Die arme drommel heeft altijd enorme last van jetlag als hij naar de VS gaat en ik verwacht niet dat het deze keer anders is. Ik besluit om te gaan slapen om de volgende dag fris en fruitig aan de pokertafels te verschijnen.

Dat lukt nog aardig ook want ik slaap toch zo’n zes uurtjes als een roos voordat ik wakker word. Van Ben natuurlijk nog geen spoor en dus drentel ik bijna als een jong hertje naar de pokerroom. Man, wat heb ik er zin in! Ik heb meer dan een jaar niet meer aan een pokertafel gezeten en nu kriebelt het natuurlijk enorm! Ik wuif even naar Ben die ik zie zitten met een niet noemenswaardige stack dus ik neem aan dat hij nog niet de gouden berg heeft gevonden. Ik meld mij bij de dienstdoende manager van de pokerroom. Er zijn plekken zat en ik begin rustig aan een 1-3NL tafel om er in te komen. Dat is maar goed ook want lieve hemel, in de eerste uren regende het fouten van mijn kant.

Desondanks vermaak ik mij prima en sluit de dag af met iets meer dan $1k in het groen af dankzij een paar grote potten die ik won. Ik hoop dat ik niet al mijn geluk voor de week heb verbruikt….. Als ik de chips in de rack stop krijg ik een aantal Whatsapp berichten van moeder de vrouw. Het zijn foto’s van het rapport van onze oudste en nou weet ik niet hoe jullie lezertjes dat ervaren maar ik spiegel de rapporten van onze kroost aan mijzelf, met name de teksten die het rapport vergezellen.


Zo zag één van de paragrafen eruit:
Junior is een enthousiaste jongen die iedere ochtend vol energie de klas in komt. Hij heeft afgelopen jaar goede vooruitgang geboekt op alle gebieden. Tijdens de pauzes is hij het vaakst op het voetbalveld te vinden en hij begint een steeds betere voetballer te worden. In de klas is hij vrijwel altijd vrolijk en vindt het leuk om zijn klasgenootjes te helpen. Als hij zich zo blijft ontwikkelen dan weet ik zeker dat hij ook groep 4 succesvol zal afsluiten.


Dan lees ik als zijn vader het dus als volgt:
Junior is een drukke gast die al pogo-end de klas in komt. Dankzij mij heeft dat addergebroed van jullie dit jaar nog iets geleerd. Tijdens de pauzes schopt hij alle kinderen onderuit en raakt die nog steeds geen ene pepernoot. In de klas is het ook een druktemaker en bemoeit hij zich constant met andere kinderen. Ik wens zijn juf/meester van volgend jaar alle succes en prozac toe en als jullie nog eens 20 ruggen lappen dan groeit die misschien niet op voor galg en rad.

Heel raar is dat. Anyway, volgende keer gaan we weer terug naar Las Vegas.

Bitter and sweet

Door Chief op maandag 3 juni 2019 03:48 - Reacties (12)
Categorie: Over mij, Views: 1.899

Daar zijn we dan lieve Tweakertjes, maar weer eens een blogje na een aantal weken radiostilte van mijn kant. Een radiostilte die voornamelijk veroorzaakt werd door een reis naar de VS dat een combinatie van business en pleasure was maar laten we eerst met het bittere gedeelte beginnen voordat we naar het zoete gaan.

Zoals de meesten van de regulars van deze blog weten werk ik in Singapore maar aangezien het hoofdkantoor van mijn werkgever zich in de VS bevindt moet ik zo’n één a twee keer per jaar voor mijn werk die kant op. Het is een hele reis en daarboven op ook wel extra vermoeiend aangezien het minimaal een week lang niets anders is dan meetings overdag en social events in de avond. Daarnaast is het ook geen goedkope grap voor mijn werkgever. Ga maar na: retourticket businessclass, accommodatie, autohuur, maaltijden etc. Ik waardeer het dus ook.

Het is overigens geen verspilde tijd hoor. Heel veel beslissingen worden bewust of onbewust beïnvloedt door persoonlijke relaties. Ook komt er hier en daar een gunfactor om de hoek kijken. Ook is er ieder jaar een soort van leadership conferentie waar er gediscussieerd wordt over strategie e.d. en dat alles tezamen maakt het wel wenselijk dat je in die relaties investeert. Bonus is dat je de collega’s aldaar ook beter leert kennen en een soort van vriendschappen mee opbouwt.

By far het grootste nadeel is wel de locatie van onze HQ: smack midden in de bible belt van de midwest. Zo’n stadje waar je nooit verwacht dat het een Fortune 500 bedrijf herbergt, dodelijk conservatief - wat overigens erg handig is als je bedrijfsmodel bestaat uit het prijzen van risico’s – en niet geheel objectief, ook erg lelijk is. Een stad die ook nog jaarlijks wordt geteisterd door tornado’s en overstromingen……. Om het nog erger te maken ligt het kantoor ook nog eens in een buitenwijk staat en je beseft al snel dat ik naast het werk weinig zin heb om de buurt te verkennen ook al heb ik dan een huurauto tot mijn beschikking.

Het is echt een slaapstad, zonder bruisend uitgaansleven en waar iedereen fan is van hun lokale ijshockey en/of honkbalploeg en…..BBQ! Vrijwel iedere collega schijnt mee te doen met BBQ wedstrijden, de een wat serieuzer dan de ander. Dat resulteert al snel in uitnodigingen om bij hen thuis te komen om een bak vlees weg te werken. Dat dan wel weer.

Ook staat er tegenover deze saaie omgeving een verhoudingsgewijs erg goede work/life balance. Collega’s komen v.a. 6 uur in de ochtend binnen – het hotel waar ik altijd verblijf staat recht tegenover het kantoor en dus kan ik spioneren - en de eersten vertrekken weer rond 4 uur in de middag. Ook kan je hier voor relatief weinig geld een prima woning met een flinke lap grond bemachtigen. Het is dan ook niet gek dat wij best veel mensen in dienst hebben die een tijd op Wallstreet gewerkt hebben maar vanwege deze aspecten toch bij ons op de HQ aan de slag gaan.

Anyway, voor zover de omgeving. De meetings waren over het algemeen prima. Nog een korte presentatie aan de board gegeven, met name over de meest recente deals die we gesloten hadden. Wellicht een leuke om met jullie te delen, het betreft één van de laatste die we in Azië gesloten hadden. De deal was met één van de grootste bankverzekeraars ter wereld waarbij wij een blok van verzekeringspolissen van hun overnemen en waarvoor zij ons een bedrag X zouden betalen. Dat bedrag X, wat enkele honderden miljoenen was, zou dan per een datum Y bij ons binnen moeten zijn. Straightforward en geen gekke dingen tot de klant mij na het tekenen van het contract belde. Ondanks dat de betaaldatum nog meer dan zes weken weg was maakten ze zich zorgen dat ze niet op tijd konden betalen. Of we het erg vonden dat ze het eerder betaalden.

Op dat moment viel ik bijna van mijn stoel. Bedenk maar: we hebben het hier over één van de grootste, en afhankelijk van welke maatstaf je gebruikt zelfs grootste, banken ter wereld. Natuurlijk, een transactie van honderden miljoenen moet door een hele mallemolen maar als zo’n bank al blijkbaar niet nauwkeurig een betaling kunnen doen, wie in Godensnaam dan wel???? Natuurlijk had ik daar geen problemen mee. Meteen na dat telefoontje heb ik onze Treasury afdeling laten weten dat we het geld wel eens eerder konden ontvangen en wat denk je, we hadden vier weken eerder dan afgesproken het geld binnen. Vier hele weken. Het leverde ons bijna twee ton op door het simpelweg te laten sweepen naar onze cash facility waar we een bescheiden rente over krijgen. Ik heb wel eens harder moeten werken voor dit bedrag…… Drie keer raden wie mijn favoriete klant is tegenwoordig. Zou ik daar gaan bankieren? Probably not.

Anyway, na 8 dagen werk kon ik mij eindelijk opmaken voor het zoete, lekker een paar dagen pokeren en ander vermaak in Las Vegas. Helaas begon die trip al met een enorme achterstand door een vertraging voor mijn vlucht van maar liefst acht uren. Alle kudo’s overigens voor de vliegtuigmaatschappij: ik en de medepassagiers werden keurig te woord gestaan, kregen maaltijdvouchers en per email een travel voucher voor $200. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt.

Die acht uren heb ik doorgebracht in de lounge met een prima internet verbinding dus een ontzettende straf was het niet. Ik had natuurlijk veel liever die acht uren in de stad der Ultieme Vermaak doorgebracht maar het is zoals het is. Niet iets om mij heel erg druk om te maken. Anyway, de vlucht verliep daarna vlekkeloos en bijna drie uur later zette ik voet op het bekende McCarran. Snel mijn koffer pakken, Ubertje in en af laten zetten in de Aria waar mijn maat Ben al op mij wachtte. In deze post is hij al voorbijgekomen zonder veel op hem in te gaan maar meer over hem en de dagen in Las Vegas lezen jullie in een volgende blog.

Warm water

Door Chief op maandag 22 april 2019 04:48 - Reacties (17)
Categorieën: Gezin, Over mij, Views: 4.002

Weten jullie eigenlijk wat het leukste is aan ouder zijn? Niet die wollige momenten waar je zo vaak over leest. Die eerste lachjes, eerste stapjes en meer van het bewijs dat die roze wolk totaal is overgewaardeerd. Nee lieve lezertjes, het zijn die momenten die je als niet-ouder niet zou meemaken. Ik heb er wel vaker over geschreven, zoals hier en afgelopen weekend was er weer zo’n moment.

Laat ik even bij het begin beginnen. Junior heeft, ondanks dat hij in het bezit is van zijn zwemdiploma C, nog altijd zwemles. Hij zwemt graag en het is een sport waar je fysiek niet slechter van wordt en dus togen wij vrijwel iedere zondagochtend naar de zwembaden van de Chinese High School waar de lessen worden gegeven. “We” zijn in dit geval Junior, de kleine Miss en ik zei de gek. De kleine Miss houdt ook wel van het spatteren in water dus mag zij mee.

Met mijn slaap nauwelijks uit mijn ogen gewreven stap ik dus op zondagochtend om 7:45 op de fiets, ja, u leest het goed: kwart voor acht in de ochtend. Op de fiets, met de jongste achterop. Veel Hollandser kan je het niet vinden in Singapore en het trekt altijd weer bekijks in de buurt. Tien minuten later staan we bij het zwembad en het is daar altijd weer een bonte bedoeling hoor.

Het verbaast me telkens weer hoe die Singaporezen het voor elkaar krijgen om compleet over the top te gaan. In dit geval heeft 96% van de kinderen zo’n soort van thermisch zwempak in alle kleuren van de regenboog, over hun kop getrokken. Sommigen zelfs in felle neon kleuren. Handig als ze ergens in de zee drijven denk ik dan maar. Ik had ze in Nederland nog nooit gezien maar hier lijkt dat de standaard te zijn. Stel je voor dat je kind het koud krijgt. In het zwembad. In het water dat zo'n beetje 16u lang per dag vol in de zon staat. Man, je kan bijna een eitje koken in dat water……

Anyhow, daar gaat het niet om. Het gaat om een jongetje dat voor het eerst zwemles heeft. Een mannetje van een jaartje of vier dat mee mag doen in de jongste groep. Ik sta niet veel verderop met de kleine Miss in het water, mezelf afvragend of we nu niet langzaam gestoofd worden in dat zwemwater als ik zie hoe dat mannetje netjes in de rij staat om te water te gaan. Zijn moeder staat daar nog geen meter vanaf aanmoedigingen te roepen. “You can do it!”, “no need to be scared”, “it’s going to be so much fun!” vliegen ons om de oren.

Ik voel me even een Neanderthaler als ik dan terug denk aan de eerste les van Junior destijds: ”Hup het water in en niet verdrinken hè”. Dan heb ik weer zoveel uit te leggen aan zijn moeder. Jaaaaa, dit soort evenementen ontwaken de oerinstincten in mij hoor! Ik stond nog net niet met mijn vuisten op mijn ribbenkast te kloppen zeg maar.

Enfin, dat mannetje stapt braaf het water in waar zijn coach geduldig op hem staat te wachten. Dat mannetje glijdt dan natuurlijk net even uit van het laatste treetje en gaat kopje onder. De coach heeft hem binnen een seconde boven natuurlijk maar het kwaad is geschied. Brullen natuurlijk, brullen. Dat is ook eng, met je kop onder water als je het niet verwacht. De coach die dat jonge grut gewend is, probeert het mannetje natuurlijk te troosten. Hij praat zachtjes op dat mannetje in maar ik ben binnen gehoorafstand.

De coach krijgt het voor elkaar om het mannetje enigszins te bedaren maar je kan je voorstellen dat die Michael Phelps-in-spé geen trek meer had in zwemles. De andere drie kleutertjes zaten aandachtig te kijken hoe het schouwspel zich zou ontvouwen. Beentjes in het water, handjes naast hun lichaam, een beetje voorover leunend om niets te missen. In een ultieme poging zegt de coach “You can trust me!” tegen dat mannetje.

Even blijft het stil. Het mannetje kijkt de coach strak aan. Samen met de andere drie kleuters kijk ik ademloos toe. Dan komt het. Met alle kracht die het kleine lichaampje machtig is schreeuw het mannetje “But. I. Don’t. Know. Yoooooouuuuuuuuuu!!” en zet het hem op het brullen alsof zijn leven ervan af hangt. Je ziet die andere koters elkaar aankijken en knikken. Verrek, dat joch heeft gelijk! We leggen ons leven in de handen van een vreemde! Complete anarchie. Terwijl de moeder van de hoofdrolspeler het mannetje overneemt van de coach stuiven de andere drie kinderen alle kanten op, richting hun eigen ouders/helpers. Van die les gaat weinig meer komen denk ik.

De kleine Miss kijkt mij met strak met haar oogjes aan. Onze blikken kruisen elkaar. Ik zie haar denken. “Als je het maar uit je hoofd laat, ik heb je navelstreng doorgeknipt” fluister ik haar toe. Ze denkt nu nog harder maar ik voel haar handjes ontspannen. Ik voel wat warms tegen mijn buik. Haar handjes waren niet de enige spieren die zich ontspanden……..

Da Wat?

Door Chief op maandag 15 april 2019 11:17 - Reacties (20)
Categorieën: Familie, Over mij, Views: 2.542

Zo lieve Tweakertjes, het is weer even geleden dat ik heb kunnen bloggen. Het was niet een kwestie van geen tijd maar van prioriteit en mijn prioriteit lag even ergens anders. Een daarvan was lekker een paar dagen weg met het gezin!

De kinderen hebben namelijk twee weken vrij van school - ben ik nou de enige of hebben jullie ook het idee dat de kinderen vaker vrij zijn dan dat ze les hebben? - en dan heb ik toch bijna altijd gevoelsmatig de drang om er even op uit te gaan. Anders zit moeder de vrouw toch twee weken met die twee drukke kinderen van ons “opgescheept” en daar wordt ze niet altijd even vrolijk van and you guys know: happy wife, happy life!

Een bestemming hadden we zo gevonden: Đà Lạt, Vietnam. Vrouwlief vertelde er zo enthousiast over dat het een no-brainer was. Ook omdat ik in de 15 jaren dat we samen waren iets heel nuttigs heb geleerd: pick your battles. Carefully. Ondanks dat ik al zo lang samen ben met een Vietnamese en talloze malen in haar moederland ben geweest had ik nooit van deze plek gehoord. Overigens zou ik liegen als ik zeg dat ik in al die 15 jaar ooit de landkaart van Vietnam heb bestudeerd, daar niet van…..

Đà Lạt dus! Het zou een prachtige plek moeten zijn tussen de bergen, aldus een ooggetuige: mijn vrouw. Ze had daar in haar jeugd bijna twee jaren gewoond omdat haar ouders daar naar toe waren gestuurd door hun overheid. Mijn schoonouders zijn begonnen als leraren en hun opleiding was gefinancierd door de overheid en deze overheid wist quid pro quo sterk toe te passen: wij betalen jullie opleiding, wij bepalen waar je les gaat geven. Đà Lạt was dus één van de plekken waar mijn schoonfamilie zich ooit tijdelijk gevestigd hebben.

Na enkele dagen in Đà Lạt te hebben doorgebracht kon ik het enthousiasme van mijn vrouw begrijpen. Prachtige omgeving, fantastisch weer, geen grote hordes buitenlandse toeristen. Dat laatste is ook wel eens fijn! Đà Lạt is vooral een populaire toeristische bestemming voor Vietnamezen zelf, dus voor de verandering geen busladingen vol Chinezen of westerlingen. Bijkomend voordeel is dat de prijzen dan ook niet navenant stijgen. Ook weer een meevaller!

Ik ben een stadsmens, dat geef ik meteen toe, maar ik heb intens genoten van het landschap en de vele prachtige plekken in de natuur in en rondom die stad en kan het dan ook van harte aanraden. Natuurlijk weer heerlijk gegeten in lokale tentjes. Je kent het wel: zitten op een plastic krukje van zo’n 75cm hoog. Voordeel: mijn dochter van 2 hoeft dus geen kinderstoel. Tafels schoonmaken was kwestie van de resten van de voorgangers op de grond vegen en dan met de bezem erdoor. Niet voor diegenen met een zwakke maag maar prachtig om mee te maken.

Een gedeelte van mijn schoonfamilie was ook overgekomen vanuit Da Nang en dat maakte het er nog gezelliger op. Vrouwlief en ik konden het dan ook veroorloven om even een relaxte massage te nemen op het resort. Doen we wel vaker, ook hier in Singapore. Gewoon even lekker los laten maken. Nou mag het voor de vaste lezer van deze blog geen verrassing zijn dat ik wat spiermassa niet vooraan stond bij de “gene pool” zeg maar dus als het op massages aan komt: de masseuse moet het wel rustig aan doen. Niet van die Thaise taferelen zeg maar want dan lig ik binnen een mum van tijd in een paar stukken op zo’n tafel. Ik wilde gewoon een massage waar ik “lekker losgemaakt” zou worden zeg maar.

Dat had ik dan ook netjes aangegeven bij het maken van de reservering. Voor de zekerheid ook mijn vrouw dat in het Vietnamees laten doen zodat er niets “lost in translation” zou zijn. In de veronderstelling dat de boodschap goed was overgekomen lag ik dus in een totaal relaxte toestand op de bank te wachten op de masseuse. In wegwerp ondergoed, lekker op mijn buik, koppie door dat gat zodat je niet stikt. Afijn, ik zal verdere details besparen.

Die kleine, ritmische trillingen die ik al wachtend voelde deerden mij dan ook niet totdat ze sterker werden. “Boem”….trilling….”boem”…..trilling en bij iedere boem werd de trilling sterker, zodanig dat ik op het einde mij vast moest houden aan de tafel waar ik op lag omdat ik bang was eraf te kukelen. Net toen ik dacht dat het nu wel tijd werd om op te staan en te gaan schuilen voor de ophanden zijnde aardbeving stopte de trillingen en hoorde ik de deur openzwaaien. Door het gat waar mijn hoofd in lag zag ik een enorme schaduw over de tafel komen gevolgd door benen die stuk voor stuk groter waren dan mijn lichaam.

Voordat ik van schrik mijn hoofd omhoog kon duwen en om hulp kon schreeuwen voelde ik twee kolenschoppen van handen op mijn schouders klappen die de nog overgebleven lucht uit mijn longen perste. Zestig minuten lang ben ik daarna mishandeld op een manier die te gruwelijk is om te omschrijven. Waarom ik haar niet stopte? Nou, tussen het huilen en kreunen door had ik niet de mogelijkheid om iets anders te zeggen. Die handen – nee – machines gingen maar door met het aftuigen van het beetje aan spiermassa die mijn lichaam had. Had ja.

Toen het gebeuk eindelijk afgelopen was en de masseuse mij hielp om rechtop te zitten zag de wereld er door mijn ogen compleet anders uit. Ik zag kleuren en vormen die ik nooit eerder had gezien. Eindelijk werd het beeld weer normaal en zag ik haar. De “Terminator”, de “Terror van Đà Lạt”, de….. vul het zelf maar in. Honderdvijftig kilogram, schoon aan de haak. Minstens. Ik keek opzij en mijn vrouw lag daar, huilend. Huilend van het lachen.

Đà Lạt, een prachtige stad. Een enorm innemende stad die ik nooit zal vergeten. De stad die mij in de meest letterlijke manier heeft gebroken. Meer dan eens. Đà Lạt.

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True