Update: geen Ucles, nog niet ;)

Door Chief op dinsdag 14 februari 2017 08:16 - Reacties (26)
Categorie: -, Views: 2.327

Geloof het of niet maar het was een heerlijke week. Natuurlijk ben ik diep en diep bedroefd dat we afscheid hebben moeten nemen van mijn vader maar man, wat een prachtig afscheid heeft deze man gehad. Als hij toch moest gaan, dan maar zo!

Dinsdagochtend kwamen we in alle vroegte aan op Schiphol, zijn gelijk doorgereden naar Limburg en het weerzien met pa was hartverwarmend. De man was fysiek nog maar een schim van de 80+ kg die hij ooit was maar aan zijn pretogen was niets veranderd. Mijn klein ventje wurmde zich langs me en rende zoals altijd weer naar zijn opa. Heerlijk om te zien.

Mijn vader was kalm, berust en vooral: opgelucht. Opgelucht dat hij ons waardig kon verlaten voordat de ziekte dat niet meer toe zou staan en ik ben de Nederlandse samenleving dan ook dankbaar dat dit mogelijk is. We kunnen veel zeuren over wat er gebeurt in Nederland maar de kans op euthanasie is iets waar we met zijn allen heel trots op kunnen én moeten zijn.

Woensdagmiddag is hij in alle rust heengegaan en wat lag hij er vredig bij. Geen pijn meer, geen zorgen meer, geen lijden meer. Geen moment heeft hij ons de indruk gegeven dat hij bang of ongerust was. Zelfs op het laatste moment had ik zijn hand vast maar zijn hand lag heel rustig in de mijne. Geen moment heeft hij er in geknepen. Omdat hij zo kalm en vrolijk was de laatste dagen hebben we met het gezin nog heel wat afgelachen. Het was eigenlijk te bizar voor woorden. Voor een buitenstaander misschien een morbide gedachte om te lachen met/om iemand die snel zou sterven maar voor ons was het de perfecte manier van afscheid nemen van elkaar. Zo lag ik op een gegeven moment op zijn plekje op de bank toen hij even een pitstop moest maken. Toen hij terug kwam zei ik: Oh, laat ik maar opstaan voordat de huisarts mij met jou verwart en ik dat spuitje krijg. Daar hebben we met z’n allen nog keihard om kunnen lachen.

De mentale kracht van mijn vader is iets wat ik nooit zal vergeten. Daardoor kregen wij ook zoveel kracht om er mee om te gaan en met name mijn moeder….. Ik had niet verwacht dat ze zich zo kranig kon houden en het was niet op een geforceerde manier. Nee, ik zag heel duidelijk dat zij vrede had met zijn besluit, hoezeer zij hem ook zou gaan missen. Ook tijdens de uitvaart van afgelopen zaterdag was mijn moeder erg rustig. Uiteraard vloeiden de tranen af en toe rijkelijk maar dat was maar voor even. Ook zij is opgelucht voor de man waarmee zij ruim 50 jaren lief en leed heeft gedeeld.

De klap en het rouwen zal nog wel komen voor mijn moeder maar daar ben ik op dit moment niet zo bang voor. Ze heeft echt innerlijke rust gevonden en daar ben ik met recht enorm trots op. Ook weet ik dat ze mijn drie zussen om haar heen heeft en daarnaast een boel fantastische vrienden die er voor haar staan als ze hen nodig heeft.

En ik, ik ben weer in Singapore. Het was even rennen en vliegen maar het was het allemaal meer dan waard. Het enige dat telt is dat vrouwlief en dochterlief het goed maken en dat mijn vader prachtig afscheid heeft kunnen nemen van iedereen. Toevallig staat hier reviews: Gebruikersreview van de Maand - Januari 2017 het mooi beschreven: "Opnieuw kon Chief op liefde rekenen in het nominatietopic". Ik heb heel veel steun van jullie lezers gevoeld in de mooie berichten die jullie hebben achtergelaten en de PBs met steunbetuigingen waarvoor ik jullie allemaal hartelijk wil bedanken. Ik zal de gebeurtenissen van de afgelopen tijd natuurlijk nog moeten laten bezinken maar een manier om dat te doen is voor mij om te schrijven en dus verwacht ik komende week weer verder te gaan met de Ucles ;)

Nogmaals mijn dank en natuurlijk: tot blogs!!

Update: geen Uncles

Door Chief op zondag 5 februari 2017 15:50 - Reacties (64)
Categorie: -, Views: 2.455

Lieve lezers. Morgen, maandag, zal er geen nieuw deel van de Uncles verschijnen. In plaats van te bloggen vlieg ik terug naar Nederland om definitief afscheid te nemen van mijn vader. Hij heeft geknokt met alles wat hij in zich had maar genoeg is genoeg. Het was lange tijd de verwachting dat ik geen afscheid zou kunnen nemen en zelfs het bijwonen van zijn begrafenis hing aan een zijden draadje simpelweg omdat vrouwlief hoogzwanger was. Het was waarschijnlijk de moeilijkste keuze uit mijn leven en welke keuze ik ook zou maken, ik zou met consequenties moeten leren leven.

Toch heeft een mirakel plaatsgevonden en heeft vrouwlief vrijdagnacht om 1:30 onze prachtige dochter gezond en wel ter wereld gebracht!!! Een wolk van een meid en zowel moeder als dochter verkeren in goede gezondheid. Jullie begrijpen natuurlijk dat op dit moment een zeer trotse echtgenoot en vader deze blog aan het schrijven is!

De bevalling zelf was overigens het grootste avontuur ooit wat ik beleefd heb en diegenen die de Uncles hebben gevolgd en/of aan het volgen weten dan dat het echt iets bijzonders moet zijn geweest wil ik dat zeggen maar geloof mij: dit was compleet bizar en ik kom er zeker op terug. Ik zeg geen woord teveel als ik zeg dat vrouwlief de dapperste en sterkste vrouw is die ik ken, inclusief mijn moeder en dat is nogal een statement!!

Niet lang na de geboorte van dochterlief belde ik naar mijn ouders en mijn vader nam op, precies wat ik hoopte. "Pap, kan je mama vragen om de iPad te pakken? Er is hier iemand die hallo wil zeggen". Papa begreep natuurlijk meteen wat er aan de hand was, riep mijn moeder die onder de douche stond maar nog geen minuut later had ik ze via FaceTime aan de lijn met de camera frontaal op onze dochter.

Het beeld wat ik toen kreeg vanuit duizenden kilometers verderop, daar zal ik eeuwig dankbaar voor zijn. Een moeder met zeiknatte haren en een huilende papa die toch nog zijn kleindochter heeft kunnen zien. Door de tranen heen lachte hij naar onze dochter en het enige wat ik kon zeggen was: "Papa, je wachten is beloond". Hij zakte op zijn knieen en keek huilend omhoog en zei "Dank u".

We hebben de situatie even aangekeken maar vrouwlief herstelt uitstekend en dochterlief doet het hardstikke goed. Daarop zei vrouwlief dat ik maar snel vluchten moest regelen voor zoonlief en mijzelf en aldus geschiedde. Dinsdagmorgen komen wij weer in het kikkerlandje aan en als het goed is hebben we dan nog een beetje tijd met mijn vader en kunnen wij hem vaarwel zeggen bij de uitvaart. Persoonlijk, en niet via het internet waar wij in eerste instantie rekening mee hielden.

Dit is mij een week wel en ik hoop dat ik nooit meer zo'n rollercoaster van emoties ga meemaken. Ik ben inmiddels net 40 maar nog zo'n week en je kan mij bij elkaar vegen. Pa heeft altijd gezegd dat ik niet moest komen zolang dochterlief nog lekker bij haar moeder in de buik zat maar hij is heel, heel blij en trots dat hij alle vier de kinderen bij zich heeft als het moment daar is. Ik houd een kleine slag om de arm maar als alles goed blijft gaan dan zijn wij dinsdagochtend weer in jullie tijdzone.

Voorlopig sluit ik deze blog af door te zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk even niet zal bloggen maar ook met de belofte dat ik wederkeer. Niet dat ik een populaire blogger ben maar inmiddels weet ik dat er een aantal zijn die mijn blogs trouw lezen waarvoor ik niets anders dan erkentelijk ben en deze lezers wil ik niet teleurstellen.

Alvast dank voor jullie begrip en steun en zoals altijd: tot blogs!!

/edit: Schroom niet om ons te feliciteren met de geboorte van onze dochterlief ondanks wat er met mijn vader staat te wachten!! Ze is de felicitaties waard, altijd!!

The Uncles, the saga continues - deel IX

Door Chief op maandag 30 januari 2017 01:57 - Reacties (40)
Categorie: -, Views: 2.442

Inmiddels zat ik al even aan de pokertafel en had ik mijn stack behoorlijk in het groen weten te werken. Eindelijk was er ook een plekje voor Uncle John vrijgekomen die al snel plaatsnam en zich voor $200k inkocht

Als ik twee weken eerder met exact dezelfde spelers een pokertafel had gedeeld dan had ik zo’n beetje alles wat los en vast zat aan de pokergoden geofferd want dit zou één, zo niet DE, beste tafel ooit zijn waar ik ooit aan had mogen plaats nemen. Aan alle voorwaarden werd ruimschoots voldaan: spelers die niet erg goed zijn: check. Die ook nog diepe zakken hebben: double check. Die meer geven om gokken dan statistiek: triple check. Eyecandy aan tafel: quadrupel check met Percy erbij. De pest was alleen dat het NIET twee weken eerder plaatsvond en ik ondertussen wel wat verschuldigd was aan de Uncles, al was het alleen maar om hun morele support in Macau. Ik liet geen handen tegen ze lopen of opzettelijk verliezen maar schuldig voelde ik me af en toe wel.

Ondertussen stoomde de game gewoon door en met het nodige geluk tikte ik de $200k aan om vervolgens in gestaag tempo terug te zakken naar $150k. Wel begon ik mij steeds meer te ergeren aan Billy wiens stack tot ruim $250k was gegroeid. Ondanks de enorme plus waarop hij stond liet hij geen mogelijkheid na om te klagen over alles en nog wat. Alsof dat niet irritant genoeg was deed hij dat ook nog eens op een vreselijk betweterige manier. Om te kotsen gewoon. Het kostte me serieus moeite om er niets van te zeggen maar ik herinnerde mij de woorden van Uncle John: dat Bill een kort lontje heeft. Heibel maken in zijn territorium leek me dan ook niet het aller slimste wat ik kon doen. Het engeltje kon trots op me zijn – wat ze natuurlijk niet was maar dat terzijde.

Gelukkig zat ik naast Uncle John zodat ik met zijn hand mee kon kijken als ik weer eens gepast had en daarmee een beetje meer afleiding had. Had ik beter niet kunnen doen want het deed af en toe gewoon pijn aan mijn ogen. Het was een klein wonder dat die man nog ongeveer zijn beginstack voor zich had. Zo’n twee uur nadat ik was zitten kwam een nieuwe dealster en jawel, Percy had concurrentie wat uiterlijk betreft! Slank figuur met sprekende ogen en zoals bij de meeste Aziatische vrouwen natuurlijk geen volle cup maar dat mocht de pret niet drukken. Mooi, nog meer afleiding zodat ik me wellicht minder aan Billy ging ergeren maar ik moest er wel voor zorgen dat ik niet té veel afgeleid werd. Schoorsteen moest wel roken natuurlijk hoewel de ketting rokende mannen aan tafel voor meer dan genoeg rook zorgden. Ook deze dealster was meer dan adequaat en duidelijk geen amateur in de wereld der kaarten delen. Dat had Billy dan wel goed voor elkaar gekregen, zoveel moest ik toch toegeven.

Behalve dat ik dat moest toegeven had ik nog steeds geen hoogte gekregen over het niveau waarop Billy speelde. Hij kon in ieder geval handen wegleggen ondanks dat hij in enkele van die gevallen toch flink had geïnvesteerd wat op zich een teken is dat die zich niet blind staart op de pot alleen. Helaas waren weinig van zijn handen naar een showdown gegaan (showdown is een situatie waar de kaarten opengaan, doorgaans op het einde en/of bij een all-in van één of meerdere spelers) dus heel veel informatie had ik niet. Tot er toch wel een heel bijzondere hand voorbij kwam.

Zelf was ik niet betrokken bij die hand maar ik kon meekijken met Uncle John die twee rode koningen vond en een raise had geplaatst naar $600. Twee mannen, waaronder natuurlijk Uncle Ngau die inmiddels al behoorlijk in het rood stond, betaalden die raise. Billy draaide zijn hoofd naar Uncle John, leek even naar de kaarten van Uncle John te kijken voordat hij er $2.5k van maakte. Snel lapte Uncle John de $1.9k bij wat blijkbaar teveel was voor de overige twee en zodoende gingen Billy en Uncle John heads up naar de flop die K-J-4 liet zien. Bingo voor Uncle John! Voor het eerst vandaag zag ik iets van een grimas op het gezicht van Billy en hij tikte met zijn vingers op tafel wat een check betekende. Uncle John pakte een aantal chips en maakte een stapeltje van uiteindelijk $3k en schoof het naar het midden en dat vond ik wel een mooi bedrag, niet te groot en niet te klein. Uit het niets gooide Billy zijn hand naar de dealster die net op dat moment haar hand had uitgestoken om de bet van Uncle John wat dichter bij de pot te schuiven. Billy’s kaarten schoten daardoor net tegen haar hand aan waardoor de twee kaarten open op tafel landden. Een aas. En nog een aas.

What…..the….f***. Ik geloofde mijn ogen niet. Gooide die gast nou echt twee azen weg op deze board? Er waren echt maar een aantal handen die op dat moment beter zouden zijn: KK, JJ, 44 en KJ. Niets van de actie in die hand gaf aanleiding om te denken dat Uncle John juist deze sterke handen zou hebben. Hij zou exact hetzelfde gespeeld hebben met AK, KQ en dergelijke om maar te zwijgen van eventuele bluf pogingen. Ik was niet de enige die compleet flabbergasted was, iedereen aan tafel keek op dezelfde manier naar de kaarten die nu open lagen. Zeker weten dat hij een set (set = drie dezelfde kaarten waarvan je er zelf twee in je hand hebt zoals nu Uncle John had) heeft zegt Billy kwaad maar Uncle John was geenszins van plan zijn hand te laten zien. “Show one, show all” zei Billy en daar had hij wel een punt. Ondanks dat ik niet in de hand zat had ik wel de kaarten van Uncle John gezien en in de meeste casino’s is dan de regel dat de overige spelers na afloop ook dezelfde kaarten mogen zien. Dit is om er voor te zorgen dat iedereen dezelfde informatie heeft.

We zaten dan niet in een casino, Uncle John was meer dan mans genoeg om te weten dat het open gooien van zijn kaarten het enige juiste was om te doen. Hij draaide zijn koningen open en niet alleen de koningen gingen open, monden van de andere spelers deden hetzelfde. “Ge-ni-aal” zei Uncle Ngau en daarin had hij nog gelijk ook. Wauw, wat een fold van Billy dacht ik bij mezelf. Hoe had hij dit aan kunnen voelen?

The Uncles, the saga continues - deel VIII

Door Chief op maandag 23 januari 2017 02:02 - Reacties (27)
Categorie: -, Views: 2.094

Na een behoorlijk omweg - domweg compleet naar de verkeerde plek gegaan - zijn we dan eindelijk aangekomen bij de pokergame die plaatsvond in een karaokebar in Mong Kok. Voordat we aan tafel gingen trok Uncle John mij even bij zich

Uncle John boog zich een beetje voorover en automatisch volgde ik zijn voorbeeld. Deze toko werd gerund door een vrij grote jongen in de Triade. Helemaal geen slechte vent maar wel van het type dat eerst schiet en dan vragen stelt. Hij was er zelf natuurlijk bijna nooit maar die man aan tafel met dat petje, en hij knikte even met zijn hoofd richting de pokertafel, was zijn jongere broer genaamd Bill. Ik keek even richting de tafel en keek naar een jonge vent met een pet op. Aangezien hij de enige was met een hoofddeksel op moest hij dat wel zijn. Die jongen was gek op poker en gebruikte deze karaokebar, met toestemming van zijn broer, als zijn persoonlijke pokerroom. Volgens Uncle John vond zijn broer het prima: hoe minder Bill op straat was, hoe minder problemen hij kon veroorzaken. Bill stond er namelijk om bekend een nogal kort lontje te hebben. Geweldig dacht ik, net wat ik nodig had na het gezeik met meneer Baccarat van vorige week. Zijn gezicht had een voor Chinezen on-karakteristieke haviksneus. De groteske zonnebril op die neus verborgen zijn ogen maar zo op het eerste oog leek het er al op dat ik niet de grootste vrienden met hem zou worden.

Uncle Ngau kwam ons even vergezellen met de boodschap dat er nog één plekje aan tafel was. Ik vond het niet erg om te wachten maar daar dacht Uncle John anders over en dus nam ik het laatste plekje aan tafel. Ik ging zitten en de dealster keek mij vragend aan. Blinds zijn $100-$200, geen cap werd mij verteld door Uncle Ngau. Ik pakte $30k uit mijn zak voor de eerste bullet en gaf deze aan de dealster die op een vrij professionele manier het gewenste bedrag uit de chiptray voor haar pakte en naar me toe schoof. Ik wacht even een hand liet ik haar weten. Ze knikte en voor ik het wist schoten de kaarten met een akelige precisie over de tafel naar de spelers. Het zou me hoogst verbazen als zij niet een professionele dealster in Macau was en dit deed als bijbaan.

Terwijl het spel bezig was keek ik eens goed rond en verdomd, een bekend gezicht! Percy (zie deel I van de eerste Uncles serie) zat ook aan tafel en met een knipoog liet ze me weten dat ze me had gezien. Raar dat ik haar niet had gezien. Voor haar had ze een behoorlijke stack en ik wist genoeg: aan actie zou deze tafel geen gebrek hebben. Daarnaast is het verre van straf om naar Percy te kijken dus het visuele aspect was dik in orde. Naast haar zat Uncle Ngau, de ouwe snoeperd, en ik wist zeker dat hij net zo lang van plek was gewisseld tot hij naast haar zat. Kon het hem niet kwalijk nemen want als ik niet getrouwd zou zijn dan zou ik ongetwijfeld het zelfde gedaan hebben. Naast Uncle Ngau zat Billy. Hij leek mij ergens in de midden twintig maar ondanks zijn jonge leeftijd had hij een vrij gebogen nek. Misschien te vaak over een lijntje coke gehangen? Just a guess. De stack die hij voor zich had was gigantisch, minstens $150k als ik mij niet vergiste en daarmee veruit de grootste stack aan tafel.

De tafel werd verder gecompleteerd door vijf mannen ergens tussen de 40 en 50 zodat we met z’n negenen toch comfortabel aan tafel zaten. Percy en Uncle Ngau kende ik natuurlijk wel maar de andere zes spelers waren volstrekt onbekenden voor mij. De game was al even gaande en de actie was goed. Erg goed. De spelers hadden stilzwijgend een afspraak gemaakt om te “straddelen”. Een straddle is een blinde inzet (dus voor dat de speler zijn kaarten heeft gezien) door de speler links van de grote blind en moet twee keer zo groot zijn als van de grote blind. Deze straddle neemt dan de optie van de grote blind, dat wil zeggen dat de straddle de optie heeft om preflop te raisen als niemand anders dat al gedaan heeft. De blinden worden dan in dit geval $100-$200-$400 en zo’n straddle geeft iedere game meer actie.

Niet iedere casino staat een straddle toe, andere casino’s staan zelfs meerdere straddles toe. Ik heb games meegemaakt waar de hele tafel straddled en dan kan je nagaan hoeveel geld er al in de pot ligt voordat er ook maar een kaart gedeeld was en dat gaf idiote games. We zaten hier niet in een casino dus hier golden gewoon de huisregels, wat die ook mochten zijn, maar ik nam aan dat een re-straddle gewoon mocht. Om een beetje het imago van een gokker te verkopen besloot ik dat ook te doen en dus toen de speler rechts van mij zijn straddle van $400 plaatste schoof ik zonder een woord te zeggen $800 naar voren. Zonder op- of om te kijken begon de dealster de kaarten naar de spelers te schuiven dus blijkbaar was het ok. De spelers, inclusief Uncle Ngau pasten tot aan Percy die er $2k van maakte. Billy betaalde de $2k en na het zien van 6h-7h paste ik de $1.2k bij zodat we met z’n drieën naar de flop gingen.

De flop was haast perfect met A-6-7 voor mijn bottom two pair. Percy bette $4k en Billy ging uit de weg. Percy kon van alles hebben maar ik hoopte op een dikke aas, AK, AQ of misschien wel AJ. Handen als A6 of A7 zag ik haar niet zo spelen (raise preflop) en de kans op 66 en 77 was erg klein aangezien ik de overige 6 en 7 had. Als ze AA had, well, I’m f***ed. Ik wilde haar nog niet afschrikken dus ik call in plaats te raisen. De turn bracht een T en ditmaal bette Percy $7k in de pot. Hmmmm. Misschien toch AT in haar hand? Hoewel, als ze AQ, AK in haar hand had dan zou ze hetzelfde gedaan hebben. Tjah, ship it dus en en ik schuif all-in. Percy instacalled. Oops!

Ik liet mijn 67 zien en zij was zo sportief om haar hand open te draaien en ze liet netjes AK zien. Mooi! Ik hoefde alleen maar de A, K en T te ontwijken en de dealer bracht de verlossende 5 op de river. Bag it and tag it. Nice hand zegt Percy met een glimlach. Menig man kon een voorbeeld nemen aan de manier waarop ze haar verlies nam. Ze had nog dik $60k voor haar neus maar haalde toch nog maar eens $50k uit haar designer tasje. Blijkbaar wilden mannen niet alleen haar lichaam maar ook haar centen en topten ook op. Ha! Ze verwachtten dikke actie en dus was mijn verkooptruc al geslaagd. Billy schoof zijn zonnebril iets naar beneden en hij keek mij bedenkelijk, zelfs een beetje minachtend aan met zijn kleine spleetoogjes. Zijn neus behoorde dan niet aan de standaard package voor Chinezen maar zijn ogen des te meer.

De game ging verder en de re-straddle van mij werd enthousiast gekopieerd door de andere spelers en de game werd behoorlijk opgeblazen. Ik dubbelde nog een keer via Uncle Ngau – aan tafel heb je eenmaal geen vrienden - tot ruim boven de $100k maar Billy deed daar nog een schepje op. Het zat hem niet tegen en al snel zat hij op een stack meer dan dubbel zo groot dan die van mij. Ondanks dat was het maar een zuur mannetje die zo ongeveer bij iedere hand die hij niet won, ongeacht of hij in de hand zat of niet, zat te zeiken. Dat irriteerde aardig, zeker omdat meneer veruit het meest in de plus stond. Ondertussen regende het pijpenstelen. Niet met water maar met reloads. Na een uurtje of anderhalf hield de man links van mij het voor gezien en dus kon Uncle John plaatsnemen naast mij. Hij liet er geen gras over groeien want uit zijn welbekende schoudertas – inderdaad, dezelfde als die hij meehad naar Macau in de week ervoor – haalde hij $200k in twee bundeltjes. Buckle up your seatbelts! Mijn stack bleef stabiel rond de $130k maar een potentieel probleem was dat ik nog maar $70k in mijn broekzakken had. Komt tijd, komt raad dus laten we even niet uitgaan van een scenario voordat die zich voordoet. Vol goede moed begon ik aan de volgende hand, nu met Uncle John aan tafel.

The Uncles, the saga continues - deel VII

Door Chief op maandag 16 januari 2017 04:12 - Reacties (23)
Categorie: -, Views: 1.760

Met Uncle John was ik een appartement binnengestapt op zoek naar Uncle Ngau en de pokergame. Geen van beiden hadden we gezien bij het betreden van het appartement en we waren het keukentje binnen gelopen. Wat ik daarna zag lezen jullier hieronder

In de keuken zie ik niets anders dan een koelkast en iets wat door het leven zou moeten gaan als een fornuis maar eerder een stuk metaal van des schroothoop leek. De vraagtekens in mijn hoofd nemen toe in aantal en omvang tot de man naar een groot gordijn liep wat aan een muur hing. Hij schoof het opzij en………tadaa…….een deur! Facepalm moment want dit had ik kunnen weten… Verborgen deuren had ik al vaker gezien, zij het niet in een appartement. De man bonkte twee keer op de deur waarna ik wat geklik van openende sloten hoor en als de deur open gaat komt er een lawine aan geluiden op ons af. Ik hoor duidelijk het geluid van dobbelstenen in een mal, het getik van Pai Gow stenen en luide krachttermen van gokkers. De geluiden worden bevestigd door wat ik zie: speeltafels met daaromheen mannen en vrouwen. Pai Gow, Sic Bo en baccarat als ik het zo snel bekijk maar daar verbaas ik me niet om. Nee, het is de ruimte die mij compleet verrast.

Dit grensde bijna aan het geniale. Naast de woning waar wij binnen waren gekomen hadden ze twee aangrenzende appartementen helemaal kaal gestript. Niet dat dat veel werk was, kwestie van een paar dunne muurtjes en keukens eruit. Alle wanden waren bedekt met isolatiemateriaal, zelfs over de voordeuren van die appartementjes en de ramen heen. Dat verklaarde waarom ik niets van het lawaai had gehoord toen we er langs liepen. Aan het plafond hing een wirwar van buizen die denk ik voor de luchtafvoer moeten zorgen maar desondanks was de rook minimaal een aantal centimeters dik. Ik kon de sigaretten in mijn zak houden want in deze lucht zou ik een veelvoud van de dagelijks benodigde hoeveelheid binnen krijgen.

Enkele dozijnen mannen en vrouwen stonden op deze vroege middag al aan de tafels hun fortuin te zoeken of te verkwisten en de bankbiljetten vlogen over de tafels, vergezeld van de nodige vloekwoorden. We waren echter op een klein maar niet onbelangrijk probleem gestuit: nergens zag ik een pokertafel, laat staan dat we Uncle Ngau ergens zagen en ondanks de dikke rook kon ik toch echt de hele ruimte overzien. Uncle John duwde mij weer zachtjes richting de deur en ik verwelkomde de frisse lucht meer dan ooit toen we weer in het eerste appartement stonden. Weer was het stil op de TV na die op een of andere lokale talkshow stond. Enkele seconden na ons ging de deur weer open en kwam het lawaai weer op je af en zodra die deur weer dicht was verdween het lawaai weer. Bizar hoe goed ze het geïsoleerd hadden, Ze hadden wellicht de luchtafvoer niet onder de knie maar je kon er volgens mij een concert houden zonder dat de buren in de gaten hadden.

Uncle John pakte zijn telefoon, zette die op de speaker en belde Uncle Ngau die al vlot oppakte. Waar hij in hemelsnaam zat. Hoezo, vroeg hij. Nou, we stonden in die toko in Kwun Tong en…… We werden door Uncle Ngau onderbroken met een bulderende lach. Dat was de oude toko, we moesten in Mong Kok zijn. Een diepe zucht van Uncle John en met het juiste adres van Uncle Ngau gingen we op weg. Godzijdank hoefden we niet in dat rokershol te blijven. Weer liepen we over de galerij en ik luisterde deze keer heel goed of ik iets kon horen maar nog steeds leek het muisstil in de appartementen waarvan ik wist dat het volstond met gokverslaafden. Toegegeven, dat hadden ze toch knap gedaan. Ik kon me niet voorstellen dat de buren van niets wisten maar het leek me sterk dat ze het zouden toegeven. De Triade boezemde nog steeds angst in.

Bij de auto aangekomen keek ik Uncle John half smekend aan die mijn stille vraag begreep en hij liep naar de passagierskant. Mong Kok was niet ver maar ik mocht tenminste weer plaatsnemen achter het stuur. Misschien voor de laatste keer, wie weet. Mong Kok is één van de drukste plekken van Hong Kong en in dat gebied is autorijden een beetje als het spelletje Frogs voor gevorderden. Taxi’s die op schijnbaar willekeurige plekken mensen laten in- en uitstappen, busjes die dubbel geparkeerd staan om te lossen en niet te vergeten de enorme mensenmassa die schouder aan schouder zich over de stoep en straat verplaatsten. Stapvoets kwamen we aan op de plek van bestemming zonder iets of iemand geraakt te hebben wat ik als een persoonlijke overwinning zag. Bag it. Zet hem maar voor die club neer zei Uncle John en wees naar een groot bord met nog grotere neonletters. Nog voor dat ik de auto volledig stil had gezet kwam er al een jonge vent naar onze auto toegelopen die mijn deur opendeed. Valet parking, uiteraard met de complimenten van de Triade.

Via een korte trap liepen we naar de tweede verdieping waar we een karaokebar binnen liepen. Blijkbaar werden we verwacht want een schaars geklede jongedame kwam al toegesneld om ons te begeleiden. Duidelijk dat dit een karaoke bar was voor clientèle van 18+ waar je vast meer kon huren dan een alleen een karaoke set maar dat geheel terzijde. Door een gang liepen we langs verschillende ruimtes en via wederom een trappetje gingen we een verdieping omhoog waar ik meer van hetzelfde zag: een gang met aan weerzijdes kamers die je kon huren om van je eigen gezang te genieten of in mijn geval je trommelvliezen kon beschadigen. Bij een van deze kamers klopte de jongedame zachtjes op de deur en deed langzaam de deur open. Door de deuropening zag ik al het bekende gezicht van Uncle Ngau. Jammer, ik had het niet erg gevonden als we weer op een verkeerde plek terecht waren gekomen, als ik maar weer mocht rijden in de auto van Uncle John.

Toen de deur helemaal open was zag ik een bekend tafereel. Een pokertafel gevuld met mannen en voor hen stapels fiches. Het was een ruime kamer waar zelfs plaats was voor een groot bankstel en een enorme TV die gekoppeld was aan een karaokeset. Als er maar niemand gaat zingen of erger nog, mij dwingt om te gaan zingen dacht ik bij mezelf. Uncle Ngau stak even zijn hand op om te laten zien dat hij ons opgemerkt had maar vestigde zijn aandacht weer snel naar wat er aan de pokertafel gebeurde. De kamer was verrassend licht waardoor de afschuwelijke rode muren nog schreeuweriger leken. Duidelijk dat de ontwerper de opdracht had gekregen om het zo Chinees mogelijk te laten lijken want op een muur was een draak geschilderd en op een ander een Phoenix. Smaken, of gebrek daaraan, verschillen zullen we maar zeggen. Nu ik de pokertafel zag begonnen mijn handen toch te jeuken maar Uncle John gebaarde mij om op de bank te gaan zitten. De jongedame van daarnet vroeg of we iets wilden drinken en na het doorgeven van de twee koffies die wij graag wilden hebben nam Uncle John het woord.